Θα στολίσουμε αρνί και θα σουβλίσουμε δέντρο, αα! Και το φλουρί θα πέσει στο δικό μου αβγό.

Σας έχω πει ότι όταν ξεκινάω να γράφω έχω ένα κεντρικό θέμα στο μυαλό μου πάνω στο οποίο θα κινηθώ και μετά ακούω την φωνή της καρδιά μου και σας γράφω με βάση το συναίσθημα.

Τώρα θέλω να γράψω κάτι για το Πάσχα, που να μην έχει την μυρωδιά και την νοσταλγία της Καρπάθου. Ναι, για μία ακόμα φορά δεν μπόρεσα να κατέβω, πάνε τέσσερα χρόνια που δεν κατάφερα να είμαι Πάσχα στην Κάρπαθο.

Κάτι μου λέει ότι και πάλι αυτό το κείμενο νοσταλγία θα μυρίζει, αλλά δεν μπορείς να ξεχάσεις και τις ρίζες σου και να γίνεις ένας ξένος.

Δεν μπορείς να ξεχάσεις τις ανθισμένες αμυγδαλιές που σε καλωσόριζαν στην Άνοιξη. Δεν μπορείς να ξεχάσεις την θέα από την αυλή σου, το απέραντο γαλάζιο και ένα τράνταγμα να χαλάει την γαλήνη την ώρα της απογευματινής ξεκούρασης. Και τότε ήξερες το καράβι είχε φτάσει...

Και ήσουν σίγουρος ότι οι αγαπημένοι σου είχαν φτάσει. Έχω γράψει για την φίλη μου την Μαρία και στο παρελθόν αλλά τώρα τυχαίνει να είμαστε μαζί και να περνάμε το Πάσχα μαζί.

Ήμουν δεν θα ήμουν 15 χρονών τέτοιες μέρες και την περίμενα να έρθει από το Χαϊδάρι. Πόσο έντονα ήταν τα συναισθήματα τότε, μακάρι να μπορούσα να τα ζήσω ξανά με εκείνη την ένταση.

Περίμενα να έρθει η Μαρία και η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Ξέρεις είναι εκείνη η ηλικία που οι φίλες σου έχουν μεγαλύτερη σημασία και από τους γονείς σου και όλα είναι όμορφα αρκεί να σε αφήσουν να πας σε εκείνο το μπαράκι που συχνάζει εκείνος....

Πάνε εκείνα τα χρόνια και φτάνουμε στο σήμερα, στην ηλικία των 30 και κάτι που έχει πια πήξει το μυαλό μας και υποτίθεται ξέρουμε το καλό από το κακό. Νομίζω ότι είναι η καλύτερη στιγμή να τα βάλουμε με τον εαυτό μας. Να σκεφτούμε τα θέλω μας.

Να σκεφτούμε να κάνουμε αυτά που μας αρέσουν και όχι αυτά που μας επιβάλλουν οι άλλοι, να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας για την ζωή, για τον έρωτα ίσως και για τους άντρες.

Ίσως τελικά η Ανάσταση να βρίσκεται μέσα στις καρδιές μας. Να σπάσουμε τα δεσμά που μας κρατάνε πίσω και να βγούμε μπροστά με πυγμή στην ζωή. Να παλέψουμε.

Ναι όλα αυτά σας τα λέω εγώ που έχω αποδείξει την δύναμή μου κατά καιρούς, αλλά έχω υπάρξει και μεγάλη φοβιτσιάρα και ευθυνόφοβη. Και ενώ στα δύσκολα τα καταφέρνω έχω την τάση να πνίγομαι σε μία κουταλιά νερό.

Καλό Πάσχα φίλοι μου...

Τι γλυκό να σ΄αγαπούν

....Και να σου το λένε, μάτια που μελαγχολούν και κρυφά σου σιγοκλαίν...

Έτσι είναι οι στίχοι του τραγουδιού και αναφέρεται στην αγάπη μάλλον την ερωτική μεταξύ άνδρα και γυναίκας. Στο κείμενο αυτό όμως δεν πρόκειται να διαβάσετε για έρωτες και λουλούδια, θα διαβάσετε για ανθρώπους που αγαπώ, με όλες τις άλλες έννοιες που μπορεί να έχει αυτή η λέξη, εκτός από την ερωτική.

Ω! Ναι είναι γλυκό να σ΄ αγαπούν και πολύ όμορφο συναίσθημα. ‘Αισθάνεσαι ότι ανήκεις κάπου με την μεταφορική έννοια του όρου. Σε μία ομάδα, σε κάποιους ανθρώπους, σε κάποια πόλη, σε κάποια γειτονιά, σε ένα επάγγελμα, σε ένα χώρο παντού...

Είναι αυτά τα θετικά κύματα ενέργειας και αισιοδοξίας που δέχεσαι και σε κάνουν πιο λαμπερό, πιο όμορφο, πιο φωτεινό άνθρωπο, αστράφτεις με λίγα λόγια και η χαρά σου είναι φανερή και μεταδίδεται στους γύρω σου και αυτό είναι σαν μία αλυσίδα.

Δίνεις χαρά, παίρνεις χαρά, είσαι ευτυχισμένη, κάνεις τους και τους γύρω σου ευτυχισμένους, αποκτάς καινούργιους φίλους και η παρέα μεγαλώνει και η χαρά επίσης.

Όσον αφορά εμένα, από μικρή είχα μία σχέση μίσους με την χαρά και την ευτυχία. Ήμουν φύσει  μελαγχολική και αυτό μου άρεσε γιατί ήθελα συνεχώς να γκρινιάζω και να κλαίω την μοίρα μου, να παραπονιέμαι για όλα αυτά τα άσχημα που συνέβαιναν στην ζωή μου.

Μεγαλώνοντας, ο φαύλος κύκλος συνεχιζόταν, γιατί -φίλοι μου- και σ΄ αυτήν την περίπτωση, ισχύει ο νόμος του Μέρφι που λέει ότι: όταν νομίζεις ότι κάτι δεν μπορεί να πάει πιο στραβά απ ότι έχει πάει έως τώρα, τότε να είσαι σίγουρος, ότι θα πάει ακόμα πιο στραβά. Και ο νοών νοεί το.

Η γκρίνια έφερνε το παράπονο, το παράπονο την απογοήτευση, η απογοήτευση έφερνε την μικρή προσπάθεια, η μικρή προσπάθεια έφερνε την αποτυχία, η αποτυχία έφερνε το κλάμα, το κλάμα την θλίψη και η θλίψη την κατάθλιψη. Η κατάθλιψη τα κιλά και τα κιλά την απόγνωση.

Και ξαφνικά γίνεται ένα μπαμ στην ζωή σου. Παίρνεις ένα δυνατό σοκ κάτι σαν ηλεκτροσοκ. Σαν να ήσουν κλινικά νεκρός και με ένα θαύμα οι γιατροί σε επανέφεραν στην ζωή. Και λες, μέχρι εδώ. Από εδώ και στο εξής θα ζήσω όμορφα και ωραία. Θα φτάσω την ευτυχία και θα την πιω στο ποτήρι.

Θα ισχύει ο νόμος του Μέρφι αλλά από την ανάποδη αυτήν την φορά. Δηλαδή όταν κάτι πάει καλά να είσαι σίγουρος ότι μπορεί να πάει και καλύτερα. Και ξαφνικά πάλι σαν ένα δεύτερο θαύμα αυτό συμβαίνει. Εκεί που λες είμαι χαρούμενη μπορείς να γίνεις ακόμα πιο  χαρούμενη και ακόμα και ακόμα....

Είναι κάποιοι άνθρωποι στην ζωή μου που το κάνουν αυτό, με κάνουν να νιώθω πολύ χαρά. Και αυτό συμβαίνει από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας μας.

Είναι αυτό που λένε μερικοί, ότι αισθάνονται συμπάθεια για κάποιον άνθρωπο από την πρώτη στιγμή που θα τον δουν χωρίς να τους έχει μιλήσει ή να ξέρουν κάτι γι αυτόν. Ίσως να είναι το «κάρμα» ή οι εμπειρίες που κουβαλάμε από την προηγούμενη ζωή για κάποιους άλλους πιο ψαγμένους.

Η φίλη μου η Μίνα είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Δεν ξέρω γιατί χαίρομαι κάθε φορά που την βλέπω. Ξέρω ότι και αυτή έχει δυσκολίες στην ζωή της αλλά είναι τόσα πολλά αυτά τα καλά που της συμβαίνουν, είναι τόσο ευτυχισμένη που πιστεύω, ότι προχθές που μας κάλεσε σπίτι μαζί με τον καφέ έβαλε μέσα και μία δόση από «ευτυχίνη»

Η «ευτυχίνη» είναι μία δική μου εφεύρεσης ορμόνη, που απελευθερώνεται όταν ο άλλος είναι θετικός απέναντι σου. Δίνεται σε μικρές δόσεις και με προσοχή μόνο από ανθρώπους που σ΄ αγαπούν πραγματικά και χωρίς ιδιοτέλεια. Αλλά προσοχή είναι σπάνια ορμόνη δεν βρίσκεται εύκολα.

Η φίλη μου η Άννα επίσης έχει την ίδια ορμόνη. Με κάλεσε και αυτή σπίτι της και μου μαγείρεψε «χιουνκέρ παγεντί» ένα πολύ νόστιμο φαγητό που έφαγα πρώτη φορά στην Κωνσταντινούπολη και το έχω ερωτευτεί. Όπως μπορείτε να φανταστείτε είναι πολύ δύσκολο φαγητό και παιδευόταν δύο ώρες για να το φτιάξει και όταν το έφτιαξε ήταν τόσο τέλειο.

Βάλαμε στα κολονάτα ποτήρια μας λίγο άσπρο κρασί και απολαύσαμε το «Χιουνκέρ Παγεντί» με κάθε επισημότητα. Με την απαραίτητη μουσική και απαλό φωτισμό. Και τα έκανε όλα αυτά για μένα. Που είμαι απλώς φίλη της και ξέρει καλά ότι μου αρέσει αυτό το φαγητό.

Δύο παραδείγματα ανθρώπων σας είπα, που αγαπώ και ξέρω ότι μ΄ αγαπούν και μου το δείχνουν με κάθε τρόπο. Όταν είπα της Άννας ότι θέλω να πάω σε μία παρουσίαση βιβλίου είπε «ναι» χωρίς δεύτερη σκέψη και ας είχε μάθημα και ας έπρεπε να φύγει από τον Διόνυσο για να έρθει στο κέντρο.

Όταν είπα της Μίνας ότι δεν θα μπορέσω να πάω στον γάμο της, με κατάλαβε αμέσως και δεν μου κράτησε μούτρα. Αντίθετα, μου έφερε μία μπομπονιέρα με κάτι υπέροχα κουφέτα που τα έκανα μία μπουκιά έστω και αν δεν έπρεπε να τα φάω.

Γι αυτό σας λέω είναι γλυκό να σ΄ αγαπούν. Και να αγαπάτε και εσείς. Με όση δύναμη διαθέτετε και να αγαπάτε όχι μόνο ανθρώπους αλλά και πράγματα και μέρη και μυρωδιές και ό,τι άλλο σας κάνει να είστε ευτυχισμένοι.  

Ο Μάκης το ψαράκι

Aυτήν την ιστοριούλα την εμπνεύστηκε η αδερφή μου Αννα Χαλκιά για τον μικρό της γιο Ορέστη.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό ψαράκι που το έλεγαν Μάκη. Ήταν πάρα πολύ όμορφο μ'ένα υπέροχο χρώμα, κάτι μεταξύ πράσινου και θαλασσί, όπως ακριβώς και η θάλλασσα που κολυμπούσε.

Ο Μάκης όμως ήταν λίγο ζωηρός κι ήθελε να κολυμπάει μακριά απο το σπίτι του, κάτι που στεναχωρούσε πολύ τη μαμά του. Συνέχεια του φώναζε: "Μάκη, Μάκη μην απομακρύνεσαι, πρόσεχε, μπορεί να σε ψαρέψει κανένας ψαράς, πρόσεχε τους καρχαρίες". Το Μάκη όμως δε τον ένοιαζε, δε φοβόταν τίποτα και συνέχιζε να κολυμπάει σε άγνωστα νερά.

Μια μέρα όμως και ενώ κολυμπούσε ανέμελα, ξαφνικά ένιωσε παγιδευμένος. Προσπαθούσε να κολυμπήσει αλλά τίποτα, είχε μπλεχτεί στα δίχτυα ενός ψαρά. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσε φόβο...

Ο ψαράς αφού έβγαλε τα ψάρια απο τη βάρκα του, τα φόρτωσε όλα μαζί στο φορτηγάκι του και ξεκίνησε να τα πουλάει. Περνούσε απ'τα χωριά και φώναζε: "Ψάρια πουλάω, φρέσκα ψάρια απο τη θάλασσα! ελάτε να πάρετε ψάρια που σπαρταράνε, ψάρια για ψητά, ψάρια για τηγανιτά, εδώ τα φρέσκα ψάρια!!!" Ο Μάκης, ο καημένος, άκουγε τον ψαρά και κατάλαβε πως δύσκολα θα γλίτωνε, σύντομα κάποιος θα τον αγόραζε για να τον φάει...

Μέσα στους ανθρώπους που μαζεύτηκαν για ν'αγοράσουν ψάρια, ήταν κι ένα μικρό αγόρι, ο Ορέστης, με τη μαμά του που μόλις είδε το Μάκη θέλησε να τον αγοράσουν. "Είναι τόσο όμορφο αυτό το ψαράκι μαμά, το θέλω, το θέλω!" είπε στη μαμά του κι αυτή για να μη του χαλάσει χατήρι, τον αγόρασε.

Όταν πήγαν στο σπίτι όμως, δε τον φάγανε το Μάκη, όπως έκαναν με τα άλλα ψαράκια που αγόρασαν, αλλά τον έβαλαν σε μία γυάλα για να τον βλέπουν και να τον θαυμάζουν. Ο Μάκης όμως ήταν τόσο λυπημένος που βρισκόταν κλεισμένος εκεί μέσα που στάθηκε σε μια μεριά και δε ξανακολύμπησε.

Μάταια ο μικρός Ορέστης προσπαθούσε να τον κάνει να γελάσει. Ο Μάκης μόνο έκλαιγε και έλεγε στο παιδάκι "άσε με να φύγω σε παρακαλώ, θέλω τη μαμά μου". Έκλαιγε τόσο δυνατά ο Μάκης που ο μικρός Ορέστης γρήγορα τον λυπήθηκε και αποφάσισε να τον πάει πίσω στη θάλασσα.

Έτσι κι έκανε, άρπαξε τη γυάλα και χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν έτρεξε στο λιμάνι καιι πέταξε μέσα τον καημένο το Μάκη, που μόλις είδε τη θάλασσα απο μακριά άρχισε πάλι να χαμογελάει!

Ο Μάκης ήταν και πάλι χαρούμενος και κολυμπούσε τόσο γρήγορα που πολύ σύντομα βρέθηκε πολύ μακριά στα βαθιά νερά. Ανυπομονούσε τόσο πολύ να πάει πίσω στη μαμά του που κολυμπούσε χωρίς να προσέχει αν γύρω του κολυμπάει και κανένα κακό ψάρι...

Ξαφνικά και χωρίς να το πάρει είδηση ο Μάκης, εμφανίστηκε μπροστά του ένας μεγάαααλος καρχαρίας και άνοιξε τόσο γρήγορα το στόμα του που ο Μάκης δεν πρόλαβε ούτε καν να δει τί χρώμα ήταν.

Έτσι ο Μάκης βρέθηκε να γλιστράει μέσα στη κοιλιά του καρχαρία και φοβήθηκε τώρα ακόμη περισσότερο γιατί ήταν τόσο σκοτεινά εκεί μέσα που θα τρόμαζε και το πιο θαρραλέο ψαράκι. Σε μια στιγμή, άκουσε μέσα στην κοιλιά του καρχαρία κάποιον να κλαίει αλλά ήταν τόσο σκοτεινά που δεν έβλεπε ποιός ήταν.

"Ποιός... ποιός είναι εκεί?" ρώτησε τρομαγμένος ο Μάκης. "Μη φοβάσαι, είμαι ένα μικρό χταπόδι, με κατάπιε και μένα ο καρχαρίας...", "αχ πώς θα βγούμε απο δω μέσα?? θέλω τη μαμά μου" συνέχισε το χταπόδι. Και έμειναν εκεί για πολύ ώρα και έκλαιγαν τώρα και οι δυό μαζί...

Αφού πέρασαν μία ολόκληρη μέρα, μέσα στη κοιλιά του καρχαρία, ο Μάκης και το χταπόδι άκουσαν έναν παράξενο θόρυβο που γινόταν όλο και πιο δυνατός και σιγά σιγά έβλεπαν να μπαίνει και φως. "Λες να γλιτώσουμε?" είπε το χταπόδι "Αχ, μακάρι!" απάντησε ο Μάκης".

Για καλή τους τύχη ο καρχαρίας είχε πιαστεί στα δίχτυα ενός μεγάλου καραβιού, τόσο μεγάλου που δεν είχε ξαναδεί ποτέ πριν ο Μάκης. Βρίσκονταν τώρα ανάμεσα σε πολλούς ψαράδες με πορτοκαλί ρούχα που κρατούσαν κάτι τεράστια πριόνια που έκανα πολύ θόρυβο και έκοβαν την κοιλιά του καρχαρία.

Ο Μάκης και το χταπόδι πετάχτηκαν έξω απο την κοιλιά και οι ψαράδες αυτοί τους έριξαν αμέσως στη θάλασσα. Απ'ότι πρόλαβαν ν'ακούσουν, για καλή τους τύχη, αυτοί οι ψαράδες ψάρευαν μόνο καρχαρίες και όχι μικρά ψαράκια.

Τώρα πια ήταν ελεύθεροι, μπορούσαν πάλι να κολυμπήσουν, μπορούσαν πάλι να δουν το φως του ήλιου, τα γαλάζια νερά, τους φίλους τους, τις μανούλες τους... Κολυμπούσαν τώρα δίπλα δίπλα ο Μάκης με το χταπόδι που είχαν γίνει πια φίλοι. Απο τη χαρά τους έκαναν τούμπες μες στο νερό, χόρευαν και τραγουδούσαν, επιτέλους θα φταναν στα σπίτια τους!

Ο Μάκης όταν είδε τη μαμά του πηδούσε απο τη χαρά του, κολύμπησε γρήγορα και την αγκάλιασε πολύ σφιχτά. Της υποσχέθηκε ότι δε θα ξαναφύγει μακριά της, ότι τώρα θα την ακούει και θα γίνει το καλύτερο ψαράκι σ'ολόκληρη τη θάλασσα.

Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα....

Άννα Χαλκιά, Θραψανό Ιούνιος 2011

"Είναι σαν να σου λένε... Πήγαινε, και εσύ να πηγαίνεις..."

Και να ‘μαι σε μία κόλλα άσπρο χαρτί να προσπαθώ να την γεμίσω. Αυτή η διαδικασία δεν σταμάτησε ποτέ, από τα παιδικά μου χρόνια, μέχρι σήμερα. Ήταν να μην μάθω να γράφω... και έτσι πήρα φόρα. Και γράφω και γράφω...

Αυτόν τον καιρό όμως είχα καιρό να γράψω κάτι. Αυτό γιατί όπως λέει και η ψυχολόγος μου έχω μάθει να βάζω στον εαυτό μου κανόνες, έχω μάθει να μπαίνω σε καλούπια, έχω μάθει να είμαι τελειομανής σε ό,τι κάνω. Από το πιο απλό μέχρι το πιο σύνθετο.

Και ενώ μέχρι τώρα συνήθιζα να ανοίγω το word, να φτιάχνω τα δεξιά και αριστερά περιθώρια, να διαλέγω την γραμματοσειρά και το μέγεθος να είναι απαραιτήτως 12 γιατί έτσι είναι το σωστό και το πρέπων, τότε και μόνο τότε άρχιζα να γράφω.

Σήμερα δεν έβαλα καν περιθώρια, γράφω με 14 στιγμές, με μία γραμματοσειρά που μοιάζει σαν να γράφει γραφομηχανή του 1970. Και όμως... Δεν με νοιάζει. Δεν θα βάλω άλλα καλούπια, δεν ξέρω το θέμα, δεν ξέρω γιατί γράφω.

Και αυτή την στιγμή μου έρχονται τα λόγια του καθηγητή των μαθηματικών μου του Κου Παπαγεωργίου όταν προσπαθούσα να λύσω μία άσκηση μαθηματικών στον πίνακα, που περιείχε εκτός από ολοκληρώματα, παραγώγους, όρια και συναρτήσεις και κάποιες μικρές εξισωσούλες έτσι για το ξεκάρφωμα.

«Πες μας Χαλκιά τι ζητάει η άσκηση;» και εγώ, ενώ είχα λύσει την μισή και είχα ξοδέψει τόση φαιά ουσία, στο να δω πώς θα ταιριάξω την παράγωγο με το ολοκλήρωμα ώστε να φτάσω στην τελική συνάρτηση, τα είχα μπερδέψει όλα μέσα στο μυαλό μου και με το άγχος που είχα ώστε να μην κάνω λάθος, είχα ξεχάσει και τι έψαχνα!!!

Διόλου απίθανο για την περίπτωση μας. Έμπειρός καθώς ήταν ο Κος Παπαγεωργίου συνήθιζε να λέει........

..... συνέχεια της ιστορίας μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο μου "Παράλληλες σκέψεις..." που μπορείτε να παραγγείλετε με e-mail ή τηλεφωνικά στο 6972 928934. Κοστίζει 13 ευρώ και μπορώ να σας το στείλω οπουδήποτε με αντικαταβολή.

"Θέλω να καταγγείλω έναν φόνο...!!!"

Δεν είμαι ερωτευμένη και το έχω δηλώσει και παλιότερα… Εδώ και κάτι μήνες έχω αρχίσει να νομίζω ότι ό έρωτας είναι ένα συναίσθημα που ζει στα κοριτσίστικα και εφηβικά ημερολόγια.

Ίσως και σε πολύ ρομαντικά μυθιστορήματα, για να μας θυμίζει ότι και εμείς κάποτε ήμασταν έφηβοι. Δυστυχώς όμως όπως και η ακμή που εμφανίζεται στην εφηβεία περνάει… Φεύγει…. Και έρχεται κάποια μέρα που δεν έχουμε κανένα σημάδι από αυτήν την ηλικία. Τα χρόνια περνούν και παίρνουν μαζί με τον ενθουσιασμό, τις φιλοδοξίες ίσως τώρα πια και τα συναισθήματα μας.

Χρόνια τώρα έχω να ερωτευτώ και δεν είναι κάτι που το νιώθω μόνο εγώ νομίζω. Αν είμαστε τυχεροί(;) και διατηρούμε μία σχέση από τα Λυκειακά μας χρόνια τότε ναι το παραδέχομαι τον/την είχατε ερωτευτεί….!!

Αλλά μην λέτε ψέματα… Αν είστε ακόμα μαζί αυτό που νιώθετε δεν είναι έρωτας. Και μην βιαστείτε να μου πείτε αγάπη…!! Όχι… Θα σας πω εγώ τι είναι… Είναι συνήθεια. Είναι υποχρεώσεις… είναι και ένα ή δυο ή τρία παιδιά. Σε καμία περίπτωση δεν είναι έρωτας και μην ξεγελιέστε.

Όπου να ναι θα έρθει η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Διάβασα σε μια στατιστική, ότι είναι η δεύτερη γιορτή μετά τα Χριστούγεννα που ανταλλάσσονται τόσα δώρα, κάρτες και σοκολατάκια. Οι απανταχού ερωτευμένοι εν δράσει!! Μιλάμε για τρομερή εμπορικότητα αυτή η μέρα…!!

Μην ξεγελιέστε όμως. Πόσοι από εμάς παίρνουμε στ αλήθεια ένα δώρο επειδή πραγματικά το θέλουμε στο έτερο ήμισυ; Σχεδόν κανένας. Πάντα κάτι θα υποβόσκει. Πάντα κάτι θα θέλουμε, κάτι θα επιθυμούμε κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά κάνουμε. Δεν αναλύω βέβαια την περίπτωση που μια γυναίκα πάρει δώρο και ο άντρας το ξεχάσει…!! Εκεί γίνεται μάχη!!

Αλλά το ζητούμενο για μένα δεν είναι να σου πάρει δώρο εκείνη την ημέρα. Προσωπικά δεν θα με πείραζε να μην μου έπαιρνε και καθόλου δώρο εκείνη την ημέρα κάποιος. Πόσοι από μας περάσαμε έξω από ένα ανθοπωλείο και είπαμε «Ας σταθώ δύο λεπτά να πάρω ένα τριαντάφυλλο του άντρα μου/της γυναίκας μου» και να έχει ο μήνας πχ 4 Μαρτίου που, από ότι ξέρω δεν γιορτάζει κανείς εκείνη την ημέρα.

Από την άλλη τι να το κάνεις το ακριβό δώρο, το διαμάντι ας πούμε, αν όλη την χρονιά «σου ψήνει το ψάρι στα χείλη;;;» Τι να τα κάνεις τα λουλούδια και τις μετάνοιες; Δεν αλλάζει…. Όσο και να το προσπαθείς. Παραδέξου το. Είναι ο άντρας σου/η γυναίκα σου και τον/την παντρεύτηκες ξέροντας τι έπαιρνες και για ποιον λόγο τον/την έπαιρνες… Ώρα να τα λουστείς!!!

Και επειδή σε κάποιο άλλο κείμενο μου είχα σκοτώσει τον Άγιο Βασίλη, ήρθε λοιπόν ο καιρός να καταγγείλω άλλον ένα φόνο…!!! Ναι καλοί μου αναγνώστες και ο Άγιος Βαλεντίνος έχει πεθάνει. Χρόνια τώρα…!!!

Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ. Ούτε καν άγιος δεν ήταν…!! Ένας φουκαριάρης παπάς ήταν που τον έκλεισαν φυλακή επειδή δίδασκε τον χριστιανισμό. Τα γραπτά λένε, ότι η κόρη του δεσμοφύλακα είχε ερωτευτεί αυτόν τον παπά και πριν πεθάνει της έγραψε ένα γράμμα τελειώνοντας με την φράση «ο Βαλεντίνος σου»

Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια και εμείς οι δαιμόνιοι επιχειρηματίες και μαρκετίστες ως επί το πλείστον. Έτσι όπως αναστήσαμε τον Άγιο Βασίλη με σκοπό το κέρδος, έτσι για ακόμα μία φορά αναστήσαμε και τον άγιο Βαλεντίνο. Και φυσικά η συνταγή πέτυχε.

Τα ανθοπωλεία έχουν την τιμητική τους οι σοκολάτες επίσης, τα ρομαντικά εστιατόρια και ξενοδοχεία κοκ.
……………………………………………….

Έχω ένα ελάττωμα από μικρή παρατηρώ τον κόσμο. Προσπαθώ να μπω μέσα στο μυαλό τους, να καταλάβω τι σκέφτεται, τι αισθάνεται ο καθένας τους. Σας πληροφορώ πολύ λίγες φορές βλέπω αγάπη. Σπανιότατα θα έλεγα.

Τι και αν φιλιούνται με πάθος στην μέση του δρόμου, στην μέση του σινεμά, στην μέση του οπουδήποτε, έχω γίνει πολύ καχύποπτη. Σε λίγο καιρό θα χωρίσουν. Είναι πολύ δύσκολο να αντέξει ο ένας τον άλλον την σημερινή εποχή.

Ότι και αν είδα από μικρή ότι και αν ζήλεψα ότι και αν ονειρεύτηκα από συναίσθημα το έχω ζήσει. Έχω καταλάβει ότι ακόμα και ο έρωτας διαρκεί λίγο. Πραγματικά πολύ λίγο. Τόσο λίγο που ίσως δεν προλαβαίνουμε να το καταλάβουμε και έχει περάσει.

Και μην μου πείτε ότι ο έρωτας δεν περνάει. Σίγουρα περνάει. Το έχω αναλύσει πιο πάνω. Μένουμε μαζί επειδή κάποτε ήμασταν ερωτευμένοι όχι επειδή εξακολουθούμε να είμαστε.

Όπως έλεγε και ο Λαζόπουλος για τον γάμο «αστραπή» της Ντενίση «οι μεγάλοι έρωτες είναι στις κάμαρες και όχι στις κάμερες!!!» Πόσο δίκιο είχε!! Έτσι και εγώ λέω δεν πιστεύω σε έρωτες πιστεύω μόνο σε ότι βλέπω στα μάτια….!!! Και πιστέψτε με το μίσος παραμονεύει και στην πιο ζεστή αγκαλιά.

Για αυτό λοιπόν μην περιμένετε αύριο η μεθαύριο που θα γιορτάζει ο Άγιος Βαλεντίνος να πάρετε ένα δώρο στον αγαπημένο σας. Αν το κάνετε μόνο τότε είναι αργά…!!! Και το χειρότερο είναι ότι πέσατε θύμα του διαφημιστικού κόλπου των διαφημιστών και επιχειρηματιών.

Τι θα λέγατε ας πούμε να πάρετε ένα δώρο στις 9 Απρίλη; Στις 13 Ιουνίου; Στις 8 Σεπτεμβρίου; Σας είπα μερικές ημερομηνίες ενδεικτικές εσείς μπορείτε να βρείτε άπειρες. Δεν είναι μόνο η γιορτή και τα γενέθλια λόγος για να κάνεις δώρο.

Όσο για μένα, μπορεί κάποιος να πει ότι βλέπω το δέντρο και χάνω το δάσος. Μην ανησυχείτε. Αν δεν δεις το δέντρο πως θα δεις το δάσος; Και εγώ βλέπω πολλά πολλά δεντράκια που κάνουν ένα δασάκι… Μικρό. Σαν και την αγάπη που θέλω να βιώσω. Μια μικρή αγάπη αλλά να είναι πραγματική!!!

Και όπως λέει και η Χαρούλα… <<να βρω έναν άνθρωπο που να λέει ναι και να το εννοεί, να χαμογελάει και όταν γυρίζω, τα χαμόγελο του να μένει εκεί¨.>>

ΠΟΤΕ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ???

Στεκόμουν στην στάση του λεωφορείου 040 Πειραιάς-Σύνταγμα!! Για ακόμα μία φορά θα πήγαινα στο Σύνταγμα να δω από κοντά το γιορτινό περιβάλλον που έχει ετοιμάσει ο Δήμος Αθηναίων…!! Στους δρόμους παντού λαμπιόνια να αναβοσβήνουν, χαρούμενες καμπανούλες, φωτεινά αστεράκια, στολισμένα καραβάκια και φυσικά Χριστουγεννιάτικα δέντρα…. Μόλις είχε αρχίσει να νυχτώνει και τα στολίδια γινόντουσαν όλο και πιο φωτεινά, όλο και πιο λαμπερά.!!

Στην στάση δίπλα μου μια κυρία με τον μικρό γιό της, καθόταν στο παγκάκι και περίμενε και αυτή το λεωφορείο…. Το μικρό αγοράκι με τα καταγάλανα μάτια του κοιτούσε ψηλά τον ουρανό με απορία… Το κοιτούσα και εγώ γεμάτη περιέργεια. Νόμιζα ότι είχε θαμπωθεί από τα λαμπερά φώτα και την γιορτινή ατμόσφαιρα του δρόμου. Αλλά εκείνο όχι!!

-«Μαμά; Όχι τώρα, αλλά αύριο το πρωί θα βγει ο ήλιος;»
- «Ναι φυσικά και θα βγει.» Του λέει η μαμά του.
-«Μαμά; Όταν βγαίνει ο ήλιος έχει μάτια;»
- «Όχι Γιωργάκη ο ήλιος δεν έχει μάτια. Μάτια έχουν μόνο οι άνθρωποι, τα ζώα και τα ψάρια.» Θέλησε να του εξηγήσει η μαμά του.
- «Πάντως μαμά εμείς στο σχολείο όταν ζωγραφίζουμε ήλιους, τους ζωγραφίζουμε και μάτια!!!»
-« ….!!!!»

Σκέφτηκα ότι με την τελευταία ατάκα το αγοράκι είχε αποστομώσει την μαμά του. Σκέφτηκα επίσης ότι είναι πολύ δύσκολο να τα βάλεις με τα μικρά παιδιά και με την φαντασία τους.

Είχα θυμώσει λίγο και με την μαμά που ήθελε αμέσως να κάνει την λογική και να επαναφέρει το παιδί στην πραγματικότητα. Ήταν τόσο μικρό, και είχε όλη την ζωή μπροστά του για να είναι λογικό. Τώρα ήταν μικρό και του επιτρεπόταν να ονειρεύεται….

Ήμουν έτοιμη να πω στον Γιωργάκη ότι «μπορεί να σου είπε η μαμά σου ότι ο ήλιος δεν έχει μάτια, αλλά έχει μια μαγική δύναμη που χωρίς μάτια μπορεί και τα βλέπει όλα. Και επειδή αυτή η μαγική δύναμη δεν ζωγραφίζεται, όταν φτιάχνουμε ήλιους τους βάζουμε μάτια!!!!»

Νομίζω ότι η δική μου απάντηση θα του έκανε πιο πολύ εντύπωση και θα του έκανε καλό στην φαντασία… Δεν τόλμησα όμως να ανοίξω το στόμα μου γιατί οι μέρες είναι γιορτινές και δεν θέλω καυγάδες με τσαντισμένες μαμάδες.

Μου ήρθαν όμως στο μυαλό κάποια άλλα Χριστούγεννα.....

Η συνέχεια της ιστορίας στο βιβλίο "Παράλληλες σκέψεις..." που μπορείτε να παραγγείλετε από μένα στο τηλέφωνο 6972 928934 στην τιμή των 13 ευρώ και να σας σταλεί ταχυδρομικώς με αντικαταβολή.






ΥΓ 1. Αφιερωμένο στην ξαδέρφη μου Ευγενία Λυτού
ΥΓ 2. Γιωργάκη και εγώ όταν ζωγραφίζω ήλιους τους βάζω μάτια, και όταν ζωγραφίζω σπίτι, ζωγραφίζω και καμινάδα που καπνίζει και ας μένω σε ένα μικρό διαμερισματάκι!!!

Η αδερφή μου και εγώ....!!!!

Δεκαπέντε μήνες, δεκαεννιά μέρες και κάτι ώρες...
Αυτή είναι η διαφορά μας…
Δεν ξέρω αν ο θεός σε αυτό το διάστημα που μεσολάβησε από την γέννηση εμένα και της αδερφής μου αποφάσισε να αλλάξει την συνταγή και να βγάλει δύο τελείως διαφορετικά παιδιά παρ όλο που και τα δύο άνηκαν στην ίδια οικογένεια…

Η αλήθεια είναι ότι όταν γεννήθηκα εγώ ήμουν ένα ήσυχο ξανθό μωρό με μπούκλες η αδερφή μου πάλι ήταν ένα μικρό μελαχρινό μωρό με μαύρα ίσια μαλλιά γεμάτο γκρίνια.

Μεγαλώνοντας ήμουν τυχερή γιατί καθότι μεγαλύτερη έβαζα πρώτη τα φορέματα και τα παντελόνια και μετά ακολουθούσε και η αδερφή μου. Θυμάμαι τον εαυτό μου σαν ένα παιδί γεμάτο κατανόηση και συγκατάβαση η αδερφή μου δεν δεχόταν μύγα στο σπαθί της.

Στο σχολείο ήμουν μια μέτρια μαθήτρια και η αδερφή μου άριστη. Όταν αποφάσισα να ασχοληθώ σοβαρά με το σχολείο και τα γράμματα η αδερφή μου αποφάσισε να τα παρατήσει. Εκείνη ήταν καλή στα αρχαία και εγώ στα μαθηματικά.

Εκείνη ήταν φτυστός ο πατέρας μας και είχε το όνομα της γιαγιάς μας από την μεριά της μαμάς εγώ ίδια η μαμά μου και είχα το όνομα της γιαγιάς μου από του μπαμπά μου την μεριά. Ακόμα και εδώ είχαμε διαφορά.

Και οι διαφορές συνεχίζονται. Εκείνη λάτρης των τοπικών παραδόσεων και χορών συμμετείχε σε μπαλέτα, στο Λύκειο Ελληνίδων, πήγαινε εκδρομές για να χορέψει, πήγαινε σε φεστιβάλ σε εκδηλώσεις. Εγώ πάλι ποιο κλειστός τύπος απομονωνόμουν στα βιβλία και στον υπολογιστή μου.

Έμαθα να χορεύω 2-3 χορούς μόνο και μόνο επειδή μου προσέφεραν διασκέδαση και όχι επειδή πραγματικά ήθελα. Προτιμούσα τα μπαράκια και τις καφετέριες παρά τα παραδοσιακά γλέντια. Δεν μου άρεσε να τραγουδάω και την έβρισκα περισσότερο με τα νέα σουξέ της εποχής.

Δεν θυμάμαι ποτέ κανέναν να φωνάζει το όνομα μου ερχόμενος στο σπίτι μας. «Αννα, Άννα» φώναζαν όλοι. Πάντα ήταν η ψυχή της παρέας η δημοφιλής. Εγώ έπαιζα με τον γείτονα μου τον Δημήτρη αλλά και αυτόν τον κάναμε πέρα από νωρίς καθότι αγόρι και δεν μπορούσε να καταλάβει εμάς τα κορίτσια.

Όταν ήρθε και η Μαίρη στην γειτονιά τα πράγματα ήταν καλύτερα. Είχαμε γίνει 3 σαν αδερφές. Αχώριστες. Παίζαμε γραφεία, κούκλες και με τα χώματα μέχρι να σκοτεινιάσει…!!!

Μεγαλώνοντας οι διαφορές συνεχίζονται… Δεν ξέρω γιατί αλλά εμένα ένα αόρατο σύννεφο με χρυσόσκονες και πεταλούδες με ροζ και μωβ λουλούδια με κρατάει ακόμα και σήμερα ψηλά στον ουρανό και ονειρεύομαι….

Θέλω να παραμείνω μικρή, θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια και πολλές λεπτομέρειες γύρω από αυτά. Νοσταλγώ εκείνη την εποχή που ήμουν μικρή και ανέμελη και έπαιζα με την κούκλα με τα «30 αξεσουάρ».

Η αδερφή μου πάλι βιάστηκε να μεγαλώσει…!!! Από 25 χρονών αποφάσισε να παντρευτεί τον αγαπημένο της και να δημιουργήσει οικογένεια. Εγώ είμαι 29 τώρα και δεν το σκέφτομαι αυτό πάρα μόνο στα μακρινά μου όνειρα.

Εκείνη έχει ένα παιδί να φροντίζει και να του δίνει την προσοχή της. Έχω δύο υπολογιστές που μου τραβούν την προσοχή!!!

Ήμουν η δεύτερη στο χωριό που αγόρασα υπολογιστή, είχα μεγάλο καημό χωρίς να ξέρω καν να τον χρησιμοποιώ. Έβλεπα ότι θα υπήρχε μεγάλη εξέλιξη στους υπολογιστές τα χρόνια που θα ερχόντουσαν και φυσικά δεν έπεσα έξω…!!!

Η αντίδραση της αδερφής μου ήταν : «Μαρία, ξέρεις πόσα πράγματα θα παίρναμε με τα 500.000 δρχ που δώσαμε για να πάρουμε το σκατοκομπιούτερ σου;;;»  Βέβαια όταν της έβαζα να παίζει παιχνίδια ήταν η καλύτερη της και τότε ήταν σύμφωνη με την επιλογή μου. Τελικά της άρεσε ο υπολογιστής!!!

Είχε καταλάβει και η ίδια ότι θα έκανε την ζωή της εύκολη. Να ένα κοινό θα έλεγε κάποιος!!! Αλλά όχι…. Και σ αυτό είχαμε διαφορά. Εγώ ανακάλυπτα καινούρια κόλπα στον υπολογιστή από μόνη μου ήμουν δηλαδή κάτι σαν «εξερευνήτρια» εκείνη, από την άλλη μεριά ήθελε να της τα δείχνω εγώ όλα έτοιμα!!!

Ακόμα και σήμερα όταν κάτι δεν πάει καλά με τον υπολογιστή της σπάνια σπαταλάει την ώρα της στο πώς να βρει τρόπο να το διορθώσει. Απλώς κάνει ένα τηλέφωνο σε μένα και αν το ξέρω έχει καλώς… Αλλιώς;;; Να σπάσω το κεφάλι μου να το βρω… Να λύσω το πρόβλημα της.

Επίσης στην δουλειά, εκείνη αρκείται να κάνει δουλειές διεκπεραίωσης εγώ θέλω να κάνω κάτι πιο δημιουργικό. Εκείνη δέχεται εντολές ενώ θέλω να διατάζω εγώ. Εκείνη δεν θέλει πολλές ευθύνες και βάσανα πάνω από το κεφάλι της εγώ είμαι όπου υπάρχει η αγγαρεία.

Στις σπουδές μας εκείνη τα παράτησε νωρίς και τώρα όπως λέει έχει μετανιώσει εγώ ακόμα σπουδάζω και δεν βλέπω χρονικό τέλος σε αυτό. Είμαι οπαδός της δια βίου μάθησης!! Πιστεύω ότι την γνώση όταν δεν την καλλιεργείς είναι σαν το λουλούδι που δεν το ποτίζεις… «Ξηραίνεται» είναι άχρηστη.

Η αιώνια απορία της: Πότε επιτέλους θα σταματήσεις να σπουδάζεις; Πότε θα δουλέψεις; Λες και είναι τυφλή δεν βλέπει ότι δουλεύω. Για την αδερφή μου η έννοια δουλειά σημαίνει γραφείο-υπάλληλος-ωράριο-άδειες-κοπάνες όπως για τους περισσότερους δηλαδή.

Εγώ έμαθα από μικρή ότι η δουλειά είναι μια ευρύτερη έννοια, ότι δουλεύω ακόμα και τις αργίες αν χρειαστεί ότι δουλεύω εκτός του 8ώρου και δουλεύω και την νύχτα και τα μεσάνυχτα αν χρειαστεί. Ότι αρκεί ο υπολογιστής μου και η σύνδεση με το ιντερνέτ και δουλεύω. Δεν είναι απαραίτητο να πηγαίνω κάπου σε κάποιο γραφείο αλλά το πιο σημαντικό δεν μπορώ να κάνω κοπάνα.

Και οι διαφορές συνεχίζονται και δεν έχουν τελειωμό. Είμαστε όμως αδερφές και δεν θα μπορούσα να φανταστώ πως θα ήταν η ζωή μου χωρίς την αδερφή μου και χωρίς αυτόν της τον χαρακτήρα.

Νομίζω τελικά ότι αυτές οι διαφορές είναι που μας συμπληρώνουν. Ότι δεν έχει η μία το έχει η άλλη…!! Με αυτόν τον τρόπο δίνουμε λύση σε όλα μας τα προβλήματα.

Παρόλο  που πολλές φορές τσακωνόμαστε και διαφωνούμε σε πολλά πράγματα και οι θεωρίες μας για την ζωή και την ευτυχία είναι εκ διαμέτρου αντίθετες δεν παύουμε να αγαπάμε η μία την άλλη….  Η αδερφή μου είναι ότι πιο σημαντικό έχω στην ζωή μου μετά την μαμά μου.

Έχουμε περάσει πολλά μαζί από μικρές και έχουμε γίνει και οι δύο δυνατές. Στηριζόμαστε στα δικά μας πόδια και είμαστε ανεξάρτητες από πολύ μικρές. Ούτε για μία στιγμή δεν τσακωθήκαμε σοβαρά και καθότι μεγαλύτερη πάντα τις έδινα συμβουλές.

«Άννα, να ξέρεις ότι είμαι πολύ περήφανη που είσαι η αδερφή μου ελπίζω να καταφέρω και εγώ να σας κάνω υπερήφανους και να σας δώσω περισσότερες χαρές παρά πίκρες στο άμεσο μέλλον όπως κάνεις και εσύ…!!!!  Σ αγαπώ πολύ.»