Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ΄αγόρι μου

Και να που ήρθε η όρεξη να γράψω στις 2:21 μετά τα μεσάνυχτα. Εκεί που έλεγα ότι επιτέλους θα πάω να ξαπλώσω να κοιμηθώ τσακ! Η έμπνευση... και ξέρεις πως είναι η έμπνευση σου έρχεται σπάνια ή και συχνά ποτέ δεν ξέρεις, απλώς, εσύ πρέπει να είσαι εκεί stand by και να την «αρπάξεις» γιατί αλλιώς «το έχασες το τρένο».
Φυσικά δεν θα μπορούσα να γράψω τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από το καλοκαίρι που διανύουμε. Θα θελα να σας γράψω για γαλανές θάλασσες για μουσικές για τον ήχο του κύματος που σκάει δίπλα από την ξαπλώστρα μου γι αυτήν την ενοχλητική ψιλή άμμο που έχουν οι παραλίες μας και τρυπώνει παντού από τα παπούτσια μέχρι τον καφέ μου....
Ξέρετε τι σπαστικό που είναι να απολαμβάνεις τον καφέ σου και ξαφνικά να σηκώνει ένα αεράκι και να βρίσκεται η ψιλή άμμος της παραλίας στα μαλλιά σου, στα μάτια σου, στο στόμα σου και στον καφέ σου;

Καλοκαίρι όμως είναι και όλα τα επιτρέπεις στον εαυτό σου. Λίγο κρασί λίγο θάλασσα και τ αγόρι μου δεν λέει και το τραγούδι;

Θα θελα να γράψω για τους καλοκαιρινούς έρωτες που έχουν την γεύση της αλμύρας και την ομορφιά ενός ηλιοβασιλέματος και την διάρκεια μια εβδομάδας.

Καθότι νησιώτισσα ένιωσα από μικρή το άγχος των τουριστριών να νιώσουν το Ελληνικό καλοκαίρι να βρουν το δικό τους Greek lover και όταν τον έβρισκαν ο χρόνος τελείωνε και έπρεπε να φύγουν. Εκεί να δείτε κλάματα και αγκαλιές.

Αγκαλιές δίπλα στο κύμα, με μοναδικό μάρτυρα το φεγγάρι που γνώριζε όλα τα μυστικά αυτού του τόσο ξεχωριστού έρωτα, και λίγο το ποτό που σε ζάλιζε και τα έβλεπες όλα πιο ωραία, ένιωθες πια ανάλαφρη πιο ξεκούραστη πιο ευτυχισμένη. Ναι στ αλήθεια ήσουν στον παράδεισο.

Αλλά η ομορφιά του καλοκαιριού δεν σταματάει μόνο στις νύχτες. Αχ! Είναι υπέροχο να ξυπνάς με τα μαλλιά μέσα στο πρόσωπο και καταϊδρωμένη γιατί σε έχει κάψει ο ήλιος.

Είναι υπέροχο να έχεις μία σκηνή και δύο κονσέρβες για να φας. Ναι ναι μόλις έχεις ξυπνήσει και είσαι κάτω από το πεύκο στα Άπελλα. Είσαι έτοιμη να κάνεις την πρωινή σου βουτιά.

Είναι το καλοκαίρι που λέγαμε. Που δεν έχεις δουλειά, που έχουν σταματήσει οι μέρες και οι ώρες, που έχεις πετάξει το ρολόι σου κάπου σε μία γωνιά στο ξενοδοχείο και δεν θέλεις να το ξαναδείς. Είναι γιατί δεν κουβαλάς το λάπτοπ σου μαζί και δεν σε νοιάζει και αν δεν πιάνει σήμα το κινητό...!!!

Κολυμπάς και βλέπεις ψαράκια, βλέπεις καταγάλανα νερά, σχεδόν κρυστάλλινα και κάνεις στην άμμο παλάτια σαν τα όνειρα σου... θα τα πάρει ο βοριάς θα τα κάνει συντρίμμια κομμάτια....!!!!

Είσαι όλη μέρα με το μαγιό και το παρεό σου δεν έχεις μακιγιαριστεί ούτε και χρειάζεται να πας κομμωτήριο. Τα μαλλιά σου έχουν πάρει ένα ξανθό χρώμα από τον ήλιο και αυτό σου τονίζει τα ανοιχτόχρωμα μάτια σου και σ΄ αρέσει...

Στ αλήθεια σ αρέσει πολύ.

Θα βάλεις το άσπρο σου φορεματάκι και τις χρωματιστές σου παντόφλες με την φέτα από καρπούζι μπροστά που κουνιέται επιδεικτικά σα να λέει «δεν μπορείς να με φας» και τις κοιτάς και σ αρέσουν και σου φτιάχνει ακόμα περισσότερο την διάθεση η δαντέλα η ρόζ και η χάντρα η άσπρη λαμπιρίζει στο φως του στύλου και όλα αυτά σου δημιουργούν το δικό σου παραμύθι.

Θα πας βόλτα με τον καλό σου θα ανακαλύψεις το νησί θα φας κάτι ελαφρύ και νόστιμο σε ένα από τα γραφικά ταβερνάκια του νησιού θα πιεις τα ούζα σου τα ποτάκια σου θα μεθύσεις θα χορέψεις θα στριγκλίξεις από χαρά γιατί αυτό είναι χαρά αυτό είναι ζωή αυτό είναι ευτυχία....

Καλό καλοκαίρι φιλενάδες μου!!!!

Ο Μάκης το ψαράκι

Aυτήν την ιστοριούλα την εμπνεύστηκε η αδερφή μου Αννα Χαλκιά για τον μικρό της γιο Ορέστη.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό ψαράκι που το έλεγαν Μάκη. Ήταν πάρα πολύ όμορφο μ'ένα υπέροχο χρώμα, κάτι μεταξύ πράσινου και θαλασσί, όπως ακριβώς και η θάλλασσα που κολυμπούσε.

Ο Μάκης όμως ήταν λίγο ζωηρός κι ήθελε να κολυμπάει μακριά απο το σπίτι του, κάτι που στεναχωρούσε πολύ τη μαμά του. Συνέχεια του φώναζε: "Μάκη, Μάκη μην απομακρύνεσαι, πρόσεχε, μπορεί να σε ψαρέψει κανένας ψαράς, πρόσεχε τους καρχαρίες". Το Μάκη όμως δε τον ένοιαζε, δε φοβόταν τίποτα και συνέχιζε να κολυμπάει σε άγνωστα νερά.

Μια μέρα όμως και ενώ κολυμπούσε ανέμελα, ξαφνικά ένιωσε παγιδευμένος. Προσπαθούσε να κολυμπήσει αλλά τίποτα, είχε μπλεχτεί στα δίχτυα ενός ψαρά. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσε φόβο...

Ο ψαράς αφού έβγαλε τα ψάρια απο τη βάρκα του, τα φόρτωσε όλα μαζί στο φορτηγάκι του και ξεκίνησε να τα πουλάει. Περνούσε απ'τα χωριά και φώναζε: "Ψάρια πουλάω, φρέσκα ψάρια απο τη θάλασσα! ελάτε να πάρετε ψάρια που σπαρταράνε, ψάρια για ψητά, ψάρια για τηγανιτά, εδώ τα φρέσκα ψάρια!!!" Ο Μάκης, ο καημένος, άκουγε τον ψαρά και κατάλαβε πως δύσκολα θα γλίτωνε, σύντομα κάποιος θα τον αγόραζε για να τον φάει...

Μέσα στους ανθρώπους που μαζεύτηκαν για ν'αγοράσουν ψάρια, ήταν κι ένα μικρό αγόρι, ο Ορέστης, με τη μαμά του που μόλις είδε το Μάκη θέλησε να τον αγοράσουν. "Είναι τόσο όμορφο αυτό το ψαράκι μαμά, το θέλω, το θέλω!" είπε στη μαμά του κι αυτή για να μη του χαλάσει χατήρι, τον αγόρασε.

Όταν πήγαν στο σπίτι όμως, δε τον φάγανε το Μάκη, όπως έκαναν με τα άλλα ψαράκια που αγόρασαν, αλλά τον έβαλαν σε μία γυάλα για να τον βλέπουν και να τον θαυμάζουν. Ο Μάκης όμως ήταν τόσο λυπημένος που βρισκόταν κλεισμένος εκεί μέσα που στάθηκε σε μια μεριά και δε ξανακολύμπησε.

Μάταια ο μικρός Ορέστης προσπαθούσε να τον κάνει να γελάσει. Ο Μάκης μόνο έκλαιγε και έλεγε στο παιδάκι "άσε με να φύγω σε παρακαλώ, θέλω τη μαμά μου". Έκλαιγε τόσο δυνατά ο Μάκης που ο μικρός Ορέστης γρήγορα τον λυπήθηκε και αποφάσισε να τον πάει πίσω στη θάλασσα.

Έτσι κι έκανε, άρπαξε τη γυάλα και χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν έτρεξε στο λιμάνι καιι πέταξε μέσα τον καημένο το Μάκη, που μόλις είδε τη θάλασσα απο μακριά άρχισε πάλι να χαμογελάει!

Ο Μάκης ήταν και πάλι χαρούμενος και κολυμπούσε τόσο γρήγορα που πολύ σύντομα βρέθηκε πολύ μακριά στα βαθιά νερά. Ανυπομονούσε τόσο πολύ να πάει πίσω στη μαμά του που κολυμπούσε χωρίς να προσέχει αν γύρω του κολυμπάει και κανένα κακό ψάρι...

Ξαφνικά και χωρίς να το πάρει είδηση ο Μάκης, εμφανίστηκε μπροστά του ένας μεγάαααλος καρχαρίας και άνοιξε τόσο γρήγορα το στόμα του που ο Μάκης δεν πρόλαβε ούτε καν να δει τί χρώμα ήταν.

Έτσι ο Μάκης βρέθηκε να γλιστράει μέσα στη κοιλιά του καρχαρία και φοβήθηκε τώρα ακόμη περισσότερο γιατί ήταν τόσο σκοτεινά εκεί μέσα που θα τρόμαζε και το πιο θαρραλέο ψαράκι. Σε μια στιγμή, άκουσε μέσα στην κοιλιά του καρχαρία κάποιον να κλαίει αλλά ήταν τόσο σκοτεινά που δεν έβλεπε ποιός ήταν.

"Ποιός... ποιός είναι εκεί?" ρώτησε τρομαγμένος ο Μάκης. "Μη φοβάσαι, είμαι ένα μικρό χταπόδι, με κατάπιε και μένα ο καρχαρίας...", "αχ πώς θα βγούμε απο δω μέσα?? θέλω τη μαμά μου" συνέχισε το χταπόδι. Και έμειναν εκεί για πολύ ώρα και έκλαιγαν τώρα και οι δυό μαζί...

Αφού πέρασαν μία ολόκληρη μέρα, μέσα στη κοιλιά του καρχαρία, ο Μάκης και το χταπόδι άκουσαν έναν παράξενο θόρυβο που γινόταν όλο και πιο δυνατός και σιγά σιγά έβλεπαν να μπαίνει και φως. "Λες να γλιτώσουμε?" είπε το χταπόδι "Αχ, μακάρι!" απάντησε ο Μάκης".

Για καλή τους τύχη ο καρχαρίας είχε πιαστεί στα δίχτυα ενός μεγάλου καραβιού, τόσο μεγάλου που δεν είχε ξαναδεί ποτέ πριν ο Μάκης. Βρίσκονταν τώρα ανάμεσα σε πολλούς ψαράδες με πορτοκαλί ρούχα που κρατούσαν κάτι τεράστια πριόνια που έκανα πολύ θόρυβο και έκοβαν την κοιλιά του καρχαρία.

Ο Μάκης και το χταπόδι πετάχτηκαν έξω απο την κοιλιά και οι ψαράδες αυτοί τους έριξαν αμέσως στη θάλασσα. Απ'ότι πρόλαβαν ν'ακούσουν, για καλή τους τύχη, αυτοί οι ψαράδες ψάρευαν μόνο καρχαρίες και όχι μικρά ψαράκια.

Τώρα πια ήταν ελεύθεροι, μπορούσαν πάλι να κολυμπήσουν, μπορούσαν πάλι να δουν το φως του ήλιου, τα γαλάζια νερά, τους φίλους τους, τις μανούλες τους... Κολυμπούσαν τώρα δίπλα δίπλα ο Μάκης με το χταπόδι που είχαν γίνει πια φίλοι. Απο τη χαρά τους έκαναν τούμπες μες στο νερό, χόρευαν και τραγουδούσαν, επιτέλους θα φταναν στα σπίτια τους!

Ο Μάκης όταν είδε τη μαμά του πηδούσε απο τη χαρά του, κολύμπησε γρήγορα και την αγκάλιασε πολύ σφιχτά. Της υποσχέθηκε ότι δε θα ξαναφύγει μακριά της, ότι τώρα θα την ακούει και θα γίνει το καλύτερο ψαράκι σ'ολόκληρη τη θάλασσα.

Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα....

Άννα Χαλκιά, Θραψανό Ιούνιος 2011

"Είναι σαν να σου λένε... Πήγαινε, και εσύ να πηγαίνεις..."

Και να ‘μαι σε μία κόλλα άσπρο χαρτί να προσπαθώ να την γεμίσω. Αυτή η διαδικασία δεν σταμάτησε ποτέ, από τα παιδικά μου χρόνια, μέχρι σήμερα. Ήταν να μην μάθω να γράφω... και έτσι πήρα φόρα. Και γράφω και γράφω...

Αυτόν τον καιρό όμως είχα καιρό να γράψω κάτι. Αυτό γιατί όπως λέει και η ψυχολόγος μου έχω μάθει να βάζω στον εαυτό μου κανόνες, έχω μάθει να μπαίνω σε καλούπια, έχω μάθει να είμαι τελειομανής σε ό,τι κάνω. Από το πιο απλό μέχρι το πιο σύνθετο.

Και ενώ μέχρι τώρα συνήθιζα να ανοίγω το word, να φτιάχνω τα δεξιά και αριστερά περιθώρια, να διαλέγω την γραμματοσειρά και το μέγεθος να είναι απαραιτήτως 12 γιατί έτσι είναι το σωστό και το πρέπων, τότε και μόνο τότε άρχιζα να γράφω.

Σήμερα δεν έβαλα καν περιθώρια, γράφω με 14 στιγμές, με μία γραμματοσειρά που μοιάζει σαν να γράφει γραφομηχανή του 1970. Και όμως... Δεν με νοιάζει. Δεν θα βάλω άλλα καλούπια, δεν ξέρω το θέμα, δεν ξέρω γιατί γράφω.

Και αυτή την στιγμή μου έρχονται τα λόγια του καθηγητή των μαθηματικών μου του Κου Παπαγεωργίου όταν προσπαθούσα να λύσω μία άσκηση μαθηματικών στον πίνακα, που περιείχε εκτός από ολοκληρώματα, παραγώγους, όρια και συναρτήσεις και κάποιες μικρές εξισωσούλες έτσι για το ξεκάρφωμα.

«Πες μας Χαλκιά τι ζητάει η άσκηση;» και εγώ, ενώ είχα λύσει την μισή και είχα ξοδέψει τόση φαιά ουσία, στο να δω πώς θα ταιριάξω την παράγωγο με το ολοκλήρωμα ώστε να φτάσω στην τελική συνάρτηση, τα είχα μπερδέψει όλα μέσα στο μυαλό μου και με το άγχος που είχα ώστε να μην κάνω λάθος, είχα ξεχάσει και τι έψαχνα!!!

Διόλου απίθανο για την περίπτωση μας. Έμπειρός καθώς ήταν ο Κος Παπαγεωργίου συνήθιζε να λέει........

..... συνέχεια της ιστορίας μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο μου "Παράλληλες σκέψεις..." που μπορείτε να παραγγείλετε με e-mail ή τηλεφωνικά στο 6972 928934. Κοστίζει 13 ευρώ και μπορώ να σας το στείλω οπουδήποτε με αντικαταβολή.

Αλλαγή πλεύσης....

Οπως θα διαπιστώσατε και εσείς το blog μου άλλαξε μορφή και έχουν αφαιρεθεί οι αναρτήσεις οικονομικού περιεχομένου.

Θεώρησα σωστό να προβώ σε αυτήν την κίνηση, εξ αιτίας του γεγονότος, ότι είχα μπλέξει τα προσωπικά μου δοκίμια, με κάποιες αναρτήσεις, πιο επιστημονικές, που δεν ενδιαφέρουν ίσως, το κοινό που διαβάζει τα δοκίμια μου.

Αυτό βέβαια, δεν σημαίνει, ότι οι αναρτήσεις οικονομικού περιεχομένουν έχουν χαθεί. Σε λίγες μέρες θα είναι "στον αέρα" ένα blog που θα τις περιέχει, αλλά και θα εμπλουτίζονται σε πιο τακτική βάση.

Σας ευχαριστώ όλους για την συμμετοχή, τις διορθώσεις, τα σχόλια, τις συμβουλές ακόμα και αν αυτές ήταν αρνητικές. Πιστεύω, ότι δεν είμαστε θεοί, ώστε να μην κάνουμε λάθη, αλλά δεν είμαστε και παντογνώστες, ώστε να τα γνωρίζουμε όλα.

Σας περιμένω και στο μελλοντικό Βlog μου.
Φιλιάααααα
Μαρία Χ.

"Τον λογαριασμό παρακαλώ....!!!"

Όχι εγώ ποτέ δεν ήθελα να γίνω γιατρός για να σώσω τον κόσμο, ούτε και δικηγόρος να τα κονομήσω, ούτε και αρχιτέκτονας να λέω ότι τελείωσα το Πολυτεχνείο… Εγώ ήθελα να σπουδάσω και να γίνω κάτι που θα μου αρέσει, να βρω μια δουλειά πάνω σε αυτό που θα έχω σπουδάσει, το οποίο σημειώνω, θα μου αρέσει.

Χωρίς να χρειάζεται να βάλω μέσο. Να πάω με την αξία μου εκεί που θέλω. Να πάω με τον βαθμό μου, με τα πτυχία μου, με τις ξένες γλώσσες μου. Να πάω σε συνεντεύξεις να δώσω τεστ και αν είμαι καλή να με πάρουν. Και με είπαν ρομαντική, σχεδόν ονειροπόλα το πιο ευγενικό που άκουσα είναι ότι ζω σε ένα παράλληλο σύμπαν.

Εμείς οι νέοι από πολύ μικροί ερχόμαστε αντιμέτωποι με την Ελληνική πραγματικότητα. Οι πανελλήνιες εξετάσεις!! Σε 3 ώρες να κρίνεται όλη σου η ζωή… Και αν εσύ δεν ήσουν καλά εκείνη την ημέρα; Και αν ήσουν άρρωστος πχ, δεν τους ένοιαζε, έπρεπε να χάσεις ολόκληρη χρονιά.

Τι μου ήρθε τώρα και γράφω για τις πανελλήνιες; Γιατί είναι η πρώτη μορφή αδικίας που ερχόμαστε σε επαφή από μικρή ηλικία. Η απόλυτη αναξιοκρατία.

Μετά στο πανεπιστήμιο πρέπει να έχεις το μέσο για να πάρεις εγκαίρως τα βιβλία, πρέπει να «γλύφεις» τον καθηγητή για να σε συμπαθήσει και να σου βάλει έναν αξιοπρεπή βαθμό, έστω και εάν δεν τον αξίζεις. Και αν είσαι πράγματι καλός «γλύφτης» και «κομματόσκυλο» μπορεί να σε κάνει και βοηθό του και να πληρώνεσαι.

Τελειώνοντας τις σπουδές κάποιος νέος πρέπει να βρει επίσης μέσο για να πάρει μια καλή μετάθεση καθώς θα κάνει το στρατιωτικό του. Να μην τον στείλουν στον Έβρο και φυλάει σύνορα.

Και ερχόμαστε τώρα στο προκείμενο. Για να βρει δουλειά ο ίδιος νέος πόσες πόρτες πρέπει να χτυπήσει; Πόσες φορές πρέπει να υποκύψει στα «θέλω» του και στις πραγματικές του επιθυμίες; Πόσες φορές να ψηφίσει διαφορετικά από αυτά που πιστεύει ότι θα είναι καλό για την χώρα του;

Και όταν τα καταφέρει είναι βασιλιάς. Έχει το σπιτάκι του, τα λεφτουδάκια του, το γραφειάκι του και 2-3 άτομα που κουμαντάρει, δουλεύει το οκτάωρο του και στις 12 είναι σπίτι που λέει και ένα γνωστό ανέκδοτο.

Τι να πει κανείς… Η απόλυτη ευτυχία. Αν είναι και από την Κάρπαθο θα του πουν και 5-6 μαντινάδες παραπάνω στον γάμο του να συγκινηθεί και να νιώσει αυτήν την πλασματική ευτυχία στο πετσί του, να ευχαριστηθεί.

Και μετά όταν κάτι δεν πάει καλά θα δίνει τις ευθύνες στο κράτος… Σε αυτούς τους πολιτικούς που κατάντησαν αυτήν την χώρα σε αυτά τα χάλια…. ΑΑΑΑ!!! Όχι, για σταθείτε μια στιγμή.

Το κράτος είναι ο Παπανδρέου και ο Καραμανλής; Αυτοί φταίνε για όλα τα κακά που παθαίνουμε ως Ελληνικό κράτος; Αυτοί φταίνε για την χρεοκοπία της χώρας; Αυτοί φταίνε που σου μειώσανε τον μισθό ή την σύνταξη; Αυτοί φταίνε που τώρα χρωστάς παντού και έχεις τρεις πιστωτικές κάρτες φορτωμένες και ένα δάνειο να τρέχει;

Όχι φίλε μου, θα διαφωνήσω κάθετα. Ασφαλώς και δεν φταίνε αυτοί. Φταίμε εμείς. Όταν βγήκε ο Καραμανλής πρώτη φορά το 2004 είχε κερδίσει με διαφορά περίπου στο 6% από το «άχρηστο» ΠΑ.ΣΟ.Κ και μόλις μετά από 6 χρόνια καταλάβαμε ότι ο Καραμανλής έφταιγε για όλα και φέραμε πίσω το «άχρηστο» ΠΑ.ΣΟ.Κ με 10% διαφορά αυτήν την φορά.

Ποιος ψήφιζε κάθε φορά; Εμείς. Αρα λοιπόν φταίμε εμείς. Ο λαός,

Βασική αρχή της Δημοκρατίας είναι η λαϊκή κυριαρχία. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο λαός αποφασίζει από ποιους θέλει να ασκείται η εξουσία. Αρα ποιος φταίει; Μην ψάχνεις πολύ μακριά, μην βγεις καν έξω από το σπίτι σου.

Φταις εσύ, εγώ, η γειτόνισσα και όλοι όσοι γενικά ψηφίζαμε τόσα χρόνια. Όλοι που είχαμε επιχειρήσεις και δεν κόβαμε αποδείξεις, που ούτε καν τις ζητούσαμε, που προσπαθούσαμε να γλυτώσουμε και να τα κονομήσουμε με τον πιο εύκολο τρόπο.

Που κοιτούσαμε να βολευτούμε με κάθε τρόπο και εμείς και τα παιδιά μας και τα ξαδέρφια μας και όλοι οι γνωστοί μας. Να πάρουμε 2-3-4 συντάξεις, όσες μπορούσαμε και όσο γινόταν να το απομυζήσουμε αυτό το έρημο κράτος.

Κουτσαίναμε λιγάκι και να σου 67% αναπηρία ώστε να δικαιούμαστε όλα τα πλεονεκτήματα που αυτή η αναπηρία σημαίνει. Και οι πραγματικοί ανάπηροι;;; Άστο, αυτό είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία.

Πλούτισαν οι γιατροί. Ποιος σου είπε να πας και να δίνεις φακελάκι σε κάθε γιατρό που σου το ζητούσε; Γιατί δεν έκανες μια καταγγελία να δούμε πόσοι θα τολμούσαν να ξαναζητήσουν; Αλλά όλοι νομίζαμε θα έχουμε καλύτερη μεταχείριση. Μεταχείριση που δικαιωματικά αξίζαμε και έπρεπε να έχουμε.

Και γίναν οι γιατροί πλούσιοι και βαλθήκαμε όλοι να γίνουμε γιατροί. Πήγαινε να κάνεις λοιπόν εφημερία για 2 ευρώ κύριε γιατρέ να δούμε αν σου αρέσει και αν αξίζει στον κόπο που έκανες τόσα χρόνια να σπουδάζεις. Φτάσαμε σε αυτό το σημείο δυστυχώς.

Και επανέρχομαι… Φταίμε όλοι εμείς που «κοιτούσαμε τόσα χρόνια από το παράθυρο» όπως λέει και ο γνωστός καθηγητής οικονομικών και συγγραφέας Δημήτρης Μπουραντάς. Φταίμε όλοι εμείς γιατί δεν κάναμε μια ανατροπή γιατί και εμείς πήραμε μέρος στο «πάρτυ». Αλλά το πάρτυ κάποια στιγμή τελειώνει και ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό; Φυσικά αυτοί που «διασκέδασαν» Όλοι εμείς

The party is... here!!!

Ο Σεπτέμβριος για μένα έχει ξεχωριστή σημασία. Είναι ο μήνας που έχω τα γενέθλια μου, είναι ο μήνας που τελειώνουν οι διακοπές, είναι ο μήνας που επιστρέφαμε στα θρανία. Είναι ο μήνας που άρχιζε η πλάκα, η περιπέτεια, η «οδύσσεια» μας.

Πάντα με μία χαρά και ένα κρυφό άγχος να μας κυριεύει. Ιδιαίτερα όταν αλλάζαμε επίπεδα. Από το Nήπιο στο Δημοτικό, από το Δημοτικό στο γυμνάσιο και από το Γυμνάσιο στο Λύκειο και μετά το μεγάλο βήμα στο πανεπιστήμιο… Σε κάθε επίπεδο ήμασταν οι μικροί και μετά οι μεγαλύτεροι. Πάντα υπήρχε κάποιος μικρότερος μας που τον είχαμε του χεριού μας…

Θυμάμαι σαν παιδί να παίζω ατέλειωτες ώρες, να κάνω συμμαχίες, να οργανώνω συνωμοσίες, να πέφτω και να χτυπάω στα γόνατα, να τρέχω πάνω στα χώματα, θυμάμαι τα πρωτοβρόχια। Ακόμα μυρίζω το βρεγμένο χώμα και θυμάμαι τα δέντρα να γίνονται από πράσινα, καφέ και μετά να πέφτουν τα φύλλα και να έρχεται ο χειμώνας।

Αν μπορούσα ακόμα θα έτρεχα να βρω τους αγαπημένους μου “Καλαούρους”. Που τώρα πια δεν θέλω να βλέπω και σιχαίνομαι. Απίστευτη μανία. Πως και πώς να έρθουν τα πρωτοβρόχια για να βγουν τα σαλιγκάρια… να πάμε να τα μαζέψουμε να μας τα μαγειρέψει η μαμά.

Όταν λέγαμε στο σχολείο στα άλλα παιδιά ότι το μεσημέρι θα τρώγαμε σαλιγκάρια ήταν σαν λέγαμε ότι τρώμε το καλύτερο φαγητό στον κόσμο…!!! Μπορεί να ερχόταν και η γειτόνισσα για να πάει μία «μυρωδιά».

Μ αρέσει ο Σεπτέμβριος με τον τρύγο του στα αμπέλια και το κρασί να ετοιμάζεται με τόσο κόπο. Με τον απίστευτο μόχθο των μεγάλων και την αγωνία να δουν πως θα πάει και αυτή η χρονιά. Μην φάνε τα σταφύλια τα πουλιά ή τα ποντίκια.

Μ αρέσει γιατί είναι η εποχή που έχω τα γενέθλια μου. Μεγάλωνα ένα χρόνο!

Θέε μου τι αγωνία και αυτή; Να μεγαλώσω… Κάθε χρόνο δεν μου αρκούσε μόνο ο ένας χρόνος… Ήθελα να μεγαλώνω δύο χρόνια μαζί. Και ο χρόνος… αυτός ο χρόνος ο απίστευτος. Περνούσε τόσο βασανιστικά αργά… Μου φαινόταν σαν να ήταν αιώνας μέχρι να έρθουν τα επόμενα γενέθλια μου.

Άκουγα τους μεγάλους να λένε ότι ο χρόνος περνάει γρήγορα και δεν τους καταλάβαινα. Για μένα περνούσε αργά… πολύ αργά! Μέχρι που κάποια στιγμή έχασα τον χρόνο…
Άρχισε να τρέχει με ιλιγγιώδης ταχύτητες.

Την μία ήμουν 8 και ήμουν Δευτέρα Δημοτικού, μετά 17 και μόλις τελείωνα το Λύκειο, μετά έγινα 22 και μόλις είχα τελειώσει το πανεπιστήμιο, μετά 25 και έψαχνα δουλειά και φέτος 30! Απίστευτο μου φαίνεται. Πότε πρόλαβε και πέρασε ο χρόνος; Ή μάλλον τα χρόνια;

Εγώ 30 χρονών; Δεν το πιστεύω ούτε εγώ η ίδια. Όταν ήμουν μικρή και κάποιος μου έλεγε ότι είναι 30 θεωρούσα ότι είναι μεγάλος! Σχεδόν γέρος. Υπολόγιζα πόσα χρόνια θέλω να φτάσω ακόμα μέχρι τα 30 και ήταν πολλά….!!! Έκανα σχέδια. Ναι σχέδια. Μέχρι τα 30 θα έχω παντρευτεί, ίσως να έχω και ένα παιδί…

Και τώρα είμαι 30 και ναι, έχω ένα παιδί. Τον εαυτό μου! Εγώ ακόμα παίζω με τις κούκλες στα όνειρα μου. Ακόμα διαβάζω παιδικά παραμύθια με νεράιδες, μάγισσες και δράκους. Ακόμα ονειρεύομαι τον πρίγκιπα με το άσπρο άλογο, ακόμα πιστεύω ότι τον Σεπτέμβριο θα ανοίξει το σχολείο. Ακόμα μετράω τις χρονιές με βάση τον Σεπτέμβριο.

Προχθές πήγα στο «Τζάμπο» να πάρω σχολικά!! Για μένα φυσικά. Εγώ έχω ακόμα στο μυαλό μου την απαίσια διαφήμιση για τσάντες σχολικές που έλεγε «Παξός και ξερός» καμιά φορά μου ξεφεύγει το σλόγκαν, ακόμα θυμάμαι τις εκδόσεις Gutenberg που διαπίστωσα ότι δεν υπάρχουν πια!

Τα χρόνια πέρασαν και τα κεράκια φέτος στην τούρτα μου θα είναι 30. Μου φαίνεται σαν να είναι κάποιου άλλου τα γενέθλια. Πρώτη φορά που δεν θέλω να περάσει ο χρόνος, πρώτη φορά που θα αρχίσω να λέω ότι θέλω να σταματήσει ο χρόνος.

Τα κεράκια θα είναι 30… Μελαγχόλησα λίγο στην αρχή αλλά για να ξορκίσω το κακό πήγα ακόμα μία φορά στο «Τζάμπο» και αγόρασα φούξια τραπεζομάντιλο, πιατάκια για γενέθλια, πιρουνάκια, κουταλάκια και μια ασημένια επιγραφή που θα την κρεμάσω στην είσοδο του διαμερίσματος μου που θα λέει “The party is here”

Ναι, στα αλήθεια εδώ θα είναι το πάρτι. Θα κάνω ένα πάρτι. Θα έρθουν όλοι οι φίλοι μου, όλοι αυτοί που αγαπώ και νοιάζομαι. Θα περάσουμε όμορφα. Και εγώ θα είμαι 30! Δεν με νοιάζει όμως κανείς δεν πιστεύει ότι είμαι 30 δείχνω μικρότερη και είμαι. ΄

Μου είχε πει ένας ηλικιωμένος στην τράπεζα ότι είναι 92 χρονών! «Άμα με ρωτήσεις πόσο είμαι θα σου πω ότι είμαι 20, για πότε πέρασαν τα χρόνια δεν το κατάλαβα θαρρώ πως ήταν χθες ακόμα που πήγαινα σχολείο» Έτσι και εγώ θαρρώ πως ήταν χθες ακόμα όταν πήγαινα σχολείο. Και όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο θα γιορτάζω.

Έχω καταλάβει ότι όσο μεγαλώνω, τα χρόνια περνούν αντίστροφα. Εγώ μικραίνω. Όμως ναι φέτος θα το γιορτάσω με ένα μεγάλο πάρτι. Ναι ναι The party is here!

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ...

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Αυτόν τον μήνα θα κάνω κάτι διαφορετικό, κάτι που δεν έχω ξανακάνει. Θα σας παρουσιάσω το βιβλίο μου!!! Ναι μετά από δύο χρόνια προσπάθειας και χαλαρού γραψίματος κατάφερα να εκδώσω το δικό μου βιβλίο, ένα βιβλίο γεμάτο με τις δικές μου αναμνήσεις, με τα δικά μου βιώματα, με την δική μου σκέψη!

Ξεκίνησε σαν μία ιδέα της καλύτερης μου φίλης, της Καλλιόπης Μαστρομανώλη. Αυτή, ήταν η πρώτη που πίστεψε στο ταλέντο μου και μου είπε να δοκιμάσω να γράψω κάτι άλλο εκτός από οικονομικά άρθρα στο «Τετράπολις».

Έβλεπε τον χαρακτήρα μου, τις ευαισθησίες μου και ήταν πεπεισμένη ότι μπορούσα να γράψω κάτι καλύτερο από τον «ξύλινο λόγο» που απαιτούσαν τα οικονομικά θέματα που έγραφα μέχρι τότε. Μου είπε να γράψω κάτι διαφορετικό, κάτι πιο κοντά σε μένα και στα βιώματα μου, και έτσι έγινε!!!

Την άκουσα και άρχισα να γράφω. Με βάση το συναίσθημα μου, τις εμπειρίες μου, τους ανθρώπους που με σημάδεψαν από παιδί αλλά και σαν «μεγάλη».

Το γράψιμο μου είναι γράψιμο καρδιάς, δεν υπακούει σε κανόνες, σε γραμματική και σε συντακτικό πολλές φορές οι εξαιρέσεις είναι για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Έτσι δεν λένε; Μην ψάξετε λοιπόν να βρείτε κανόνες, οι κανόνες ίσως και να ισχύουν, ίσως και όχι!!!

Το αν είχε δίκιο η φίλη μου ή όχι θα δείξει με τα σχόλια σας και φυσικά από την απήχηση που θα έχει το βιβλίο μου. Ελπίζω να το αγαπήσετε και εσείς όσο και οι φίλοι μου.

Σ΄ αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω δημοσίως τον φίλο μου Βάιο Θεοφιλίδη που είχε την καλλιτεχνική επιμέλεια αυτού του εντύπου και άντεξε όλες αυτές τις παρατηρήσεις και ανατροπές που του έκανα πάντα την τελευταία στιγμή! Χωρίς την πολύτιμη βοήθεια του Βάιου δεν θα είχαμε αυτό το υπέροχο εξώφυλλο.

Όπως λέει και ο πρόλογος του βιβλίου μου: «Μερικοί από εσάς θα βρείτε τον εαυτό σας να πρωταγωνιστεί, άλλοι πάλι, θα ταυτιστείτε μαζί μου μπορεί και να συγκινηθείτε, μπορεί να σας θυμίσουν κάτι από την δική σας παιδική ηλικία.

Αν είστε νέοι φίλοι μου με αυτά τα δοκίμια θα με ανακαλύψετε. Οι πιο δικές μου στιγμές τώρα γίνονται και δικές σας. Είμαι πολύ χαρούμενη που θα μοιραστώ μαζί σας κάτι από μένα, είμαι χαρούμενη γιατί θα με βάλετε στο σπίτι και στην οικογένεια σας. Σας ευχαριστώ θερμά γι αυτό.»

Το βιβλίο «Παράλληλες σκέψεις…» μπορείτε να το προμηθευτείτε από επιλεγμένα βιβλιοπωλεία του νησιού ή μετά από συνεννόηση μαζί μου στέλνοντας e-mail ή καλώντας στο 6972 928934. Η τιμή του είναι στα 10 ευρώ.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ "ΟΔΥΣΣΕΙΑ"

Θα φανώ γραφική αλλά γι αυτόν τον μήνα είχα σχεδιάσει να γράψω ένα άλλο θέμα για το περιοδικό που όλοι αγαπάτε και διαβάζετε. Οι περιστάσεις όμως με έκαναν για ακόμα μία φορά να αλλάξω «ρότα», να κάνω στροφή και να γράψω κάτι διαφορετικό….

Και αυτό γιατί η σημερινή μέρα ήταν πολύ δύσκολη για μένα καθώς αποτελεί «μαύρη επέτειο» και τι εννοώ με αυτό; 3 χρόνια ανεργίας 3 χρόνια υπομονής, επίμονης προσπάθειας, κόπων χωρίς αποτελέσματα.

Σκέφτηκα ότι αυτό το γράμμα θα μπορούσα να το στείλω στον Λαζόπουλο και αν ήμουν τυχερή να το διάβαζε στον αέρα ως ένα ακόμα παράδειγμα αναξιοκρατίας και αδικίας στην Ελληνική κοινωνία. Αλλά όχι… Δεν ήθελα αυτό. Ήθελα να είναι ένα κείμενο διδακτικό που λάβει γνώση ο μεγαλύτερος και θα μάθει όμως κάτι και ο νεότερος.

Με το κείμενο μου αυτό δεν ζητάω κανενός τον οίκτο ούτε και κανενός την λύπηση και προς θεού δεν είναι κάλεσμα για οικονομική ενίσχυση. Αυτή την στιγμή που σας γράφω δεν γράφω με την λογική αλλά σας μιλάω μέσα από την ψυχή μου.

Είμαι πολύ πληγωμένη, απογοητευμένη και το χειρότερο; Απαισιόδοξη για το μέλλον και γι αυτά που θα γίνουν για μας, χωρίς εμάς. Με αφορμή τις επερχόμενες εκλογές θέλω να θέσω ένα θέμα στους υποψήφιους Δημάρχους και θα σας διηγηθώ μέσα από την προσωπική μου «Οδύσσεια» μια ιστορία «Για να μαθαίνουν οι νεότεροι και θα θυμούνται οι παλαιότεροι»
………………………………………………………..

Τελείωσα με άριστα το Γενικό Λύκειο Απερίου Καρπάθου και μάλιστα βγήκα πρώτη από τους 32 συμμαθητές μου γεγονός που με έκανε να δικαιούμαι και όλες τις χρηματικές υποτροφίες και επιβραβεύσεις δημοσίων και ιδιωτικών τοπικών φορέων.

Με πανελλαδικές εξετάσεις κατάφερα να εισαχθώ στο ΤΕΙ Αθηνών στο τμήμα Διοίκησης επιχειρήσεων, το οποίο τελείωσα με «λίαν καλώς 7,8» και ένα εξάμηνο νωρίτερα από τον προβλεπόμενο χρόνο φοίτησης.

Μάλιστα η πτυχιακή μου βαθμολογήθηκε από τριμελή εξεταστική επιτροπή με άριστα 9. Ωστόσο, είχα φροντίσει να παρακολουθήσω δεκάδες σεμινάρια και ημερίδες κατά την διάρκεια των σπουδών μου. Έμαθα άριστα Αγγλικά και υπολογιστές σε επίπεδο που μπορώ να διδάξω. Και όλα αυτά μέχρι το 2004.

Και γιατί σας τα λέω όλα αυτά; Φυσικά όχι για να καυχηθώ αλλά θα καταλάβετε στην συνέχεια.

Το 2004 λοιπόν αποφάσισα να επιστρέψω στο νησί μου έχοντας στην κατοχή μου όλα τα εφόδια που με τόσο κόπο είχα αποκτήσει και που πίστευα ότι θα μου ήταν χρήσιμα για να βρω μια αξιοπρεπή δουλειά…

Η πραγματικότητα όμως δεν ήταν έτσι όπως την φανταζόμουν. Δεν υπήρχε δουλειά ούτε για δείγμα όλες οι θέσεις ήταν κατειλημμένες. Μετά από 1 χρόνο υπομονής βγήκε μια προκήρυξη όπου ζητούσαν 2 άτομα για να στελεχώσουν μια δημόσια υπηρεσία. Η πρώτη στην γραμματεία του διευθυντή της δημόσιας υπηρεσίας και η δεύτερη σαν χειρίστρια υπολογιστή στην ίδια υπηρεσία. Θεώρησα ότι ήταν μια καλή ευκαιρία να κάνω τα χαρτιά μου όπως και τα έκανα.

Πέρασα από τεστ χρονομετρούμενο για να βεβαιωθεί η τριμελής επιτροπή ότι πράγματι γνωρίζω υπολογιστή!!! Κατέθεσα και το πτυχίο μου και με την απειλή ότι αν δεν έχω καταθέσει το απολυτήριο μου θα με απέρριπταν άμεσα, πέρασα τελικά και αυτήν την δοκιμασία και κατάφερα να βγω δεύτερη και καταϊδρωμένη πίσω από την κυρία που δεν γνώριζε αγγλικά δεν γνώριζε υπολογιστές αλλά ω! Του θαύματος είχε πολύχρονη προϋπηρεσία σαν ταμίας σε… Super Market!!!! Περιττό να λεχθεί ότι για την εν λόγω κυρία η «συνέντευξη» ήταν κάλεσμα για κοινωνική συνομιλία…. Όπως έμαθα αργότερα…

Ήθελα να πιστεύω ότι λειτουργούσε η αξιοκρατία αν και κάτι δεν μου πήγαινε καλά…. Δεν μίλησα δεν έκανα κανένα παράπονο δεν είπα λέξη και πήρα την δεύτερη θέση νιώθοντας μάλιστα και τυχερή που έχω μια δουλειά.

Η δουλειά για την οποία σας μιλάω ήταν σύμβαση έργου ενός έτους. Δεν δικαιούμασταν δώρα, δεν δικαιούμασταν άδειες και πληρωνόμασταν με αποδείξεις παροχής υπηρεσιών πράγμα που σημαίνει ότι με την λήξη της σύμβασης μας δεν δικαιούμασταν το επίδομα ανεργίας.

Ο χρόνος πέρασε γρήγορα και όλοι είχαμε την αγωνία αν θα ανανεωθούν οι συμβάσεις μας. Μαντέψτε ποια σύμβαση ανανεώθηκε…..!!! Πάντως όχι η δική μου. Απογοητευμένη από αυτήν την εξέλιξη και αφού περίμενα ήδη 4 μήνες μήπως και ανανεωθεί και η δική μου σύμβαση, αποφάσισα να φύγω και να επιστρέψω στην Αθήνα μήπως σταθώ εδώ πιο τυχερή.

Η ειρωνεία της τύχης είναι ότι μετά από συνολικά 6 μήνες και αφού είχα φύγει από το νησί με ενημέρωσαν ότι η σύμβαση μου έχει ανανεωθεί. Φυσικά ήταν αδύνατον να επιστρέψω…

Φυσικά, η αντικαταστάτρια μου είχε βρεθεί εν μία νυχτί…. Μια κυρία η οποία μετά κόπων και βασάνων πήρε το απολυτήρια της στα 30 χρόνια της από το τεχνικό λύκειο Πηγαδίων, φυσικά χωρίς να γνωρίζει Αγγλικά και χωρίς να γνωρίζει υπολογιστές. Και το κερασάκι στην τούρτα; Από εκείνη την ημερομηνία και για τα επόμενα 3 χρόνια ανανεώνονται συνεχώς οι συμβάσεις τους έως και σήμερα που σας γράφω.

Το πιο ωραίο όμως το έλαβα προχθές!!! Είμαι κατηγορούμενη σε μια δίκη για πλαστογράφηση εγγράφων την περίοδο που ήμουν υπάλληλος. Αν είναι ποτέ δυνατόν να έχω εγώ σχέση με αυτό…. Και όμως πρέπει τώρα να κάνω έξοδα για δικηγόρους και έξοδα για μετακίνηση πάνω από 1000 ευρώ για να είμαι στην δίκη χωρίς κάν να φταίω και χωρίς να έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται….

Δεν θέλω να συνεχίσω την ιστορία γιατί ο σκοπός μου δεν είναι να κάνω καμία καταγγελία ούτε και να εκθέσω τις εν λόγω κυρίες. Απλά θέλω να σας δείξω την κατάφορη αδικία και αναξιοκρατία που επικρατεί στο νησί μας. Είμαι σίγουρη ότι ανάλογα περιστατικά συμβαίνουν σε κάθε δημόσια υπηρεσία.

3 χρόνια στην Αθήνα έχω κάνει την πωλήτρια, την τηλεφωνήτρια, την προωθήτρια και έχω κάνει εν τω μεταξύ και ένα μεταπτυχιακό, νομίζοντας ότι έτσι θα είχα καλύτερη τύχη. Αλλά όχι… Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα στον ιδιωτικό τομέα εάν δεν έχεις και εκεί –δυστυχώς- κάποιον γνωστό. Την μία ζητάνε προϋπηρεσία, την άλλη δεν πληρώνουν και άλλοτε δεν ασφαλίζουν. Τώρα μας έπιασε και η κρίση….!!!

Όπως σας έγραψα και στην αρχή «γιορτάζω» 3 χρόνια ανεργίας. Δεν παραπονιέμαι γιατί έχω μάθει να κάνω τον πόνο και την οργή δημιουργία και θετική ενέργεια. Ξέρω ότι θα βρω κάτι καλό αργά ή γρήγορα. Αλλά εμένα με τρώει η απορία… Ήθελα να ήξερα πως αισθάνονται αυτά τα παιδιά που δεν προσπάθησαν ποτέ για κάτι καλύτερο που βρήκαν αυτήν την μικρή «τρύπα» και χώθηκαν.

Αυτές οι ώρες της ατελείωτες ανίας στο γραφείο πως τις περνάνε;; Αισθάνονται υπερήφανοι που κάθονται σε μία θέση που δεν αξίζουν; Έχοντας την κλέψει την ίδια ώρα από κάποιον αντικειμενικά καλύτερο τους;; Αυτό το κόμπλεξ κατωτερότητας κρύβεται πίσω από την μάσκα της εκάστοτε δημόσιας υπηρεσίας που υπηρετούν; Δεν αισθάνονται τύψεις έστω ένοχές; Ή μήπως οι «άγιοι» πατέρες του τόπου μας έχουν φροντίσει να τις εξαλείψουν και αυτές;

Πάγιες αρχές μου είναι η δικαιοσύνη και αξιοκρατία σε όλους τους τομείς. Αυτό που με λυπεί είναι ότι δεν εφαρμόζονται. Φυσικά και δεν ανακάλυψα τώρα το «αβγό του Κολόμπου» αλλά δεν παύω να ελπίζω. Όμως μέχρι πότε; Είμαι 30 χρονών με 2 πτυχία και με 0 ένσημα!!!
Ως πότε;

Έφυγα από την Κάρπαθο για να βρω μια καλύτερη τύχη και τώρα αυτό που έχω καταλάβει ότι θα πρέπει να φύγω και από την Ελλάδα. Κάθε μέρα βλέπω τους κόπους, τις προσπάθειες και τα έξοδα που έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια να πηγαίνουν χαμένα. Τα όνειρα οι αγωνίες οι προσδοκίες μου να θάβονται όλο και πιο βαθιά και κάθε μέρα να κάνω και άλλη μία υποχώρηση. Να σας χαρίζω ακόμα μία φιλοδοξία στο βωμό της επιβίωσης. Ο θάνατος σου, η ζωή μου!!! Εκεί έχουμε φτάσει…

Ως πότε;;

Aυγούλες, υζάντι και... Χριστός Ανέστη

Εμένα το Πάσχα μου είναι γεμάτο μυρωδιές, αρώματα, χρώματα, γεύσεις…. Κάθε μέρα της μεγάλης εβδομάδας κυριαρχούσε και μια διαφορετική γεύση ένα διαφορετικό συμβάν. Κάθε μέρα ερχόμασταν όλο και πιο κοντά στην σταύρωση του Χριστού αλλά και στην χαρά της Ανάστασης του. Αν εξαιρέσεις την Μ. Παρασκευή που είναι μια από τις πιο λυπητερές μέρες στην χριστιανοσύνη όλες οι άλλες μέρες έκρυβαν μέσα τους μια χαρά….

Και εμείς σαν παιδιά εκεί… Μάρτυρες των μεγάλων, να κάνουμε και εμείς δουλειές… Να νηστεύουμε και εμείς σαν τους μεγάλους και να θέλουμε να συμμετέχουμε στα πάντα μέχρι και στου ζύμωμα….!!! Βέβαια εμάς του μικρούς μας είχαν για το κουβάλημα αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει η συμμετοχή και η χαρά που παίρνεις από αυτήν.

Όχι κυρίες και κύριοι στην Κάρπαθο δεν έχουν έρθει ακόμα τα ζαχαροπλαστεία. Ή μάλλον πιο σωστά, έχουν έρθει εδώ και πολλά χρόνια και είναι και πολύ ωραία τα γλυκά που κάνουν, αλλά εμείς σαν ντόπιοι, δεν τα τιμούμε τις ημέρες του Πάσχα!! Προτιμούμε να κάνουμε τα δικά μας κουλούρια, τα δικά μας τσουρέκια, τις δικές μας «αυγούλες» τα δικά μας «μονοϊρια» κοκ.

Κάθε μέρα μια καινούρια γεύση, μια καινούρια μυρωδιά, μια καινούρια ασχολία. Από μικρή θυμάμαι τις ημέρες του Πάσχα να πνίγεται η θεία μου η Μαρία. Είχε άλλωστε πολλές δουλειές να κάνει. Και εκτός των άλλων να ζυμώσει κιόλας.



Και ήμασταν και εμείς, μικρές μέσα στο «πόδια της» Μας έδινε ένα μικρό κομμάτι ζύμης για να παίζουμε ώστε να μην την ενοχλούμε και έτσι γινόταν!! Πλάθαμε και εμείς τα δικά μας κουλουράκια….!!

Καμιά φορά σκέφτομαι εκείνη την όρεξη που είχα μικρή… Να κάνω κουλουράκια, να κάνω «αυγούλες», να κάνω τα πάντα. Ήθελα να βάφω αυγά -ακόμα και αυτό- και ήθελα να τα βάφω πολλά χρώματα όχι μόνο κόκκινα και κίτρινα και ροζ και πράσινα και γαλάζια. Και να κολλάω πάνω αυτοκόλλητα.

Θυμάμαι εκείνη την λαχτάρα να κλείσει το σχολείο. Να διαβάσω τα δικά μου βιβλία αυτά που άρεσαν σε μένα…!! Να κάνω τις δουλειές μου βρε αδερφέ!!!

Μέχρι και το ϋζάντι ήθελα να προετοιμάσω…. Ναι ναι εγώ!! Η μικρή Μαρία που δεν ήξερε ούτε μακαρόνια να ψήσει. Να είναι καλά η μητέρα μου, που το προετοίμαζε κάθε χρόνο και σε μένα; Τι έμενε σε μένα; Το κουβάλημα…!! Όπως πάντα η αγγαρεία.

Τώρα θα μου πείτε τι είναι το ϋζάντι. Είναι το κουφάρι ενός ριφιού ή αρνιού το οποίο είναι γεμιστό με ρύζι και ψήνεται κάθε Πάσχα στους ξυλόφουρνους. Το αφήνουμε όλο το βράδυ του Μ. Σαββάτου και την Κυριακή του Πάσχα γίνεται ένα εξαιρετικό φαγητό που τρώγεται από όλη την Κάρπαθο.

Έτσι είμαστε εμείς οι Καρπάθιοι δεν έχουμε μάθει να σουβλίζουμε…. Εμείς έχουμε τους φούρνους και ψήνουμε τα αρνιά μας. Κάθε χρόνο λοιπόν στους φούρνους βγάζαμε τις φωτογραφίες μέσα σε αυτές τις εξαίσιες μυρωδιές που έβγαιναν κατευθείαν από τους φούρνους εμείς καθόμασταν εκεί και παίρναμε πόζες με τα αρνιά… Για να θυμόμαστε το Πάσχα.

Αν το έβλεπε κάποιος που δεν ήξερε τα έθιμα μας θα παραξενευόταν. «Μα τι κάνουν οι άνθρωποι αυτοί με τα καλά τους, τα Λαμπριάτικα τους στις εξοχές και φωτογραφίζονται πάνω από τα ταψιά;;» Ναι όντως αυτό είναι παράξενο!!! Για να θυμόμαστε λέει πόσο καλά τα έψησε ο φούρνος ή αλλιώς ο Χριστός το αρνί μας, εκείνη την χρονιά.

Και μετά από χρόνια βλέπουμε φωτογραφίες και δεν θυμόμαστε ποια χρονιά ήταν αυτή που τα έψησε ο Χριστός!!! Αλλά όχι… Ευτυχώς και εμείς οι γυναίκες και τα παιδιά που μεγαλώναμε κάθε χρόνο και ξεχωρίζαμε τις χρονιές…

«Αυτή πρέπει να είναι το 99 αυτή πρέπει να είναι το 96» Να εδώ είναι και η Αννούλα, δεν την είχα την Αννούλα το 93!!! «Αυτό το φόρεμα το φορούσα το 88» «Δεν ήταν στην μόδα καλέ αυτά το 85» Και πάει λέγοντας. Για αυτό επιβαλλόταν να βγούνε όλοι στην φωτογραφία. Μηδενός εξαιρουμένου.

…………………………………………………………

Πέρασαν τα χρόνια και θεωρητικά θα μπορούσα να είμαι και εγώ στην θέση της θείας μου της Μαρίας και κάθε μια νοικοκυράς από αυτές που σας περιέγραφα πριν. Θα μπορούσα άνετα να κάνω και εγώ τα κουλούρια τις «τούρτες» το «υζάντι» και όλα αυτά τα ωραία, αφού όπως σας περιέγραψα νωρίτερα είχα μια τρελή όρεξη να τα κάνω σαν μικρό κορίτσι….!!

Και όμως!! Ο δρόμος που διάλεξα είναι πιο επίπονος και πιο κουραστικός!! Σε καμιά περίπτωση δεν είναι δρόμος νηστείας… Περισυλλογής ναι…!!! Αλλά νηστείας όχι. Εξάλλου το μόνο που αναφέρεται στις γραφές για την νηστεία είναι «να προσέχουμε αυτό που βγαίνει από το στόμα μας και όχι αυτό που μπαίνει»

Τα κουλούρια και τα «μονοϊρια τα σταμάτησε ακόμα και η θεία μου η Μαρία που από μικρή την θυμάμαι να τα πλάθει… και να μοιράζει και στο μισό χωριό. Τώρα περιορίζεται σε ένα ή δύο ταψιά στην ηλεκτρική κουζίνα και αυτό μόνο και μόνο για την δική της νοοτροπία «να μυρίσει το σπίτι» αλλά εγώ νομίζω ότι ο λόγος είναι για να έχουν τα εγγονάκια της και αυτά κάποιες αναμνήσεις από αυτήν τις ημέρες του Πάσχα όπως είχαμε εμείς…….!!!!!



















Η εξέλιξη έφτασε και σε μας με τα καλά της και τα κακά της… Και όταν εξελισσόμαστε κάτι θυσιάζουμε για να δεχτούμε το καινούριο. Έτσι είναι ο κανόνας.

Μ. Σάββατο σήμερα και οι μυρωδιές από τα κουλούρια τις «τούρτες» το «υζάντι» και όλα τα ωραία Καρπάθικα έθιμα που έχουμε «μπασταρδέψει» με το πέρασμα των χρόνων, μου έρχονται ακόμα στο ρουθούνι μου…. Μπορεί να είμαι στην Αθήνα, αλλά εγώ τα μυρίζω….!!!!!!

ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΠΑΣΧΑ

"Θέλω να καταγγείλω έναν φόνο...!!!"

Δεν είμαι ερωτευμένη και το έχω δηλώσει και παλιότερα… Εδώ και κάτι μήνες έχω αρχίσει να νομίζω ότι ό έρωτας είναι ένα συναίσθημα που ζει στα κοριτσίστικα και εφηβικά ημερολόγια.

Ίσως και σε πολύ ρομαντικά μυθιστορήματα, για να μας θυμίζει ότι και εμείς κάποτε ήμασταν έφηβοι. Δυστυχώς όμως όπως και η ακμή που εμφανίζεται στην εφηβεία περνάει… Φεύγει…. Και έρχεται κάποια μέρα που δεν έχουμε κανένα σημάδι από αυτήν την ηλικία. Τα χρόνια περνούν και παίρνουν μαζί με τον ενθουσιασμό, τις φιλοδοξίες ίσως τώρα πια και τα συναισθήματα μας.

Χρόνια τώρα έχω να ερωτευτώ και δεν είναι κάτι που το νιώθω μόνο εγώ νομίζω. Αν είμαστε τυχεροί(;) και διατηρούμε μία σχέση από τα Λυκειακά μας χρόνια τότε ναι το παραδέχομαι τον/την είχατε ερωτευτεί….!!

Αλλά μην λέτε ψέματα… Αν είστε ακόμα μαζί αυτό που νιώθετε δεν είναι έρωτας. Και μην βιαστείτε να μου πείτε αγάπη…!! Όχι… Θα σας πω εγώ τι είναι… Είναι συνήθεια. Είναι υποχρεώσεις… είναι και ένα ή δυο ή τρία παιδιά. Σε καμία περίπτωση δεν είναι έρωτας και μην ξεγελιέστε.

Όπου να ναι θα έρθει η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Διάβασα σε μια στατιστική, ότι είναι η δεύτερη γιορτή μετά τα Χριστούγεννα που ανταλλάσσονται τόσα δώρα, κάρτες και σοκολατάκια. Οι απανταχού ερωτευμένοι εν δράσει!! Μιλάμε για τρομερή εμπορικότητα αυτή η μέρα…!!

Μην ξεγελιέστε όμως. Πόσοι από εμάς παίρνουμε στ αλήθεια ένα δώρο επειδή πραγματικά το θέλουμε στο έτερο ήμισυ; Σχεδόν κανένας. Πάντα κάτι θα υποβόσκει. Πάντα κάτι θα θέλουμε, κάτι θα επιθυμούμε κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά κάνουμε. Δεν αναλύω βέβαια την περίπτωση που μια γυναίκα πάρει δώρο και ο άντρας το ξεχάσει…!! Εκεί γίνεται μάχη!!

Αλλά το ζητούμενο για μένα δεν είναι να σου πάρει δώρο εκείνη την ημέρα. Προσωπικά δεν θα με πείραζε να μην μου έπαιρνε και καθόλου δώρο εκείνη την ημέρα κάποιος. Πόσοι από μας περάσαμε έξω από ένα ανθοπωλείο και είπαμε «Ας σταθώ δύο λεπτά να πάρω ένα τριαντάφυλλο του άντρα μου/της γυναίκας μου» και να έχει ο μήνας πχ 4 Μαρτίου που, από ότι ξέρω δεν γιορτάζει κανείς εκείνη την ημέρα.

Από την άλλη τι να το κάνεις το ακριβό δώρο, το διαμάντι ας πούμε, αν όλη την χρονιά «σου ψήνει το ψάρι στα χείλη;;;» Τι να τα κάνεις τα λουλούδια και τις μετάνοιες; Δεν αλλάζει…. Όσο και να το προσπαθείς. Παραδέξου το. Είναι ο άντρας σου/η γυναίκα σου και τον/την παντρεύτηκες ξέροντας τι έπαιρνες και για ποιον λόγο τον/την έπαιρνες… Ώρα να τα λουστείς!!!

Και επειδή σε κάποιο άλλο κείμενο μου είχα σκοτώσει τον Άγιο Βασίλη, ήρθε λοιπόν ο καιρός να καταγγείλω άλλον ένα φόνο…!!! Ναι καλοί μου αναγνώστες και ο Άγιος Βαλεντίνος έχει πεθάνει. Χρόνια τώρα…!!!

Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ. Ούτε καν άγιος δεν ήταν…!! Ένας φουκαριάρης παπάς ήταν που τον έκλεισαν φυλακή επειδή δίδασκε τον χριστιανισμό. Τα γραπτά λένε, ότι η κόρη του δεσμοφύλακα είχε ερωτευτεί αυτόν τον παπά και πριν πεθάνει της έγραψε ένα γράμμα τελειώνοντας με την φράση «ο Βαλεντίνος σου»

Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια και εμείς οι δαιμόνιοι επιχειρηματίες και μαρκετίστες ως επί το πλείστον. Έτσι όπως αναστήσαμε τον Άγιο Βασίλη με σκοπό το κέρδος, έτσι για ακόμα μία φορά αναστήσαμε και τον άγιο Βαλεντίνο. Και φυσικά η συνταγή πέτυχε.

Τα ανθοπωλεία έχουν την τιμητική τους οι σοκολάτες επίσης, τα ρομαντικά εστιατόρια και ξενοδοχεία κοκ.
……………………………………………….

Έχω ένα ελάττωμα από μικρή παρατηρώ τον κόσμο. Προσπαθώ να μπω μέσα στο μυαλό τους, να καταλάβω τι σκέφτεται, τι αισθάνεται ο καθένας τους. Σας πληροφορώ πολύ λίγες φορές βλέπω αγάπη. Σπανιότατα θα έλεγα.

Τι και αν φιλιούνται με πάθος στην μέση του δρόμου, στην μέση του σινεμά, στην μέση του οπουδήποτε, έχω γίνει πολύ καχύποπτη. Σε λίγο καιρό θα χωρίσουν. Είναι πολύ δύσκολο να αντέξει ο ένας τον άλλον την σημερινή εποχή.

Ότι και αν είδα από μικρή ότι και αν ζήλεψα ότι και αν ονειρεύτηκα από συναίσθημα το έχω ζήσει. Έχω καταλάβει ότι ακόμα και ο έρωτας διαρκεί λίγο. Πραγματικά πολύ λίγο. Τόσο λίγο που ίσως δεν προλαβαίνουμε να το καταλάβουμε και έχει περάσει.

Και μην μου πείτε ότι ο έρωτας δεν περνάει. Σίγουρα περνάει. Το έχω αναλύσει πιο πάνω. Μένουμε μαζί επειδή κάποτε ήμασταν ερωτευμένοι όχι επειδή εξακολουθούμε να είμαστε.

Όπως έλεγε και ο Λαζόπουλος για τον γάμο «αστραπή» της Ντενίση «οι μεγάλοι έρωτες είναι στις κάμαρες και όχι στις κάμερες!!!» Πόσο δίκιο είχε!! Έτσι και εγώ λέω δεν πιστεύω σε έρωτες πιστεύω μόνο σε ότι βλέπω στα μάτια….!!! Και πιστέψτε με το μίσος παραμονεύει και στην πιο ζεστή αγκαλιά.

Για αυτό λοιπόν μην περιμένετε αύριο η μεθαύριο που θα γιορτάζει ο Άγιος Βαλεντίνος να πάρετε ένα δώρο στον αγαπημένο σας. Αν το κάνετε μόνο τότε είναι αργά…!!! Και το χειρότερο είναι ότι πέσατε θύμα του διαφημιστικού κόλπου των διαφημιστών και επιχειρηματιών.

Τι θα λέγατε ας πούμε να πάρετε ένα δώρο στις 9 Απρίλη; Στις 13 Ιουνίου; Στις 8 Σεπτεμβρίου; Σας είπα μερικές ημερομηνίες ενδεικτικές εσείς μπορείτε να βρείτε άπειρες. Δεν είναι μόνο η γιορτή και τα γενέθλια λόγος για να κάνεις δώρο.

Όσο για μένα, μπορεί κάποιος να πει ότι βλέπω το δέντρο και χάνω το δάσος. Μην ανησυχείτε. Αν δεν δεις το δέντρο πως θα δεις το δάσος; Και εγώ βλέπω πολλά πολλά δεντράκια που κάνουν ένα δασάκι… Μικρό. Σαν και την αγάπη που θέλω να βιώσω. Μια μικρή αγάπη αλλά να είναι πραγματική!!!

Και όπως λέει και η Χαρούλα… <<να βρω έναν άνθρωπο που να λέει ναι και να το εννοεί, να χαμογελάει και όταν γυρίζω, τα χαμόγελο του να μένει εκεί¨.>>

ΠΟΤΕ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ???

Στεκόμουν στην στάση του λεωφορείου 040 Πειραιάς-Σύνταγμα!! Για ακόμα μία φορά θα πήγαινα στο Σύνταγμα να δω από κοντά το γιορτινό περιβάλλον που έχει ετοιμάσει ο Δήμος Αθηναίων…!! Στους δρόμους παντού λαμπιόνια να αναβοσβήνουν, χαρούμενες καμπανούλες, φωτεινά αστεράκια, στολισμένα καραβάκια και φυσικά Χριστουγεννιάτικα δέντρα…. Μόλις είχε αρχίσει να νυχτώνει και τα στολίδια γινόντουσαν όλο και πιο φωτεινά, όλο και πιο λαμπερά.!!

Στην στάση δίπλα μου μια κυρία με τον μικρό γιό της, καθόταν στο παγκάκι και περίμενε και αυτή το λεωφορείο…. Το μικρό αγοράκι με τα καταγάλανα μάτια του κοιτούσε ψηλά τον ουρανό με απορία… Το κοιτούσα και εγώ γεμάτη περιέργεια. Νόμιζα ότι είχε θαμπωθεί από τα λαμπερά φώτα και την γιορτινή ατμόσφαιρα του δρόμου. Αλλά εκείνο όχι!!

-«Μαμά; Όχι τώρα, αλλά αύριο το πρωί θα βγει ο ήλιος;»
- «Ναι φυσικά και θα βγει.» Του λέει η μαμά του.
-«Μαμά; Όταν βγαίνει ο ήλιος έχει μάτια;»
- «Όχι Γιωργάκη ο ήλιος δεν έχει μάτια. Μάτια έχουν μόνο οι άνθρωποι, τα ζώα και τα ψάρια.» Θέλησε να του εξηγήσει η μαμά του.
- «Πάντως μαμά εμείς στο σχολείο όταν ζωγραφίζουμε ήλιους, τους ζωγραφίζουμε και μάτια!!!»
-« ….!!!!»

Σκέφτηκα ότι με την τελευταία ατάκα το αγοράκι είχε αποστομώσει την μαμά του. Σκέφτηκα επίσης ότι είναι πολύ δύσκολο να τα βάλεις με τα μικρά παιδιά και με την φαντασία τους.

Είχα θυμώσει λίγο και με την μαμά που ήθελε αμέσως να κάνει την λογική και να επαναφέρει το παιδί στην πραγματικότητα. Ήταν τόσο μικρό, και είχε όλη την ζωή μπροστά του για να είναι λογικό. Τώρα ήταν μικρό και του επιτρεπόταν να ονειρεύεται….

Ήμουν έτοιμη να πω στον Γιωργάκη ότι «μπορεί να σου είπε η μαμά σου ότι ο ήλιος δεν έχει μάτια, αλλά έχει μια μαγική δύναμη που χωρίς μάτια μπορεί και τα βλέπει όλα. Και επειδή αυτή η μαγική δύναμη δεν ζωγραφίζεται, όταν φτιάχνουμε ήλιους τους βάζουμε μάτια!!!!»

Νομίζω ότι η δική μου απάντηση θα του έκανε πιο πολύ εντύπωση και θα του έκανε καλό στην φαντασία… Δεν τόλμησα όμως να ανοίξω το στόμα μου γιατί οι μέρες είναι γιορτινές και δεν θέλω καυγάδες με τσαντισμένες μαμάδες.

Μου ήρθαν όμως στο μυαλό κάποια άλλα Χριστούγεννα.....

Η συνέχεια της ιστορίας στο βιβλίο "Παράλληλες σκέψεις..." που μπορείτε να παραγγείλετε από μένα στο τηλέφωνο 6972 928934 στην τιμή των 13 ευρώ και να σας σταλεί ταχυδρομικώς με αντικαταβολή.






ΥΓ 1. Αφιερωμένο στην ξαδέρφη μου Ευγενία Λυτού
ΥΓ 2. Γιωργάκη και εγώ όταν ζωγραφίζω ήλιους τους βάζω μάτια, και όταν ζωγραφίζω σπίτι, ζωγραφίζω και καμινάδα που καπνίζει και ας μένω σε ένα μικρό διαμερισματάκι!!!

Η αδερφή μου και εγώ....!!!!

Δεκαπέντε μήνες, δεκαεννιά μέρες και κάτι ώρες...
Αυτή είναι η διαφορά μας…
Δεν ξέρω αν ο θεός σε αυτό το διάστημα που μεσολάβησε από την γέννηση εμένα και της αδερφής μου αποφάσισε να αλλάξει την συνταγή και να βγάλει δύο τελείως διαφορετικά παιδιά παρ όλο που και τα δύο άνηκαν στην ίδια οικογένεια…

Η αλήθεια είναι ότι όταν γεννήθηκα εγώ ήμουν ένα ήσυχο ξανθό μωρό με μπούκλες η αδερφή μου πάλι ήταν ένα μικρό μελαχρινό μωρό με μαύρα ίσια μαλλιά γεμάτο γκρίνια.

Μεγαλώνοντας ήμουν τυχερή γιατί καθότι μεγαλύτερη έβαζα πρώτη τα φορέματα και τα παντελόνια και μετά ακολουθούσε και η αδερφή μου. Θυμάμαι τον εαυτό μου σαν ένα παιδί γεμάτο κατανόηση και συγκατάβαση η αδερφή μου δεν δεχόταν μύγα στο σπαθί της.

Στο σχολείο ήμουν μια μέτρια μαθήτρια και η αδερφή μου άριστη. Όταν αποφάσισα να ασχοληθώ σοβαρά με το σχολείο και τα γράμματα η αδερφή μου αποφάσισε να τα παρατήσει. Εκείνη ήταν καλή στα αρχαία και εγώ στα μαθηματικά.

Εκείνη ήταν φτυστός ο πατέρας μας και είχε το όνομα της γιαγιάς μας από την μεριά της μαμάς εγώ ίδια η μαμά μου και είχα το όνομα της γιαγιάς μου από του μπαμπά μου την μεριά. Ακόμα και εδώ είχαμε διαφορά.

Και οι διαφορές συνεχίζονται. Εκείνη λάτρης των τοπικών παραδόσεων και χορών συμμετείχε σε μπαλέτα, στο Λύκειο Ελληνίδων, πήγαινε εκδρομές για να χορέψει, πήγαινε σε φεστιβάλ σε εκδηλώσεις. Εγώ πάλι ποιο κλειστός τύπος απομονωνόμουν στα βιβλία και στον υπολογιστή μου.

Έμαθα να χορεύω 2-3 χορούς μόνο και μόνο επειδή μου προσέφεραν διασκέδαση και όχι επειδή πραγματικά ήθελα. Προτιμούσα τα μπαράκια και τις καφετέριες παρά τα παραδοσιακά γλέντια. Δεν μου άρεσε να τραγουδάω και την έβρισκα περισσότερο με τα νέα σουξέ της εποχής.

Δεν θυμάμαι ποτέ κανέναν να φωνάζει το όνομα μου ερχόμενος στο σπίτι μας. «Αννα, Άννα» φώναζαν όλοι. Πάντα ήταν η ψυχή της παρέας η δημοφιλής. Εγώ έπαιζα με τον γείτονα μου τον Δημήτρη αλλά και αυτόν τον κάναμε πέρα από νωρίς καθότι αγόρι και δεν μπορούσε να καταλάβει εμάς τα κορίτσια.

Όταν ήρθε και η Μαίρη στην γειτονιά τα πράγματα ήταν καλύτερα. Είχαμε γίνει 3 σαν αδερφές. Αχώριστες. Παίζαμε γραφεία, κούκλες και με τα χώματα μέχρι να σκοτεινιάσει…!!!

Μεγαλώνοντας οι διαφορές συνεχίζονται… Δεν ξέρω γιατί αλλά εμένα ένα αόρατο σύννεφο με χρυσόσκονες και πεταλούδες με ροζ και μωβ λουλούδια με κρατάει ακόμα και σήμερα ψηλά στον ουρανό και ονειρεύομαι….

Θέλω να παραμείνω μικρή, θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια και πολλές λεπτομέρειες γύρω από αυτά. Νοσταλγώ εκείνη την εποχή που ήμουν μικρή και ανέμελη και έπαιζα με την κούκλα με τα «30 αξεσουάρ».

Η αδερφή μου πάλι βιάστηκε να μεγαλώσει…!!! Από 25 χρονών αποφάσισε να παντρευτεί τον αγαπημένο της και να δημιουργήσει οικογένεια. Εγώ είμαι 29 τώρα και δεν το σκέφτομαι αυτό πάρα μόνο στα μακρινά μου όνειρα.

Εκείνη έχει ένα παιδί να φροντίζει και να του δίνει την προσοχή της. Έχω δύο υπολογιστές που μου τραβούν την προσοχή!!!

Ήμουν η δεύτερη στο χωριό που αγόρασα υπολογιστή, είχα μεγάλο καημό χωρίς να ξέρω καν να τον χρησιμοποιώ. Έβλεπα ότι θα υπήρχε μεγάλη εξέλιξη στους υπολογιστές τα χρόνια που θα ερχόντουσαν και φυσικά δεν έπεσα έξω…!!!

Η αντίδραση της αδερφής μου ήταν : «Μαρία, ξέρεις πόσα πράγματα θα παίρναμε με τα 500.000 δρχ που δώσαμε για να πάρουμε το σκατοκομπιούτερ σου;;;»  Βέβαια όταν της έβαζα να παίζει παιχνίδια ήταν η καλύτερη της και τότε ήταν σύμφωνη με την επιλογή μου. Τελικά της άρεσε ο υπολογιστής!!!

Είχε καταλάβει και η ίδια ότι θα έκανε την ζωή της εύκολη. Να ένα κοινό θα έλεγε κάποιος!!! Αλλά όχι…. Και σ αυτό είχαμε διαφορά. Εγώ ανακάλυπτα καινούρια κόλπα στον υπολογιστή από μόνη μου ήμουν δηλαδή κάτι σαν «εξερευνήτρια» εκείνη, από την άλλη μεριά ήθελε να της τα δείχνω εγώ όλα έτοιμα!!!

Ακόμα και σήμερα όταν κάτι δεν πάει καλά με τον υπολογιστή της σπάνια σπαταλάει την ώρα της στο πώς να βρει τρόπο να το διορθώσει. Απλώς κάνει ένα τηλέφωνο σε μένα και αν το ξέρω έχει καλώς… Αλλιώς;;; Να σπάσω το κεφάλι μου να το βρω… Να λύσω το πρόβλημα της.

Επίσης στην δουλειά, εκείνη αρκείται να κάνει δουλειές διεκπεραίωσης εγώ θέλω να κάνω κάτι πιο δημιουργικό. Εκείνη δέχεται εντολές ενώ θέλω να διατάζω εγώ. Εκείνη δεν θέλει πολλές ευθύνες και βάσανα πάνω από το κεφάλι της εγώ είμαι όπου υπάρχει η αγγαρεία.

Στις σπουδές μας εκείνη τα παράτησε νωρίς και τώρα όπως λέει έχει μετανιώσει εγώ ακόμα σπουδάζω και δεν βλέπω χρονικό τέλος σε αυτό. Είμαι οπαδός της δια βίου μάθησης!! Πιστεύω ότι την γνώση όταν δεν την καλλιεργείς είναι σαν το λουλούδι που δεν το ποτίζεις… «Ξηραίνεται» είναι άχρηστη.

Η αιώνια απορία της: Πότε επιτέλους θα σταματήσεις να σπουδάζεις; Πότε θα δουλέψεις; Λες και είναι τυφλή δεν βλέπει ότι δουλεύω. Για την αδερφή μου η έννοια δουλειά σημαίνει γραφείο-υπάλληλος-ωράριο-άδειες-κοπάνες όπως για τους περισσότερους δηλαδή.

Εγώ έμαθα από μικρή ότι η δουλειά είναι μια ευρύτερη έννοια, ότι δουλεύω ακόμα και τις αργίες αν χρειαστεί ότι δουλεύω εκτός του 8ώρου και δουλεύω και την νύχτα και τα μεσάνυχτα αν χρειαστεί. Ότι αρκεί ο υπολογιστής μου και η σύνδεση με το ιντερνέτ και δουλεύω. Δεν είναι απαραίτητο να πηγαίνω κάπου σε κάποιο γραφείο αλλά το πιο σημαντικό δεν μπορώ να κάνω κοπάνα.

Και οι διαφορές συνεχίζονται και δεν έχουν τελειωμό. Είμαστε όμως αδερφές και δεν θα μπορούσα να φανταστώ πως θα ήταν η ζωή μου χωρίς την αδερφή μου και χωρίς αυτόν της τον χαρακτήρα.

Νομίζω τελικά ότι αυτές οι διαφορές είναι που μας συμπληρώνουν. Ότι δεν έχει η μία το έχει η άλλη…!! Με αυτόν τον τρόπο δίνουμε λύση σε όλα μας τα προβλήματα.

Παρόλο  που πολλές φορές τσακωνόμαστε και διαφωνούμε σε πολλά πράγματα και οι θεωρίες μας για την ζωή και την ευτυχία είναι εκ διαμέτρου αντίθετες δεν παύουμε να αγαπάμε η μία την άλλη….  Η αδερφή μου είναι ότι πιο σημαντικό έχω στην ζωή μου μετά την μαμά μου.

Έχουμε περάσει πολλά μαζί από μικρές και έχουμε γίνει και οι δύο δυνατές. Στηριζόμαστε στα δικά μας πόδια και είμαστε ανεξάρτητες από πολύ μικρές. Ούτε για μία στιγμή δεν τσακωθήκαμε σοβαρά και καθότι μεγαλύτερη πάντα τις έδινα συμβουλές.

«Άννα, να ξέρεις ότι είμαι πολύ περήφανη που είσαι η αδερφή μου ελπίζω να καταφέρω και εγώ να σας κάνω υπερήφανους και να σας δώσω περισσότερες χαρές παρά πίκρες στο άμεσο μέλλον όπως κάνεις και εσύ…!!!!  Σ αγαπώ πολύ.»