Άγιε Βασίλη κάνε εσύ την αρχή.

Ήθελα να γράψω ένα Χριστουγεννιάτικο κείμενο, γεμάτο μουσικές, ήχους και αρώματα από ψητά μελομακάρονα και κουραμπιέδες έτσι όπως μυρίζει το σπίτι μου. Έτσι όπως το θυμάμαι από μικρή.

Τα Χριστούγεννα πάντα μου άρεσαν. Είναι που είναι διακοπές τα παιδιά από το σχολείο, είναι που στολίζαμε δέντρο, που ο άγιος Βασίλης μας έφερνε δώρα, που τρώγαμε του σκασμού και η τηλεόραση είχε εορταστικά προγράμματα με πολύ γνωστούς τραγουδιστές. Ήταν που η κατάσταση γενικά ήταν για χορούς και για γλέντια.

Σαν σήμερα, του Αγίου Νικολάου, στολίζαμε το δέντρο. Εγώ και η αδερφή μου ξεθάβαμε το κιβώτιο με τα χριστουγεννιάτικα που είχαμε κρύψει από την περασμένη χρονιά. Ο παππούς με τον μπαμπά μου έφερναν ένα δέντρο. Αληθινό, συνήθως ένα μικρό πεύκο. Το βάζαμε με λίγο χώμα σε μία γλάστρα και το δέντρο μας ήταν έτοιμο για στόλισμα.

Με την αδερφή μου τσακωνόμασταν ποιος θα στολίσει τις περισσότερες μπάλες στο δέντρο. Σαν μεγαλύτερη πάντα τα κατάφερνα και είχα τις περισσότερες μπάλες στην δική μου μεριά. Ήθελα να στολίζω κάθε χρόνο τις κόκκινες με το χρυσό γκι γύρω γύρω που ήταν Αμερικάνικες και ήταν πραγματικά πολύ ωραίες.

Τις έπαιρνα και τις τοποθετούσα μπροστά σε σημεία που φαινόντουσαν απ όλους. Η αδερφή μου πάλι προλάβαινε κάτι μικρούς Άγιο Βασίληδες και κάποιες μπάλες που δεν ήταν τόσο όμορφες όσο τις κόκκινες τις δικές μου τις Αμερικάνικες...

Στολίζαμε το δεντράκι μας και τοποθετούσαμε ένα χριστουγεννιάτικο τραπεζομάντιλο από κάτω και μία χάρτινη φάτνη με τον μικρό χριστούλη που μόλις είχε γεννηθεί, την παναγία και τα προβατάκια με τους τρεις μάγους... Ήταν στ αλήθεια τόσο όμορφο το δέντρο μας.

Λίγο πριν κοιμηθούμε τοποθετούσαμε λίγο γάλα, έναν κουραμπιέ και ένα μελομακάρονο για τον Άγιο Βασίλη. Να  έχει να φάει κάτι όταν θα μας έφερνε τα δώρα, μην είμαστε και αχάριστες, τόσο κόπο έκανε ο Άγιος να μας τα φέρει εμείς να μην τον κεράσουμε κάτι; Έστω ένα γλυκάκι;

Και τα δώρα ήταν εκεί κάθε χρονιά. Αναλόγως με τα κέφια του Άγιου Βασίλη, μια φορά ερχόταν την ημέρα των Χριστουγέννων, άλλη φορά ερχόταν την πρωτοχρονιά, αλλά ο Άγιος Βασίλης δεν μας ξεχνούσε ποτέ. Και το πιο σημαντικό; Ήξερε τι ακριβώς χρειαζόμασταν, ρούχα για το σχολείο, ρούχα για την εκκλησία, παπούτσια καλά ή καθημερινά, ενίοτε και κούκλες.

Δεν έπρεπε να κάνω κάτι, απλώς να είμαι καλό παιδί, να μην στεναχωρώ την μαμά μου, να τρώω όλο το φαγητό, να μην τσακώνομαι με την αδερφή μου, να στρώνω το κρεβάτι μου όταν θα σηκώνομαι το πρωί και καμιά φορά να πλύνω και κανένα πιάτο.

Τίποτα δύσκολο δηλαδή, όλα αυτά μπορούσα να τα κάνω με μεγάλη ευκολία και ειδικά λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα ώστε να τα θυμάται ο Άγιος Βασίλης και να μου φέρει καλό δώρο γιατί αν πχ ξεκινούσα να είμαι καλό παιδί από τον Μάρτιο ή και ακόμα το καλοκαίρι, ο Άγιος Βασίλης μπορεί να το ξεχνούσε.

Μεγαλώνοντας, πίστευα ακόμα στον Άγιο Βασίλη και ας είχα συνειδητοποιήσει ότι είναι ένα παραμυθάκι για ευκολόπιστα παιδιά. Εγώ αυτόν τον μύθο δεν τον απέβαλα ποτέ.

Κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα θέλω να στολίζω το σπίτι μου, τώρα πια βέβαια η αδερφή μου έχει πάρει τα καλύτερα στολίδια του δέντρου και κάθε χρόνο μαζεύει και άλλα. «Να αυτό το άσπρο αγγελούδι με τα χρυσά φτερά δεν το έχω» και το άλλο που είναι σαν κορνίζα και έχει την φωτογραφία της και φυσικά οι κόκκινοι γλόμποι οι Αμερικάνικοι με το χρυσό γκι γύρω γύρω.

Νομίζω της έχει μείνει απωθημένο από τότε που ήμασταν μικρές και εγώ της έπαιρνα τα καλύτερα στολίδια για να τα στολίσω εγώ στην καλύτερη μεριά του δέντρου. Τώρα στολίζει ένα τεράστιο δέντρο, ψεύτικο με πάρα πολλά παιχνίδια πάνω.

Τώρα έχει πάρει όλα τα στολίδια η Άννα και εγώ έχω χρόνια να στολίσω δέντρο. Δεν έτυχε βλέπεις, όσο πολύ και αν το θέλω δεν τυχαίνει. Μερικές φορές μου έρχεται να πάω στο «Τζάμπο» και να πάρω ό,τι στολίδι βρω μπροστά μου και να κάνω το σπίτι μου ίδιο με του Άγιου Βασίλη, να στολίσω τόσα πολλά, που να είναι κιτς.

Φυσικά, εφόσον δεν έχω δέντρο δεν έχω και άγιο Βασίλη, βλέπετε δεν ξέρει που να μου αφήσει τα δώρα. Έχει μπερδευτεί και αυτός. Μια Πειραιά, μία Κρήτη και φέτος Κάρπαθο... Τον έχω καταμπερδέψει, προτιμάει λοιπόν να μην μου στέλνει δώρα, εδώ και αρκετά χρόνια.

 «Ήμουν καλή Άγιε Βασίλη, προσπάθησα να είμαι όσο καλύτερη μπορούσα, ίσως να πλήγωσα μερικούς φίλους μου αλλά δεν το ήθελα. Νομίζω θα με συγχωρέσουν αυτοί όπως τους συγχωρώ και εγώ.

Θέλω δώρο άγιε Βασίλη, ένα δώρο με ωραίο περιτύλιγμα και μια φαρδιά κόκκινη κορδέλα δεμένη με έναν ωραίο φιόγκο. Δεν σου λέω τι να βάλεις μέσα, βάλε μέσα ό,τι θες εσύ. Κάνε με να χαρώ, φέτος θέλω χαρά μόνο χαρά, Άγιε Βασίλη κάνε εσύ την αρχή...!!!»

"Θέλω να καταγγείλω έναν φόνο...!!!"

Δεν είμαι ερωτευμένη και το έχω δηλώσει και παλιότερα… Εδώ και κάτι μήνες έχω αρχίσει να νομίζω ότι ό έρωτας είναι ένα συναίσθημα που ζει στα κοριτσίστικα και εφηβικά ημερολόγια.

Ίσως και σε πολύ ρομαντικά μυθιστορήματα, για να μας θυμίζει ότι και εμείς κάποτε ήμασταν έφηβοι. Δυστυχώς όμως όπως και η ακμή που εμφανίζεται στην εφηβεία περνάει… Φεύγει…. Και έρχεται κάποια μέρα που δεν έχουμε κανένα σημάδι από αυτήν την ηλικία. Τα χρόνια περνούν και παίρνουν μαζί με τον ενθουσιασμό, τις φιλοδοξίες ίσως τώρα πια και τα συναισθήματα μας.

Χρόνια τώρα έχω να ερωτευτώ και δεν είναι κάτι που το νιώθω μόνο εγώ νομίζω. Αν είμαστε τυχεροί(;) και διατηρούμε μία σχέση από τα Λυκειακά μας χρόνια τότε ναι το παραδέχομαι τον/την είχατε ερωτευτεί….!!

Αλλά μην λέτε ψέματα… Αν είστε ακόμα μαζί αυτό που νιώθετε δεν είναι έρωτας. Και μην βιαστείτε να μου πείτε αγάπη…!! Όχι… Θα σας πω εγώ τι είναι… Είναι συνήθεια. Είναι υποχρεώσεις… είναι και ένα ή δυο ή τρία παιδιά. Σε καμία περίπτωση δεν είναι έρωτας και μην ξεγελιέστε.

Όπου να ναι θα έρθει η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Διάβασα σε μια στατιστική, ότι είναι η δεύτερη γιορτή μετά τα Χριστούγεννα που ανταλλάσσονται τόσα δώρα, κάρτες και σοκολατάκια. Οι απανταχού ερωτευμένοι εν δράσει!! Μιλάμε για τρομερή εμπορικότητα αυτή η μέρα…!!

Μην ξεγελιέστε όμως. Πόσοι από εμάς παίρνουμε στ αλήθεια ένα δώρο επειδή πραγματικά το θέλουμε στο έτερο ήμισυ; Σχεδόν κανένας. Πάντα κάτι θα υποβόσκει. Πάντα κάτι θα θέλουμε, κάτι θα επιθυμούμε κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά κάνουμε. Δεν αναλύω βέβαια την περίπτωση που μια γυναίκα πάρει δώρο και ο άντρας το ξεχάσει…!! Εκεί γίνεται μάχη!!

Αλλά το ζητούμενο για μένα δεν είναι να σου πάρει δώρο εκείνη την ημέρα. Προσωπικά δεν θα με πείραζε να μην μου έπαιρνε και καθόλου δώρο εκείνη την ημέρα κάποιος. Πόσοι από μας περάσαμε έξω από ένα ανθοπωλείο και είπαμε «Ας σταθώ δύο λεπτά να πάρω ένα τριαντάφυλλο του άντρα μου/της γυναίκας μου» και να έχει ο μήνας πχ 4 Μαρτίου που, από ότι ξέρω δεν γιορτάζει κανείς εκείνη την ημέρα.

Από την άλλη τι να το κάνεις το ακριβό δώρο, το διαμάντι ας πούμε, αν όλη την χρονιά «σου ψήνει το ψάρι στα χείλη;;;» Τι να τα κάνεις τα λουλούδια και τις μετάνοιες; Δεν αλλάζει…. Όσο και να το προσπαθείς. Παραδέξου το. Είναι ο άντρας σου/η γυναίκα σου και τον/την παντρεύτηκες ξέροντας τι έπαιρνες και για ποιον λόγο τον/την έπαιρνες… Ώρα να τα λουστείς!!!

Και επειδή σε κάποιο άλλο κείμενο μου είχα σκοτώσει τον Άγιο Βασίλη, ήρθε λοιπόν ο καιρός να καταγγείλω άλλον ένα φόνο…!!! Ναι καλοί μου αναγνώστες και ο Άγιος Βαλεντίνος έχει πεθάνει. Χρόνια τώρα…!!!

Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ. Ούτε καν άγιος δεν ήταν…!! Ένας φουκαριάρης παπάς ήταν που τον έκλεισαν φυλακή επειδή δίδασκε τον χριστιανισμό. Τα γραπτά λένε, ότι η κόρη του δεσμοφύλακα είχε ερωτευτεί αυτόν τον παπά και πριν πεθάνει της έγραψε ένα γράμμα τελειώνοντας με την φράση «ο Βαλεντίνος σου»

Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια και εμείς οι δαιμόνιοι επιχειρηματίες και μαρκετίστες ως επί το πλείστον. Έτσι όπως αναστήσαμε τον Άγιο Βασίλη με σκοπό το κέρδος, έτσι για ακόμα μία φορά αναστήσαμε και τον άγιο Βαλεντίνο. Και φυσικά η συνταγή πέτυχε.

Τα ανθοπωλεία έχουν την τιμητική τους οι σοκολάτες επίσης, τα ρομαντικά εστιατόρια και ξενοδοχεία κοκ.
……………………………………………….

Έχω ένα ελάττωμα από μικρή παρατηρώ τον κόσμο. Προσπαθώ να μπω μέσα στο μυαλό τους, να καταλάβω τι σκέφτεται, τι αισθάνεται ο καθένας τους. Σας πληροφορώ πολύ λίγες φορές βλέπω αγάπη. Σπανιότατα θα έλεγα.

Τι και αν φιλιούνται με πάθος στην μέση του δρόμου, στην μέση του σινεμά, στην μέση του οπουδήποτε, έχω γίνει πολύ καχύποπτη. Σε λίγο καιρό θα χωρίσουν. Είναι πολύ δύσκολο να αντέξει ο ένας τον άλλον την σημερινή εποχή.

Ότι και αν είδα από μικρή ότι και αν ζήλεψα ότι και αν ονειρεύτηκα από συναίσθημα το έχω ζήσει. Έχω καταλάβει ότι ακόμα και ο έρωτας διαρκεί λίγο. Πραγματικά πολύ λίγο. Τόσο λίγο που ίσως δεν προλαβαίνουμε να το καταλάβουμε και έχει περάσει.

Και μην μου πείτε ότι ο έρωτας δεν περνάει. Σίγουρα περνάει. Το έχω αναλύσει πιο πάνω. Μένουμε μαζί επειδή κάποτε ήμασταν ερωτευμένοι όχι επειδή εξακολουθούμε να είμαστε.

Όπως έλεγε και ο Λαζόπουλος για τον γάμο «αστραπή» της Ντενίση «οι μεγάλοι έρωτες είναι στις κάμαρες και όχι στις κάμερες!!!» Πόσο δίκιο είχε!! Έτσι και εγώ λέω δεν πιστεύω σε έρωτες πιστεύω μόνο σε ότι βλέπω στα μάτια….!!! Και πιστέψτε με το μίσος παραμονεύει και στην πιο ζεστή αγκαλιά.

Για αυτό λοιπόν μην περιμένετε αύριο η μεθαύριο που θα γιορτάζει ο Άγιος Βαλεντίνος να πάρετε ένα δώρο στον αγαπημένο σας. Αν το κάνετε μόνο τότε είναι αργά…!!! Και το χειρότερο είναι ότι πέσατε θύμα του διαφημιστικού κόλπου των διαφημιστών και επιχειρηματιών.

Τι θα λέγατε ας πούμε να πάρετε ένα δώρο στις 9 Απρίλη; Στις 13 Ιουνίου; Στις 8 Σεπτεμβρίου; Σας είπα μερικές ημερομηνίες ενδεικτικές εσείς μπορείτε να βρείτε άπειρες. Δεν είναι μόνο η γιορτή και τα γενέθλια λόγος για να κάνεις δώρο.

Όσο για μένα, μπορεί κάποιος να πει ότι βλέπω το δέντρο και χάνω το δάσος. Μην ανησυχείτε. Αν δεν δεις το δέντρο πως θα δεις το δάσος; Και εγώ βλέπω πολλά πολλά δεντράκια που κάνουν ένα δασάκι… Μικρό. Σαν και την αγάπη που θέλω να βιώσω. Μια μικρή αγάπη αλλά να είναι πραγματική!!!

Και όπως λέει και η Χαρούλα… <<να βρω έναν άνθρωπο που να λέει ναι και να το εννοεί, να χαμογελάει και όταν γυρίζω, τα χαμόγελο του να μένει εκεί¨.>>

ΠΟΤΕ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ???

Στεκόμουν στην στάση του λεωφορείου 040 Πειραιάς-Σύνταγμα!! Για ακόμα μία φορά θα πήγαινα στο Σύνταγμα να δω από κοντά το γιορτινό περιβάλλον που έχει ετοιμάσει ο Δήμος Αθηναίων…!! Στους δρόμους παντού λαμπιόνια να αναβοσβήνουν, χαρούμενες καμπανούλες, φωτεινά αστεράκια, στολισμένα καραβάκια και φυσικά Χριστουγεννιάτικα δέντρα…. Μόλις είχε αρχίσει να νυχτώνει και τα στολίδια γινόντουσαν όλο και πιο φωτεινά, όλο και πιο λαμπερά.!!

Στην στάση δίπλα μου μια κυρία με τον μικρό γιό της, καθόταν στο παγκάκι και περίμενε και αυτή το λεωφορείο…. Το μικρό αγοράκι με τα καταγάλανα μάτια του κοιτούσε ψηλά τον ουρανό με απορία… Το κοιτούσα και εγώ γεμάτη περιέργεια. Νόμιζα ότι είχε θαμπωθεί από τα λαμπερά φώτα και την γιορτινή ατμόσφαιρα του δρόμου. Αλλά εκείνο όχι!!

-«Μαμά; Όχι τώρα, αλλά αύριο το πρωί θα βγει ο ήλιος;»
- «Ναι φυσικά και θα βγει.» Του λέει η μαμά του.
-«Μαμά; Όταν βγαίνει ο ήλιος έχει μάτια;»
- «Όχι Γιωργάκη ο ήλιος δεν έχει μάτια. Μάτια έχουν μόνο οι άνθρωποι, τα ζώα και τα ψάρια.» Θέλησε να του εξηγήσει η μαμά του.
- «Πάντως μαμά εμείς στο σχολείο όταν ζωγραφίζουμε ήλιους, τους ζωγραφίζουμε και μάτια!!!»
-« ….!!!!»

Σκέφτηκα ότι με την τελευταία ατάκα το αγοράκι είχε αποστομώσει την μαμά του. Σκέφτηκα επίσης ότι είναι πολύ δύσκολο να τα βάλεις με τα μικρά παιδιά και με την φαντασία τους.

Είχα θυμώσει λίγο και με την μαμά που ήθελε αμέσως να κάνει την λογική και να επαναφέρει το παιδί στην πραγματικότητα. Ήταν τόσο μικρό, και είχε όλη την ζωή μπροστά του για να είναι λογικό. Τώρα ήταν μικρό και του επιτρεπόταν να ονειρεύεται….

Ήμουν έτοιμη να πω στον Γιωργάκη ότι «μπορεί να σου είπε η μαμά σου ότι ο ήλιος δεν έχει μάτια, αλλά έχει μια μαγική δύναμη που χωρίς μάτια μπορεί και τα βλέπει όλα. Και επειδή αυτή η μαγική δύναμη δεν ζωγραφίζεται, όταν φτιάχνουμε ήλιους τους βάζουμε μάτια!!!!»

Νομίζω ότι η δική μου απάντηση θα του έκανε πιο πολύ εντύπωση και θα του έκανε καλό στην φαντασία… Δεν τόλμησα όμως να ανοίξω το στόμα μου γιατί οι μέρες είναι γιορτινές και δεν θέλω καυγάδες με τσαντισμένες μαμάδες.

Μου ήρθαν όμως στο μυαλό κάποια άλλα Χριστούγεννα.....

Η συνέχεια της ιστορίας στο βιβλίο "Παράλληλες σκέψεις..." που μπορείτε να παραγγείλετε από μένα στο τηλέφωνο 6972 928934 στην τιμή των 13 ευρώ και να σας σταλεί ταχυδρομικώς με αντικαταβολή.






ΥΓ 1. Αφιερωμένο στην ξαδέρφη μου Ευγενία Λυτού
ΥΓ 2. Γιωργάκη και εγώ όταν ζωγραφίζω ήλιους τους βάζω μάτια, και όταν ζωγραφίζω σπίτι, ζωγραφίζω και καμινάδα που καπνίζει και ας μένω σε ένα μικρό διαμερισματάκι!!!

Τα δώρα μου. Η τσίχλα, η ξανθιά κούκλα και το χωνί...!!!!

Ξέρω ότι δεν είναι Χριστούγεννα, ούτε καν πλησιάζει η γιορτή μου…. Όμως εγώ θα σας μιλήσω για τα δώρα. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με κάνει να χαίρομαι τόσο πολύ όταν δίνω δώρα…. Βέβαια εξίσου μεγάλη είναι η χαρά και όταν παίρνω δώρα. Εδώ όμως υπάρχει ένα αλλά…. Και θα σας εξηγήσω αμέσως….!!!!

Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, η οικογένεια μου δεν ήταν από αυτές που αντάλλασαν δώρα κάθε λίγο και λιγάκι. Μόνο τα Χριστούγεννα και αυτό όχι πάντα. Μόλις μεγαλώσαμε κόπηκε και αυτό.

Δεν ήταν ότι η οικογένεια μου ήταν τσιγκούνηδες όχι καμία σχέση, απλώς μας έτυχαν διάφορα περιστατικά και δεν γιορτάζαμε πια. Από φίλους και ξαδέρφια θα σας πω αμέσως τις αναμνήσεις μου σαν παιδί.

Το πρώτο δώρο που δέχτηκα πρέπει να ήταν στην ηλικία των 2-3 χρονών. Ήταν μια τσίχλα σε σχήμα κατοστάρικου. Με χρυσαφί χαρτί από την μία μεριά και μπλε από την άλλη….

Μου την έβαλε μέσα στα χέρια μου χωρίς να μιλήσει ο ξάδελφος μου ο Γιάννης. Δεν μου είπε τίποτα απλώς μου την έχωσε μέσα στην χούφτα μου. Ίσως γιατί δεν είχε άλλη να δώσει στα άλλα παιδιά που παίζαμε μαζί…. Ίσως γιατί ήθελε να την ξεφορτωθεί δεν έχω καταλάβει ακόμα και το σήμερα γι αυτήν του την κίνηση.

Πάντως εγώ ένιωσα πολύ ωραία. Νόμιζα ότι ήταν κάτι που αξίζει, λόγου του γυαλιστερού χρώματος του χαρτιού αλλά μάταια…. Ήταν απλώς μια τσίχλα!!!! Είπα, θυμάμαι τότε ένα ξερό ευχαριστώ… τίποτα άλλο ήμουν ντροπαλό και σαν παιδί… Από τότε δεν ξαναπήρα κανένα δώρο από τον Γιάννη.

Στα γενέθλια μου όμως πάντα επιβάλλεται να φέρνουν δώρα τα παιδιά. Αλλά και εκεί ήμουν άτυχη!!! Γιατί το λέω αυτό;;; Γιατί τα γενέθλια μου είναι στις 27 Σεπτεμβρίου, δηλαδή λίγες μέρες μετά που θα ανοίξουν τα σχολεία….

Δεν χρειάζεται να γράψω τι ήταν τα δώρα…. Νομίζω μπορείτε να φανταστείτε…. Τετράδια και μολύβια, γόμες, ξύστρες κτλ. Ούτε ένα ρουχαλάκι, ούτε μία κούκλα όπως επιθυμούσα εγώ….. Βιβλία και πάλι βιβλία τετράδια άδεια για να τα γεμίσω, βιβλία και μαρκαδόροι για να δώσω το χρώμα των σκέψεων μου στα τετράδια μου.

Και πάλι δεν αντιδρούσα…. Δεν έλεγα λέξη… Κουβέντα. Τίποτα!!! Αποφάσισα ότι αφού είναι δώρα θα χαιρόμουν τι σημασία είχε αν δεν μ άρεσαν;;;; Δεν έβγαζα άχνα. Η καρδούλα μου το ήξερε πως αισθανόμουν!!!

Μια μέρα λοιπόν ήρθε στο σπίτι η θεία μου η Αντιγόνη. Κρατούσε ένα μεγάλο κουτί τυλιγμένο με έναν κόκκινο φιόγκο. Και ήταν για μένα. Για τα γενέθλια μου!!!. Το άνοιξα με μεγάλη μου περιέργεια και τι αντίκρισα;;;

Μια ξανθιά κούκλα!!!!
Και δεν ήταν μόνο αυτό…. Η κούκλα αυτή μιλούσε και τραγουδούσε!!! Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη… Επιτέλους ένα δώρο που άξιζε!!!! Την έπαιξα πάρα πολύ. Για πρώτη φορά κάποιος σκέφτηκε ότι είμαι παιδί και όχι μαθήτρια!! Ότι προτιμώ να παίζω από το να διαβάζω….!!!

Την θυμάμαι αυτήν την κούκλα μέχρι σήμερα. Δεν θυμάμαι να έχω ξαναχαρεί τόσο πολύ για κάποιο δώρο. Την φύλαγα σαν θησαυρό, την χτένιζα την έλουζα της έκανα πλεξουδάκια τα μαλλιά της, την έβαζα να τραγουδάει κοκ…

Ώσπου κάποια μέρα την βαρέθηκα…. Και τελικά… την αντάλλαξα με μια κούκλα «Πατατούφα» της γειτόνισσας μου της Πιπίτσας που τόσο καιρό με παρακαλούσε.

Και πάλι όμως δεν μίλησα δεν είπα τίποτα για το δώρο. Ούτε καλό ούτε κακό. Μόνο χαμογελούσα όλο νόημα. Έτσι μου είχαν μάθει. Σίγουρα είπα ένα ευχαριστώ. Μου το είχαν μάθει από μικρή. «Τι λέμε όταν μας δίνουν κάτι;» «Ευχαριστώ» η αιώνια ερώτηση και απάντηση της θείας μου της Μαρίας.

Μεγαλώνοντας στις σχέσεις μου με το άλλο φύλο ήρθα ξανά αντιμέτωπη με το ερώτημα. «Τι δώρο να του κάνω;;;» Πάντα εύρισκα ακριβά και ωραία δώρα να κάνω στον άλλον.

Πίστευα ότι όσο πιο μεγάλη η αξία του δώρου τόσο μεγαλύτερη είναι και η αγάπη που του προσφέρεις. Και εγώ ήθελα να προσφέρω όσο περισσότερη αγάπη γινόταν….

Ώσπου μια μέρα προσγειώθηκα ανώμαλα. Ήταν πάλι τα γενέθλια μου. Νομίζω θα πήγαινα 20. Ο τότε αγαπημένος μου θεώρησε σωστό να μου φέρει σαν δώρο γενεθλίων ένα πλαστικό χωνί και ένα επίσης πλαστικό δοχείο για να βάζω το λάδι που κουβαλούσα σε μεγάλα μπιτόνια από την Κάρπαθο.

Δεν ήθελε λέει να με βλέπει να βασανίζομαι τόσο πολύ με αυτό το λάδι που κουβαλούσα και το τεράστιο μπετόνι να το σηκώνω κάθε φορά που ήθελα να μαγειρέψω….!!!

Όταν το είδα δεν ήξερα τι να κάνω. Στην αρχή γελούσα. Λέω δεν είναι δυνατόν ο αγαπημένος μου να μου φέρνει τέτοιο δώρο σήμερα, μέρα που ναι….. Αλλά μετά δεν άντεξα…. Του τα έψαλα ένα χεράκι…..!!! Γιατί σας το λέω αυτό; Γιατί ήταν η πρώτη φορά που έκανα παράπονο για δώρο και νομίζω είχα δίκιο.

Μου είχαν μάθει να τα δέχομαι όλα και να χαμογελώ με νόημα…. Αλλά όχι, αυτήν την φορά όχι. Δεν θα το δεχόμουν αβίαστα αυτό το δώρο.!!!

Δόξα τω θεό από τότε δεν ξαναπήρα τέτοιο δώρο από αγαπημένο…. Απλώς το θυμάμαι τώρα και γελάω….

Από εκεί και έπειτα έχω αναπτύξει μια έντονη σχέση με τα δώρα. Θέλω να μου δίνουν και να δίνω. Απλώς έχω την παραξενιά και θέλω να είναι πολύ καλά τα δώρα που θα πάρω και θα μου πάρουν. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η πράξη μετράει και όχι αυτό που σου δίνουν αλλά ειλικρινά δεν πιστεύω ότι το πιστεύει κανείς πραγματικά αυτό. Σίγουρα μετράει και το περιεχόμενο.

Δεν ξέρω αν κάνω λάθος αλλά από ένα δώρο καταλαβαίνεις πολλά για την σχέση που έχει μαζί σου το άλλο άτομο. Πιστεύω ότι ένα πρόχειρο δώρο δηλώνει ότι και το άτομο που στο κάνει αισθάνεται το ίδιο πρόχειρα για σένα.

Ένα καλό και ακριβό δώρο είναι σίγουρα κάτι καλό και αυτός που σου το δίνει ενδιαφέρεται για σένα. Για μένα δεν αρκεί να κάνεις ένα δώρο ώστε να βγάλεις την υποχρέωση, θέλω να είναι καλό το δώρο.

Ίσως να είναι το απωθημένο μου από εκείνη την τσίχλα που χώθηκε μέσα στην χούφτα μου αλλά το δώρο είναι δώρο. Όταν στο δίνει ο άλλος σε τιμάει όπως και να χει.

Αυτά που δεν αντέχω είναι οι εκφράσεις του τύπου…. «τι δώρο να σου κάνω;;;» Όταν αγαπάς και νοιάζεσαι για τον άλλον ξέρεις πάντα τι του χρειάζεται. Και αν δεν ξέρεις φροντίζεις να μάθεις καιρό πριν. Δεν πρέπει να μάθεις την τελευταία στιγμή. Το δώρο για μένα είναι αυτό. Ένδειξη αγάπης και ενδιαφέροντος.

Προσωπικά, δεν ρωτάω ποτέ τα αγαπημένα μου άτομα τι δώρο να τους πάρω…. Και αν το ρωτήσω είναι ρητορικό το ερώτημα. Δηλαδή δεν περιμένω απάντηση. Πολλές φορές το έχω ήδη πάρει το δώρο μου και ας κάνω αυτήν την ερώτηση.

Επίσης, θέλω ωραίο περιτύλιγμα και ωραία αφιέρωση πολλές φορές στα δώρα μου γράφω κάρτες μαζί. Τις θεωρώ πολύ σημαντικές. Δεν ξέρω αν είμαι υπερβολική αλλά εγώ έτσι το καταλαβαίνω το δώρο μου. Δεν ξέρω αν είναι παιδικό απωθημένο αλλά εγώ ποτέ δεν πήρα τετράδια και μολύβια για δώρα σε παιδιά και πάντα μα πάντα τα δώρα μου αρέσουν….