Αγαπημένοι μου αναγνώστες, πριν καλά καλά το καταλάβω, χειμώνιασε και έπιασαν τα κρύα. Τελευταία φορά που έγραψα κάτι εδώ ήταν στις 19 Αυγούστου όπως μπορείτε να δείτε και εσείς. Από τότε έγιναν πολλά και σημαντικά πράγματα στην ζωή μου και δυστυχώς δεν είχα τον απαραίτητο χρόνο για να γράψω εδώ, αλλά το σημαντικότερο, δεν είχα την απαραίτητη ηρεμία και νηφαλιότητα που χρειάζεται το γράψιμο.
Σήμερα λοιπόν, μέρα συννεφιασμένη και "κρυερή" όπως λέμε και στην Κάρπαθο, ή αλλιώς "ήλιος με δόντια" όπως λένε τα δελτία ειδήσεων, αποφάσισα να καθίσω στο γραφείο μου και να σας γράψω.
Το κείμενο μου αυτό ξέρω... Δεν θυμίζει τα προηγούμενα αλλά ελπίζω δύο πράγματα. Πρώτον, να σας αρέσει αυτό το στυλ γραψίματος και δεύτερον, να το συνηθίσετε γρήγορα, γιατί από εδώ και στο εξής θα γράφω έτσι. Σαν να πίνουμε το καφεδάκι μας και να μιλάμε, να μαθαίνουμε τα νέα μας και να ανταλλάζουμε απόψεις. Γι αυτόν τον λόγο περιμένω πολλά σχόλια με δικά σας νέα.
Το πρώτο και ίσως σημαντικότερο νέο μου είναι ότι στις 30 Σεπτεμβρίου 2011 έκανα μία σοβαρή εγχείρηση στο Τζάνειο Νοσοκομείο. Δεν θα σας πω λεπτομέρειες για την επέμβαση γιατί δεν το θεωρώ σωστό, αλλά όποιος είναι τόσο πολύ περίεργος μπορεί να με ρωτήσει στο e-mail μου και εγώ θα απαντήσω, δεν έχω πρόβλημα.
Το καλό της υπόθεσης είναι ότι όλα πήγαν καλά και εγώ είμαι υγιέστατη, με μερικά μόνο σημαδάκια στην κοιλιά να μου θυμίζουν ότι το πέρασα και αυτό. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω και δημόσια τον γιατρό μου, χειρουργό Κο Γεώργιο Αγιομαμίτη που πίστεψε σε μένα και φρόντισε όλα να πάνε καλά παρ΄όλο που ήταν ένα δύσκολο χειρουργείο όπως μας παραδέχτηκε.
Ο ίδιος υποστηριζει ότι "όλη την δουλειά" την έκανε ο Θεός και ότι απλώς αυτός παρεβρισκόταν. Με αυτές και μόνο τις λέξεις του μπορείτε να καταλάβετε και εσείς για το τι άνθρωπο μιλάμε. Τίμιος, εργατικός, πονετικός, συνεπής με αγάπη για τους ασθενείς του ακόμα και μετά το χειρουργείο. Αυτά κατάλαβα εγώ και ας βρεθεί κάποιος να με διαψεύσει.
Φυσικά, δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω και να μην ευχαριστήσω την αδερφή μου Άννα, που αν δεν ερχόταν από την Κρήτη δεν θα γινόταν η επέμβαση. Την ευχαριστώ επίσης για την φροντίδα της, για το ενδιαφέρον της, για τα 5 βράδια που πέρασε ξάγρυπνη στο νοσοκομείο μαζί μου, αλλά και για την μία εβδομάδα μετά που έκατσε μαζί μου να με φροντίσει στο σπίτι μέχρι να συνέλθω τελείως.
Άφησε για χάρη μου το μικρό της παιδάκι και ανηψιό μου Ορέστη -για πρώτη φορά- ώστε να είναι μαζί μου. Ξέρω ότι της έλειπε πολύ αλλά ελπίζω το αποτέλεσμα να μας δικαιώσει όλους μας για τις θυσίες που κάναμε ο καθένας με τον τρόπο του.
Επίσης θέλω να ευχαριστήσω την μητέρα μου που άφησε την αγαπημένη της Κάρπαθο και ήρθε να με φροντίζει στον Πειραιά που τόσο πολύ λατρεύει να μισεί.
Αυτό λοιπόν το χειμωνιάτικο απόγευμα του Νοεμβρίου σας γράφω παρέα με μία κούπα καφέ Γαλλικό με άρωμα καραμελωμένα αμύγδαλα, με πολλά βιβλία να με πλαισιώνουν λόγω των εργασιών -μικρών και μεγάλων- που εκρεμούν, με το κινητό σε εγρήγορση και με την μαύρη λούτρινη γάτα που έχω ονομάσει Αρτεμις να με κοιτά συνομωτικά.
"Είναι χειμώνας και όπως πρέπει θα ντυθώ το βράδυ που έρχεται" λέει ένα παλιό τραγούδι του Χατζηγιάννη και πόσο δίκιο έχει... Γι΄αυτό φίλοι μου ντυθείτε καλά,με το κασκόλ σας με το μπουφάν σας και πάτε να πιείτε έναν ωραίο και μυρωδάτο καφέ σαν τον δικό μου. Με άρωμα καραμελωμένα αμύγδαλα... Νομίζω ότι είναι από τις λίγες απολαύσεις που δεν μπορούν να μας στερήσουν πια. enjoy.
