Αν με ζητήσει κανείς, δεν υπάρχω εγώ, γίναμε ένα να πείς

Έχω γράψει πολλές φορές για τον έρωτα και την αγάπη, χωρίς να πιστεύω ότι αυτές οι δύο έννοιες είναι ταυτόσημες.

Επίσης έχω δηλώσει ότι δεν έχω πει ποτέ το «σ’ αγαπώ»  ή μάλλον πιο σωστά, δεν το εννοούσα ποτέ αν έτυχε κάποια σπάνια φορά να το είπα σε κάποιον.

Όταν όμως άκουσα αυτό το παλιό τραγούδι του Χατζηγιάννη που σημειωτέον, είναι πολύ όμορφο και πολύ αισθαντικό, δεν θα μπορούσα να μην ζηλέψω. Όχι την έννοια του "σ' αγαπώ" αυτού καθεαυτού αλλά το συναίσθημα, ο ένας να ανήκει στον άλλον...

Αυτό το «σ΄ αγαπώ» που δεν είπα ποτέ, μήπως θα έπρεπε να το είχα πει; Έστω και αν δεν το ένιωθα πραγματικά; Μήπως θα ήταν η μαγική λέξη που θα άλλαζε την ροή των πραγμάτων και των γεγονότων; Μήπως το αγόρι μου θα μεταμορφωνόταν και θα παρουσιαζόταν μπροστά μου ο πρίγκιπας μου;

Η μαμά μου συνηθίζει να λέει ότι στο θέμα των αντρών, παίρνεις έναν και «ο θεός θα σου τον κάνει καλό». Φυσικά, δεν θα μπορούσα να δεχτώ αυτήν την θεοκρατική αντίληψη περί αντρών πολύ απλά γιατί εγώ είμαι ρεαλίστρια από μικρό παιδί.

Όταν κάποιος δεν είναι καλός από την αρχή, δεν υπάρχει κανένας θεός που να στον κάνει καλό στην συνέχεια. Εκτός λέμε εκτός και αν αλλάξεις εσύ άποψη περί «καλού» και αρχίσεις και βλέπεις διαφορετικά τα πράγματα και κατ΄ επέκτασιν και τον άντρα που έχεις δίπλα σου.

Επειδή λοιπόν μ αρέσει πολύ αυτό το τραγούδι, έψαξα και βρήκα τους στίχους του και σας τους παρουσιάζω...

«Αγκαλιά να με πάρεις θάλασσά μου εσύ
τη μπορώ την αρμύρα και ας είμαι πληγή.
Γίνε δρόμος και μοίρα θάλασσά μου και πες
τι σημαίνουν οι λέξεις αλλά κι οι σιωπές.

Αν με ζητήσει κανείς
δεν υπάρχω εγώ γίναμε ένα να πεις. Μέσα σου χάθηκα πια
απ’ το λίγο που ζω ας πνιγώ στα βαθιά.
Αν με ζητήσει κανείς
θάλασσα σώσε με κάτι να βρεις να τους πεις.

Μέσα στα κύματά σου να με κρύβεις εδώ
από ψέμα κι ανθρώπους πλημμυρίζω καημό.

Αν με ζητήσει κανείς
δεν υπάρχω εγώ γίναμε ένα να πεις.
Μέσα σου χάθηκα πια
απ’ το λίγο που ζω ας πνιγώ στα βαθιά.
Αν με ζητήσει κανείς
θάλασσα σώσε με κάτι να βρεις να τους πεις.»

Επίσης μπορείτε να το ακούσετε στο Youtube εδώ:

http://www.youtube.com/watch?v=eJDuOGKxark

"Θέλει πλύσιμο"

Είναι σα να ξυπνάς το πρωί και να βρίσκεις το αυτοκίνητο σου με υγρασία από το χθεσινό βράδυ και να σου γράφουν τα παιδιά "θέλει πλύσιμο". Έτσι ξύπνησα και εγώ με μάτια υγρασιασμένα, με σκέψεις ανάκατες, με μυαλό μουδιασμένο.

Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο, θυμήθηκα που έλεγε ένα αγαπημένο τραγούδι, αλλά το ράδιο είχε μία διαφορετική γνώμη, έπαιζε ένα παλιό τραγούδι της Άννας Βίσση που ξεκινάει με το «μαζί σου με δένει κάτι από μία παρολίγον ευτυχία» και το ρεφρέν «Τώρα καταλαβαίνω τι σημαίνει... από μακριά κι αγαπημένοι»

Αλήθεια τι χρώμα έχουν οι παλιές αγάπες; Ποιο είναι το άρωμα τους; Και τελικά πηγαίνουν στον παράδεισο; Ή κάνουν για λίγο την ζωή μας κόλαση για να σπάσουν την καθημερινότητα μας και μετά καταλήγουν εκεί που ήταν, από το μηδέν δηλαδή.

Η αιτία και η αφορμή που σας γράφω αυτό το κείμενο στάθηκε για ακόμα μία φορά αυτό το διαβολεμένο facebook και ένα friend suggestion που μου έκανε. <<Το Facebook σας προτείνει να γίνεται φίλοι με τον Μ........... >> και η φωτογραφία από δίπλα που πρόδιδε ότι τα μάτια μου δεν κάνανε πουλάκια ήταν αυτός! Ο παλιός μου έρωτας!

Δεν είναι αστείο να σου προτείνει το κομπιούτερ να γίνεις φίλος με έναν παλιό σου έρωτα; Θα λεγα ότι είναι πολύ αστείο. Για μία στιγμή σκέφτηκα να τον κάνω όντως φίλο, αλλά μετά σκέφτηκα ότι, έχει περάσει μία 10ετία από τότε που εμείς νομίζαμε ότι ερωτευόμασταν, έχει περάσει μία 10ετία από τότε που μου προκαλούσε στεναχώρια αλλά και χαρά η σκέψη του, έχει περάσει μία 10ετία από τότε που λαχταρούσα την ύπαρξη του.

Θέε μου –αν υπάρχεις- πως άφησες να περάσουν τα χρόνια μέσα στην λήθη; Και γιατί τώρα εμφανίζεται μπροστά μου; Τι θέλει από μένα και από την ζωή μου. Δεν ξέρω γιατί το έκανα μεγάλο θέμα στο μυαλό μου, ίσως γιατί ήταν τα χρόνια της νιότης μου.

Ήταν εκείνη η εποχή που λες ότι στα 30 θα έχεις οικογένεια, θα είσαι μεγάλη θα έχεις κάνεις χίλια δύο. Και ξαφνικά βρίσκεσαι στα 30 και δεν έχεις κάνει τίποτα από αυτά που θεωρούσες δεδομένα ότι θα είχες κάνει στα 20 σου.

Άλλαξες ρότα, άλλαξες συνήθειες, έκανες στροφή και είπες δεν είμαι εγώ για παιδιά, τα παιδιά μπορούν να περιμένουν όπως και τα οικογενειακά βάρη και ορκίστηκες ότι θα πλουτίσεις σε εμπειρίες και έκανες ταξίδια και ονειρεύεσαι και άλλους μακρινούς προορισμούς μέχρι τα Χριστούγεννα, το τριήμερο της 28ης Οκτωβρίου και όποτε άλλοτε βρεις ευκαιρία.

Και είπες θα διαβάσω βιβλία σαν να είναι να ζήσω για πάντα και όχι μόνο διάβασες αλλά έγραψες και βιβλία και κάθε μέρα γράφεις την ιστορία σου και σου τυχαίνουν διάφορα πράγματα αλλοπρόσαλλά μερικές φορές, αστεία, άλλες κωμικά. Κλαις, γελάς και αυτό σημαίνει ότι ζεις.

Δεν ξέρω ποιο διεστραμμένο μυαλό όρισε τα 30 ηλικία ορόσημο σε μία γυναίκα. Όμως εγώ λέω ότι τα 30 είναι η καλύτερη ηλικία για μία γυναίκα είναι δυνατή, ανεξάρτητη και ξέρει τι θέλει, έχει μορφωθεί, έχει δουλέψει και έχει και τις εμπειρίες της από τους άντρες.

Αν μία τέτοια γυναίκα καταφέρεις να εγκλωβίσεις τότε είσαι μάγκας! Σε παραδέχομαι. Και αν για λίγο στην σκέψη μου ήρθες δεν ήσουν εσύ ήταν η αθωότητα της νεανικής μου ηλικίας που σε έκανε μεγάλο και σπουδαίο σε μένα.

Όμορφες αναμνήσεις όπως είπες και εσύ. Δεν κρατάμε κακία. Απλώς είναι λίγη σκόνη πάνω στο αυτοκίνητο και αυτό «θέλει πλύσιμο».

Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ΄αγόρι μου

Και να που ήρθε η όρεξη να γράψω στις 2:21 μετά τα μεσάνυχτα. Εκεί που έλεγα ότι επιτέλους θα πάω να ξαπλώσω να κοιμηθώ τσακ! Η έμπνευση... και ξέρεις πως είναι η έμπνευση σου έρχεται σπάνια ή και συχνά ποτέ δεν ξέρεις, απλώς, εσύ πρέπει να είσαι εκεί stand by και να την «αρπάξεις» γιατί αλλιώς «το έχασες το τρένο».
Φυσικά δεν θα μπορούσα να γράψω τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από το καλοκαίρι που διανύουμε. Θα θελα να σας γράψω για γαλανές θάλασσες για μουσικές για τον ήχο του κύματος που σκάει δίπλα από την ξαπλώστρα μου γι αυτήν την ενοχλητική ψιλή άμμο που έχουν οι παραλίες μας και τρυπώνει παντού από τα παπούτσια μέχρι τον καφέ μου....
Ξέρετε τι σπαστικό που είναι να απολαμβάνεις τον καφέ σου και ξαφνικά να σηκώνει ένα αεράκι και να βρίσκεται η ψιλή άμμος της παραλίας στα μαλλιά σου, στα μάτια σου, στο στόμα σου και στον καφέ σου;

Καλοκαίρι όμως είναι και όλα τα επιτρέπεις στον εαυτό σου. Λίγο κρασί λίγο θάλασσα και τ αγόρι μου δεν λέει και το τραγούδι;

Θα θελα να γράψω για τους καλοκαιρινούς έρωτες που έχουν την γεύση της αλμύρας και την ομορφιά ενός ηλιοβασιλέματος και την διάρκεια μια εβδομάδας.

Καθότι νησιώτισσα ένιωσα από μικρή το άγχος των τουριστριών να νιώσουν το Ελληνικό καλοκαίρι να βρουν το δικό τους Greek lover και όταν τον έβρισκαν ο χρόνος τελείωνε και έπρεπε να φύγουν. Εκεί να δείτε κλάματα και αγκαλιές.

Αγκαλιές δίπλα στο κύμα, με μοναδικό μάρτυρα το φεγγάρι που γνώριζε όλα τα μυστικά αυτού του τόσο ξεχωριστού έρωτα, και λίγο το ποτό που σε ζάλιζε και τα έβλεπες όλα πιο ωραία, ένιωθες πια ανάλαφρη πιο ξεκούραστη πιο ευτυχισμένη. Ναι στ αλήθεια ήσουν στον παράδεισο.

Αλλά η ομορφιά του καλοκαιριού δεν σταματάει μόνο στις νύχτες. Αχ! Είναι υπέροχο να ξυπνάς με τα μαλλιά μέσα στο πρόσωπο και καταϊδρωμένη γιατί σε έχει κάψει ο ήλιος.

Είναι υπέροχο να έχεις μία σκηνή και δύο κονσέρβες για να φας. Ναι ναι μόλις έχεις ξυπνήσει και είσαι κάτω από το πεύκο στα Άπελλα. Είσαι έτοιμη να κάνεις την πρωινή σου βουτιά.

Είναι το καλοκαίρι που λέγαμε. Που δεν έχεις δουλειά, που έχουν σταματήσει οι μέρες και οι ώρες, που έχεις πετάξει το ρολόι σου κάπου σε μία γωνιά στο ξενοδοχείο και δεν θέλεις να το ξαναδείς. Είναι γιατί δεν κουβαλάς το λάπτοπ σου μαζί και δεν σε νοιάζει και αν δεν πιάνει σήμα το κινητό...!!!

Κολυμπάς και βλέπεις ψαράκια, βλέπεις καταγάλανα νερά, σχεδόν κρυστάλλινα και κάνεις στην άμμο παλάτια σαν τα όνειρα σου... θα τα πάρει ο βοριάς θα τα κάνει συντρίμμια κομμάτια....!!!!

Είσαι όλη μέρα με το μαγιό και το παρεό σου δεν έχεις μακιγιαριστεί ούτε και χρειάζεται να πας κομμωτήριο. Τα μαλλιά σου έχουν πάρει ένα ξανθό χρώμα από τον ήλιο και αυτό σου τονίζει τα ανοιχτόχρωμα μάτια σου και σ΄ αρέσει...

Στ αλήθεια σ αρέσει πολύ.

Θα βάλεις το άσπρο σου φορεματάκι και τις χρωματιστές σου παντόφλες με την φέτα από καρπούζι μπροστά που κουνιέται επιδεικτικά σα να λέει «δεν μπορείς να με φας» και τις κοιτάς και σ αρέσουν και σου φτιάχνει ακόμα περισσότερο την διάθεση η δαντέλα η ρόζ και η χάντρα η άσπρη λαμπιρίζει στο φως του στύλου και όλα αυτά σου δημιουργούν το δικό σου παραμύθι.

Θα πας βόλτα με τον καλό σου θα ανακαλύψεις το νησί θα φας κάτι ελαφρύ και νόστιμο σε ένα από τα γραφικά ταβερνάκια του νησιού θα πιεις τα ούζα σου τα ποτάκια σου θα μεθύσεις θα χορέψεις θα στριγκλίξεις από χαρά γιατί αυτό είναι χαρά αυτό είναι ζωή αυτό είναι ευτυχία....

Καλό καλοκαίρι φιλενάδες μου!!!!

"Θέλω να καταγγείλω έναν φόνο...!!!"

Δεν είμαι ερωτευμένη και το έχω δηλώσει και παλιότερα… Εδώ και κάτι μήνες έχω αρχίσει να νομίζω ότι ό έρωτας είναι ένα συναίσθημα που ζει στα κοριτσίστικα και εφηβικά ημερολόγια.

Ίσως και σε πολύ ρομαντικά μυθιστορήματα, για να μας θυμίζει ότι και εμείς κάποτε ήμασταν έφηβοι. Δυστυχώς όμως όπως και η ακμή που εμφανίζεται στην εφηβεία περνάει… Φεύγει…. Και έρχεται κάποια μέρα που δεν έχουμε κανένα σημάδι από αυτήν την ηλικία. Τα χρόνια περνούν και παίρνουν μαζί με τον ενθουσιασμό, τις φιλοδοξίες ίσως τώρα πια και τα συναισθήματα μας.

Χρόνια τώρα έχω να ερωτευτώ και δεν είναι κάτι που το νιώθω μόνο εγώ νομίζω. Αν είμαστε τυχεροί(;) και διατηρούμε μία σχέση από τα Λυκειακά μας χρόνια τότε ναι το παραδέχομαι τον/την είχατε ερωτευτεί….!!

Αλλά μην λέτε ψέματα… Αν είστε ακόμα μαζί αυτό που νιώθετε δεν είναι έρωτας. Και μην βιαστείτε να μου πείτε αγάπη…!! Όχι… Θα σας πω εγώ τι είναι… Είναι συνήθεια. Είναι υποχρεώσεις… είναι και ένα ή δυο ή τρία παιδιά. Σε καμία περίπτωση δεν είναι έρωτας και μην ξεγελιέστε.

Όπου να ναι θα έρθει η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Διάβασα σε μια στατιστική, ότι είναι η δεύτερη γιορτή μετά τα Χριστούγεννα που ανταλλάσσονται τόσα δώρα, κάρτες και σοκολατάκια. Οι απανταχού ερωτευμένοι εν δράσει!! Μιλάμε για τρομερή εμπορικότητα αυτή η μέρα…!!

Μην ξεγελιέστε όμως. Πόσοι από εμάς παίρνουμε στ αλήθεια ένα δώρο επειδή πραγματικά το θέλουμε στο έτερο ήμισυ; Σχεδόν κανένας. Πάντα κάτι θα υποβόσκει. Πάντα κάτι θα θέλουμε, κάτι θα επιθυμούμε κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά κάνουμε. Δεν αναλύω βέβαια την περίπτωση που μια γυναίκα πάρει δώρο και ο άντρας το ξεχάσει…!! Εκεί γίνεται μάχη!!

Αλλά το ζητούμενο για μένα δεν είναι να σου πάρει δώρο εκείνη την ημέρα. Προσωπικά δεν θα με πείραζε να μην μου έπαιρνε και καθόλου δώρο εκείνη την ημέρα κάποιος. Πόσοι από μας περάσαμε έξω από ένα ανθοπωλείο και είπαμε «Ας σταθώ δύο λεπτά να πάρω ένα τριαντάφυλλο του άντρα μου/της γυναίκας μου» και να έχει ο μήνας πχ 4 Μαρτίου που, από ότι ξέρω δεν γιορτάζει κανείς εκείνη την ημέρα.

Από την άλλη τι να το κάνεις το ακριβό δώρο, το διαμάντι ας πούμε, αν όλη την χρονιά «σου ψήνει το ψάρι στα χείλη;;;» Τι να τα κάνεις τα λουλούδια και τις μετάνοιες; Δεν αλλάζει…. Όσο και να το προσπαθείς. Παραδέξου το. Είναι ο άντρας σου/η γυναίκα σου και τον/την παντρεύτηκες ξέροντας τι έπαιρνες και για ποιον λόγο τον/την έπαιρνες… Ώρα να τα λουστείς!!!

Και επειδή σε κάποιο άλλο κείμενο μου είχα σκοτώσει τον Άγιο Βασίλη, ήρθε λοιπόν ο καιρός να καταγγείλω άλλον ένα φόνο…!!! Ναι καλοί μου αναγνώστες και ο Άγιος Βαλεντίνος έχει πεθάνει. Χρόνια τώρα…!!!

Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ. Ούτε καν άγιος δεν ήταν…!! Ένας φουκαριάρης παπάς ήταν που τον έκλεισαν φυλακή επειδή δίδασκε τον χριστιανισμό. Τα γραπτά λένε, ότι η κόρη του δεσμοφύλακα είχε ερωτευτεί αυτόν τον παπά και πριν πεθάνει της έγραψε ένα γράμμα τελειώνοντας με την φράση «ο Βαλεντίνος σου»

Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια και εμείς οι δαιμόνιοι επιχειρηματίες και μαρκετίστες ως επί το πλείστον. Έτσι όπως αναστήσαμε τον Άγιο Βασίλη με σκοπό το κέρδος, έτσι για ακόμα μία φορά αναστήσαμε και τον άγιο Βαλεντίνο. Και φυσικά η συνταγή πέτυχε.

Τα ανθοπωλεία έχουν την τιμητική τους οι σοκολάτες επίσης, τα ρομαντικά εστιατόρια και ξενοδοχεία κοκ.
……………………………………………….

Έχω ένα ελάττωμα από μικρή παρατηρώ τον κόσμο. Προσπαθώ να μπω μέσα στο μυαλό τους, να καταλάβω τι σκέφτεται, τι αισθάνεται ο καθένας τους. Σας πληροφορώ πολύ λίγες φορές βλέπω αγάπη. Σπανιότατα θα έλεγα.

Τι και αν φιλιούνται με πάθος στην μέση του δρόμου, στην μέση του σινεμά, στην μέση του οπουδήποτε, έχω γίνει πολύ καχύποπτη. Σε λίγο καιρό θα χωρίσουν. Είναι πολύ δύσκολο να αντέξει ο ένας τον άλλον την σημερινή εποχή.

Ότι και αν είδα από μικρή ότι και αν ζήλεψα ότι και αν ονειρεύτηκα από συναίσθημα το έχω ζήσει. Έχω καταλάβει ότι ακόμα και ο έρωτας διαρκεί λίγο. Πραγματικά πολύ λίγο. Τόσο λίγο που ίσως δεν προλαβαίνουμε να το καταλάβουμε και έχει περάσει.

Και μην μου πείτε ότι ο έρωτας δεν περνάει. Σίγουρα περνάει. Το έχω αναλύσει πιο πάνω. Μένουμε μαζί επειδή κάποτε ήμασταν ερωτευμένοι όχι επειδή εξακολουθούμε να είμαστε.

Όπως έλεγε και ο Λαζόπουλος για τον γάμο «αστραπή» της Ντενίση «οι μεγάλοι έρωτες είναι στις κάμαρες και όχι στις κάμερες!!!» Πόσο δίκιο είχε!! Έτσι και εγώ λέω δεν πιστεύω σε έρωτες πιστεύω μόνο σε ότι βλέπω στα μάτια….!!! Και πιστέψτε με το μίσος παραμονεύει και στην πιο ζεστή αγκαλιά.

Για αυτό λοιπόν μην περιμένετε αύριο η μεθαύριο που θα γιορτάζει ο Άγιος Βαλεντίνος να πάρετε ένα δώρο στον αγαπημένο σας. Αν το κάνετε μόνο τότε είναι αργά…!!! Και το χειρότερο είναι ότι πέσατε θύμα του διαφημιστικού κόλπου των διαφημιστών και επιχειρηματιών.

Τι θα λέγατε ας πούμε να πάρετε ένα δώρο στις 9 Απρίλη; Στις 13 Ιουνίου; Στις 8 Σεπτεμβρίου; Σας είπα μερικές ημερομηνίες ενδεικτικές εσείς μπορείτε να βρείτε άπειρες. Δεν είναι μόνο η γιορτή και τα γενέθλια λόγος για να κάνεις δώρο.

Όσο για μένα, μπορεί κάποιος να πει ότι βλέπω το δέντρο και χάνω το δάσος. Μην ανησυχείτε. Αν δεν δεις το δέντρο πως θα δεις το δάσος; Και εγώ βλέπω πολλά πολλά δεντράκια που κάνουν ένα δασάκι… Μικρό. Σαν και την αγάπη που θέλω να βιώσω. Μια μικρή αγάπη αλλά να είναι πραγματική!!!

Και όπως λέει και η Χαρούλα… <<να βρω έναν άνθρωπο που να λέει ναι και να το εννοεί, να χαμογελάει και όταν γυρίζω, τα χαμόγελο του να μένει εκεί¨.>>