Η ομορφιά των γενεθλίων

Δεν θα γράψω για τα χρόνια που περνούν ούτε και για τις ρυτίδες που αφήνουν, η ομορφιά της ηλικίας βρίσκεται στις εμπειρίες, σε όλα αυτά που έχεις καταφέρει μόνη σου,  για όλα τα όνειρα που είναι ακόμα εκεί και δεν τα έχεις εγκαταλείψει που όσο περνάει ο καιρός, φτάνεις όλο και πιο κοντά τους, έτσι... με αργά αλλά σταθερά βήματα.

Η ομορφιά της ηλικίας, βρίσκεται σε εκείνο το άγρυπνο μάτι που βρίσκεται δίπλα σου, που σου κάνει παρέα και σε κάνει ευτυχισμένη, στο χαμόγελο του παιδιού σου, στην πρώτη του λεξούλα, στο πρώτο του βήμα, στο πρώτο του σκίρτημα όταν είναι μέσα στην κοιλιά σου.

Η ομορφιά είναι στην στιγμή, σε ένα φευγαλέο κοίταγμα. Στον Σπύρο που σου λέει ότι είσαι ακόμα όμορφη και ας είναι ένας άντρας δοσμένος αλλού.  Όσο μεγαλώνεις - ευτυχώς- μπορείς να κάνεις ακόμα φίλους, μπορείς να αγαπάς αληθινά και σε βάθος, να συγχωρείς πάθη και συμπεριφορές, που δεν περνούν το μέτρο όμως.

Ξεκαθαρίζεις ποιοι είναι οι φίλοι σου, ποιοι ήταν οι άνθρωποι που δεν άξιζαν να είναι μαζί σου και προχωράς στον δικό σου δρόμο, με εκείνο το αστραφτερό χαμόγελο και την λάμψη στο μάτι, που έχουν οι πετυχημένοι άνθρωποι, αυτοί που όλοι θαυμάζουμε και θέλουμε να τους μοιάσουμε.

Δεν λυπάμαι πια που μεγαλώνω. Δεν λυπάμαι γενικώς, βλέπω την ζωή όσο αισιόδοξα μπορώ να την δω μέσα στην τόση μαυρίλα που μας βομβαρδίζουν καθημερινά. Πέρασα πολλά και βγήκα νικήτρια, τώρα είμαι έτοιμη να ανέβω στο βάθρο, να πάρω το μετάλλιο που τόσο μου αξίζει.

Δεν θέλω επαίνους και "χρυσάφια", θέλω απλώς να συνεχίσω να κάνω όνειρα, να απολαμβάνω αυτές τις μικρές καθημερινές στιγμές, ένα καφέ στον Γιάννη, ένα πείραγμα από την Μίτση, το, "τι κάνετε κυρία Μαρία;" της Χριστίνας, μία πολιτική ανάλυση με τον Γιώργο, μία ψυχανάλυση με την Λίνα και άλλες μικρές στιγμές ευτυχίας, με τους μικρούς ήρωες της καθημερινότητας μου. Γιατί εκεί είναι η ομορφιά, είναι μέσα στα χέρια σου, αρκεί να την δεις και να την κρατήσεις.

Η ομορφιά είναι στα μάτια, στον τρόπο που σε κοιτάνε, στον τρόπο που αγωνιούν μαζί με σένα, στον τρόπο που στεναχωριούνται όταν όλα πάνε στραβά και στον τρόπο που ακτινοβολούν όταν όλα είναι καλά και πάλι.

Η ομορφιά είναι στο μυαλό των αγαπημένων σου, στην σκέψη τους για σένα, στο κουδούνισμα του τηλεφώνου από την Κρήτη, από την Πάρο, από την Σίφνο από την Κάρπαθο και στα Skype από την Κίνα και τα Messenger calls από την Αμερική, στα inbox από την Αφρική, τα e-mails από τον Καναδά, γιατί τώρα έχουμε γίνει και ιντερνάσιοναλ.

Και η ομορφιά είναι ακόμα εκεί... Παραμονεύει, με την πρώτη ευκαιρία εμφανίζεται και εμφανίζονται μαζί της και όλοι οι άντρες και όλοι οι θαυμαστές κρυφοί και φανεροί με αποτέλεσμα εσύ να νιώθεις όμορφα, και θα νιώσεις!

Σήμερα λοιπόν που είναι τα γενέθλια μου, δεν θα πάρω κανένα δώρο από κανέναν, θα πιώ ένα λευκό κρασί και θα χαρίσω εγώ ένα δώρο μόνο σε αυτούς που μ αγαπούν. Αυτό που ήθελαν πάντα από μένα....

Χαρούμενα Γενέθλια λοιπόν, η ζωή είναι ωραιότερη μετά τα τριάντα με μάτια φεγγάρια και όνειρα που δεν μπορείς να δαμάσεις

The party is... here!!!

Ο Σεπτέμβριος για μένα έχει ξεχωριστή σημασία. Είναι ο μήνας που έχω τα γενέθλια μου, είναι ο μήνας που τελειώνουν οι διακοπές, είναι ο μήνας που επιστρέφαμε στα θρανία. Είναι ο μήνας που άρχιζε η πλάκα, η περιπέτεια, η «οδύσσεια» μας.

Πάντα με μία χαρά και ένα κρυφό άγχος να μας κυριεύει. Ιδιαίτερα όταν αλλάζαμε επίπεδα. Από το Nήπιο στο Δημοτικό, από το Δημοτικό στο γυμνάσιο και από το Γυμνάσιο στο Λύκειο και μετά το μεγάλο βήμα στο πανεπιστήμιο… Σε κάθε επίπεδο ήμασταν οι μικροί και μετά οι μεγαλύτεροι. Πάντα υπήρχε κάποιος μικρότερος μας που τον είχαμε του χεριού μας…

Θυμάμαι σαν παιδί να παίζω ατέλειωτες ώρες, να κάνω συμμαχίες, να οργανώνω συνωμοσίες, να πέφτω και να χτυπάω στα γόνατα, να τρέχω πάνω στα χώματα, θυμάμαι τα πρωτοβρόχια। Ακόμα μυρίζω το βρεγμένο χώμα και θυμάμαι τα δέντρα να γίνονται από πράσινα, καφέ και μετά να πέφτουν τα φύλλα και να έρχεται ο χειμώνας।

Αν μπορούσα ακόμα θα έτρεχα να βρω τους αγαπημένους μου “Καλαούρους”. Που τώρα πια δεν θέλω να βλέπω και σιχαίνομαι. Απίστευτη μανία. Πως και πώς να έρθουν τα πρωτοβρόχια για να βγουν τα σαλιγκάρια… να πάμε να τα μαζέψουμε να μας τα μαγειρέψει η μαμά.

Όταν λέγαμε στο σχολείο στα άλλα παιδιά ότι το μεσημέρι θα τρώγαμε σαλιγκάρια ήταν σαν λέγαμε ότι τρώμε το καλύτερο φαγητό στον κόσμο…!!! Μπορεί να ερχόταν και η γειτόνισσα για να πάει μία «μυρωδιά».

Μ αρέσει ο Σεπτέμβριος με τον τρύγο του στα αμπέλια και το κρασί να ετοιμάζεται με τόσο κόπο. Με τον απίστευτο μόχθο των μεγάλων και την αγωνία να δουν πως θα πάει και αυτή η χρονιά. Μην φάνε τα σταφύλια τα πουλιά ή τα ποντίκια.

Μ αρέσει γιατί είναι η εποχή που έχω τα γενέθλια μου. Μεγάλωνα ένα χρόνο!

Θέε μου τι αγωνία και αυτή; Να μεγαλώσω… Κάθε χρόνο δεν μου αρκούσε μόνο ο ένας χρόνος… Ήθελα να μεγαλώνω δύο χρόνια μαζί. Και ο χρόνος… αυτός ο χρόνος ο απίστευτος. Περνούσε τόσο βασανιστικά αργά… Μου φαινόταν σαν να ήταν αιώνας μέχρι να έρθουν τα επόμενα γενέθλια μου.

Άκουγα τους μεγάλους να λένε ότι ο χρόνος περνάει γρήγορα και δεν τους καταλάβαινα. Για μένα περνούσε αργά… πολύ αργά! Μέχρι που κάποια στιγμή έχασα τον χρόνο…
Άρχισε να τρέχει με ιλιγγιώδης ταχύτητες.

Την μία ήμουν 8 και ήμουν Δευτέρα Δημοτικού, μετά 17 και μόλις τελείωνα το Λύκειο, μετά έγινα 22 και μόλις είχα τελειώσει το πανεπιστήμιο, μετά 25 και έψαχνα δουλειά και φέτος 30! Απίστευτο μου φαίνεται. Πότε πρόλαβε και πέρασε ο χρόνος; Ή μάλλον τα χρόνια;

Εγώ 30 χρονών; Δεν το πιστεύω ούτε εγώ η ίδια. Όταν ήμουν μικρή και κάποιος μου έλεγε ότι είναι 30 θεωρούσα ότι είναι μεγάλος! Σχεδόν γέρος. Υπολόγιζα πόσα χρόνια θέλω να φτάσω ακόμα μέχρι τα 30 και ήταν πολλά….!!! Έκανα σχέδια. Ναι σχέδια. Μέχρι τα 30 θα έχω παντρευτεί, ίσως να έχω και ένα παιδί…

Και τώρα είμαι 30 και ναι, έχω ένα παιδί. Τον εαυτό μου! Εγώ ακόμα παίζω με τις κούκλες στα όνειρα μου. Ακόμα διαβάζω παιδικά παραμύθια με νεράιδες, μάγισσες και δράκους. Ακόμα ονειρεύομαι τον πρίγκιπα με το άσπρο άλογο, ακόμα πιστεύω ότι τον Σεπτέμβριο θα ανοίξει το σχολείο. Ακόμα μετράω τις χρονιές με βάση τον Σεπτέμβριο.

Προχθές πήγα στο «Τζάμπο» να πάρω σχολικά!! Για μένα φυσικά. Εγώ έχω ακόμα στο μυαλό μου την απαίσια διαφήμιση για τσάντες σχολικές που έλεγε «Παξός και ξερός» καμιά φορά μου ξεφεύγει το σλόγκαν, ακόμα θυμάμαι τις εκδόσεις Gutenberg που διαπίστωσα ότι δεν υπάρχουν πια!

Τα χρόνια πέρασαν και τα κεράκια φέτος στην τούρτα μου θα είναι 30. Μου φαίνεται σαν να είναι κάποιου άλλου τα γενέθλια. Πρώτη φορά που δεν θέλω να περάσει ο χρόνος, πρώτη φορά που θα αρχίσω να λέω ότι θέλω να σταματήσει ο χρόνος.

Τα κεράκια θα είναι 30… Μελαγχόλησα λίγο στην αρχή αλλά για να ξορκίσω το κακό πήγα ακόμα μία φορά στο «Τζάμπο» και αγόρασα φούξια τραπεζομάντιλο, πιατάκια για γενέθλια, πιρουνάκια, κουταλάκια και μια ασημένια επιγραφή που θα την κρεμάσω στην είσοδο του διαμερίσματος μου που θα λέει “The party is here”

Ναι, στα αλήθεια εδώ θα είναι το πάρτι. Θα κάνω ένα πάρτι. Θα έρθουν όλοι οι φίλοι μου, όλοι αυτοί που αγαπώ και νοιάζομαι. Θα περάσουμε όμορφα. Και εγώ θα είμαι 30! Δεν με νοιάζει όμως κανείς δεν πιστεύει ότι είμαι 30 δείχνω μικρότερη και είμαι. ΄

Μου είχε πει ένας ηλικιωμένος στην τράπεζα ότι είναι 92 χρονών! «Άμα με ρωτήσεις πόσο είμαι θα σου πω ότι είμαι 20, για πότε πέρασαν τα χρόνια δεν το κατάλαβα θαρρώ πως ήταν χθες ακόμα που πήγαινα σχολείο» Έτσι και εγώ θαρρώ πως ήταν χθες ακόμα όταν πήγαινα σχολείο. Και όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο θα γιορτάζω.

Έχω καταλάβει ότι όσο μεγαλώνω, τα χρόνια περνούν αντίστροφα. Εγώ μικραίνω. Όμως ναι φέτος θα το γιορτάσω με ένα μεγάλο πάρτι. Ναι ναι The party is here!