Welcome

Εδώ θα βρείτε σκέψεις, όνειρα, ελπίδες, φιλοδοξίες, ανησυχίες και πολύ στρες. Έναν κόσμο που ισορροπεί ανάμεσα στην φαντασία και στην πραγματικότητα.

Τις μεγάλες αντιθέσεις και τα αντικρουόμενα συναισθήματα.

Εδώ θα βρείτε παιδικές φαντασιώσεις και την βαρβαρότητα του ρεαλιστμού που βιώνει κανεις, όταν μεγαλώσει.

Όλα εδώ, με μπόλικη χρυσόσκονη, τυλιγμένα με ζάχαρη, με γεύση γλυκό κεράσι, με μυρωδιά τριαντάφυλλου και βανίλιας. Όλα εδώ, σε ένα ποτήρι, να τα πιείτε και να ευχαριστηθείτε.

Καλώς ήρθατε στον κόσμο τον δικό μου.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα καλοκαίρι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα καλοκαίρι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

16 Αυγ 2011

"Άδειασε μας το ποτήρι και δεν κάνουμε χατίρι"

Καθότι Καρπαθιά, γεννημένη στον Πειραιά, αλλά μεγαλωμένη στην Κάρπαθο, από μικρή κάθε καλοκαίρι ήταν μία μεγάλη χαρά για μένα αλλά, ταυτόχρονα, και ένας θρήνος.


Το Όθος, το χωριό μου.

Όλοι μας μπορούμε να καταλάβουμε γιατί ήταν χαρά. Γιατί είχε έρθει το καλοκαίρι απλά, γιατί πηγαίναμε στην θάλασσα, γιατί ερχόντουσαν οι φίλοι μας από Αθήνα, Αμερική, Καναδά, Αυστραλία και απ όπου αλλού υπάρχει καρπάθιος και ειδικά Οθείτης.

Το καλοκαίρι ήταν η εποχή της ξεγνοιασιάς, της τρέλας, του έρωτα, της θάλασσας και της διασκέδασης. Οι φίλοι πολλοί και αχώριστοι, κάναμε «πηγαδάκια», κάναμε αταξίες, κάναμε βουτιές, είχαμε τα μυστικά μας τους έρωτες μας, τα χτυποκάρδια μας. Είχαμε όμως και το ωράριο μας... «11 η ώρα να είσαι σπίτι».



Ο παπά Γρηγόρης!
Μεγαλώνοντας η ώρα που θα έπρεπε να είμαστε σπίτι ήταν 1 το πρωί και όταν τελειώσαμε και το Λύκειο ήμασταν και επίσημα μεγάλες. Δεν είχαμε ωράριο... Γυρνούσαμε το πρωί. Κάθε Σάββατο βγαίναμε απαραιτήτως και απαραιτήτως έπρεπε να γυρίσουμε την ώρα που ο παπάς του χωριού χτυπούσε την καμπάνα για την Κυριακάτικη εκκλησία.

Και οι μέρες έγιναν μικρές και οι νύχτες μεγάλες, με πολλά ποτά, με πολλά πάρτι, με πολλές γνωριμίες, με πολλές αγάπες καλοκαιρινές και με άφθονη μουσική που σου τρυπούσε τα αυτιά, αλλά σου προκαλούσε το κορμί, κορμί που ήταν φτιαγμένο για χορό.

Ο δεκαπενταύγουστος ήταν το αποκορύφωμα της ευτυχίας μας. Καθότι με λένε και Μαρία γιόρταζα εκείνη την ημέρα. Ήμουν το τιμώμενο πρόσωπο. Γιόρταζε και η κολλητή μου η Μαρία Διάκου, γιόρταζε και η άλλη μου κολλητή και γειτόνισσα Μαίρη Λέου. Κάναμε παρέες και γυρνούσαμε στα σπίτια και των τριών.

Το Οθείτικο κρασί είναι ξακουστό για την γεύση του και εμείς εκείνη την ημέρα το τιμούσαμε κάνοντας την γνωστή «κούπα» ένα παραδοσιακό τραγούδι που με το πως που θα στο τραγουδήσουν πρέπει να πιεις ένα ποτήρι κρασί και να δείξεις ένα άλλο άτομο που θες να πιει στην συνέχεια ώστε να τραγουδήσουν ξανά την «κούπα»

Όπως καταλαβαίνεις ήταν θέμα χρόνου να μεθύσουμε όλοι και να έρθουμε στο κέφι. Αλλά και πάλι η αντιδραστική μου φύση δεν με άφηνε να χαρώ 100% την γιορτή μου και την ημέρα αυτή, που εγώ κανονικά, θα έπρεπε να είμαι η πρωταγωνίστρια και η χαρούμενη της υπόθεσης...

Κάτι λίγο οι ανεκπλήρωτοι έρωτες, κάτι λίγο η εμφάνιση μου που η τελειομανία μου δεν άφηνε να δω την ομορφιά της και να την αναδείξω, κάτι λίγο το καλοκαίρι που τελείωνε........
...... συνέχεια της ιστορίας μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο μου "Παράλληλες σκέψεις..." που μπορείτε να παραγγείλετε με e-mail ή στο τηλ, 6972 928934 κοστίζει 10 ευρώ και μπορώ να σας το στείλω οπουδήποτε με αντικαταβολή.

 
*Αφιερωμένο στην φίλη μου Μαίρη Λέου-Κοϊμά που από μικρές είμαστε μαζί και αγαπημένες και νοσταλγούμε το ξέγνοιαστο "Οθείτικο Καλοκαίρι" Cheers!

9 Ιουλ 2011

Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ΄αγόρι μου

Και να που ήρθε η όρεξη να γράψω στις 2:21 μετά τα μεσάνυχτα. Εκεί που έλεγα ότι επιτέλους θα πάω να ξαπλώσω να κοιμηθώ τσακ! Η έμπνευση... και ξέρεις πως είναι η έμπνευση σου έρχεται σπάνια ή και συχνά ποτέ δεν ξέρεις, απλώς, εσύ πρέπει να είσαι εκεί stand by και να την «αρπάξεις» γιατί αλλιώς «το έχασες το τρένο».
Φυσικά δεν θα μπορούσα να γράψω τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από το καλοκαίρι που διανύουμε. Θα θελα να σας γράψω για γαλανές θάλασσες για μουσικές για τον ήχο του κύματος που σκάει δίπλα από την ξαπλώστρα μου γι αυτήν την ενοχλητική ψιλή άμμο που έχουν οι παραλίες μας και τρυπώνει παντού από τα παπούτσια μέχρι τον καφέ μου....
Ξέρετε τι σπαστικό που είναι να απολαμβάνεις τον καφέ σου και ξαφνικά να σηκώνει ένα αεράκι και να βρίσκεται η ψιλή άμμος της παραλίας στα μαλλιά σου, στα μάτια σου, στο στόμα σου και στον καφέ σου;

Καλοκαίρι όμως είναι και όλα τα επιτρέπεις στον εαυτό σου. Λίγο κρασί λίγο θάλασσα και τ αγόρι μου δεν λέει και το τραγούδι;

Θα θελα να γράψω για τους καλοκαιρινούς έρωτες που έχουν την γεύση της αλμύρας και την ομορφιά ενός ηλιοβασιλέματος και την διάρκεια μια εβδομάδας.

Καθότι νησιώτισσα ένιωσα από μικρή το άγχος των τουριστριών να νιώσουν το Ελληνικό καλοκαίρι να βρουν το δικό τους Greek lover και όταν τον έβρισκαν ο χρόνος τελείωνε και έπρεπε να φύγουν. Εκεί να δείτε κλάματα και αγκαλιές.

Αγκαλιές δίπλα στο κύμα, με μοναδικό μάρτυρα το φεγγάρι που γνώριζε όλα τα μυστικά αυτού του τόσο ξεχωριστού έρωτα, και λίγο το ποτό που σε ζάλιζε και τα έβλεπες όλα πιο ωραία, ένιωθες πια ανάλαφρη πιο ξεκούραστη πιο ευτυχισμένη. Ναι στ αλήθεια ήσουν στον παράδεισο.

Αλλά η ομορφιά του καλοκαιριού δεν σταματάει μόνο στις νύχτες. Αχ! Είναι υπέροχο να ξυπνάς με τα μαλλιά μέσα στο πρόσωπο και καταϊδρωμένη γιατί σε έχει κάψει ο ήλιος.

Είναι υπέροχο να έχεις μία σκηνή και δύο κονσέρβες για να φας. Ναι ναι μόλις έχεις ξυπνήσει και είσαι κάτω από το πεύκο στα Άπελλα. Είσαι έτοιμη να κάνεις την πρωινή σου βουτιά.

Είναι το καλοκαίρι που λέγαμε. Που δεν έχεις δουλειά, που έχουν σταματήσει οι μέρες και οι ώρες, που έχεις πετάξει το ρολόι σου κάπου σε μία γωνιά στο ξενοδοχείο και δεν θέλεις να το ξαναδείς. Είναι γιατί δεν κουβαλάς το λάπτοπ σου μαζί και δεν σε νοιάζει και αν δεν πιάνει σήμα το κινητό...!!!

Κολυμπάς και βλέπεις ψαράκια, βλέπεις καταγάλανα νερά, σχεδόν κρυστάλλινα και κάνεις στην άμμο παλάτια σαν τα όνειρα σου... θα τα πάρει ο βοριάς θα τα κάνει συντρίμμια κομμάτια....!!!!

Είσαι όλη μέρα με το μαγιό και το παρεό σου δεν έχεις μακιγιαριστεί ούτε και χρειάζεται να πας κομμωτήριο. Τα μαλλιά σου έχουν πάρει ένα ξανθό χρώμα από τον ήλιο και αυτό σου τονίζει τα ανοιχτόχρωμα μάτια σου και σ΄ αρέσει...

Στ αλήθεια σ αρέσει πολύ.

Θα βάλεις το άσπρο σου φορεματάκι και τις χρωματιστές σου παντόφλες με την φέτα από καρπούζι μπροστά που κουνιέται επιδεικτικά σα να λέει «δεν μπορείς να με φας» και τις κοιτάς και σ αρέσουν και σου φτιάχνει ακόμα περισσότερο την διάθεση η δαντέλα η ρόζ και η χάντρα η άσπρη λαμπιρίζει στο φως του στύλου και όλα αυτά σου δημιουργούν το δικό σου παραμύθι.

Θα πας βόλτα με τον καλό σου θα ανακαλύψεις το νησί θα φας κάτι ελαφρύ και νόστιμο σε ένα από τα γραφικά ταβερνάκια του νησιού θα πιεις τα ούζα σου τα ποτάκια σου θα μεθύσεις θα χορέψεις θα στριγκλίξεις από χαρά γιατί αυτό είναι χαρά αυτό είναι ζωή αυτό είναι ευτυχία....


Καλό καλοκαίρι φιλενάδες μου!!!!