Τι γλυκό να σ΄αγαπούν

....Και να σου το λένε, μάτια που μελαγχολούν και κρυφά σου σιγοκλαίν...

Έτσι είναι οι στίχοι του τραγουδιού και αναφέρεται στην αγάπη μάλλον την ερωτική μεταξύ άνδρα και γυναίκας. Στο κείμενο αυτό όμως δεν πρόκειται να διαβάσετε για έρωτες και λουλούδια, θα διαβάσετε για ανθρώπους που αγαπώ, με όλες τις άλλες έννοιες που μπορεί να έχει αυτή η λέξη, εκτός από την ερωτική.

Ω! Ναι είναι γλυκό να σ΄ αγαπούν και πολύ όμορφο συναίσθημα. ‘Αισθάνεσαι ότι ανήκεις κάπου με την μεταφορική έννοια του όρου. Σε μία ομάδα, σε κάποιους ανθρώπους, σε κάποια πόλη, σε κάποια γειτονιά, σε ένα επάγγελμα, σε ένα χώρο παντού...

Είναι αυτά τα θετικά κύματα ενέργειας και αισιοδοξίας που δέχεσαι και σε κάνουν πιο λαμπερό, πιο όμορφο, πιο φωτεινό άνθρωπο, αστράφτεις με λίγα λόγια και η χαρά σου είναι φανερή και μεταδίδεται στους γύρω σου και αυτό είναι σαν μία αλυσίδα.

Δίνεις χαρά, παίρνεις χαρά, είσαι ευτυχισμένη, κάνεις τους και τους γύρω σου ευτυχισμένους, αποκτάς καινούργιους φίλους και η παρέα μεγαλώνει και η χαρά επίσης.

Όσον αφορά εμένα, από μικρή είχα μία σχέση μίσους με την χαρά και την ευτυχία. Ήμουν φύσει  μελαγχολική και αυτό μου άρεσε γιατί ήθελα συνεχώς να γκρινιάζω και να κλαίω την μοίρα μου, να παραπονιέμαι για όλα αυτά τα άσχημα που συνέβαιναν στην ζωή μου.

Μεγαλώνοντας, ο φαύλος κύκλος συνεχιζόταν, γιατί -φίλοι μου- και σ΄ αυτήν την περίπτωση, ισχύει ο νόμος του Μέρφι που λέει ότι: όταν νομίζεις ότι κάτι δεν μπορεί να πάει πιο στραβά απ ότι έχει πάει έως τώρα, τότε να είσαι σίγουρος, ότι θα πάει ακόμα πιο στραβά. Και ο νοών νοεί το.

Η γκρίνια έφερνε το παράπονο, το παράπονο την απογοήτευση, η απογοήτευση έφερνε την μικρή προσπάθεια, η μικρή προσπάθεια έφερνε την αποτυχία, η αποτυχία έφερνε το κλάμα, το κλάμα την θλίψη και η θλίψη την κατάθλιψη. Η κατάθλιψη τα κιλά και τα κιλά την απόγνωση.

Και ξαφνικά γίνεται ένα μπαμ στην ζωή σου. Παίρνεις ένα δυνατό σοκ κάτι σαν ηλεκτροσοκ. Σαν να ήσουν κλινικά νεκρός και με ένα θαύμα οι γιατροί σε επανέφεραν στην ζωή. Και λες, μέχρι εδώ. Από εδώ και στο εξής θα ζήσω όμορφα και ωραία. Θα φτάσω την ευτυχία και θα την πιω στο ποτήρι.

Θα ισχύει ο νόμος του Μέρφι αλλά από την ανάποδη αυτήν την φορά. Δηλαδή όταν κάτι πάει καλά να είσαι σίγουρος ότι μπορεί να πάει και καλύτερα. Και ξαφνικά πάλι σαν ένα δεύτερο θαύμα αυτό συμβαίνει. Εκεί που λες είμαι χαρούμενη μπορείς να γίνεις ακόμα πιο  χαρούμενη και ακόμα και ακόμα....

Είναι κάποιοι άνθρωποι στην ζωή μου που το κάνουν αυτό, με κάνουν να νιώθω πολύ χαρά. Και αυτό συμβαίνει από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας μας.

Είναι αυτό που λένε μερικοί, ότι αισθάνονται συμπάθεια για κάποιον άνθρωπο από την πρώτη στιγμή που θα τον δουν χωρίς να τους έχει μιλήσει ή να ξέρουν κάτι γι αυτόν. Ίσως να είναι το «κάρμα» ή οι εμπειρίες που κουβαλάμε από την προηγούμενη ζωή για κάποιους άλλους πιο ψαγμένους.

Η φίλη μου η Μίνα είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Δεν ξέρω γιατί χαίρομαι κάθε φορά που την βλέπω. Ξέρω ότι και αυτή έχει δυσκολίες στην ζωή της αλλά είναι τόσα πολλά αυτά τα καλά που της συμβαίνουν, είναι τόσο ευτυχισμένη που πιστεύω, ότι προχθές που μας κάλεσε σπίτι μαζί με τον καφέ έβαλε μέσα και μία δόση από «ευτυχίνη»

Η «ευτυχίνη» είναι μία δική μου εφεύρεσης ορμόνη, που απελευθερώνεται όταν ο άλλος είναι θετικός απέναντι σου. Δίνεται σε μικρές δόσεις και με προσοχή μόνο από ανθρώπους που σ΄ αγαπούν πραγματικά και χωρίς ιδιοτέλεια. Αλλά προσοχή είναι σπάνια ορμόνη δεν βρίσκεται εύκολα.

Η φίλη μου η Άννα επίσης έχει την ίδια ορμόνη. Με κάλεσε και αυτή σπίτι της και μου μαγείρεψε «χιουνκέρ παγεντί» ένα πολύ νόστιμο φαγητό που έφαγα πρώτη φορά στην Κωνσταντινούπολη και το έχω ερωτευτεί. Όπως μπορείτε να φανταστείτε είναι πολύ δύσκολο φαγητό και παιδευόταν δύο ώρες για να το φτιάξει και όταν το έφτιαξε ήταν τόσο τέλειο.

Βάλαμε στα κολονάτα ποτήρια μας λίγο άσπρο κρασί και απολαύσαμε το «Χιουνκέρ Παγεντί» με κάθε επισημότητα. Με την απαραίτητη μουσική και απαλό φωτισμό. Και τα έκανε όλα αυτά για μένα. Που είμαι απλώς φίλη της και ξέρει καλά ότι μου αρέσει αυτό το φαγητό.

Δύο παραδείγματα ανθρώπων σας είπα, που αγαπώ και ξέρω ότι μ΄ αγαπούν και μου το δείχνουν με κάθε τρόπο. Όταν είπα της Άννας ότι θέλω να πάω σε μία παρουσίαση βιβλίου είπε «ναι» χωρίς δεύτερη σκέψη και ας είχε μάθημα και ας έπρεπε να φύγει από τον Διόνυσο για να έρθει στο κέντρο.

Όταν είπα της Μίνας ότι δεν θα μπορέσω να πάω στον γάμο της, με κατάλαβε αμέσως και δεν μου κράτησε μούτρα. Αντίθετα, μου έφερε μία μπομπονιέρα με κάτι υπέροχα κουφέτα που τα έκανα μία μπουκιά έστω και αν δεν έπρεπε να τα φάω.

Γι αυτό σας λέω είναι γλυκό να σ΄ αγαπούν. Και να αγαπάτε και εσείς. Με όση δύναμη διαθέτετε και να αγαπάτε όχι μόνο ανθρώπους αλλά και πράγματα και μέρη και μυρωδιές και ό,τι άλλο σας κάνει να είστε ευτυχισμένοι.  

"Θέλω να καταγγείλω έναν φόνο...!!!"

Δεν είμαι ερωτευμένη και το έχω δηλώσει και παλιότερα… Εδώ και κάτι μήνες έχω αρχίσει να νομίζω ότι ό έρωτας είναι ένα συναίσθημα που ζει στα κοριτσίστικα και εφηβικά ημερολόγια.

Ίσως και σε πολύ ρομαντικά μυθιστορήματα, για να μας θυμίζει ότι και εμείς κάποτε ήμασταν έφηβοι. Δυστυχώς όμως όπως και η ακμή που εμφανίζεται στην εφηβεία περνάει… Φεύγει…. Και έρχεται κάποια μέρα που δεν έχουμε κανένα σημάδι από αυτήν την ηλικία. Τα χρόνια περνούν και παίρνουν μαζί με τον ενθουσιασμό, τις φιλοδοξίες ίσως τώρα πια και τα συναισθήματα μας.

Χρόνια τώρα έχω να ερωτευτώ και δεν είναι κάτι που το νιώθω μόνο εγώ νομίζω. Αν είμαστε τυχεροί(;) και διατηρούμε μία σχέση από τα Λυκειακά μας χρόνια τότε ναι το παραδέχομαι τον/την είχατε ερωτευτεί….!!

Αλλά μην λέτε ψέματα… Αν είστε ακόμα μαζί αυτό που νιώθετε δεν είναι έρωτας. Και μην βιαστείτε να μου πείτε αγάπη…!! Όχι… Θα σας πω εγώ τι είναι… Είναι συνήθεια. Είναι υποχρεώσεις… είναι και ένα ή δυο ή τρία παιδιά. Σε καμία περίπτωση δεν είναι έρωτας και μην ξεγελιέστε.

Όπου να ναι θα έρθει η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Διάβασα σε μια στατιστική, ότι είναι η δεύτερη γιορτή μετά τα Χριστούγεννα που ανταλλάσσονται τόσα δώρα, κάρτες και σοκολατάκια. Οι απανταχού ερωτευμένοι εν δράσει!! Μιλάμε για τρομερή εμπορικότητα αυτή η μέρα…!!

Μην ξεγελιέστε όμως. Πόσοι από εμάς παίρνουμε στ αλήθεια ένα δώρο επειδή πραγματικά το θέλουμε στο έτερο ήμισυ; Σχεδόν κανένας. Πάντα κάτι θα υποβόσκει. Πάντα κάτι θα θέλουμε, κάτι θα επιθυμούμε κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά κάνουμε. Δεν αναλύω βέβαια την περίπτωση που μια γυναίκα πάρει δώρο και ο άντρας το ξεχάσει…!! Εκεί γίνεται μάχη!!

Αλλά το ζητούμενο για μένα δεν είναι να σου πάρει δώρο εκείνη την ημέρα. Προσωπικά δεν θα με πείραζε να μην μου έπαιρνε και καθόλου δώρο εκείνη την ημέρα κάποιος. Πόσοι από μας περάσαμε έξω από ένα ανθοπωλείο και είπαμε «Ας σταθώ δύο λεπτά να πάρω ένα τριαντάφυλλο του άντρα μου/της γυναίκας μου» και να έχει ο μήνας πχ 4 Μαρτίου που, από ότι ξέρω δεν γιορτάζει κανείς εκείνη την ημέρα.

Από την άλλη τι να το κάνεις το ακριβό δώρο, το διαμάντι ας πούμε, αν όλη την χρονιά «σου ψήνει το ψάρι στα χείλη;;;» Τι να τα κάνεις τα λουλούδια και τις μετάνοιες; Δεν αλλάζει…. Όσο και να το προσπαθείς. Παραδέξου το. Είναι ο άντρας σου/η γυναίκα σου και τον/την παντρεύτηκες ξέροντας τι έπαιρνες και για ποιον λόγο τον/την έπαιρνες… Ώρα να τα λουστείς!!!

Και επειδή σε κάποιο άλλο κείμενο μου είχα σκοτώσει τον Άγιο Βασίλη, ήρθε λοιπόν ο καιρός να καταγγείλω άλλον ένα φόνο…!!! Ναι καλοί μου αναγνώστες και ο Άγιος Βαλεντίνος έχει πεθάνει. Χρόνια τώρα…!!!

Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ. Ούτε καν άγιος δεν ήταν…!! Ένας φουκαριάρης παπάς ήταν που τον έκλεισαν φυλακή επειδή δίδασκε τον χριστιανισμό. Τα γραπτά λένε, ότι η κόρη του δεσμοφύλακα είχε ερωτευτεί αυτόν τον παπά και πριν πεθάνει της έγραψε ένα γράμμα τελειώνοντας με την φράση «ο Βαλεντίνος σου»

Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια και εμείς οι δαιμόνιοι επιχειρηματίες και μαρκετίστες ως επί το πλείστον. Έτσι όπως αναστήσαμε τον Άγιο Βασίλη με σκοπό το κέρδος, έτσι για ακόμα μία φορά αναστήσαμε και τον άγιο Βαλεντίνο. Και φυσικά η συνταγή πέτυχε.

Τα ανθοπωλεία έχουν την τιμητική τους οι σοκολάτες επίσης, τα ρομαντικά εστιατόρια και ξενοδοχεία κοκ.
……………………………………………….

Έχω ένα ελάττωμα από μικρή παρατηρώ τον κόσμο. Προσπαθώ να μπω μέσα στο μυαλό τους, να καταλάβω τι σκέφτεται, τι αισθάνεται ο καθένας τους. Σας πληροφορώ πολύ λίγες φορές βλέπω αγάπη. Σπανιότατα θα έλεγα.

Τι και αν φιλιούνται με πάθος στην μέση του δρόμου, στην μέση του σινεμά, στην μέση του οπουδήποτε, έχω γίνει πολύ καχύποπτη. Σε λίγο καιρό θα χωρίσουν. Είναι πολύ δύσκολο να αντέξει ο ένας τον άλλον την σημερινή εποχή.

Ότι και αν είδα από μικρή ότι και αν ζήλεψα ότι και αν ονειρεύτηκα από συναίσθημα το έχω ζήσει. Έχω καταλάβει ότι ακόμα και ο έρωτας διαρκεί λίγο. Πραγματικά πολύ λίγο. Τόσο λίγο που ίσως δεν προλαβαίνουμε να το καταλάβουμε και έχει περάσει.

Και μην μου πείτε ότι ο έρωτας δεν περνάει. Σίγουρα περνάει. Το έχω αναλύσει πιο πάνω. Μένουμε μαζί επειδή κάποτε ήμασταν ερωτευμένοι όχι επειδή εξακολουθούμε να είμαστε.

Όπως έλεγε και ο Λαζόπουλος για τον γάμο «αστραπή» της Ντενίση «οι μεγάλοι έρωτες είναι στις κάμαρες και όχι στις κάμερες!!!» Πόσο δίκιο είχε!! Έτσι και εγώ λέω δεν πιστεύω σε έρωτες πιστεύω μόνο σε ότι βλέπω στα μάτια….!!! Και πιστέψτε με το μίσος παραμονεύει και στην πιο ζεστή αγκαλιά.

Για αυτό λοιπόν μην περιμένετε αύριο η μεθαύριο που θα γιορτάζει ο Άγιος Βαλεντίνος να πάρετε ένα δώρο στον αγαπημένο σας. Αν το κάνετε μόνο τότε είναι αργά…!!! Και το χειρότερο είναι ότι πέσατε θύμα του διαφημιστικού κόλπου των διαφημιστών και επιχειρηματιών.

Τι θα λέγατε ας πούμε να πάρετε ένα δώρο στις 9 Απρίλη; Στις 13 Ιουνίου; Στις 8 Σεπτεμβρίου; Σας είπα μερικές ημερομηνίες ενδεικτικές εσείς μπορείτε να βρείτε άπειρες. Δεν είναι μόνο η γιορτή και τα γενέθλια λόγος για να κάνεις δώρο.

Όσο για μένα, μπορεί κάποιος να πει ότι βλέπω το δέντρο και χάνω το δάσος. Μην ανησυχείτε. Αν δεν δεις το δέντρο πως θα δεις το δάσος; Και εγώ βλέπω πολλά πολλά δεντράκια που κάνουν ένα δασάκι… Μικρό. Σαν και την αγάπη που θέλω να βιώσω. Μια μικρή αγάπη αλλά να είναι πραγματική!!!

Και όπως λέει και η Χαρούλα… <<να βρω έναν άνθρωπο που να λέει ναι και να το εννοεί, να χαμογελάει και όταν γυρίζω, τα χαμόγελο του να μένει εκεί¨.>>

ΠΟΤΕ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ???

Στεκόμουν στην στάση του λεωφορείου 040 Πειραιάς-Σύνταγμα!! Για ακόμα μία φορά θα πήγαινα στο Σύνταγμα να δω από κοντά το γιορτινό περιβάλλον που έχει ετοιμάσει ο Δήμος Αθηναίων…!! Στους δρόμους παντού λαμπιόνια να αναβοσβήνουν, χαρούμενες καμπανούλες, φωτεινά αστεράκια, στολισμένα καραβάκια και φυσικά Χριστουγεννιάτικα δέντρα…. Μόλις είχε αρχίσει να νυχτώνει και τα στολίδια γινόντουσαν όλο και πιο φωτεινά, όλο και πιο λαμπερά.!!

Στην στάση δίπλα μου μια κυρία με τον μικρό γιό της, καθόταν στο παγκάκι και περίμενε και αυτή το λεωφορείο…. Το μικρό αγοράκι με τα καταγάλανα μάτια του κοιτούσε ψηλά τον ουρανό με απορία… Το κοιτούσα και εγώ γεμάτη περιέργεια. Νόμιζα ότι είχε θαμπωθεί από τα λαμπερά φώτα και την γιορτινή ατμόσφαιρα του δρόμου. Αλλά εκείνο όχι!!

-«Μαμά; Όχι τώρα, αλλά αύριο το πρωί θα βγει ο ήλιος;»
- «Ναι φυσικά και θα βγει.» Του λέει η μαμά του.
-«Μαμά; Όταν βγαίνει ο ήλιος έχει μάτια;»
- «Όχι Γιωργάκη ο ήλιος δεν έχει μάτια. Μάτια έχουν μόνο οι άνθρωποι, τα ζώα και τα ψάρια.» Θέλησε να του εξηγήσει η μαμά του.
- «Πάντως μαμά εμείς στο σχολείο όταν ζωγραφίζουμε ήλιους, τους ζωγραφίζουμε και μάτια!!!»
-« ….!!!!»

Σκέφτηκα ότι με την τελευταία ατάκα το αγοράκι είχε αποστομώσει την μαμά του. Σκέφτηκα επίσης ότι είναι πολύ δύσκολο να τα βάλεις με τα μικρά παιδιά και με την φαντασία τους.

Είχα θυμώσει λίγο και με την μαμά που ήθελε αμέσως να κάνει την λογική και να επαναφέρει το παιδί στην πραγματικότητα. Ήταν τόσο μικρό, και είχε όλη την ζωή μπροστά του για να είναι λογικό. Τώρα ήταν μικρό και του επιτρεπόταν να ονειρεύεται….

Ήμουν έτοιμη να πω στον Γιωργάκη ότι «μπορεί να σου είπε η μαμά σου ότι ο ήλιος δεν έχει μάτια, αλλά έχει μια μαγική δύναμη που χωρίς μάτια μπορεί και τα βλέπει όλα. Και επειδή αυτή η μαγική δύναμη δεν ζωγραφίζεται, όταν φτιάχνουμε ήλιους τους βάζουμε μάτια!!!!»

Νομίζω ότι η δική μου απάντηση θα του έκανε πιο πολύ εντύπωση και θα του έκανε καλό στην φαντασία… Δεν τόλμησα όμως να ανοίξω το στόμα μου γιατί οι μέρες είναι γιορτινές και δεν θέλω καυγάδες με τσαντισμένες μαμάδες.

Μου ήρθαν όμως στο μυαλό κάποια άλλα Χριστούγεννα.....

Η συνέχεια της ιστορίας στο βιβλίο "Παράλληλες σκέψεις..." που μπορείτε να παραγγείλετε από μένα στο τηλέφωνο 6972 928934 στην τιμή των 13 ευρώ και να σας σταλεί ταχυδρομικώς με αντικαταβολή.






ΥΓ 1. Αφιερωμένο στην ξαδέρφη μου Ευγενία Λυτού
ΥΓ 2. Γιωργάκη και εγώ όταν ζωγραφίζω ήλιους τους βάζω μάτια, και όταν ζωγραφίζω σπίτι, ζωγραφίζω και καμινάδα που καπνίζει και ας μένω σε ένα μικρό διαμερισματάκι!!!