Άγιε Βασίλη, ήμουν καλό παιδάκι φέτος;

Καμιά  φορά βλέπω τα παιδάκια στους δρόμους και τα ζηλεύω γιατί ζουν μέσα στο παραμύθι τους. Βλέπουν κάτι και λένε: «μαμά το θέλω» και η μαμά, τις περισσότερες φορές, θα τους το αγοράσει έστω και αν χρειαστεί  η ίδια να στερηθεί κάτι από τον εαυτό της.

Δεν ξέρω αν είναι ευτυχία ή δυστυχία που ακόμα δεν έχω παιδιά, άρα, μπορείτε να μου πείτε ότι δεν θα χρειαστεί να στερηθώ κάτι για να το προσφέρω στο παιδί μου.

Τι γίνεται όμως με το μικρό παιδί που κρύβεται μέσα μου; Τι γίνεται με τα μικρά παιδιά που κρύβουμε μέσα μας γενικώς;  Τι γίνεται όταν αυτά αρχίζουν και μας ζητούν πράγματα; Ειδικά τώρα που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα;

Άγιε μου Βασίλη ήμουν καλό παιδάκι φέτος; Ναι η απάντηση είναι ναι... ήμουν καλό παιδάκι φέτος, έτρωγα όλο το φαγητό μου, έκανα όλες τις δουλειές του σπιτιού, έκανα καλές πράξεις, βοηθούσα και κρατούσα παρέα στις ηλικιωμένες κυρίες και πολλά άλλα.

Και ποιο θα είναι το δώρο μου Άγιε Βασίλη; Ησυχία, παντού ησυχία, φαίνεται ο Άγιος Βασίλης δεν με ακούει εμένα. Το έχω ξαναγράψει άλλωστε, αυτός ο Άγιος πάντα άκουγε τους γονείς μου και μου έφερνε αλλοπρόσαλλα δώρα. Δώρα που εγώ δεν επιθυμούσα.

Ήθελα κούκλες με πολλά αξεσουάρ και εκείνος μου έφερνε καλά παπούτσια για την εκκλησία, ήθελα το «μικρό μου πόνυ» και να σου ξεφύτρωνε μια ωραία φόρμα για την γυμναστική στο σχολείο.

Άρα λοιπόν γιατί να με ακούσει και τώρα ο κατά τ΄ άλλα συμπαθής παππούλης;  Είμαι ακόμα παιδί αλλά μάλλον μεγάλο παιδί για να περιμένω δώρα.

Και ενώ τα δώρα μου αρέσουν πολύ και να τα δίνω και να τα παίρνω, δυστυχώς, φέτος τα δώρα μου τα πήρε  το κράτος, φόρος από εδώ φόρος από εκεί που να αντέξει η καημένη η τσεπούλα μου;

Την μελαγχολία την είχε πάντα ο χαρακτήρας μου, αλλά τώρα που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα και έχω ένα μάτσο λογαριασμούς απλήρωτους ΔΕΗ, HOL, ΕΥΔΑΠ, κοινόχρηστα, ενοίκιο cosmote, ασφάλειες, δάνεια και πιστωτικές μου έρχεται να τραβάω τα μαλλιά μου.

Θέε μου που θα τα βρω τα λεφτά; Τα εισοδήματα μου λίγα, δεν αρκούν. Τα έξοδα πολλά και τρέχουν. Φέτος τα Χριστούγεννα δεν θα έχει δώρα. Δεν θα πάρω σε κανέναν δώρο. Και όπως το υπολογίζω, δεν θα μου δώσει και κανείς, κανένα δώρο.

Φέτος τα Χριστούγεννα θα τα περάσω σε ένα ακριτικό νησί του Αιγαίου. Θα είμαι μόνη για άλλη μία χρόνια, σε ένα σπίτι που δεν μου ανήκει και με άγχος, τρελό άγχος και αγωνία.

Τα Χριστούγεννα είναι η αγαπημένη μου γιορτή, το όνειρο μου είναι να πάω στο Λονδίνο κάποια Χριστούγεννα και να περάσω όμορφα. Δυστυχώς, δεν ήρθε ακόμα αυτή η χρονιά που θα πραγματοποιήσω το όνειρο μου. Το αντίθετο θα έλεγα.

Ξέρω πως υπάρχουν και χειρότερα, ξέρω πως άλλα παιδιά πεθαίνουν της πείνας και πολλά άλλα παρηγορητικά που συνηθίζουν να λένε σε τέτοιες περιπτώσεις. Ξέρω ότι ο Άγιος Βασίλης φέτος δεν θα έρθει για πολλά παιδάκια.

Το μόνο που εύχομαι είναι να έρθουν καλύτερες μέρες για όλους μας, θέλω η καινούργια χρονιά να μου φέρει μία δουλειά και ανθρώπους, πολλούς καινούργιους ανθρώπους που να με αγαπούν και να τους αγαπώ.

Αν με ζητήσει κανείς, δεν υπάρχω εγώ, γίναμε ένα να πείς

Έχω γράψει πολλές φορές για τον έρωτα και την αγάπη, χωρίς να πιστεύω ότι αυτές οι δύο έννοιες είναι ταυτόσημες.

Επίσης έχω δηλώσει ότι δεν έχω πει ποτέ το «σ’ αγαπώ»  ή μάλλον πιο σωστά, δεν το εννοούσα ποτέ αν έτυχε κάποια σπάνια φορά να το είπα σε κάποιον.

Όταν όμως άκουσα αυτό το παλιό τραγούδι του Χατζηγιάννη που σημειωτέον, είναι πολύ όμορφο και πολύ αισθαντικό, δεν θα μπορούσα να μην ζηλέψω. Όχι την έννοια του "σ' αγαπώ" αυτού καθεαυτού αλλά το συναίσθημα, ο ένας να ανήκει στον άλλον...

Αυτό το «σ΄ αγαπώ» που δεν είπα ποτέ, μήπως θα έπρεπε να το είχα πει; Έστω και αν δεν το ένιωθα πραγματικά; Μήπως θα ήταν η μαγική λέξη που θα άλλαζε την ροή των πραγμάτων και των γεγονότων; Μήπως το αγόρι μου θα μεταμορφωνόταν και θα παρουσιαζόταν μπροστά μου ο πρίγκιπας μου;

Η μαμά μου συνηθίζει να λέει ότι στο θέμα των αντρών, παίρνεις έναν και «ο θεός θα σου τον κάνει καλό». Φυσικά, δεν θα μπορούσα να δεχτώ αυτήν την θεοκρατική αντίληψη περί αντρών πολύ απλά γιατί εγώ είμαι ρεαλίστρια από μικρό παιδί.

Όταν κάποιος δεν είναι καλός από την αρχή, δεν υπάρχει κανένας θεός που να στον κάνει καλό στην συνέχεια. Εκτός λέμε εκτός και αν αλλάξεις εσύ άποψη περί «καλού» και αρχίσεις και βλέπεις διαφορετικά τα πράγματα και κατ΄ επέκτασιν και τον άντρα που έχεις δίπλα σου.

Επειδή λοιπόν μ αρέσει πολύ αυτό το τραγούδι, έψαξα και βρήκα τους στίχους του και σας τους παρουσιάζω...

«Αγκαλιά να με πάρεις θάλασσά μου εσύ
τη μπορώ την αρμύρα και ας είμαι πληγή.
Γίνε δρόμος και μοίρα θάλασσά μου και πες
τι σημαίνουν οι λέξεις αλλά κι οι σιωπές.

Αν με ζητήσει κανείς
δεν υπάρχω εγώ γίναμε ένα να πεις. Μέσα σου χάθηκα πια
απ’ το λίγο που ζω ας πνιγώ στα βαθιά.
Αν με ζητήσει κανείς
θάλασσα σώσε με κάτι να βρεις να τους πεις.

Μέσα στα κύματά σου να με κρύβεις εδώ
από ψέμα κι ανθρώπους πλημμυρίζω καημό.

Αν με ζητήσει κανείς
δεν υπάρχω εγώ γίναμε ένα να πεις.
Μέσα σου χάθηκα πια
απ’ το λίγο που ζω ας πνιγώ στα βαθιά.
Αν με ζητήσει κανείς
θάλασσα σώσε με κάτι να βρεις να τους πεις.»

Επίσης μπορείτε να το ακούσετε στο Youtube εδώ:

http://www.youtube.com/watch?v=eJDuOGKxark

Είναι χειμώνας και όπως πρέπει θα ντυθώ...

Αγαπημένοι μου αναγνώστες, πριν καλά καλά το καταλάβω, χειμώνιασε και έπιασαν τα κρύα. Τελευταία φορά που έγραψα κάτι εδώ ήταν στις 19 Αυγούστου όπως μπορείτε να δείτε και εσείς. Από τότε έγιναν πολλά και σημαντικά πράγματα στην ζωή μου και δυστυχώς δεν είχα τον απαραίτητο χρόνο για να γράψω εδώ, αλλά το σημαντικότερο, δεν είχα την απαραίτητη ηρεμία και νηφαλιότητα που χρειάζεται το γράψιμο.

Σήμερα λοιπόν, μέρα συννεφιασμένη και "κρυερή" όπως λέμε και στην Κάρπαθο, ή αλλιώς "ήλιος με δόντια" όπως λένε τα δελτία ειδήσεων, αποφάσισα να καθίσω στο γραφείο μου και να σας γράψω.

Το κείμενο μου αυτό ξέρω... Δεν θυμίζει τα προηγούμενα αλλά ελπίζω δύο πράγματα. Πρώτον, να σας αρέσει αυτό το στυλ γραψίματος και δεύτερον, να το συνηθίσετε γρήγορα, γιατί από εδώ και στο εξής θα γράφω έτσι. Σαν να πίνουμε το καφεδάκι μας και να μιλάμε, να μαθαίνουμε τα νέα μας και να ανταλλάζουμε απόψεις. Γι αυτόν τον λόγο περιμένω πολλά σχόλια με δικά σας νέα.

Το πρώτο και ίσως σημαντικότερο νέο μου είναι ότι στις 30 Σεπτεμβρίου 2011 έκανα μία σοβαρή εγχείρηση στο Τζάνειο Νοσοκομείο. Δεν θα σας πω λεπτομέρειες για την επέμβαση γιατί δεν το θεωρώ σωστό, αλλά όποιος είναι τόσο πολύ περίεργος μπορεί να με ρωτήσει στο e-mail μου και εγώ θα απαντήσω, δεν έχω πρόβλημα.

Το καλό της υπόθεσης είναι ότι όλα πήγαν καλά και εγώ είμαι υγιέστατη, με μερικά μόνο σημαδάκια στην κοιλιά να μου θυμίζουν ότι το πέρασα και αυτό. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω και δημόσια τον γιατρό μου, χειρουργό Κο Γεώργιο Αγιομαμίτη που πίστεψε σε μένα και φρόντισε όλα να πάνε καλά παρ΄όλο που ήταν ένα δύσκολο χειρουργείο όπως μας παραδέχτηκε.

Ο ίδιος υποστηριζει ότι "όλη την δουλειά" την έκανε ο Θεός και ότι απλώς αυτός παρεβρισκόταν. Με αυτές και μόνο τις λέξεις του μπορείτε να καταλάβετε και εσείς για το τι άνθρωπο μιλάμε. Τίμιος, εργατικός, πονετικός, συνεπής με αγάπη για τους ασθενείς του ακόμα και μετά το χειρουργείο. Αυτά κατάλαβα εγώ και ας βρεθεί κάποιος να με διαψεύσει.

Φυσικά, δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω και να μην ευχαριστήσω την αδερφή μου Άννα, που αν δεν ερχόταν από την Κρήτη δεν θα γινόταν η επέμβαση. Την ευχαριστώ επίσης για την φροντίδα της, για το ενδιαφέρον της, για τα 5 βράδια που πέρασε ξάγρυπνη στο νοσοκομείο μαζί μου, αλλά και για την μία εβδομάδα μετά που έκατσε μαζί μου να με φροντίσει στο σπίτι μέχρι να συνέλθω τελείως.

Άφησε για χάρη μου το μικρό της παιδάκι και ανηψιό μου Ορέστη -για πρώτη φορά- ώστε να είναι μαζί μου. Ξέρω ότι της έλειπε πολύ αλλά ελπίζω το αποτέλεσμα να μας δικαιώσει όλους μας για τις θυσίες που κάναμε ο καθένας με τον τρόπο του.

Επίσης θέλω να ευχαριστήσω την μητέρα μου που άφησε την αγαπημένη της Κάρπαθο και ήρθε να με φροντίζει στον Πειραιά που τόσο πολύ λατρεύει να μισεί.

Αυτό λοιπόν το χειμωνιάτικο απόγευμα του Νοεμβρίου σας γράφω παρέα με μία κούπα καφέ Γαλλικό με άρωμα καραμελωμένα αμύγδαλα, με πολλά βιβλία να με πλαισιώνουν λόγω των εργασιών -μικρών και μεγάλων- που εκρεμούν, με το κινητό σε εγρήγορση και με την μαύρη λούτρινη γάτα που έχω ονομάσει Αρτεμις να με κοιτά συνομωτικά.

"Είναι χειμώνας και όπως πρέπει θα ντυθώ το βράδυ που έρχεται"  λέει ένα παλιό τραγούδι του Χατζηγιάννη και πόσο δίκιο έχει... Γι΄αυτό φίλοι μου ντυθείτε καλά,με το κασκόλ σας με το μπουφάν σας και πάτε να πιείτε έναν ωραίο και μυρωδάτο καφέ σαν τον δικό μου. Με άρωμα καραμελωμένα αμύγδαλα... Νομίζω ότι είναι από τις λίγες απολαύσεις που δεν μπορούν να μας στερήσουν πια.  enjoy.

"Είσαι για τα... πανηγύρια!"

Όταν πρωτοήρθα στην Αθήνα το 1998 ήμουν ένα αθώο κοριτσάκι και άβγαλτο. Με λίγες εμπειρίες που ήταν κυρίως γύρω από το νησί και τους ανθρώπους του.

Ήμουν συνηθισμένη να κοιμάμαι με ανοιχτά παράθυρα και πόρτες, να είμαι μέχρι αργά το βράδυ στην πλατεία του χωριού και να μιλάω με γνωστούς και ξένους. Αγαπούσα τους τουρίστες γιατί αυτοί έφερναν τον πλούτο στο νησί μου και συνήθιζα να τους λέω «Χαλόου» κάθε φορά που διάβαιναν το φρεσκοασπρισμένα σοκάκια του χωριού μου.

Αγαπούσα τους μαύρους γιατί ήξερα ότι ήταν καλοί άνθρωποι. Μάλιστα ο θείος μου είχε φέρει μία μαύρη από την Αφρική για να του προσέχει τα 4 παιδιά του και την αγαπούσα πολύ. Την λέγανε Κώστενς και όταν έφευγε για να πάει πίσω στην Αφρική είχα κλάψει πολύ που δεν θα την ξανάβλεπα.

Το καλοκαίρι ήταν η καλύτερη εποχή μου και την περίμενα πως και πως για να πάω στα πανηγύρια. Ειδικά του Αγίου Παντελεήμονος ήταν η τιμητική του χωριού μου. Τρεις μέρες γλεντούσαμε.

Φορούσαμε τα καλά μας, πηγαίναμε για λίγο στην λειτουργία που πιο πολύ ήταν για να κουτσομπολέψουμε παρά για να ακούσουμε τον παπά και μετά τρώγαμε όλοι μαζί το παραδοσιακό φαγητό, άφθονο κρασί, τραγούδι και χορός.

Τα πανηγύρια τώρα που το καλοσκέφτομαι ήταν και είναι, σαν τα παλιά «νυφοπάζαρα» οι κοπέλες κάνουν ό,τι μπορούν για να γίνουν όσο το δυνατόν ομορφότερες, οι συγγενείς τις χορεύουν στον «κάβο» (σσ. Στην αρχή του χορού) και οι άντρες από μόνοι τους ή και με λίγο σπρώξιμο από την μαμά θα....

Συνέχεια της ιστορίας θα μπορέσετε να διαβάσετε στο βιβλίο μου "Παράλληλες σκέψεις..." που μπορείτε να παραγγείλετε μέσω e-mail ή στο τηλ 6972 928934 κοστίζει 10 ευρώ και μπορώ να σας το στείλω οπουδήποτε με αντικαταβολή.

 

"Άδειασε μας το ποτήρι και δεν κάνουμε χατίρι"

Καθότι Καρπαθιά, γεννημένη στον Πειραιά, αλλά μεγαλωμένη στην Κάρπαθο, από μικρή κάθε καλοκαίρι ήταν μία μεγάλη χαρά για μένα αλλά, ταυτόχρονα, και ένας θρήνος.

Το Όθος, το χωριό μου.

Όλοι μας μπορούμε να καταλάβουμε γιατί ήταν χαρά. Γιατί είχε έρθει το καλοκαίρι απλά, γιατί πηγαίναμε στην θάλασσα, γιατί ερχόντουσαν οι φίλοι μας από Αθήνα, Αμερική, Καναδά, Αυστραλία και απ όπου αλλού υπάρχει καρπάθιος και ειδικά Οθείτης.

Το καλοκαίρι ήταν η εποχή της ξεγνοιασιάς, της τρέλας, του έρωτα, της θάλασσας και της διασκέδασης. Οι φίλοι πολλοί και αχώριστοι, κάναμε «πηγαδάκια», κάναμε αταξίες, κάναμε βουτιές, είχαμε τα μυστικά μας τους έρωτες μας, τα χτυποκάρδια μας. Είχαμε όμως και το ωράριο μας... «11 η ώρα να είσαι σπίτι».

Ο παπά Γρηγόρης!

Μεγαλώνοντας η ώρα που θα έπρεπε να είμαστε σπίτι ήταν 1 το πρωί και όταν τελειώσαμε και το Λύκειο ήμασταν και επίσημα μεγάλες. Δεν είχαμε ωράριο... Γυρνούσαμε το πρωί. Κάθε Σάββατο βγαίναμε απαραιτήτως και απαραιτήτως έπρεπε να γυρίσουμε την ώρα που ο παπάς του χωριού χτυπούσε την καμπάνα για την Κυριακάτικη εκκλησία.

Και οι μέρες έγιναν μικρές και οι νύχτες μεγάλες, με πολλά ποτά, με πολλά πάρτι, με πολλές γνωριμίες, με πολλές αγάπες καλοκαιρινές και με άφθονη μουσική που σου τρυπούσε τα αυτιά, αλλά σου προκαλούσε το κορμί, κορμί που ήταν φτιαγμένο για χορό.

Ο δεκαπενταύγουστος ήταν το αποκορύφωμα της ευτυχίας μας. Καθότι με λένε και Μαρία γιόρταζα εκείνη την ημέρα. Ήμουν το τιμώμενο πρόσωπο. Γιόρταζε και η κολλητή μου η Μαρία Διάκου, γιόρταζε και η άλλη μου κολλητή και γειτόνισσα Μαίρη Λέου. Κάναμε παρέες και γυρνούσαμε στα σπίτια και των τριών.

Το Οθείτικο κρασί είναι ξακουστό για την γεύση του και εμείς εκείνη την ημέρα το τιμούσαμε κάνοντας την γνωστή «κούπα» ένα παραδοσιακό τραγούδι που με το πως που θα στο τραγουδήσουν πρέπει να πιεις ένα ποτήρι κρασί και να δείξεις ένα άλλο άτομο που θες να πιει στην συνέχεια ώστε να τραγουδήσουν ξανά την «κούπα»

Όπως καταλαβαίνεις ήταν θέμα χρόνου να μεθύσουμε όλοι και να έρθουμε στο κέφι. Αλλά και πάλι η αντιδραστική μου φύση δεν με άφηνε να χαρώ 100% την γιορτή μου και την ημέρα αυτή, που εγώ κανονικά, θα έπρεπε να είμαι η πρωταγωνίστρια και η χαρούμενη της υπόθεσης...

Κάτι λίγο οι ανεκπλήρωτοι έρωτες, κάτι λίγο η εμφάνιση μου που η τελειομανία μου δεν άφηνε να δω την ομορφιά της και να την αναδείξω, κάτι λίγο το καλοκαίρι που τελείωνε........

...... συνέχεια της ιστορίας μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο μου "Παράλληλες σκέψεις..." που μπορείτε να παραγγείλετε με e-mail ή στο τηλ, 6972 928934 κοστίζει 10 ευρώ και μπορώ να σας το στείλω οπουδήποτε με αντικαταβολή.

 

*Αφιερωμένο στην φίλη μου Μαίρη Λέου-Κοϊμά που από μικρές είμαστε μαζί και αγαπημένες και νοσταλγούμε το ξέγνοιαστο "Οθείτικο Καλοκαίρι" Cheers!

Μου σερβίρετε ένα βασιλόπουλο σας παρακαλώ;

Και η πριγκίπισσα φίλησε το βασιλόπουλο και “έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.” Κάπως έτσι δεν τελειώνουν όλα τα παραμύθια; Ναι και ποιος μας λέει ότι “έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα;”

Βέβαια τώρα θα μου πείτε ότι η πριγκίπισσα ζούσε ζωή χαρισάμενη γιατί ούτε δουλειές θα χρειαζόταν να κάνει, ούτε οικονομικές έγνοιες θα είχε και γενικά το μόνο που θα την ένοιαζε ήταν πως θα κάνει «μπωτέ» και πως θα περιποιείται τον εαυτό της.

Εγώ δεν θα διαφωνήσω. Για σκεφτείτε μία ζωή που το μόνο που θα σας νοιάζει είναι πως θα γίνετε όμορφες και τι θα φορέσετε; Θα σας αρέσει για λίγο, αλλά μετά θα βαρεθείτε. Αν δεν είστε βαρεμένη γυναίκα γενικότερα και ασχολείστε μόνο μ αυτά έτσι και αλλιώς...

Σας έχω πει πόσο ανάποδο παιδί ήμουν, έτσι λοιπόν όταν φτάναμε στο τέλος του παραμυθιού και “ζούσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα”, εγώ συνήθιζα να ρωτάω: «Και μετά; Τι έγινε μετά;» Η μαμά μου μη ξέροντας τι να μου πει, μου έλεγε ότι δεν έχει μετά αλλά υποθέτει ότι έγινε ένας μεγάλος γάμος και η πριγκίπισσα έκανε πολλά παιδιά.

Εγώ δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί όλα τα παραμύθια να έχουν αυτό το ένδοξο τέλος. Μεγαλώνοντας κατάλαβα γιατί τα χρειαζόμαστε τα παραμύθια. Γιατί τα παιδιά πρέπει να ζουν μέσα στην ευτυχία να μην βγουν έξω από τον «γυάλινο κόσμο» που τα βάζουμε.

Όταν λοιπόν “έσπασε” το γυαλί του δικού μου κόσμου.......

...... συνέχεια της ιστορίας μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίιο μου "Παράλληλες σκέψεις..." που μπορείτε να παραγγείλετε μέσω e-mail ή τηλεφωνικά στο 6972 928934. Κοστίζει 13 ευρώ και μπορώ να σας το στείλω οπουδήποτε με αντικαταβολή

"Θέλει πλύσιμο"

Είναι σα να ξυπνάς το πρωί και να βρίσκεις το αυτοκίνητο σου με υγρασία από το χθεσινό βράδυ και να σου γράφουν τα παιδιά "θέλει πλύσιμο". Έτσι ξύπνησα και εγώ με μάτια υγρασιασμένα, με σκέψεις ανάκατες, με μυαλό μουδιασμένο.

Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο, θυμήθηκα που έλεγε ένα αγαπημένο τραγούδι, αλλά το ράδιο είχε μία διαφορετική γνώμη, έπαιζε ένα παλιό τραγούδι της Άννας Βίσση που ξεκινάει με το «μαζί σου με δένει κάτι από μία παρολίγον ευτυχία» και το ρεφρέν «Τώρα καταλαβαίνω τι σημαίνει... από μακριά κι αγαπημένοι»

Αλήθεια τι χρώμα έχουν οι παλιές αγάπες; Ποιο είναι το άρωμα τους; Και τελικά πηγαίνουν στον παράδεισο; Ή κάνουν για λίγο την ζωή μας κόλαση για να σπάσουν την καθημερινότητα μας και μετά καταλήγουν εκεί που ήταν, από το μηδέν δηλαδή.

Η αιτία και η αφορμή που σας γράφω αυτό το κείμενο στάθηκε για ακόμα μία φορά αυτό το διαβολεμένο facebook και ένα friend suggestion που μου έκανε. <<Το Facebook σας προτείνει να γίνεται φίλοι με τον Μ........... >> και η φωτογραφία από δίπλα που πρόδιδε ότι τα μάτια μου δεν κάνανε πουλάκια ήταν αυτός! Ο παλιός μου έρωτας!

Δεν είναι αστείο να σου προτείνει το κομπιούτερ να γίνεις φίλος με έναν παλιό σου έρωτα; Θα λεγα ότι είναι πολύ αστείο. Για μία στιγμή σκέφτηκα να τον κάνω όντως φίλο, αλλά μετά σκέφτηκα ότι, έχει περάσει μία 10ετία από τότε που εμείς νομίζαμε ότι ερωτευόμασταν, έχει περάσει μία 10ετία από τότε που μου προκαλούσε στεναχώρια αλλά και χαρά η σκέψη του, έχει περάσει μία 10ετία από τότε που λαχταρούσα την ύπαρξη του.

Θέε μου –αν υπάρχεις- πως άφησες να περάσουν τα χρόνια μέσα στην λήθη; Και γιατί τώρα εμφανίζεται μπροστά μου; Τι θέλει από μένα και από την ζωή μου. Δεν ξέρω γιατί το έκανα μεγάλο θέμα στο μυαλό μου, ίσως γιατί ήταν τα χρόνια της νιότης μου.

Ήταν εκείνη η εποχή που λες ότι στα 30 θα έχεις οικογένεια, θα είσαι μεγάλη θα έχεις κάνεις χίλια δύο. Και ξαφνικά βρίσκεσαι στα 30 και δεν έχεις κάνει τίποτα από αυτά που θεωρούσες δεδομένα ότι θα είχες κάνει στα 20 σου.

Άλλαξες ρότα, άλλαξες συνήθειες, έκανες στροφή και είπες δεν είμαι εγώ για παιδιά, τα παιδιά μπορούν να περιμένουν όπως και τα οικογενειακά βάρη και ορκίστηκες ότι θα πλουτίσεις σε εμπειρίες και έκανες ταξίδια και ονειρεύεσαι και άλλους μακρινούς προορισμούς μέχρι τα Χριστούγεννα, το τριήμερο της 28ης Οκτωβρίου και όποτε άλλοτε βρεις ευκαιρία.

Και είπες θα διαβάσω βιβλία σαν να είναι να ζήσω για πάντα και όχι μόνο διάβασες αλλά έγραψες και βιβλία και κάθε μέρα γράφεις την ιστορία σου και σου τυχαίνουν διάφορα πράγματα αλλοπρόσαλλά μερικές φορές, αστεία, άλλες κωμικά. Κλαις, γελάς και αυτό σημαίνει ότι ζεις.

Δεν ξέρω ποιο διεστραμμένο μυαλό όρισε τα 30 ηλικία ορόσημο σε μία γυναίκα. Όμως εγώ λέω ότι τα 30 είναι η καλύτερη ηλικία για μία γυναίκα είναι δυνατή, ανεξάρτητη και ξέρει τι θέλει, έχει μορφωθεί, έχει δουλέψει και έχει και τις εμπειρίες της από τους άντρες.

Αν μία τέτοια γυναίκα καταφέρεις να εγκλωβίσεις τότε είσαι μάγκας! Σε παραδέχομαι. Και αν για λίγο στην σκέψη μου ήρθες δεν ήσουν εσύ ήταν η αθωότητα της νεανικής μου ηλικίας που σε έκανε μεγάλο και σπουδαίο σε μένα.

Όμορφες αναμνήσεις όπως είπες και εσύ. Δεν κρατάμε κακία. Απλώς είναι λίγη σκόνη πάνω στο αυτοκίνητο και αυτό «θέλει πλύσιμο».

Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ΄αγόρι μου

Και να που ήρθε η όρεξη να γράψω στις 2:21 μετά τα μεσάνυχτα. Εκεί που έλεγα ότι επιτέλους θα πάω να ξαπλώσω να κοιμηθώ τσακ! Η έμπνευση... και ξέρεις πως είναι η έμπνευση σου έρχεται σπάνια ή και συχνά ποτέ δεν ξέρεις, απλώς, εσύ πρέπει να είσαι εκεί stand by και να την «αρπάξεις» γιατί αλλιώς «το έχασες το τρένο».
Φυσικά δεν θα μπορούσα να γράψω τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από το καλοκαίρι που διανύουμε. Θα θελα να σας γράψω για γαλανές θάλασσες για μουσικές για τον ήχο του κύματος που σκάει δίπλα από την ξαπλώστρα μου γι αυτήν την ενοχλητική ψιλή άμμο που έχουν οι παραλίες μας και τρυπώνει παντού από τα παπούτσια μέχρι τον καφέ μου....
Ξέρετε τι σπαστικό που είναι να απολαμβάνεις τον καφέ σου και ξαφνικά να σηκώνει ένα αεράκι και να βρίσκεται η ψιλή άμμος της παραλίας στα μαλλιά σου, στα μάτια σου, στο στόμα σου και στον καφέ σου;

Καλοκαίρι όμως είναι και όλα τα επιτρέπεις στον εαυτό σου. Λίγο κρασί λίγο θάλασσα και τ αγόρι μου δεν λέει και το τραγούδι;

Θα θελα να γράψω για τους καλοκαιρινούς έρωτες που έχουν την γεύση της αλμύρας και την ομορφιά ενός ηλιοβασιλέματος και την διάρκεια μια εβδομάδας.

Καθότι νησιώτισσα ένιωσα από μικρή το άγχος των τουριστριών να νιώσουν το Ελληνικό καλοκαίρι να βρουν το δικό τους Greek lover και όταν τον έβρισκαν ο χρόνος τελείωνε και έπρεπε να φύγουν. Εκεί να δείτε κλάματα και αγκαλιές.

Αγκαλιές δίπλα στο κύμα, με μοναδικό μάρτυρα το φεγγάρι που γνώριζε όλα τα μυστικά αυτού του τόσο ξεχωριστού έρωτα, και λίγο το ποτό που σε ζάλιζε και τα έβλεπες όλα πιο ωραία, ένιωθες πια ανάλαφρη πιο ξεκούραστη πιο ευτυχισμένη. Ναι στ αλήθεια ήσουν στον παράδεισο.

Αλλά η ομορφιά του καλοκαιριού δεν σταματάει μόνο στις νύχτες. Αχ! Είναι υπέροχο να ξυπνάς με τα μαλλιά μέσα στο πρόσωπο και καταϊδρωμένη γιατί σε έχει κάψει ο ήλιος.

Είναι υπέροχο να έχεις μία σκηνή και δύο κονσέρβες για να φας. Ναι ναι μόλις έχεις ξυπνήσει και είσαι κάτω από το πεύκο στα Άπελλα. Είσαι έτοιμη να κάνεις την πρωινή σου βουτιά.

Είναι το καλοκαίρι που λέγαμε. Που δεν έχεις δουλειά, που έχουν σταματήσει οι μέρες και οι ώρες, που έχεις πετάξει το ρολόι σου κάπου σε μία γωνιά στο ξενοδοχείο και δεν θέλεις να το ξαναδείς. Είναι γιατί δεν κουβαλάς το λάπτοπ σου μαζί και δεν σε νοιάζει και αν δεν πιάνει σήμα το κινητό...!!!

Κολυμπάς και βλέπεις ψαράκια, βλέπεις καταγάλανα νερά, σχεδόν κρυστάλλινα και κάνεις στην άμμο παλάτια σαν τα όνειρα σου... θα τα πάρει ο βοριάς θα τα κάνει συντρίμμια κομμάτια....!!!!

Είσαι όλη μέρα με το μαγιό και το παρεό σου δεν έχεις μακιγιαριστεί ούτε και χρειάζεται να πας κομμωτήριο. Τα μαλλιά σου έχουν πάρει ένα ξανθό χρώμα από τον ήλιο και αυτό σου τονίζει τα ανοιχτόχρωμα μάτια σου και σ΄ αρέσει...

Στ αλήθεια σ αρέσει πολύ.

Θα βάλεις το άσπρο σου φορεματάκι και τις χρωματιστές σου παντόφλες με την φέτα από καρπούζι μπροστά που κουνιέται επιδεικτικά σα να λέει «δεν μπορείς να με φας» και τις κοιτάς και σ αρέσουν και σου φτιάχνει ακόμα περισσότερο την διάθεση η δαντέλα η ρόζ και η χάντρα η άσπρη λαμπιρίζει στο φως του στύλου και όλα αυτά σου δημιουργούν το δικό σου παραμύθι.

Θα πας βόλτα με τον καλό σου θα ανακαλύψεις το νησί θα φας κάτι ελαφρύ και νόστιμο σε ένα από τα γραφικά ταβερνάκια του νησιού θα πιεις τα ούζα σου τα ποτάκια σου θα μεθύσεις θα χορέψεις θα στριγκλίξεις από χαρά γιατί αυτό είναι χαρά αυτό είναι ζωή αυτό είναι ευτυχία....

Καλό καλοκαίρι φιλενάδες μου!!!!

Ο Μάκης το ψαράκι

Aυτήν την ιστοριούλα την εμπνεύστηκε η αδερφή μου Αννα Χαλκιά για τον μικρό της γιο Ορέστη.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό ψαράκι που το έλεγαν Μάκη. Ήταν πάρα πολύ όμορφο μ'ένα υπέροχο χρώμα, κάτι μεταξύ πράσινου και θαλασσί, όπως ακριβώς και η θάλλασσα που κολυμπούσε.

Ο Μάκης όμως ήταν λίγο ζωηρός κι ήθελε να κολυμπάει μακριά απο το σπίτι του, κάτι που στεναχωρούσε πολύ τη μαμά του. Συνέχεια του φώναζε: "Μάκη, Μάκη μην απομακρύνεσαι, πρόσεχε, μπορεί να σε ψαρέψει κανένας ψαράς, πρόσεχε τους καρχαρίες". Το Μάκη όμως δε τον ένοιαζε, δε φοβόταν τίποτα και συνέχιζε να κολυμπάει σε άγνωστα νερά.

Μια μέρα όμως και ενώ κολυμπούσε ανέμελα, ξαφνικά ένιωσε παγιδευμένος. Προσπαθούσε να κολυμπήσει αλλά τίποτα, είχε μπλεχτεί στα δίχτυα ενός ψαρά. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσε φόβο...

Ο ψαράς αφού έβγαλε τα ψάρια απο τη βάρκα του, τα φόρτωσε όλα μαζί στο φορτηγάκι του και ξεκίνησε να τα πουλάει. Περνούσε απ'τα χωριά και φώναζε: "Ψάρια πουλάω, φρέσκα ψάρια απο τη θάλασσα! ελάτε να πάρετε ψάρια που σπαρταράνε, ψάρια για ψητά, ψάρια για τηγανιτά, εδώ τα φρέσκα ψάρια!!!" Ο Μάκης, ο καημένος, άκουγε τον ψαρά και κατάλαβε πως δύσκολα θα γλίτωνε, σύντομα κάποιος θα τον αγόραζε για να τον φάει...

Μέσα στους ανθρώπους που μαζεύτηκαν για ν'αγοράσουν ψάρια, ήταν κι ένα μικρό αγόρι, ο Ορέστης, με τη μαμά του που μόλις είδε το Μάκη θέλησε να τον αγοράσουν. "Είναι τόσο όμορφο αυτό το ψαράκι μαμά, το θέλω, το θέλω!" είπε στη μαμά του κι αυτή για να μη του χαλάσει χατήρι, τον αγόρασε.

Όταν πήγαν στο σπίτι όμως, δε τον φάγανε το Μάκη, όπως έκαναν με τα άλλα ψαράκια που αγόρασαν, αλλά τον έβαλαν σε μία γυάλα για να τον βλέπουν και να τον θαυμάζουν. Ο Μάκης όμως ήταν τόσο λυπημένος που βρισκόταν κλεισμένος εκεί μέσα που στάθηκε σε μια μεριά και δε ξανακολύμπησε.

Μάταια ο μικρός Ορέστης προσπαθούσε να τον κάνει να γελάσει. Ο Μάκης μόνο έκλαιγε και έλεγε στο παιδάκι "άσε με να φύγω σε παρακαλώ, θέλω τη μαμά μου". Έκλαιγε τόσο δυνατά ο Μάκης που ο μικρός Ορέστης γρήγορα τον λυπήθηκε και αποφάσισε να τον πάει πίσω στη θάλασσα.

Έτσι κι έκανε, άρπαξε τη γυάλα και χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν έτρεξε στο λιμάνι καιι πέταξε μέσα τον καημένο το Μάκη, που μόλις είδε τη θάλασσα απο μακριά άρχισε πάλι να χαμογελάει!

Ο Μάκης ήταν και πάλι χαρούμενος και κολυμπούσε τόσο γρήγορα που πολύ σύντομα βρέθηκε πολύ μακριά στα βαθιά νερά. Ανυπομονούσε τόσο πολύ να πάει πίσω στη μαμά του που κολυμπούσε χωρίς να προσέχει αν γύρω του κολυμπάει και κανένα κακό ψάρι...

Ξαφνικά και χωρίς να το πάρει είδηση ο Μάκης, εμφανίστηκε μπροστά του ένας μεγάαααλος καρχαρίας και άνοιξε τόσο γρήγορα το στόμα του που ο Μάκης δεν πρόλαβε ούτε καν να δει τί χρώμα ήταν.

Έτσι ο Μάκης βρέθηκε να γλιστράει μέσα στη κοιλιά του καρχαρία και φοβήθηκε τώρα ακόμη περισσότερο γιατί ήταν τόσο σκοτεινά εκεί μέσα που θα τρόμαζε και το πιο θαρραλέο ψαράκι. Σε μια στιγμή, άκουσε μέσα στην κοιλιά του καρχαρία κάποιον να κλαίει αλλά ήταν τόσο σκοτεινά που δεν έβλεπε ποιός ήταν.

"Ποιός... ποιός είναι εκεί?" ρώτησε τρομαγμένος ο Μάκης. "Μη φοβάσαι, είμαι ένα μικρό χταπόδι, με κατάπιε και μένα ο καρχαρίας...", "αχ πώς θα βγούμε απο δω μέσα?? θέλω τη μαμά μου" συνέχισε το χταπόδι. Και έμειναν εκεί για πολύ ώρα και έκλαιγαν τώρα και οι δυό μαζί...

Αφού πέρασαν μία ολόκληρη μέρα, μέσα στη κοιλιά του καρχαρία, ο Μάκης και το χταπόδι άκουσαν έναν παράξενο θόρυβο που γινόταν όλο και πιο δυνατός και σιγά σιγά έβλεπαν να μπαίνει και φως. "Λες να γλιτώσουμε?" είπε το χταπόδι "Αχ, μακάρι!" απάντησε ο Μάκης".

Για καλή τους τύχη ο καρχαρίας είχε πιαστεί στα δίχτυα ενός μεγάλου καραβιού, τόσο μεγάλου που δεν είχε ξαναδεί ποτέ πριν ο Μάκης. Βρίσκονταν τώρα ανάμεσα σε πολλούς ψαράδες με πορτοκαλί ρούχα που κρατούσαν κάτι τεράστια πριόνια που έκανα πολύ θόρυβο και έκοβαν την κοιλιά του καρχαρία.

Ο Μάκης και το χταπόδι πετάχτηκαν έξω απο την κοιλιά και οι ψαράδες αυτοί τους έριξαν αμέσως στη θάλασσα. Απ'ότι πρόλαβαν ν'ακούσουν, για καλή τους τύχη, αυτοί οι ψαράδες ψάρευαν μόνο καρχαρίες και όχι μικρά ψαράκια.

Τώρα πια ήταν ελεύθεροι, μπορούσαν πάλι να κολυμπήσουν, μπορούσαν πάλι να δουν το φως του ήλιου, τα γαλάζια νερά, τους φίλους τους, τις μανούλες τους... Κολυμπούσαν τώρα δίπλα δίπλα ο Μάκης με το χταπόδι που είχαν γίνει πια φίλοι. Απο τη χαρά τους έκαναν τούμπες μες στο νερό, χόρευαν και τραγουδούσαν, επιτέλους θα φταναν στα σπίτια τους!

Ο Μάκης όταν είδε τη μαμά του πηδούσε απο τη χαρά του, κολύμπησε γρήγορα και την αγκάλιασε πολύ σφιχτά. Της υποσχέθηκε ότι δε θα ξαναφύγει μακριά της, ότι τώρα θα την ακούει και θα γίνει το καλύτερο ψαράκι σ'ολόκληρη τη θάλασσα.

Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα....

Άννα Χαλκιά, Θραψανό Ιούνιος 2011

"Είναι σαν να σου λένε... Πήγαινε, και εσύ να πηγαίνεις..."

Και να ‘μαι σε μία κόλλα άσπρο χαρτί να προσπαθώ να την γεμίσω. Αυτή η διαδικασία δεν σταμάτησε ποτέ, από τα παιδικά μου χρόνια, μέχρι σήμερα. Ήταν να μην μάθω να γράφω... και έτσι πήρα φόρα. Και γράφω και γράφω...

Αυτόν τον καιρό όμως είχα καιρό να γράψω κάτι. Αυτό γιατί όπως λέει και η ψυχολόγος μου έχω μάθει να βάζω στον εαυτό μου κανόνες, έχω μάθει να μπαίνω σε καλούπια, έχω μάθει να είμαι τελειομανής σε ό,τι κάνω. Από το πιο απλό μέχρι το πιο σύνθετο.

Και ενώ μέχρι τώρα συνήθιζα να ανοίγω το word, να φτιάχνω τα δεξιά και αριστερά περιθώρια, να διαλέγω την γραμματοσειρά και το μέγεθος να είναι απαραιτήτως 12 γιατί έτσι είναι το σωστό και το πρέπων, τότε και μόνο τότε άρχιζα να γράφω.

Σήμερα δεν έβαλα καν περιθώρια, γράφω με 14 στιγμές, με μία γραμματοσειρά που μοιάζει σαν να γράφει γραφομηχανή του 1970. Και όμως... Δεν με νοιάζει. Δεν θα βάλω άλλα καλούπια, δεν ξέρω το θέμα, δεν ξέρω γιατί γράφω.

Και αυτή την στιγμή μου έρχονται τα λόγια του καθηγητή των μαθηματικών μου του Κου Παπαγεωργίου όταν προσπαθούσα να λύσω μία άσκηση μαθηματικών στον πίνακα, που περιείχε εκτός από ολοκληρώματα, παραγώγους, όρια και συναρτήσεις και κάποιες μικρές εξισωσούλες έτσι για το ξεκάρφωμα.

«Πες μας Χαλκιά τι ζητάει η άσκηση;» και εγώ, ενώ είχα λύσει την μισή και είχα ξοδέψει τόση φαιά ουσία, στο να δω πώς θα ταιριάξω την παράγωγο με το ολοκλήρωμα ώστε να φτάσω στην τελική συνάρτηση, τα είχα μπερδέψει όλα μέσα στο μυαλό μου και με το άγχος που είχα ώστε να μην κάνω λάθος, είχα ξεχάσει και τι έψαχνα!!!

Διόλου απίθανο για την περίπτωση μας. Έμπειρός καθώς ήταν ο Κος Παπαγεωργίου συνήθιζε να λέει........

..... συνέχεια της ιστορίας μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο μου "Παράλληλες σκέψεις..." που μπορείτε να παραγγείλετε με e-mail ή τηλεφωνικά στο 6972 928934. Κοστίζει 13 ευρώ και μπορώ να σας το στείλω οπουδήποτε με αντικαταβολή.

Αλλαγή πλεύσης....

Οπως θα διαπιστώσατε και εσείς το blog μου άλλαξε μορφή και έχουν αφαιρεθεί οι αναρτήσεις οικονομικού περιεχομένου.

Θεώρησα σωστό να προβώ σε αυτήν την κίνηση, εξ αιτίας του γεγονότος, ότι είχα μπλέξει τα προσωπικά μου δοκίμια, με κάποιες αναρτήσεις, πιο επιστημονικές, που δεν ενδιαφέρουν ίσως, το κοινό που διαβάζει τα δοκίμια μου.

Αυτό βέβαια, δεν σημαίνει, ότι οι αναρτήσεις οικονομικού περιεχομένουν έχουν χαθεί. Σε λίγες μέρες θα είναι "στον αέρα" ένα blog που θα τις περιέχει, αλλά και θα εμπλουτίζονται σε πιο τακτική βάση.

Σας ευχαριστώ όλους για την συμμετοχή, τις διορθώσεις, τα σχόλια, τις συμβουλές ακόμα και αν αυτές ήταν αρνητικές. Πιστεύω, ότι δεν είμαστε θεοί, ώστε να μην κάνουμε λάθη, αλλά δεν είμαστε και παντογνώστες, ώστε να τα γνωρίζουμε όλα.

Σας περιμένω και στο μελλοντικό Βlog μου.
Φιλιάααααα
Μαρία Χ.

"Τον λογαριασμό παρακαλώ....!!!"

Όχι εγώ ποτέ δεν ήθελα να γίνω γιατρός για να σώσω τον κόσμο, ούτε και δικηγόρος να τα κονομήσω, ούτε και αρχιτέκτονας να λέω ότι τελείωσα το Πολυτεχνείο… Εγώ ήθελα να σπουδάσω και να γίνω κάτι που θα μου αρέσει, να βρω μια δουλειά πάνω σε αυτό που θα έχω σπουδάσει, το οποίο σημειώνω, θα μου αρέσει.

Χωρίς να χρειάζεται να βάλω μέσο. Να πάω με την αξία μου εκεί που θέλω. Να πάω με τον βαθμό μου, με τα πτυχία μου, με τις ξένες γλώσσες μου. Να πάω σε συνεντεύξεις να δώσω τεστ και αν είμαι καλή να με πάρουν. Και με είπαν ρομαντική, σχεδόν ονειροπόλα το πιο ευγενικό που άκουσα είναι ότι ζω σε ένα παράλληλο σύμπαν.

Εμείς οι νέοι από πολύ μικροί ερχόμαστε αντιμέτωποι με την Ελληνική πραγματικότητα. Οι πανελλήνιες εξετάσεις!! Σε 3 ώρες να κρίνεται όλη σου η ζωή… Και αν εσύ δεν ήσουν καλά εκείνη την ημέρα; Και αν ήσουν άρρωστος πχ, δεν τους ένοιαζε, έπρεπε να χάσεις ολόκληρη χρονιά.

Τι μου ήρθε τώρα και γράφω για τις πανελλήνιες; Γιατί είναι η πρώτη μορφή αδικίας που ερχόμαστε σε επαφή από μικρή ηλικία. Η απόλυτη αναξιοκρατία.

Μετά στο πανεπιστήμιο πρέπει να έχεις το μέσο για να πάρεις εγκαίρως τα βιβλία, πρέπει να «γλύφεις» τον καθηγητή για να σε συμπαθήσει και να σου βάλει έναν αξιοπρεπή βαθμό, έστω και εάν δεν τον αξίζεις. Και αν είσαι πράγματι καλός «γλύφτης» και «κομματόσκυλο» μπορεί να σε κάνει και βοηθό του και να πληρώνεσαι.

Τελειώνοντας τις σπουδές κάποιος νέος πρέπει να βρει επίσης μέσο για να πάρει μια καλή μετάθεση καθώς θα κάνει το στρατιωτικό του. Να μην τον στείλουν στον Έβρο και φυλάει σύνορα.

Και ερχόμαστε τώρα στο προκείμενο. Για να βρει δουλειά ο ίδιος νέος πόσες πόρτες πρέπει να χτυπήσει; Πόσες φορές πρέπει να υποκύψει στα «θέλω» του και στις πραγματικές του επιθυμίες; Πόσες φορές να ψηφίσει διαφορετικά από αυτά που πιστεύει ότι θα είναι καλό για την χώρα του;

Και όταν τα καταφέρει είναι βασιλιάς. Έχει το σπιτάκι του, τα λεφτουδάκια του, το γραφειάκι του και 2-3 άτομα που κουμαντάρει, δουλεύει το οκτάωρο του και στις 12 είναι σπίτι που λέει και ένα γνωστό ανέκδοτο.

Τι να πει κανείς… Η απόλυτη ευτυχία. Αν είναι και από την Κάρπαθο θα του πουν και 5-6 μαντινάδες παραπάνω στον γάμο του να συγκινηθεί και να νιώσει αυτήν την πλασματική ευτυχία στο πετσί του, να ευχαριστηθεί.

Και μετά όταν κάτι δεν πάει καλά θα δίνει τις ευθύνες στο κράτος… Σε αυτούς τους πολιτικούς που κατάντησαν αυτήν την χώρα σε αυτά τα χάλια…. ΑΑΑΑ!!! Όχι, για σταθείτε μια στιγμή.

Το κράτος είναι ο Παπανδρέου και ο Καραμανλής; Αυτοί φταίνε για όλα τα κακά που παθαίνουμε ως Ελληνικό κράτος; Αυτοί φταίνε για την χρεοκοπία της χώρας; Αυτοί φταίνε που σου μειώσανε τον μισθό ή την σύνταξη; Αυτοί φταίνε που τώρα χρωστάς παντού και έχεις τρεις πιστωτικές κάρτες φορτωμένες και ένα δάνειο να τρέχει;

Όχι φίλε μου, θα διαφωνήσω κάθετα. Ασφαλώς και δεν φταίνε αυτοί. Φταίμε εμείς. Όταν βγήκε ο Καραμανλής πρώτη φορά το 2004 είχε κερδίσει με διαφορά περίπου στο 6% από το «άχρηστο» ΠΑ.ΣΟ.Κ και μόλις μετά από 6 χρόνια καταλάβαμε ότι ο Καραμανλής έφταιγε για όλα και φέραμε πίσω το «άχρηστο» ΠΑ.ΣΟ.Κ με 10% διαφορά αυτήν την φορά.

Ποιος ψήφιζε κάθε φορά; Εμείς. Αρα λοιπόν φταίμε εμείς. Ο λαός,

Βασική αρχή της Δημοκρατίας είναι η λαϊκή κυριαρχία. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο λαός αποφασίζει από ποιους θέλει να ασκείται η εξουσία. Αρα ποιος φταίει; Μην ψάχνεις πολύ μακριά, μην βγεις καν έξω από το σπίτι σου.

Φταις εσύ, εγώ, η γειτόνισσα και όλοι όσοι γενικά ψηφίζαμε τόσα χρόνια. Όλοι που είχαμε επιχειρήσεις και δεν κόβαμε αποδείξεις, που ούτε καν τις ζητούσαμε, που προσπαθούσαμε να γλυτώσουμε και να τα κονομήσουμε με τον πιο εύκολο τρόπο.

Που κοιτούσαμε να βολευτούμε με κάθε τρόπο και εμείς και τα παιδιά μας και τα ξαδέρφια μας και όλοι οι γνωστοί μας. Να πάρουμε 2-3-4 συντάξεις, όσες μπορούσαμε και όσο γινόταν να το απομυζήσουμε αυτό το έρημο κράτος.

Κουτσαίναμε λιγάκι και να σου 67% αναπηρία ώστε να δικαιούμαστε όλα τα πλεονεκτήματα που αυτή η αναπηρία σημαίνει. Και οι πραγματικοί ανάπηροι;;; Άστο, αυτό είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία.

Πλούτισαν οι γιατροί. Ποιος σου είπε να πας και να δίνεις φακελάκι σε κάθε γιατρό που σου το ζητούσε; Γιατί δεν έκανες μια καταγγελία να δούμε πόσοι θα τολμούσαν να ξαναζητήσουν; Αλλά όλοι νομίζαμε θα έχουμε καλύτερη μεταχείριση. Μεταχείριση που δικαιωματικά αξίζαμε και έπρεπε να έχουμε.

Και γίναν οι γιατροί πλούσιοι και βαλθήκαμε όλοι να γίνουμε γιατροί. Πήγαινε να κάνεις λοιπόν εφημερία για 2 ευρώ κύριε γιατρέ να δούμε αν σου αρέσει και αν αξίζει στον κόπο που έκανες τόσα χρόνια να σπουδάζεις. Φτάσαμε σε αυτό το σημείο δυστυχώς.

Και επανέρχομαι… Φταίμε όλοι εμείς που «κοιτούσαμε τόσα χρόνια από το παράθυρο» όπως λέει και ο γνωστός καθηγητής οικονομικών και συγγραφέας Δημήτρης Μπουραντάς. Φταίμε όλοι εμείς γιατί δεν κάναμε μια ανατροπή γιατί και εμείς πήραμε μέρος στο «πάρτυ». Αλλά το πάρτυ κάποια στιγμή τελειώνει και ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό; Φυσικά αυτοί που «διασκέδασαν» Όλοι εμείς