Welcome

Εδώ θα βρείτε σκέψεις, όνειρα, ελπίδες, φιλοδοξίες, ανησυχίες και πολύ στρες. Έναν κόσμο που ισορροπεί ανάμεσα στην φαντασία και στην πραγματικότητα.

Τις μεγάλες αντιθέσεις και τα αντικρουόμενα συναισθήματα.

Εδώ θα βρείτε παιδικές φαντασιώσεις και την βαρβαρότητα του ρεαλιστμού που βιώνει κανεις, όταν μεγαλώσει.

Όλα εδώ, με μπόλικη χρυσόσκονη, τυλιγμένα με ζάχαρη, με γεύση γλυκό κεράσι, με μυρωδιά τριαντάφυλλου και βανίλιας. Όλα εδώ, σε ένα ποτήρι, να τα πιείτε και να ευχαριστηθείτε.

Καλώς ήρθατε στον κόσμο τον δικό μου.

25 Ιουλ 2010

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ...

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Αυτόν τον μήνα θα κάνω κάτι διαφορετικό, κάτι που δεν έχω ξανακάνει. Θα σας παρουσιάσω το βιβλίο μου!!! Ναι μετά από δύο χρόνια προσπάθειας και χαλαρού γραψίματος κατάφερα να εκδώσω το δικό μου βιβλίο, ένα βιβλίο γεμάτο με τις δικές μου αναμνήσεις, με τα δικά μου βιώματα, με την δική μου σκέψη!

Ξεκίνησε σαν μία ιδέα της καλύτερης μου φίλης, της Καλλιόπης Μαστρομανώλη. Αυτή, ήταν η πρώτη που πίστεψε στο ταλέντο μου και μου είπε να δοκιμάσω να γράψω κάτι άλλο εκτός από οικονομικά άρθρα στο «Τετράπολις».

Έβλεπε τον χαρακτήρα μου, τις ευαισθησίες μου και ήταν πεπεισμένη ότι μπορούσα να γράψω κάτι καλύτερο από τον «ξύλινο λόγο» που απαιτούσαν τα οικονομικά θέματα που έγραφα μέχρι τότε. Μου είπε να γράψω κάτι διαφορετικό, κάτι πιο κοντά σε μένα και στα βιώματα μου, και έτσι έγινε!!!

Την άκουσα και άρχισα να γράφω. Με βάση το συναίσθημα μου, τις εμπειρίες μου, τους ανθρώπους που με σημάδεψαν από παιδί αλλά και σαν «μεγάλη».

Το γράψιμο μου είναι γράψιμο καρδιάς, δεν υπακούει σε κανόνες, σε γραμματική και σε συντακτικό πολλές φορές οι εξαιρέσεις είναι για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Έτσι δεν λένε; Μην ψάξετε λοιπόν να βρείτε κανόνες, οι κανόνες ίσως και να ισχύουν, ίσως και όχι!!!

Το αν είχε δίκιο η φίλη μου ή όχι θα δείξει με τα σχόλια σας και φυσικά από την απήχηση που θα έχει το βιβλίο μου. Ελπίζω να το αγαπήσετε και εσείς όσο και οι φίλοι μου.

Σ΄ αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω δημοσίως τον φίλο μου Βάιο Θεοφιλίδη που είχε την καλλιτεχνική επιμέλεια αυτού του εντύπου και άντεξε όλες αυτές τις παρατηρήσεις και ανατροπές που του έκανα πάντα την τελευταία στιγμή! Χωρίς την πολύτιμη βοήθεια του Βάιου δεν θα είχαμε αυτό το υπέροχο εξώφυλλο.

Όπως λέει και ο πρόλογος του βιβλίου μου: «Μερικοί από εσάς θα βρείτε τον εαυτό σας να πρωταγωνιστεί, άλλοι πάλι, θα ταυτιστείτε μαζί μου μπορεί και να συγκινηθείτε, μπορεί να σας θυμίσουν κάτι από την δική σας παιδική ηλικία.

Αν είστε νέοι φίλοι μου με αυτά τα δοκίμια θα με ανακαλύψετε. Οι πιο δικές μου στιγμές τώρα γίνονται και δικές σας. Είμαι πολύ χαρούμενη που θα μοιραστώ μαζί σας κάτι από μένα, είμαι χαρούμενη γιατί θα με βάλετε στο σπίτι και στην οικογένεια σας. Σας ευχαριστώ θερμά γι αυτό.»

Το βιβλίο «Παράλληλες σκέψεις…» μπορείτε να το προμηθευτείτε από επιλεγμένα βιβλιοπωλεία του νησιού ή μετά από συνεννόηση μαζί μου στέλνοντας e-mail ή καλώντας στο 6972 928934. Η τιμή του είναι στα 10 ευρώ.

1 Ιουν 2010

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ "ΟΔΥΣΣΕΙΑ"

Θα φανώ γραφική αλλά γι αυτόν τον μήνα είχα σχεδιάσει να γράψω ένα άλλο θέμα για το περιοδικό που όλοι αγαπάτε και διαβάζετε. Οι περιστάσεις όμως με έκαναν για ακόμα μία φορά να αλλάξω «ρότα», να κάνω στροφή και να γράψω κάτι διαφορετικό….

Και αυτό γιατί η σημερινή μέρα ήταν πολύ δύσκολη για μένα καθώς αποτελεί «μαύρη επέτειο» και τι εννοώ με αυτό; 3 χρόνια ανεργίας 3 χρόνια υπομονής, επίμονης προσπάθειας, κόπων χωρίς αποτελέσματα.

Σκέφτηκα ότι αυτό το γράμμα θα μπορούσα να το στείλω στον Λαζόπουλο και αν ήμουν τυχερή να το διάβαζε στον αέρα ως ένα ακόμα παράδειγμα αναξιοκρατίας και αδικίας στην Ελληνική κοινωνία. Αλλά όχι… Δεν ήθελα αυτό. Ήθελα να είναι ένα κείμενο διδακτικό που λάβει γνώση ο μεγαλύτερος και θα μάθει όμως κάτι και ο νεότερος.

Με το κείμενο μου αυτό δεν ζητάω κανενός τον οίκτο ούτε και κανενός την λύπηση και προς θεού δεν είναι κάλεσμα για οικονομική ενίσχυση. Αυτή την στιγμή που σας γράφω δεν γράφω με την λογική αλλά σας μιλάω μέσα από την ψυχή μου.

Είμαι πολύ πληγωμένη, απογοητευμένη και το χειρότερο; Απαισιόδοξη για το μέλλον και γι αυτά που θα γίνουν για μας, χωρίς εμάς. Με αφορμή τις επερχόμενες εκλογές θέλω να θέσω ένα θέμα στους υποψήφιους Δημάρχους και θα σας διηγηθώ μέσα από την προσωπική μου «Οδύσσεια» μια ιστορία «Για να μαθαίνουν οι νεότεροι και θα θυμούνται οι παλαιότεροι»
………………………………………………………..

Τελείωσα με άριστα το Γενικό Λύκειο Απερίου Καρπάθου και μάλιστα βγήκα πρώτη από τους 32 συμμαθητές μου γεγονός που με έκανε να δικαιούμαι και όλες τις χρηματικές υποτροφίες και επιβραβεύσεις δημοσίων και ιδιωτικών τοπικών φορέων.

Με πανελλαδικές εξετάσεις κατάφερα να εισαχθώ στο ΤΕΙ Αθηνών στο τμήμα Διοίκησης επιχειρήσεων, το οποίο τελείωσα με «λίαν καλώς 7,8» και ένα εξάμηνο νωρίτερα από τον προβλεπόμενο χρόνο φοίτησης.

Μάλιστα η πτυχιακή μου βαθμολογήθηκε από τριμελή εξεταστική επιτροπή με άριστα 9. Ωστόσο, είχα φροντίσει να παρακολουθήσω δεκάδες σεμινάρια και ημερίδες κατά την διάρκεια των σπουδών μου. Έμαθα άριστα Αγγλικά και υπολογιστές σε επίπεδο που μπορώ να διδάξω. Και όλα αυτά μέχρι το 2004.

Και γιατί σας τα λέω όλα αυτά; Φυσικά όχι για να καυχηθώ αλλά θα καταλάβετε στην συνέχεια.

Το 2004 λοιπόν αποφάσισα να επιστρέψω στο νησί μου έχοντας στην κατοχή μου όλα τα εφόδια που με τόσο κόπο είχα αποκτήσει και που πίστευα ότι θα μου ήταν χρήσιμα για να βρω μια αξιοπρεπή δουλειά…

Η πραγματικότητα όμως δεν ήταν έτσι όπως την φανταζόμουν. Δεν υπήρχε δουλειά ούτε για δείγμα όλες οι θέσεις ήταν κατειλημμένες. Μετά από 1 χρόνο υπομονής βγήκε μια προκήρυξη όπου ζητούσαν 2 άτομα για να στελεχώσουν μια δημόσια υπηρεσία. Η πρώτη στην γραμματεία του διευθυντή της δημόσιας υπηρεσίας και η δεύτερη σαν χειρίστρια υπολογιστή στην ίδια υπηρεσία. Θεώρησα ότι ήταν μια καλή ευκαιρία να κάνω τα χαρτιά μου όπως και τα έκανα.

Πέρασα από τεστ χρονομετρούμενο για να βεβαιωθεί η τριμελής επιτροπή ότι πράγματι γνωρίζω υπολογιστή!!! Κατέθεσα και το πτυχίο μου και με την απειλή ότι αν δεν έχω καταθέσει το απολυτήριο μου θα με απέρριπταν άμεσα, πέρασα τελικά και αυτήν την δοκιμασία και κατάφερα να βγω δεύτερη και καταϊδρωμένη πίσω από την κυρία που δεν γνώριζε αγγλικά δεν γνώριζε υπολογιστές αλλά ω! Του θαύματος είχε πολύχρονη προϋπηρεσία σαν ταμίας σε… Super Market!!!! Περιττό να λεχθεί ότι για την εν λόγω κυρία η «συνέντευξη» ήταν κάλεσμα για κοινωνική συνομιλία…. Όπως έμαθα αργότερα…

Ήθελα να πιστεύω ότι λειτουργούσε η αξιοκρατία αν και κάτι δεν μου πήγαινε καλά…. Δεν μίλησα δεν έκανα κανένα παράπονο δεν είπα λέξη και πήρα την δεύτερη θέση νιώθοντας μάλιστα και τυχερή που έχω μια δουλειά.

Η δουλειά για την οποία σας μιλάω ήταν σύμβαση έργου ενός έτους. Δεν δικαιούμασταν δώρα, δεν δικαιούμασταν άδειες και πληρωνόμασταν με αποδείξεις παροχής υπηρεσιών πράγμα που σημαίνει ότι με την λήξη της σύμβασης μας δεν δικαιούμασταν το επίδομα ανεργίας.

Ο χρόνος πέρασε γρήγορα και όλοι είχαμε την αγωνία αν θα ανανεωθούν οι συμβάσεις μας. Μαντέψτε ποια σύμβαση ανανεώθηκε…..!!! Πάντως όχι η δική μου. Απογοητευμένη από αυτήν την εξέλιξη και αφού περίμενα ήδη 4 μήνες μήπως και ανανεωθεί και η δική μου σύμβαση, αποφάσισα να φύγω και να επιστρέψω στην Αθήνα μήπως σταθώ εδώ πιο τυχερή.

Η ειρωνεία της τύχης είναι ότι μετά από συνολικά 6 μήνες και αφού είχα φύγει από το νησί με ενημέρωσαν ότι η σύμβαση μου έχει ανανεωθεί. Φυσικά ήταν αδύνατον να επιστρέψω…

Φυσικά, η αντικαταστάτρια μου είχε βρεθεί εν μία νυχτί…. Μια κυρία η οποία μετά κόπων και βασάνων πήρε το απολυτήρια της στα 30 χρόνια της από το τεχνικό λύκειο Πηγαδίων, φυσικά χωρίς να γνωρίζει Αγγλικά και χωρίς να γνωρίζει υπολογιστές. Και το κερασάκι στην τούρτα; Από εκείνη την ημερομηνία και για τα επόμενα 3 χρόνια ανανεώνονται συνεχώς οι συμβάσεις τους έως και σήμερα που σας γράφω.

Το πιο ωραίο όμως το έλαβα προχθές!!! Είμαι κατηγορούμενη σε μια δίκη για πλαστογράφηση εγγράφων την περίοδο που ήμουν υπάλληλος. Αν είναι ποτέ δυνατόν να έχω εγώ σχέση με αυτό…. Και όμως πρέπει τώρα να κάνω έξοδα για δικηγόρους και έξοδα για μετακίνηση πάνω από 1000 ευρώ για να είμαι στην δίκη χωρίς κάν να φταίω και χωρίς να έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται….

Δεν θέλω να συνεχίσω την ιστορία γιατί ο σκοπός μου δεν είναι να κάνω καμία καταγγελία ούτε και να εκθέσω τις εν λόγω κυρίες. Απλά θέλω να σας δείξω την κατάφορη αδικία και αναξιοκρατία που επικρατεί στο νησί μας. Είμαι σίγουρη ότι ανάλογα περιστατικά συμβαίνουν σε κάθε δημόσια υπηρεσία.

3 χρόνια στην Αθήνα έχω κάνει την πωλήτρια, την τηλεφωνήτρια, την προωθήτρια και έχω κάνει εν τω μεταξύ και ένα μεταπτυχιακό, νομίζοντας ότι έτσι θα είχα καλύτερη τύχη. Αλλά όχι… Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα στον ιδιωτικό τομέα εάν δεν έχεις και εκεί –δυστυχώς- κάποιον γνωστό. Την μία ζητάνε προϋπηρεσία, την άλλη δεν πληρώνουν και άλλοτε δεν ασφαλίζουν. Τώρα μας έπιασε και η κρίση….!!!

Όπως σας έγραψα και στην αρχή «γιορτάζω» 3 χρόνια ανεργίας. Δεν παραπονιέμαι γιατί έχω μάθει να κάνω τον πόνο και την οργή δημιουργία και θετική ενέργεια. Ξέρω ότι θα βρω κάτι καλό αργά ή γρήγορα. Αλλά εμένα με τρώει η απορία… Ήθελα να ήξερα πως αισθάνονται αυτά τα παιδιά που δεν προσπάθησαν ποτέ για κάτι καλύτερο που βρήκαν αυτήν την μικρή «τρύπα» και χώθηκαν.

Αυτές οι ώρες της ατελείωτες ανίας στο γραφείο πως τις περνάνε;; Αισθάνονται υπερήφανοι που κάθονται σε μία θέση που δεν αξίζουν; Έχοντας την κλέψει την ίδια ώρα από κάποιον αντικειμενικά καλύτερο τους;; Αυτό το κόμπλεξ κατωτερότητας κρύβεται πίσω από την μάσκα της εκάστοτε δημόσιας υπηρεσίας που υπηρετούν; Δεν αισθάνονται τύψεις έστω ένοχές; Ή μήπως οι «άγιοι» πατέρες του τόπου μας έχουν φροντίσει να τις εξαλείψουν και αυτές;

Πάγιες αρχές μου είναι η δικαιοσύνη και αξιοκρατία σε όλους τους τομείς. Αυτό που με λυπεί είναι ότι δεν εφαρμόζονται. Φυσικά και δεν ανακάλυψα τώρα το «αβγό του Κολόμπου» αλλά δεν παύω να ελπίζω. Όμως μέχρι πότε; Είμαι 30 χρονών με 2 πτυχία και με 0 ένσημα!!!
Ως πότε;

Έφυγα από την Κάρπαθο για να βρω μια καλύτερη τύχη και τώρα αυτό που έχω καταλάβει ότι θα πρέπει να φύγω και από την Ελλάδα. Κάθε μέρα βλέπω τους κόπους, τις προσπάθειες και τα έξοδα που έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια να πηγαίνουν χαμένα. Τα όνειρα οι αγωνίες οι προσδοκίες μου να θάβονται όλο και πιο βαθιά και κάθε μέρα να κάνω και άλλη μία υποχώρηση. Να σας χαρίζω ακόμα μία φιλοδοξία στο βωμό της επιβίωσης. Ο θάνατος σου, η ζωή μου!!! Εκεί έχουμε φτάσει…

Ως πότε;;

3 Απρ 2010

Aυγούλες, υζάντι και... Χριστός Ανέστη

Εμένα το Πάσχα μου είναι γεμάτο μυρωδιές, αρώματα, χρώματα, γεύσεις…. Κάθε μέρα της μεγάλης εβδομάδας κυριαρχούσε και μια διαφορετική γεύση ένα διαφορετικό συμβάν. Κάθε μέρα ερχόμασταν όλο και πιο κοντά στην σταύρωση του Χριστού αλλά και στην χαρά της Ανάστασης του. Αν εξαιρέσεις την Μ. Παρασκευή που είναι μια από τις πιο λυπητερές μέρες στην χριστιανοσύνη όλες οι άλλες μέρες έκρυβαν μέσα τους μια χαρά….

Και εμείς σαν παιδιά εκεί… Μάρτυρες των μεγάλων, να κάνουμε και εμείς δουλειές… Να νηστεύουμε και εμείς σαν τους μεγάλους και να θέλουμε να συμμετέχουμε στα πάντα μέχρι και στου ζύμωμα….!!! Βέβαια εμάς του μικρούς μας είχαν για το κουβάλημα αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει η συμμετοχή και η χαρά που παίρνεις από αυτήν.

Όχι κυρίες και κύριοι στην Κάρπαθο δεν έχουν έρθει ακόμα τα ζαχαροπλαστεία. Ή μάλλον πιο σωστά, έχουν έρθει εδώ και πολλά χρόνια και είναι και πολύ ωραία τα γλυκά που κάνουν, αλλά εμείς σαν ντόπιοι, δεν τα τιμούμε τις ημέρες του Πάσχα!! Προτιμούμε να κάνουμε τα δικά μας κουλούρια, τα δικά μας τσουρέκια, τις δικές μας «αυγούλες» τα δικά μας «μονοϊρια» κοκ.

Κάθε μέρα μια καινούρια γεύση, μια καινούρια μυρωδιά, μια καινούρια ασχολία. Από μικρή θυμάμαι τις ημέρες του Πάσχα να πνίγεται η θεία μου η Μαρία. Είχε άλλωστε πολλές δουλειές να κάνει. Και εκτός των άλλων να ζυμώσει κιόλας.



Και ήμασταν και εμείς, μικρές μέσα στο «πόδια της» Μας έδινε ένα μικρό κομμάτι ζύμης για να παίζουμε ώστε να μην την ενοχλούμε και έτσι γινόταν!! Πλάθαμε και εμείς τα δικά μας κουλουράκια….!!

Καμιά φορά σκέφτομαι εκείνη την όρεξη που είχα μικρή… Να κάνω κουλουράκια, να κάνω «αυγούλες», να κάνω τα πάντα. Ήθελα να βάφω αυγά -ακόμα και αυτό- και ήθελα να τα βάφω πολλά χρώματα όχι μόνο κόκκινα και κίτρινα και ροζ και πράσινα και γαλάζια. Και να κολλάω πάνω αυτοκόλλητα.

Θυμάμαι εκείνη την λαχτάρα να κλείσει το σχολείο. Να διαβάσω τα δικά μου βιβλία αυτά που άρεσαν σε μένα…!! Να κάνω τις δουλειές μου βρε αδερφέ!!!

Μέχρι και το ϋζάντι ήθελα να προετοιμάσω…. Ναι ναι εγώ!! Η μικρή Μαρία που δεν ήξερε ούτε μακαρόνια να ψήσει. Να είναι καλά η μητέρα μου, που το προετοίμαζε κάθε χρόνο και σε μένα; Τι έμενε σε μένα; Το κουβάλημα…!! Όπως πάντα η αγγαρεία.

Τώρα θα μου πείτε τι είναι το ϋζάντι. Είναι το κουφάρι ενός ριφιού ή αρνιού το οποίο είναι γεμιστό με ρύζι και ψήνεται κάθε Πάσχα στους ξυλόφουρνους. Το αφήνουμε όλο το βράδυ του Μ. Σαββάτου και την Κυριακή του Πάσχα γίνεται ένα εξαιρετικό φαγητό που τρώγεται από όλη την Κάρπαθο.

Έτσι είμαστε εμείς οι Καρπάθιοι δεν έχουμε μάθει να σουβλίζουμε…. Εμείς έχουμε τους φούρνους και ψήνουμε τα αρνιά μας. Κάθε χρόνο λοιπόν στους φούρνους βγάζαμε τις φωτογραφίες μέσα σε αυτές τις εξαίσιες μυρωδιές που έβγαιναν κατευθείαν από τους φούρνους εμείς καθόμασταν εκεί και παίρναμε πόζες με τα αρνιά… Για να θυμόμαστε το Πάσχα.

Αν το έβλεπε κάποιος που δεν ήξερε τα έθιμα μας θα παραξενευόταν. «Μα τι κάνουν οι άνθρωποι αυτοί με τα καλά τους, τα Λαμπριάτικα τους στις εξοχές και φωτογραφίζονται πάνω από τα ταψιά;;» Ναι όντως αυτό είναι παράξενο!!! Για να θυμόμαστε λέει πόσο καλά τα έψησε ο φούρνος ή αλλιώς ο Χριστός το αρνί μας, εκείνη την χρονιά.

Και μετά από χρόνια βλέπουμε φωτογραφίες και δεν θυμόμαστε ποια χρονιά ήταν αυτή που τα έψησε ο Χριστός!!! Αλλά όχι… Ευτυχώς και εμείς οι γυναίκες και τα παιδιά που μεγαλώναμε κάθε χρόνο και ξεχωρίζαμε τις χρονιές…

«Αυτή πρέπει να είναι το 99 αυτή πρέπει να είναι το 96» Να εδώ είναι και η Αννούλα, δεν την είχα την Αννούλα το 93!!! «Αυτό το φόρεμα το φορούσα το 88» «Δεν ήταν στην μόδα καλέ αυτά το 85» Και πάει λέγοντας. Για αυτό επιβαλλόταν να βγούνε όλοι στην φωτογραφία. Μηδενός εξαιρουμένου.

…………………………………………………………

Πέρασαν τα χρόνια και θεωρητικά θα μπορούσα να είμαι και εγώ στην θέση της θείας μου της Μαρίας και κάθε μια νοικοκυράς από αυτές που σας περιέγραφα πριν. Θα μπορούσα άνετα να κάνω και εγώ τα κουλούρια τις «τούρτες» το «υζάντι» και όλα αυτά τα ωραία, αφού όπως σας περιέγραψα νωρίτερα είχα μια τρελή όρεξη να τα κάνω σαν μικρό κορίτσι….!!

Και όμως!! Ο δρόμος που διάλεξα είναι πιο επίπονος και πιο κουραστικός!! Σε καμιά περίπτωση δεν είναι δρόμος νηστείας… Περισυλλογής ναι…!!! Αλλά νηστείας όχι. Εξάλλου το μόνο που αναφέρεται στις γραφές για την νηστεία είναι «να προσέχουμε αυτό που βγαίνει από το στόμα μας και όχι αυτό που μπαίνει»

Τα κουλούρια και τα «μονοϊρια τα σταμάτησε ακόμα και η θεία μου η Μαρία που από μικρή την θυμάμαι να τα πλάθει… και να μοιράζει και στο μισό χωριό. Τώρα περιορίζεται σε ένα ή δύο ταψιά στην ηλεκτρική κουζίνα και αυτό μόνο και μόνο για την δική της νοοτροπία «να μυρίσει το σπίτι» αλλά εγώ νομίζω ότι ο λόγος είναι για να έχουν τα εγγονάκια της και αυτά κάποιες αναμνήσεις από αυτήν τις ημέρες του Πάσχα όπως είχαμε εμείς…….!!!!!



















Η εξέλιξη έφτασε και σε μας με τα καλά της και τα κακά της… Και όταν εξελισσόμαστε κάτι θυσιάζουμε για να δεχτούμε το καινούριο. Έτσι είναι ο κανόνας.

Μ. Σάββατο σήμερα και οι μυρωδιές από τα κουλούρια τις «τούρτες» το «υζάντι» και όλα τα ωραία Καρπάθικα έθιμα που έχουμε «μπασταρδέψει» με το πέρασμα των χρόνων, μου έρχονται ακόμα στο ρουθούνι μου…. Μπορεί να είμαι στην Αθήνα, αλλά εγώ τα μυρίζω….!!!!!!

ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΠΑΣΧΑ

9 Φεβ 2010

"Θέλω να καταγγείλω έναν φόνο...!!!"

Δεν είμαι ερωτευμένη και το έχω δηλώσει και παλιότερα… Εδώ και κάτι μήνες έχω αρχίσει να νομίζω ότι ό έρωτας είναι ένα συναίσθημα που ζει στα κοριτσίστικα και εφηβικά ημερολόγια.

Ίσως και σε πολύ ρομαντικά μυθιστορήματα, για να μας θυμίζει ότι και εμείς κάποτε ήμασταν έφηβοι. Δυστυχώς όμως όπως και η ακμή που εμφανίζεται στην εφηβεία περνάει… Φεύγει…. Και έρχεται κάποια μέρα που δεν έχουμε κανένα σημάδι από αυτήν την ηλικία. Τα χρόνια περνούν και παίρνουν μαζί με τον ενθουσιασμό, τις φιλοδοξίες ίσως τώρα πια και τα συναισθήματα μας.

Χρόνια τώρα έχω να ερωτευτώ και δεν είναι κάτι που το νιώθω μόνο εγώ νομίζω. Αν είμαστε τυχεροί(;) και διατηρούμε μία σχέση από τα Λυκειακά μας χρόνια τότε ναι το παραδέχομαι τον/την είχατε ερωτευτεί….!!

Αλλά μην λέτε ψέματα… Αν είστε ακόμα μαζί αυτό που νιώθετε δεν είναι έρωτας. Και μην βιαστείτε να μου πείτε αγάπη…!! Όχι… Θα σας πω εγώ τι είναι… Είναι συνήθεια. Είναι υποχρεώσεις… είναι και ένα ή δυο ή τρία παιδιά. Σε καμία περίπτωση δεν είναι έρωτας και μην ξεγελιέστε.

Όπου να ναι θα έρθει η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Διάβασα σε μια στατιστική, ότι είναι η δεύτερη γιορτή μετά τα Χριστούγεννα που ανταλλάσσονται τόσα δώρα, κάρτες και σοκολατάκια. Οι απανταχού ερωτευμένοι εν δράσει!! Μιλάμε για τρομερή εμπορικότητα αυτή η μέρα…!!

Μην ξεγελιέστε όμως. Πόσοι από εμάς παίρνουμε στ αλήθεια ένα δώρο επειδή πραγματικά το θέλουμε στο έτερο ήμισυ; Σχεδόν κανένας. Πάντα κάτι θα υποβόσκει. Πάντα κάτι θα θέλουμε, κάτι θα επιθυμούμε κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά κάνουμε. Δεν αναλύω βέβαια την περίπτωση που μια γυναίκα πάρει δώρο και ο άντρας το ξεχάσει…!! Εκεί γίνεται μάχη!!

Αλλά το ζητούμενο για μένα δεν είναι να σου πάρει δώρο εκείνη την ημέρα. Προσωπικά δεν θα με πείραζε να μην μου έπαιρνε και καθόλου δώρο εκείνη την ημέρα κάποιος. Πόσοι από μας περάσαμε έξω από ένα ανθοπωλείο και είπαμε «Ας σταθώ δύο λεπτά να πάρω ένα τριαντάφυλλο του άντρα μου/της γυναίκας μου» και να έχει ο μήνας πχ 4 Μαρτίου που, από ότι ξέρω δεν γιορτάζει κανείς εκείνη την ημέρα.

Από την άλλη τι να το κάνεις το ακριβό δώρο, το διαμάντι ας πούμε, αν όλη την χρονιά «σου ψήνει το ψάρι στα χείλη;;;» Τι να τα κάνεις τα λουλούδια και τις μετάνοιες; Δεν αλλάζει…. Όσο και να το προσπαθείς. Παραδέξου το. Είναι ο άντρας σου/η γυναίκα σου και τον/την παντρεύτηκες ξέροντας τι έπαιρνες και για ποιον λόγο τον/την έπαιρνες… Ώρα να τα λουστείς!!!

Και επειδή σε κάποιο άλλο κείμενο μου είχα σκοτώσει τον Άγιο Βασίλη, ήρθε λοιπόν ο καιρός να καταγγείλω άλλον ένα φόνο…!!! Ναι καλοί μου αναγνώστες και ο Άγιος Βαλεντίνος έχει πεθάνει. Χρόνια τώρα…!!!

Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ. Ούτε καν άγιος δεν ήταν…!! Ένας φουκαριάρης παπάς ήταν που τον έκλεισαν φυλακή επειδή δίδασκε τον χριστιανισμό. Τα γραπτά λένε, ότι η κόρη του δεσμοφύλακα είχε ερωτευτεί αυτόν τον παπά και πριν πεθάνει της έγραψε ένα γράμμα τελειώνοντας με την φράση «ο Βαλεντίνος σου»

Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια και εμείς οι δαιμόνιοι επιχειρηματίες και μαρκετίστες ως επί το πλείστον. Έτσι όπως αναστήσαμε τον Άγιο Βασίλη με σκοπό το κέρδος, έτσι για ακόμα μία φορά αναστήσαμε και τον άγιο Βαλεντίνο. Και φυσικά η συνταγή πέτυχε.

Τα ανθοπωλεία έχουν την τιμητική τους οι σοκολάτες επίσης, τα ρομαντικά εστιατόρια και ξενοδοχεία κοκ.
……………………………………………….

Έχω ένα ελάττωμα από μικρή παρατηρώ τον κόσμο. Προσπαθώ να μπω μέσα στο μυαλό τους, να καταλάβω τι σκέφτεται, τι αισθάνεται ο καθένας τους. Σας πληροφορώ πολύ λίγες φορές βλέπω αγάπη. Σπανιότατα θα έλεγα.

Τι και αν φιλιούνται με πάθος στην μέση του δρόμου, στην μέση του σινεμά, στην μέση του οπουδήποτε, έχω γίνει πολύ καχύποπτη. Σε λίγο καιρό θα χωρίσουν. Είναι πολύ δύσκολο να αντέξει ο ένας τον άλλον την σημερινή εποχή.

Ότι και αν είδα από μικρή ότι και αν ζήλεψα ότι και αν ονειρεύτηκα από συναίσθημα το έχω ζήσει. Έχω καταλάβει ότι ακόμα και ο έρωτας διαρκεί λίγο. Πραγματικά πολύ λίγο. Τόσο λίγο που ίσως δεν προλαβαίνουμε να το καταλάβουμε και έχει περάσει.

Και μην μου πείτε ότι ο έρωτας δεν περνάει. Σίγουρα περνάει. Το έχω αναλύσει πιο πάνω. Μένουμε μαζί επειδή κάποτε ήμασταν ερωτευμένοι όχι επειδή εξακολουθούμε να είμαστε.

Όπως έλεγε και ο Λαζόπουλος για τον γάμο «αστραπή» της Ντενίση «οι μεγάλοι έρωτες είναι στις κάμαρες και όχι στις κάμερες!!!» Πόσο δίκιο είχε!! Έτσι και εγώ λέω δεν πιστεύω σε έρωτες πιστεύω μόνο σε ότι βλέπω στα μάτια….!!! Και πιστέψτε με το μίσος παραμονεύει και στην πιο ζεστή αγκαλιά.

Για αυτό λοιπόν μην περιμένετε αύριο η μεθαύριο που θα γιορτάζει ο Άγιος Βαλεντίνος να πάρετε ένα δώρο στον αγαπημένο σας. Αν το κάνετε μόνο τότε είναι αργά…!!! Και το χειρότερο είναι ότι πέσατε θύμα του διαφημιστικού κόλπου των διαφημιστών και επιχειρηματιών.

Τι θα λέγατε ας πούμε να πάρετε ένα δώρο στις 9 Απρίλη; Στις 13 Ιουνίου; Στις 8 Σεπτεμβρίου; Σας είπα μερικές ημερομηνίες ενδεικτικές εσείς μπορείτε να βρείτε άπειρες. Δεν είναι μόνο η γιορτή και τα γενέθλια λόγος για να κάνεις δώρο.

Όσο για μένα, μπορεί κάποιος να πει ότι βλέπω το δέντρο και χάνω το δάσος. Μην ανησυχείτε. Αν δεν δεις το δέντρο πως θα δεις το δάσος; Και εγώ βλέπω πολλά πολλά δεντράκια που κάνουν ένα δασάκι… Μικρό. Σαν και την αγάπη που θέλω να βιώσω. Μια μικρή αγάπη αλλά να είναι πραγματική!!!

Και όπως λέει και η Χαρούλα… <<να βρω έναν άνθρωπο που να λέει ναι και να το εννοεί, να χαμογελάει και όταν γυρίζω, τα χαμόγελο του να μένει εκεί¨.>>

18 Δεκ 2009

ΠΟΤΕ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ???

Στεκόμουν στην στάση του λεωφορείου 040 Πειραιάς-Σύνταγμα!! Για ακόμα μία φορά θα πήγαινα στο Σύνταγμα να δω από κοντά το γιορτινό περιβάλλον που έχει ετοιμάσει ο Δήμος Αθηναίων…!! Στους δρόμους παντού λαμπιόνια να αναβοσβήνουν, χαρούμενες καμπανούλες, φωτεινά αστεράκια, στολισμένα καραβάκια και φυσικά Χριστουγεννιάτικα δέντρα…. Μόλις είχε αρχίσει να νυχτώνει και τα στολίδια γινόντουσαν όλο και πιο φωτεινά, όλο και πιο λαμπερά.!!

Στην στάση δίπλα μου μια κυρία με τον μικρό γιό της, καθόταν στο παγκάκι και περίμενε και αυτή το λεωφορείο…. Το μικρό αγοράκι με τα καταγάλανα μάτια του κοιτούσε ψηλά τον ουρανό με απορία… Το κοιτούσα και εγώ γεμάτη περιέργεια. Νόμιζα ότι είχε θαμπωθεί από τα λαμπερά φώτα και την γιορτινή ατμόσφαιρα του δρόμου. Αλλά εκείνο όχι!!

-«Μαμά; Όχι τώρα, αλλά αύριο το πρωί θα βγει ο ήλιος;»
- «Ναι φυσικά και θα βγει.» Του λέει η μαμά του.
-«Μαμά; Όταν βγαίνει ο ήλιος έχει μάτια;»
- «Όχι Γιωργάκη ο ήλιος δεν έχει μάτια. Μάτια έχουν μόνο οι άνθρωποι, τα ζώα και τα ψάρια.» Θέλησε να του εξηγήσει η μαμά του.
- «Πάντως μαμά εμείς στο σχολείο όταν ζωγραφίζουμε ήλιους, τους ζωγραφίζουμε και μάτια!!!»
-« ….!!!!»

Σκέφτηκα ότι με την τελευταία ατάκα το αγοράκι είχε αποστομώσει την μαμά του. Σκέφτηκα επίσης ότι είναι πολύ δύσκολο να τα βάλεις με τα μικρά παιδιά και με την φαντασία τους.

Είχα θυμώσει λίγο και με την μαμά που ήθελε αμέσως να κάνει την λογική και να επαναφέρει το παιδί στην πραγματικότητα. Ήταν τόσο μικρό, και είχε όλη την ζωή μπροστά του για να είναι λογικό. Τώρα ήταν μικρό και του επιτρεπόταν να ονειρεύεται….

Ήμουν έτοιμη να πω στον Γιωργάκη ότι «μπορεί να σου είπε η μαμά σου ότι ο ήλιος δεν έχει μάτια, αλλά έχει μια μαγική δύναμη που χωρίς μάτια μπορεί και τα βλέπει όλα. Και επειδή αυτή η μαγική δύναμη δεν ζωγραφίζεται, όταν φτιάχνουμε ήλιους τους βάζουμε μάτια!!!!»

Νομίζω ότι η δική μου απάντηση θα του έκανε πιο πολύ εντύπωση και θα του έκανε καλό στην φαντασία… Δεν τόλμησα όμως να ανοίξω το στόμα μου γιατί οι μέρες είναι γιορτινές και δεν θέλω καυγάδες με τσαντισμένες μαμάδες.

Μου ήρθαν όμως στο μυαλό κάποια άλλα Χριστούγεννα.....

Η συνέχεια της ιστορίας στο βιβλίο "Παράλληλες σκέψεις..." που μπορείτε να παραγγείλετε από μένα στο τηλέφωνο 6972 928934 στην τιμή των 13 ευρώ και να σας σταλεί ταχυδρομικώς με αντικαταβολή.






ΥΓ 1. Αφιερωμένο στην ξαδέρφη μου Ευγενία Λυτού
ΥΓ 2. Γιωργάκη και εγώ όταν ζωγραφίζω ήλιους τους βάζω μάτια, και όταν ζωγραφίζω σπίτι, ζωγραφίζω και καμινάδα που καπνίζει και ας μένω σε ένα μικρό διαμερισματάκι!!!

2 Δεκ 2009

Η αδερφή μου και εγώ....!!!!

Δεκαπέντε μήνες, δεκαεννιά μέρες και κάτι ώρες...
Αυτή είναι η διαφορά μας…
Δεν ξέρω αν ο θεός σε αυτό το διάστημα που μεσολάβησε από την γέννηση εμένα και της αδερφής μου αποφάσισε να αλλάξει την συνταγή και να βγάλει δύο τελείως διαφορετικά παιδιά παρ όλο που και τα δύο άνηκαν στην ίδια οικογένεια…

Η αλήθεια είναι ότι όταν γεννήθηκα εγώ ήμουν ένα ήσυχο ξανθό μωρό με μπούκλες η αδερφή μου πάλι ήταν ένα μικρό μελαχρινό μωρό με μαύρα ίσια μαλλιά γεμάτο γκρίνια.

Μεγαλώνοντας ήμουν τυχερή γιατί καθότι μεγαλύτερη έβαζα πρώτη τα φορέματα και τα παντελόνια και μετά ακολουθούσε και η αδερφή μου. Θυμάμαι τον εαυτό μου σαν ένα παιδί γεμάτο κατανόηση και συγκατάβαση η αδερφή μου δεν δεχόταν μύγα στο σπαθί της.

Στο σχολείο ήμουν μια μέτρια μαθήτρια και η αδερφή μου άριστη. Όταν αποφάσισα να ασχοληθώ σοβαρά με το σχολείο και τα γράμματα η αδερφή μου αποφάσισε να τα παρατήσει. Εκείνη ήταν καλή στα αρχαία και εγώ στα μαθηματικά.

Εκείνη ήταν φτυστός ο πατέρας μας και είχε το όνομα της γιαγιάς μας από την μεριά της μαμάς εγώ ίδια η μαμά μου και είχα το όνομα της γιαγιάς μου από του μπαμπά μου την μεριά. Ακόμα και εδώ είχαμε διαφορά.

Και οι διαφορές συνεχίζονται. Εκείνη λάτρης των τοπικών παραδόσεων και χορών συμμετείχε σε μπαλέτα, στο Λύκειο Ελληνίδων, πήγαινε εκδρομές για να χορέψει, πήγαινε σε φεστιβάλ σε εκδηλώσεις. Εγώ πάλι ποιο κλειστός τύπος απομονωνόμουν στα βιβλία και στον υπολογιστή μου.

Έμαθα να χορεύω 2-3 χορούς μόνο και μόνο επειδή μου προσέφεραν διασκέδαση και όχι επειδή πραγματικά ήθελα. Προτιμούσα τα μπαράκια και τις καφετέριες παρά τα παραδοσιακά γλέντια. Δεν μου άρεσε να τραγουδάω και την έβρισκα περισσότερο με τα νέα σουξέ της εποχής.

Δεν θυμάμαι ποτέ κανέναν να φωνάζει το όνομα μου ερχόμενος στο σπίτι μας. «Αννα, Άννα» φώναζαν όλοι. Πάντα ήταν η ψυχή της παρέας η δημοφιλής. Εγώ έπαιζα με τον γείτονα μου τον Δημήτρη αλλά και αυτόν τον κάναμε πέρα από νωρίς καθότι αγόρι και δεν μπορούσε να καταλάβει εμάς τα κορίτσια.

Όταν ήρθε και η Μαίρη στην γειτονιά τα πράγματα ήταν καλύτερα. Είχαμε γίνει 3 σαν αδερφές. Αχώριστες. Παίζαμε γραφεία, κούκλες και με τα χώματα μέχρι να σκοτεινιάσει…!!!

Μεγαλώνοντας οι διαφορές συνεχίζονται… Δεν ξέρω γιατί αλλά εμένα ένα αόρατο σύννεφο με χρυσόσκονες και πεταλούδες με ροζ και μωβ λουλούδια με κρατάει ακόμα και σήμερα ψηλά στον ουρανό και ονειρεύομαι….

Θέλω να παραμείνω μικρή, θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια και πολλές λεπτομέρειες γύρω από αυτά. Νοσταλγώ εκείνη την εποχή που ήμουν μικρή και ανέμελη και έπαιζα με την κούκλα με τα «30 αξεσουάρ».

Η αδερφή μου πάλι βιάστηκε να μεγαλώσει…!!! Από 25 χρονών αποφάσισε να παντρευτεί τον αγαπημένο της και να δημιουργήσει οικογένεια. Εγώ είμαι 29 τώρα και δεν το σκέφτομαι αυτό πάρα μόνο στα μακρινά μου όνειρα.

Εκείνη έχει ένα παιδί να φροντίζει και να του δίνει την προσοχή της. Έχω δύο υπολογιστές που μου τραβούν την προσοχή!!!

Ήμουν η δεύτερη στο χωριό που αγόρασα υπολογιστή, είχα μεγάλο καημό χωρίς να ξέρω καν να τον χρησιμοποιώ. Έβλεπα ότι θα υπήρχε μεγάλη εξέλιξη στους υπολογιστές τα χρόνια που θα ερχόντουσαν και φυσικά δεν έπεσα έξω…!!!

Η αντίδραση της αδερφής μου ήταν : «Μαρία, ξέρεις πόσα πράγματα θα παίρναμε με τα 500.000 δρχ που δώσαμε για να πάρουμε το σκατοκομπιούτερ σου;;;»  Βέβαια όταν της έβαζα να παίζει παιχνίδια ήταν η καλύτερη της και τότε ήταν σύμφωνη με την επιλογή μου. Τελικά της άρεσε ο υπολογιστής!!!

Είχε καταλάβει και η ίδια ότι θα έκανε την ζωή της εύκολη. Να ένα κοινό θα έλεγε κάποιος!!! Αλλά όχι…. Και σ αυτό είχαμε διαφορά. Εγώ ανακάλυπτα καινούρια κόλπα στον υπολογιστή από μόνη μου ήμουν δηλαδή κάτι σαν «εξερευνήτρια» εκείνη, από την άλλη μεριά ήθελε να της τα δείχνω εγώ όλα έτοιμα!!!

Ακόμα και σήμερα όταν κάτι δεν πάει καλά με τον υπολογιστή της σπάνια σπαταλάει την ώρα της στο πώς να βρει τρόπο να το διορθώσει. Απλώς κάνει ένα τηλέφωνο σε μένα και αν το ξέρω έχει καλώς… Αλλιώς;;; Να σπάσω το κεφάλι μου να το βρω… Να λύσω το πρόβλημα της.

Επίσης στην δουλειά, εκείνη αρκείται να κάνει δουλειές διεκπεραίωσης εγώ θέλω να κάνω κάτι πιο δημιουργικό. Εκείνη δέχεται εντολές ενώ θέλω να διατάζω εγώ. Εκείνη δεν θέλει πολλές ευθύνες και βάσανα πάνω από το κεφάλι της εγώ είμαι όπου υπάρχει η αγγαρεία.

Στις σπουδές μας εκείνη τα παράτησε νωρίς και τώρα όπως λέει έχει μετανιώσει εγώ ακόμα σπουδάζω και δεν βλέπω χρονικό τέλος σε αυτό. Είμαι οπαδός της δια βίου μάθησης!! Πιστεύω ότι την γνώση όταν δεν την καλλιεργείς είναι σαν το λουλούδι που δεν το ποτίζεις… «Ξηραίνεται» είναι άχρηστη.

Η αιώνια απορία της: Πότε επιτέλους θα σταματήσεις να σπουδάζεις; Πότε θα δουλέψεις; Λες και είναι τυφλή δεν βλέπει ότι δουλεύω. Για την αδερφή μου η έννοια δουλειά σημαίνει γραφείο-υπάλληλος-ωράριο-άδειες-κοπάνες όπως για τους περισσότερους δηλαδή.

Εγώ έμαθα από μικρή ότι η δουλειά είναι μια ευρύτερη έννοια, ότι δουλεύω ακόμα και τις αργίες αν χρειαστεί ότι δουλεύω εκτός του 8ώρου και δουλεύω και την νύχτα και τα μεσάνυχτα αν χρειαστεί. Ότι αρκεί ο υπολογιστής μου και η σύνδεση με το ιντερνέτ και δουλεύω. Δεν είναι απαραίτητο να πηγαίνω κάπου σε κάποιο γραφείο αλλά το πιο σημαντικό δεν μπορώ να κάνω κοπάνα.

Και οι διαφορές συνεχίζονται και δεν έχουν τελειωμό. Είμαστε όμως αδερφές και δεν θα μπορούσα να φανταστώ πως θα ήταν η ζωή μου χωρίς την αδερφή μου και χωρίς αυτόν της τον χαρακτήρα.

Νομίζω τελικά ότι αυτές οι διαφορές είναι που μας συμπληρώνουν. Ότι δεν έχει η μία το έχει η άλλη…!! Με αυτόν τον τρόπο δίνουμε λύση σε όλα μας τα προβλήματα.

Παρόλο  που πολλές φορές τσακωνόμαστε και διαφωνούμε σε πολλά πράγματα και οι θεωρίες μας για την ζωή και την ευτυχία είναι εκ διαμέτρου αντίθετες δεν παύουμε να αγαπάμε η μία την άλλη….  Η αδερφή μου είναι ότι πιο σημαντικό έχω στην ζωή μου μετά την μαμά μου.

Έχουμε περάσει πολλά μαζί από μικρές και έχουμε γίνει και οι δύο δυνατές. Στηριζόμαστε στα δικά μας πόδια και είμαστε ανεξάρτητες από πολύ μικρές. Ούτε για μία στιγμή δεν τσακωθήκαμε σοβαρά και καθότι μεγαλύτερη πάντα τις έδινα συμβουλές.

«Άννα, να ξέρεις ότι είμαι πολύ περήφανη που είσαι η αδερφή μου ελπίζω να καταφέρω και εγώ να σας κάνω υπερήφανους και να σας δώσω περισσότερες χαρές παρά πίκρες στο άμεσο μέλλον όπως κάνεις και εσύ…!!!!  Σ αγαπώ πολύ.»





3 Νοε 2009

Για τα λεφτά.....!!!!

Δεν ήθελα εξ αρχής να γράψω αυτό το κείμενο με αυτό το θέμα….

Το επέβαλα όμως στον εαυτό μου σαν μια κατάθεση ψυχής, σαν ένα κείμενο που όταν το γράψω θα με λυτρώσει και στην συνέχεια θα με εξαγνίσει… Ότι θα λειτουργήσει σαν ασπιρίνη στον πόνο εναντίον της ακατάσχετης σπατάλης που με έχει πιάσει τα τελευταία χρόνια.

Και ενώ όλοι συμφωνούν στο γεγονός ότι το εύκολο χρήμα δεν το υπολογίζει κανείς και πως, μόνο όταν δουλέψεις «σκληρά» και βγάλεις τα δικά σου λεφτά αρχίζεις να τα υπολογίζεις και να μην τα σκορπάς, σε μένα συμβαίνει το αντίθετο.

Ανέκαθεν διαχειριζόμουν λεφτά, καθότι έφυγα νωρίς από το σπίτι για να σπουδάσω. Έτσι, είχα όλες τις ευθύνες πάνω μου. Είχα έναν περιορισμένο προϋπολογισμό και με αυτά τα λεφτά έπρεπε να περάσω τον μήνα μου. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο…..

Και ενώ σαν φοιτήτρια έκανα τρομερές οικονομίες… είχα περιορίσει κατά πολύ τις εξόδους μου, περιοριζόμουν στα φθηνά φοιτητικά πάρτι και σε ένα ποτό που το έπινα ένα ολόκληρο βράδυ αν τύχαινε και πηγαίναμε κάπου πιο ακριβά.

Είχα συμβιβαστεί με την ιδέα της «φτωχής φοιτητριούλας» που έπρεπε να αρκεστεί στα λίγα που της παρείχαν οι γονείς της από την επαρχία….!!!!

Φυσικά οι σπουδές κάποια στιγμή τελείωσαν και η φτωχή φοιτητριούλα είχε μπει πλέον στην αγορά εργασίας….Με λίγα λόγια είχε την δική της δουλειά και τα δικά της λεφτά. Κάπου εκεί νομίζω ότι «έχασα την μπάλα….»

Περίμενα πως και πως τον πρώτο μου μισθό, ο οποίος φυσικά εξατμίστηκε σε δώρα και σε τραπέζια. Μόλις πήρα τα λεφτά έβγαλα όλη την οικογένεια έξω για φαγητό –για να το γιορτάσω- από εκεί και πέρα επακολούθησαν και πολλά άλλα δώρα για τους άλλους και για τον εαυτό μου.

Σ εκείνη την εποχή προσδιορίζω την τρέλα που έχω με τα ακριβά καλλυντικά. Αγοράζω, αγοράζω πολλές φορές χωρίς να τα χρειάζομαι, ακριβά καλλυντικά. Από το ιντερνέτ από το ντιούτι φρι από το χόντος σέντερ όπου υπάρχουν καλλυντικά και εγώ εκεί. Έχω γεμίσει δύο συρτάρια και κάθομαι και τα θαυμάζω.

Η σχέση μου με τα λεφτά άλλαξε λοιπόν με τον πρώτο μου μισθό!!! Και ενώ θα περίμενε κανείς να φυλάω με μανία τα λεφτά που με κόπο είχα αποκτήσει… μάταια… εγώ έκανα το αντίθετο. Τα σκορπούσα.

Όσα δεν είχα ξοδέψει στα φοιτητικά μου χρόνια, νόμιζα ήρθε η ώρα να πάρω το αίμα μου πίσω. Και δώστου να αγοράζω ρούχα… καλλυντικά, κρέμες ό,τι θα με ομόρφαινε και θα με έκανε πιο κομψή.

Όταν έβγαλα και την πιστωτική κάρτα εκεί ήταν η αποθέωση!!! Στην αρχή πρόσεχα, φοβόμουν, δεν ήξερα, δεν ξόδευα πολλά. Μέχρι 300 ευρώ μάξιμουμ. Μετά όμως… είχε φτάσει εποχή να χρωστάω και 2000 ευρώ στις κάρτες μου.

Εκεί λίγο φρέναρα τον εαυτό μου και μάζευα λεφτά για να ξεχρεώσω. Από τότε είμαι πολύ προσεκτική με τις κάρτες μου. Καταρχήν έχω μόνο μία πλέον. Παλιά είχα δύο και τις χρησιμοποιούσα και τις δύο!!! Τώρα έχω μόνο μία.

Δεν τα υπολογίζω τα λεφτά… Δεν ξέρω γιατί. Νομίζω ότι θα πάθω κάτι σοβαρό και τουλάχιστον να έχω ευχαριστηθεί… Στην ζωή ποτέ δεν ξέρεις….!!! Εκεί που λες ότι όλα είναι εντάξει και όλα σου πάνε καλά, κάτι μπορεί να στραβώσει ποτέ δεν είσαι σίγουρος.

Θέλω να έχω ζήσει έντονα. Τώρα ποιος είναι ο έντονος τρόπος δεν ξέρω…. Το να έχω λεφτά και να τα διαθέτω όπως εγώ θέλω χωρίς να ρωτάω «πόσο κάνει;» όταν θέλω κάτι, για μένα είναι μεγάλη ανακούφιση.

Και μια που λέμε για τα λεφτά δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω τις επενδύσεις μου στο χρηματιστήριο. Δεν ξέρω που θα καταλήξει αυτή η ιστορία, αλλά μέχρι στιγμής έχω βγει φοβερά κερδισμένη… Έτσι λοιπόν και άλλα λεφτά… άκοπα!!!!

Τώρα δεν δουλεύω, άρα τα λεφτά μου είναι περιορισμένα. Σκέφτομαι καμιά φορά μόνο τα δώρα που έκανα εκείνη την εποχή που δούλευα, να μην έκανα, θα είχα αποταμιεύσει ένα σεβαστό ποσό. Αλλά τα δώρα είναι δώρα για μένα δεν αλλάζει αυτό το χούϊ

Και εδώ έρχεται και κολλάει το οξύμωρο σχήμα με μένα. Τι εννοώ με αυτό; Ότι ενώ ξοδεύω σε πάσης φύσεως βλακείες τα λεφτά μου, όταν έρχεται η ώρα να πάω να κάνω μια επίσκεψη σε έναν γιατρό βρε αδερφέ, εκεί τα τσιγκουνεύομαι!!!!

Δεν θέλω τα λεφτά μου να πηγαίνουν σε γιατρούς και εξετάσεις. Να σας πω ένα παράδειγμα να γελάσετε. Τα γυαλιά ηλίου μου κοστίζουν 220 ευρώ και τα γυαλιά μυωπίας μου μόλις 70 ευρώ!!!

Σας το είπα…!!! Δεν θέλω να ξοδεύω λεφτά σε γιατρούς… Αλλά θα μου πείτε μόνο εγώ είμαι;; ποιος θέλει να ξοδεύει λεφτά σε γιατρούς;

Μερικοί φυλάνε τα λεφτά τους να τα κάνουν «μασούρι» εγώ δεν είμαι τέτοια. Τα ξοδεύω με μεγάλη ευκολία. Είμαι χαρούμενη όμως, απολαμβάνω την ζωή μου και αν βρω τα ζόρια θα ξανακάνω οικονομία σαν εκείνη την μικρή, που ζούσε ευτυχισμένα έστω και με λίγα, σπουδάζοντας.

28 Ιουλ 2009

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΣΕ ...ΣΕΙΡΑ!!!

Το παρακάτω άρθρο θα δημοσιευθεί στο τοπικο περιοδικό της Καρπάθου "Τετράπολις"


Είμαστε σχεδόν στην μέση του καλοκαιριού και το «Τετράπολις» οι περισσότεροι μπορεί να το παίρνετε μαζί σας στην παραλία για να το διαβάσετε ευχάριστα. Γι αυτόν λοιπόν τον λόγο αποφάσισα ότι ζέστη καθώς είναι, δεν θα σας κουράσω με κάποιο οικονομικό άρθρο άλλα θα γράψω μερικές γνώσεις που διάβασα και θεωρώ καλό να σας τις μεταφέρω…!!!

Πιείτε λοιπόν το φραπεδάκι σας και απολαύστε το αρθράκι. Μερικά μπορείτε να τα υιοθετήσετε και σαν στάση ζωής ώστε να είστε πιο πετυχημένοι και αποτελεσματικοί…!!!

Ραντεβού λοιπόν τον Σεπτέμβρη με τα γνωστά οικονομικά άρθρα.

Καλή ανάγνωση…!!!


TA ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ

Για να φτάσετε στην επιτυχία και στην ικανοποίηση δεν χρειάζεται να είστε μεγαλοφυείς ή να έχετε έμφυτα χαρίσματα. Πρέπει να μάθετε και να κατανοήσετε τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς που θα σας οδηγήσει εκεί.
Πρέπει:
Να πιστέψετε ότι μπορείτε να πετύχετε και θα πετύχετε
Να θεραπευτείτε από την νόσο της αποτυχίας
Να αποκτήσετε αυτοπεποίθηση
Να διώξετε τον φόβο
Να σκέφτεστε και να οραματίζεστε δημιουργικά
Να είστε αυτό που πιστεύεται ότι είστε
Να κάνετε σύμμαχο σας την συμπεριφορά σας
Να μάθετε να σκέφτεστε θετικά
Να μετατρέπετε την ήττα σε νίκη
Να βάζετε στόχους για να φτάσετε πιο ψηλά
Να σκέπτεστε σαν ηγέτες.

ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ
Οι 4 κανόνες της ηγεσίας είναι:

Μπείτε στο μυαλό των ανθρώπων που θέλετε να επηρεάσετε
Σκεφτείτε: Ποιος είναι ο ανθρώπινος τρόπος για να γίνει κάτι;
Σκεφτείτε την πρόοδο, πιστέψτε στην πρόοδο, εργαστείτε για την πρόοδο
Αφιερώστε χρόνο για να συσκεφθείτε με τον εαυτό σας.


ΚΑΝΟΝΕΣ ΜΙΑΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗΣ ΑΚΡΟΑΣΗΣ

Η σκέψη προτρέχει της γλώσσας. Είναι 4 φορές πιο γρήγορη, που σημαίνει ότι χρειάζεται προσοχή στη χρήση του χρόνου που περισσεύει, όταν κάποιος μιλά ώστε να μην αποπροσανατολίζεται η σκέψη μας.
Ας μην καταλήγουμε σε γρήγορα συμπεράσματα, πριν ολοκληρωθεί η εισήγηση. Κλείνουμε πρόωρα τον διακόπτη της επικοινωνίας.
Χρειάζεται προσοχή για να διακρίνουμε τα γεγονότα από τα συναισθηματικά στοιχεία του συνομιλητή μας, που μπορεί να μας παρασύρουν σε λαθεμένα συμπεράσματα
Να μην επιτρέπουμε διακοπές από τηλέφωνα ή από άλλα άτομα
Κάνοντας ερωτήσεις υπογραμμίζουμε το ενδιαφέρον μας και διευκολύνουμε τον εαυτό μας να παρακολουθήσει καλύτερα το συνομιλητή μας.


ΚΑΝΟΝΕΣ ΒΕΛΤΙΩΣΗΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΙΚΗΣ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ

Για να βελτιώσουμε την τεχνική της ομιλίας μας μπορούμε να ακολουθήσουμε τους παρακάτω κανόνες:
Να οργανώσουμε τις σκέψεις μας πριν μιλήσουμε η γράψουμε
Να υπάρχει λογική ανάπτυξη των ιδεών μας
Να γίνεται η χρήση των σωστών λέξεων και φράσεων
Να δίνεται προσοχή στην καλή προφορά και άρθρωση
Επανατροφοδότηση για να βεβαιωθούμε ότι το μήνυμα έγινε κατανοητό
Σωστή χρήση του χρόνου
Να είστε πάντα ευγενής και καταδεκτικός
Να λέμε αυτό που εννοούμε και να εννοούμε αυτό που λέμε.


ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΣΑΣ.

Ξέρετε ότι:
Κάθε εγκέφαλος περιλαμβάνει 100 δις νευρικά κύτταρα
Ο αριθμός των δυνατών διασυνδέσεων και κυκλωμάτων μεταξύ των νευρώνων ενός εγκεφάλου είναι ο αριθμός 1 ακολουθούμενος από 10 εκατ, μηδενικά
Το παγκόσμιο τηλεφωνικό δίκτυο συγκρινόμενο με τον εγκέφαλο από άποψη πολυπλοκότητας έχει το σχετικό μέγεθος ενός μπιζελιού
Αν μπορούσε να κατασκευαστεί ένας υπολογιστής με τις δυνατότητες του μυαλού μας θα χρειαζόταν το Empire State Building για να τον στεγάσει, και το νερό του Ατλαντικού για να τον ψύξει
Κάθε δευτερόλεπτο στο κρανίο μας λαμβάνουν χώρα μεταξύ 100.000 και 1000000 χημικές αντιδράσεις και μεταξύ 1 και 3 εκατ. Ηλεκτρικές εκκενώσεις
Ο υπερυπολογιστής CRAY για να κάνει ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος σε 1 λεπτό θα χρειαστεί να δουλεύει 100 χρόνια με 400 εκατ. Υπολογισμούς το δευτερόλεπτο.


Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΠΝΟΗΣ ΣΚΕΨΗΣ

«Ουδέν κακό αμιγές καλού» Κάθε κατάσταση έχει την καλή και την κακή πλευρά της. Βρείτε τη. Δείτε την καλή πλευρά και διώξτε την αποθάρρυνση σας. Ακολουθήστε τα παρακάτω βήματα για να μετατρέψετε την ήττα σε νίκη.
Να μελετήσετε τις αποτυχίες για να βάλετε θεμέλια της επιτυχίας. Όταν χάνετε, διδαχθείτε από αυτό και προχωρήστε σε νίκη την επόμενη φορά.
Να έχετε το θάρρος της εποικοδομητικής αυτοκριτικής
Να σταματήσετε να κατηγορείτε την τύχη και να ερευνήσετε κάθε αποτυχία σας.
Να συνδυάσετε την επιμονή και τον πειραματισμό.

Καλό καλοκαίρι….!!!

Πηγές:
Φυλλάδιο EU EUDOKIMOS R ανάπτυξη ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος.

7 Ιουλ 2009

Τα δώρα μου. Η τσίχλα, η ξανθιά κούκλα και το χωνί...!!!!

Ξέρω ότι δεν είναι Χριστούγεννα, ούτε καν πλησιάζει η γιορτή μου…. Όμως εγώ θα σας μιλήσω για τα δώρα. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με κάνει να χαίρομαι τόσο πολύ όταν δίνω δώρα…. Βέβαια εξίσου μεγάλη είναι η χαρά και όταν παίρνω δώρα. Εδώ όμως υπάρχει ένα αλλά…. Και θα σας εξηγήσω αμέσως….!!!!

Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, η οικογένεια μου δεν ήταν από αυτές που αντάλλασαν δώρα κάθε λίγο και λιγάκι. Μόνο τα Χριστούγεννα και αυτό όχι πάντα. Μόλις μεγαλώσαμε κόπηκε και αυτό.

Δεν ήταν ότι η οικογένεια μου ήταν τσιγκούνηδες όχι καμία σχέση, απλώς μας έτυχαν διάφορα περιστατικά και δεν γιορτάζαμε πια. Από φίλους και ξαδέρφια θα σας πω αμέσως τις αναμνήσεις μου σαν παιδί.

Το πρώτο δώρο που δέχτηκα πρέπει να ήταν στην ηλικία των 2-3 χρονών. Ήταν μια τσίχλα σε σχήμα κατοστάρικου. Με χρυσαφί χαρτί από την μία μεριά και μπλε από την άλλη….

Μου την έβαλε μέσα στα χέρια μου χωρίς να μιλήσει ο ξάδελφος μου ο Γιάννης. Δεν μου είπε τίποτα απλώς μου την έχωσε μέσα στην χούφτα μου. Ίσως γιατί δεν είχε άλλη να δώσει στα άλλα παιδιά που παίζαμε μαζί…. Ίσως γιατί ήθελε να την ξεφορτωθεί δεν έχω καταλάβει ακόμα και το σήμερα γι αυτήν του την κίνηση.

Πάντως εγώ ένιωσα πολύ ωραία. Νόμιζα ότι ήταν κάτι που αξίζει, λόγου του γυαλιστερού χρώματος του χαρτιού αλλά μάταια…. Ήταν απλώς μια τσίχλα!!!! Είπα, θυμάμαι τότε ένα ξερό ευχαριστώ… τίποτα άλλο ήμουν ντροπαλό και σαν παιδί… Από τότε δεν ξαναπήρα κανένα δώρο από τον Γιάννη.

Στα γενέθλια μου όμως πάντα επιβάλλεται να φέρνουν δώρα τα παιδιά. Αλλά και εκεί ήμουν άτυχη!!! Γιατί το λέω αυτό;;; Γιατί τα γενέθλια μου είναι στις 27 Σεπτεμβρίου, δηλαδή λίγες μέρες μετά που θα ανοίξουν τα σχολεία….

Δεν χρειάζεται να γράψω τι ήταν τα δώρα…. Νομίζω μπορείτε να φανταστείτε…. Τετράδια και μολύβια, γόμες, ξύστρες κτλ. Ούτε ένα ρουχαλάκι, ούτε μία κούκλα όπως επιθυμούσα εγώ….. Βιβλία και πάλι βιβλία τετράδια άδεια για να τα γεμίσω, βιβλία και μαρκαδόροι για να δώσω το χρώμα των σκέψεων μου στα τετράδια μου.

Και πάλι δεν αντιδρούσα…. Δεν έλεγα λέξη… Κουβέντα. Τίποτα!!! Αποφάσισα ότι αφού είναι δώρα θα χαιρόμουν τι σημασία είχε αν δεν μ άρεσαν;;;; Δεν έβγαζα άχνα. Η καρδούλα μου το ήξερε πως αισθανόμουν!!!

Μια μέρα λοιπόν ήρθε στο σπίτι η θεία μου η Αντιγόνη. Κρατούσε ένα μεγάλο κουτί τυλιγμένο με έναν κόκκινο φιόγκο. Και ήταν για μένα. Για τα γενέθλια μου!!!. Το άνοιξα με μεγάλη μου περιέργεια και τι αντίκρισα;;;

Μια ξανθιά κούκλα!!!!
Και δεν ήταν μόνο αυτό…. Η κούκλα αυτή μιλούσε και τραγουδούσε!!! Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη… Επιτέλους ένα δώρο που άξιζε!!!! Την έπαιξα πάρα πολύ. Για πρώτη φορά κάποιος σκέφτηκε ότι είμαι παιδί και όχι μαθήτρια!! Ότι προτιμώ να παίζω από το να διαβάζω….!!!

Την θυμάμαι αυτήν την κούκλα μέχρι σήμερα. Δεν θυμάμαι να έχω ξαναχαρεί τόσο πολύ για κάποιο δώρο. Την φύλαγα σαν θησαυρό, την χτένιζα την έλουζα της έκανα πλεξουδάκια τα μαλλιά της, την έβαζα να τραγουδάει κοκ…

Ώσπου κάποια μέρα την βαρέθηκα…. Και τελικά… την αντάλλαξα με μια κούκλα «Πατατούφα» της γειτόνισσας μου της Πιπίτσας που τόσο καιρό με παρακαλούσε.

Και πάλι όμως δεν μίλησα δεν είπα τίποτα για το δώρο. Ούτε καλό ούτε κακό. Μόνο χαμογελούσα όλο νόημα. Έτσι μου είχαν μάθει. Σίγουρα είπα ένα ευχαριστώ. Μου το είχαν μάθει από μικρή. «Τι λέμε όταν μας δίνουν κάτι;» «Ευχαριστώ» η αιώνια ερώτηση και απάντηση της θείας μου της Μαρίας.

Μεγαλώνοντας στις σχέσεις μου με το άλλο φύλο ήρθα ξανά αντιμέτωπη με το ερώτημα. «Τι δώρο να του κάνω;;;» Πάντα εύρισκα ακριβά και ωραία δώρα να κάνω στον άλλον.

Πίστευα ότι όσο πιο μεγάλη η αξία του δώρου τόσο μεγαλύτερη είναι και η αγάπη που του προσφέρεις. Και εγώ ήθελα να προσφέρω όσο περισσότερη αγάπη γινόταν….

Ώσπου μια μέρα προσγειώθηκα ανώμαλα. Ήταν πάλι τα γενέθλια μου. Νομίζω θα πήγαινα 20. Ο τότε αγαπημένος μου θεώρησε σωστό να μου φέρει σαν δώρο γενεθλίων ένα πλαστικό χωνί και ένα επίσης πλαστικό δοχείο για να βάζω το λάδι που κουβαλούσα σε μεγάλα μπιτόνια από την Κάρπαθο.

Δεν ήθελε λέει να με βλέπει να βασανίζομαι τόσο πολύ με αυτό το λάδι που κουβαλούσα και το τεράστιο μπετόνι να το σηκώνω κάθε φορά που ήθελα να μαγειρέψω….!!!

Όταν το είδα δεν ήξερα τι να κάνω. Στην αρχή γελούσα. Λέω δεν είναι δυνατόν ο αγαπημένος μου να μου φέρνει τέτοιο δώρο σήμερα, μέρα που ναι….. Αλλά μετά δεν άντεξα…. Του τα έψαλα ένα χεράκι…..!!! Γιατί σας το λέω αυτό; Γιατί ήταν η πρώτη φορά που έκανα παράπονο για δώρο και νομίζω είχα δίκιο.

Μου είχαν μάθει να τα δέχομαι όλα και να χαμογελώ με νόημα…. Αλλά όχι, αυτήν την φορά όχι. Δεν θα το δεχόμουν αβίαστα αυτό το δώρο.!!!

Δόξα τω θεό από τότε δεν ξαναπήρα τέτοιο δώρο από αγαπημένο…. Απλώς το θυμάμαι τώρα και γελάω….

Από εκεί και έπειτα έχω αναπτύξει μια έντονη σχέση με τα δώρα. Θέλω να μου δίνουν και να δίνω. Απλώς έχω την παραξενιά και θέλω να είναι πολύ καλά τα δώρα που θα πάρω και θα μου πάρουν. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η πράξη μετράει και όχι αυτό που σου δίνουν αλλά ειλικρινά δεν πιστεύω ότι το πιστεύει κανείς πραγματικά αυτό. Σίγουρα μετράει και το περιεχόμενο.

Δεν ξέρω αν κάνω λάθος αλλά από ένα δώρο καταλαβαίνεις πολλά για την σχέση που έχει μαζί σου το άλλο άτομο. Πιστεύω ότι ένα πρόχειρο δώρο δηλώνει ότι και το άτομο που στο κάνει αισθάνεται το ίδιο πρόχειρα για σένα.

Ένα καλό και ακριβό δώρο είναι σίγουρα κάτι καλό και αυτός που σου το δίνει ενδιαφέρεται για σένα. Για μένα δεν αρκεί να κάνεις ένα δώρο ώστε να βγάλεις την υποχρέωση, θέλω να είναι καλό το δώρο.

Ίσως να είναι το απωθημένο μου από εκείνη την τσίχλα που χώθηκε μέσα στην χούφτα μου αλλά το δώρο είναι δώρο. Όταν στο δίνει ο άλλος σε τιμάει όπως και να χει.

Αυτά που δεν αντέχω είναι οι εκφράσεις του τύπου…. «τι δώρο να σου κάνω;;;» Όταν αγαπάς και νοιάζεσαι για τον άλλον ξέρεις πάντα τι του χρειάζεται. Και αν δεν ξέρεις φροντίζεις να μάθεις καιρό πριν. Δεν πρέπει να μάθεις την τελευταία στιγμή. Το δώρο για μένα είναι αυτό. Ένδειξη αγάπης και ενδιαφέροντος.

Προσωπικά, δεν ρωτάω ποτέ τα αγαπημένα μου άτομα τι δώρο να τους πάρω…. Και αν το ρωτήσω είναι ρητορικό το ερώτημα. Δηλαδή δεν περιμένω απάντηση. Πολλές φορές το έχω ήδη πάρει το δώρο μου και ας κάνω αυτήν την ερώτηση.

Επίσης, θέλω ωραίο περιτύλιγμα και ωραία αφιέρωση πολλές φορές στα δώρα μου γράφω κάρτες μαζί. Τις θεωρώ πολύ σημαντικές. Δεν ξέρω αν είμαι υπερβολική αλλά εγώ έτσι το καταλαβαίνω το δώρο μου. Δεν ξέρω αν είναι παιδικό απωθημένο αλλά εγώ ποτέ δεν πήρα τετράδια και μολύβια για δώρα σε παιδιά και πάντα μα πάντα τα δώρα μου αρέσουν….

21 Μαΐ 2009

"ΜΑ ΚΑΛΑ, ΕΣΥ, ΠΩΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ;;"

Αυτή η φράση…..
Συνεχώς αντηχεί μέσα στ αυτιά μου!!!
Όποιος με γνωρίσει και μάθει λίγα για μένα η επόμενη ερώτηση του είναι αυτή… πως έγινε και δεν πέρασα στο πανεπιστήμιο.

Προς θεού, δεν το λέω για να σας κάνω την μεγάλη και την σπουδαία, ούτε και για να κλαφτώ. Απλώς είναι μια κατάσταση που αντιμετωπίζω και αποφάσισα ότι πλέον είναι καιρός να σας δώσω μερικές εξηγήσεις γι αυτό.

Πολλά από τα παιδιά μου, (πρώην μαθητές μου) θα δίνουν εξετάσεις –Πανελλήνιες- αυτόν τον καιρό και θεώρησα ότι είναι η κατάλληλη εποχή να δώσω και εγώ τις εξηγήσεις μου….!!!!
Θα σας τα πω όλα…. Όπως ακριβώς έγιναν. Από την αρχή.

Καταρχήν, για να ξηγούμαστε, εγώ ποτέ δεν ήμουνα «φυτό». Στο γυμνάσιο ήμουν αυτό που λένε «μέτρια μαθήτρια» από 14 έως 16 και σπάνια 18 οι βαθμοί μου, αναλόγως με τα κέφια και τις διαθέσεις μου. Δεν ήταν ότι δεν διάβαζα…. Φυσικά και διάβαζα ότι μπορείς να φανταστείς. Από τότε που με θυμάμαι διαβάζω. Απλώς τα σχολικά βιβλία τα βαριόμουν… Διάβαζα πάντα ό,τι μου άρεσε τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο.

Οι βιβλιοθήκες στο σπίτι μου ασφυκτιούσαν. Τα περισσότερα λογοτεχνικά βιβλία που κυκλοφορούσαν την εποχή εκείνη τα είχα διαβάσει. Είχα τρέλα με τα βιβλία. Αυτό βέβαια το οφείλω στην μαμά μου. Μην φανταστείτε ότι ήταν καμιά γυναίκα των γραμμάτων, το αντίθετο μάλιστα. !!!

Απλώς είχε καταλάβει από νωρίς ότι αυτό το παραμύθι με τον «Μεσημερά» που δήθεν θα έρθει να μας απαγάγει αν δεν κοιμηθούμε το μεσημέρι, δεν το χάφταμε, είχε καταλάβει επίσης ότι ούτε με φωνές θα ηρεμούσαμε. Άρχισε λοιπόν και μας διάβαζε διάφορα παραμύθια. Άρχισε από τα κλασσικά και προχώρησε και σε πιο ασυνήθιστες ιστορίες…..!!!!

Φαντάσου!!! Όλα αυτά για να κοιμηθούμε… αλλά εμείς που να κοιμηθούμε;; «Και πως χώρεσε ολόκληρο αρνί στην κοιλιά του λύκου;;;» «γίνεται να ντυθεί ένας λύκος γιαγιά και να ξεγελάσει μια κοκκινοσκουφίτσα;;;» Αυτές ήταν οι αιώνιες απορίες μας και πολλές άλλες…. Φυσικά που να μας πάρει ο ύπνος…!!! Μετά ήρθαν οι μύθοι του Αισώπου και πολλά άλλα διηγήματα και τότε ήταν που ηρεμήσαμε και εγώ και η αδερφή μου και …. Κοιμόμασταν!!

Και ενώ η μαμά μου μας διάβαζε για να κοιμηθούμε η Παναγιώτα η γειτόνισσα μας που ερχόταν κάθε Καλοκαίρι διακοπές από την Ρόδο μας έλεγε να διαβάζουμε για να ξυπνήσουμε….!!! Και φυσικά είχε δίκιο…..

Το αιώνιο παράπονο της μαμάς μου. «Μα δεν διαβάζουν τα βιβλία τους στο σχολείο, όπου είναι το περιοδικό και το εξωσχολικό βιβλίο, εκείνο διαβάζουν» η Παναγιώτα που σας έλεγα, έγνεφε καταφατικά… Δεν πειράζει βιβλίο να είναι και ας είναι και εξωσχολικό….

Και έτσι απενεχοποιήθηκαν τα βιβλία στο μυαλό μου.


Περιττό να σας πω ότι μέχρι την Τρίτη γυμνασίου δεν είχα βγει σχεδόν έξω από την Κάρπαθο. Και ξαφνικά στην Τρίτη γυμνασίου έρχεται το χαρτί από το υπουργείο. Γιορτάζουμε 150 χρόνια συνταγματικού βίου στην Ελλάδα και τα παιδιά θα επισκεφτούν την Αθήνα και τα μνημεία της.

Τέλεια!!! σκεφτήκαμε όλοι. Ευκαιρία να χάσουμε μάθημα!!! Μια εβδομάδα στην Αθήνα θα κάνουμε βόλτες, θα πάμε στα μαγαζιά, θα πάμε σινεμά, θα πάμε θέατρο και πάνω απ όλα δεν θα κάνουμε μάθημα.

Δεν θα σας πολυλογήσω, ίσως να γράψω σε επόμενο άρθρο γι αυτό το ταξίδι αλλά η Αθήνα ήταν μια αποκάλυψη για μένα. Το πούλμαν μας γύρισε όλη τα μνημεία και κάπου ανάμεσα στην οδό Πανεπιστημίου και Καποδιστρίου έκλεισα τα μάτια μου και ψέλλισα…. «Μαρία θα σπουδάσεις και μάλιστα εδώωωω»


Μέχρι την πρώτη λυκείου δεν ήξερα τι σημαίνει φροντιστήριο. Δεν είχα πάει ποτέ και για κανέναν λόγο. Αλλά στην πρώτη λυκείου χρειάστηκε να πάω στα μαθηματικά. Μόνο εκεί. Ποτέ στην ζωή μου δεν είχα διαβάσει μαθηματικά και φυσικά ο βαθμός μου στο πρώτο τρίμηνο ήταν κάτω από την βάση. Το πρώτο και τελευταίο «κάτω από την βάση» που πήρα ποτέ στην ζωή μου. Στις εξετάσεις στο τέλος της ίδιας χρονιάς έγραψα 18!!!

Τα δύο χρόνια του λυκείου πέρασαν πολύ γρήγορα και ήρθε η Τρίτη λυκείου. Και πάλι έπρεπε να διαλέξω μία δέσμη εκείνη την εποχή. Αλλά σε καμία από τις τρεις πρώτες δεν μου άρεσαν τα μαθήματα. Διάλεξα την τέταρτη όχι γιατί την θεωρούσαν τότε την ευκολότερη, αλλά γιατί μ άρεσαν τα μαθήματα.

Συνήθως δεν υπερβάλλω στην ζωή μου, αλλά εκείνη την χρονιά διάβασα υπερβολικά. Ήθελα με κάθε σκοπό να επιτύχω το σχέδιο μου. Να περάσω στην Αθήνα στο πανεπιστήμιο. Να επιτευχθεί ο στόχος μου, αυτό που είχα ορκιστεί πανεπιστημίου και Καποδιστρίου γωνία….

Διάβασα πολύ αλλά όπως αποδείχτηκε κάποιοι άλλοι είχαν διαβάσει πολύ περισσότερο από μένα. Έμεινα εκτός την πρώτη χρονιά… Βέβαια κατάφερα να γράψω ένα 15 στην έκθεση πράγμα πολύ σπουδαίο εκείνη την εποχή και μάλιστα χωρίς φροντιστήριο σας ξαναλέω.

Η επόμενη χρονιά με βρήκε στην Αθήνα πραγματικά… για φροντιστήριο!!! Θα έδινα και δεύτερη φορά εξετάσεις και έπρεπε να διαβάσω. Και πράγματι διάβασα. 15 μέρες νωρίτερα από τις εξετάσεις κατέβηκα Κάρπαθο για να δώσω εξετάσεις. Και τελικά ήρθε η μέρα….

Είχα μια ιεροτελεστία. Αποβραδίς δεν διάβαζα τίποτα, πήγαινα μια χαλαρή βόλτα, έκανα ένα μπανάκι με την ησυχία μου, έβλεπα λίγη τηλεόραση, έτρωγα ένα σοκολατάκι για την μνήμη και έπεφτα για ύπνο.

Το πρωί φορούσα τα ρούχα μου, έπινα έναν καφέ, κοιτούσα για τελευταία φορά τις σημειώσεις, μου άναβα και ένα κερί στην παναγία και ξεκινούσα για το σχολείο.

Κάθε μέρα γυρνούσα χαρούμενη από το σχολείο. «Μαμά έγραψα καλά» και κατευθείαν στην τηλεόραση για να δω τις απαντήσεις των θεμάτων. Και ναι, είχα δίκιο, είχα γράψει καλά….

Ώσπου ήρθε και η τελευταία μέρα. Τα μαθηματικά. Πάντα το φοβόμουν αυτό το μάθημα. Το είχα διαβάσει περισσότερο από κάθε άλλο μάθημα. Αλλά μέσα μου ένιωθα έναν τρόμο.

Το τελευταίο μου μάθημα για το πανεπιστήμιο. Στην παναγία άναψα δύο κεριά ένα για μένα και ένα για τα μαθηματικά….. τώρα ήθελα διπλή βοήθεια.

Στο θρανίο περιμένοντας τα θέματα προσπαθούσα να αστειευτώ με τους συμμαθητές μου αλλά εμένα με είχε ήδη λούσει κρύος ιδρώτας. «και εάν είναι δύσκολα;» «Και αν δεν τα ξέρω;» «Θεέ μου κάνε να μην πέσουν τα «όρια»»

Όταν ήρθαν τα θέματα δεν τα κοίταξα καν. Άρχισα να γράφω αμέσως την θεωρία. Την είχα γράψει τέλεια. Πήγα να ξεκινήσω την πρώτη άσκηση αλλά…. Δεν μπορούσα να καταλήξω σε συμπέρασμα. Να βρω την λύση με λίγα λόγια. Ξεκίνησα την δεύτερη άσκηση. Πάλι το ίδιο. Την Τρίτη κοκ.

Άρχισαν να τρέμουν τα χέρια μου, το στυλό μου δεν ακολουθούσε την σκέψη μου και ξέσπασα σε κλάματα. Τα δάκρυα έτρεχαν ποτάμι και λέρωσαν την λευκή κόλλα που από ώρα αγωνιούσα να γεμίσω.

Για μια στιγμή πέρασαν όλα από μπροστά μου, η δική μου απογοήτευση, ο δικός μου κόπος και προσπάθεια. το ρεζιλίκι της αποτυχίας, η στεναχώρια των δικών μου.

Έλυσα και ένα τελευταίο ολοκλήρωμα, σκούπισα τα δάκρυα μου και θυμήθηκα ένα ποίημα που είχα διαβάσει κάπου κάπως κάποτε. «Σαν έτοιμος από καιρό σαν θαρραλέος… αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεται…»

Ντιν νταν ντιν νταν το ρολόι της Μητρόπολης χτύπησε 11 φορές και εμείς έπρεπε να παραδώσουμε τα γραπτά μας….

Όλο το καλοκαίρι που πέρασε μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα ήταν εφιαλτικό για μένα. Είχα πλέον αποχαιρετίσει το όνειρο για κάποιο πανεπιστήμιο. Την είχα αποχαιρετίσει την Αλεξάνδρεια μου….. !!!!



Για να σας φύγει η απορία τελικά έγραψα 10 στα μαθηματικά και πέρασα στο ΤΕΙ Αθήνας στο τμήμα Διοίκησης επιχειρήσεων.

10 Απρ 2009

ΤΑ ΠΑΓΩΤΑ ΟΙ ΚΡΕΜΕΣ ΚΑΙ Η .... ΑΝΟΙΞΗ

Ίσως να φταίει η Άνοιξη που μπαίνει σιγά σιγά ίσως να φταίει και η αλλαγή της ώρας που έκανε τις μέρες να φαίνονται μεγαλύτερες…

Βλέπω τον καιρό και ήδη έχει ανέβει η θερμοκρασία…Δεν ξέρω πόσα ρούχα θα βγάλει ακόμα η Πετρούλα για να μας πείσει γι αυτό… αλλά εγώ αισθάνομαι μια μικρή μελαγχολία….

Τώρα θα μου πεις ότι αυτό είναι παράξενο και ασυνήθιστο… Τώρα που πιάνουν οι ζέστες οι άνθρωποι χαίρονται βγαίνουν έξω διασκεδάζουν λιάζονται χαλαρώνουν…. Ναι μπορεί να είναι και έτσι….

Πέρασε και η παρέλαση της 25ης Μαρτίου γεγονός που σημαίνει ότι βγήκαν και τα πρώτα παγωτά. Στην Κάρπαθο δεν μπορούσες να φας παγωτό πριν από τις 25 Μαρτίου γιατί πολύ απλά δεν πωλούσε κανένα μαγαζί.

Στις 25 Μαρτίου λοιπόν κατάφταναν τα πρώτα ΕΒΓΑ και η χαρά μας ήταν πολύ μεγάλη… Για αγνώστους λόγους όταν ήμουν μικρή -αλλά τώρα που μεγαλώνω και καταλαβαίνω λίγο περισσότερο τον κόσμο- λέω ότι είναι θέμα ανταγωνισμού, τα ΕΒΓΑ εξαφανίστηκαν και πήραν την θέση τους τα Algida.

Καλλίγραμμα μοντέλα να τρώνε παγωτά με τέλεια ευχαρίστηση. Και συ να τα βλέπεις στην τηλεόραση να τα λιγουρεύεσαι. Να νομίζεις ότι άμα το φας θα γίνεις σαν και αυτές τις μοντέλες….

Λες γι αυτό να έτρωγα πολλά παγωτά μικρή;;; Δεν το είχα σκεφτεί έτσι… Ίσως λειτουργούσε το υποσυνείδητο μου και έλεγε «φάτο Μαρία και θα τους την φέρουμε»

Τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν… Τα περιττά κιλά έκαναν την εμφάνιση τους. Μαζί και οι κρέμες στην τηλεόραση για σφιχτό και αδυνατισμένο κορμί. Πάλι με μοντέλες.

Γι αυτό σου λέω μελαγχολώ. Δεν αντέχω αυτή η αιώνια πάλη του καλού με το κακό… Μόνο εδώ και το καλό και το κακό έχουν το ίδιο πρόσωπο. Καλλίγραμμα μοντέλα που δρουν στο υποσυνείδητο σου. Να γίνεις έτσι σαν και αυτές. Η τέλεια ομορφιά , η καταξίωση , η δικαίωση.

Δεν ήμουνα πάντα παχουλή…. Όχι…. Διάφορες συγκυρίες το έφεραν έτσι και πάχυνα. Θυμάμαι τον εαυτό μου να φοράει τα καυτά σορτς και τα εφαρμοστά φορέματα. Αλλά και πάλι ευχαριστιά δεν έβρισκα.

Τότε ήμουν αδύνατη. Έπρεπε να φάω. Η μαμά μου με κυνηγούσε με το πιρούνι και αν καμιά φορά με έπιανε τρέμουλο έφταιγε το φαγητό. Κι όμως δεν ήταν έτσι.

Τα τελευταία 5 χρόνια πάχυνα. Αλλά πάχυνα πολύ. Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου πιο παχύ. Έχω κλάψει πολύ γι αυτό. Λες και ήταν κάτι που με το κλάμα θα το ξορκίσω και θα περνούσε…. Λες και κάποια αόρατη δύναμη θα με λυπόταν και θα με απάλλασε από το λίπος. Φυσικά αυτό δεν έγινε ποτέ.

Και έτσι εγώ εξακολουθούσα να κλαίω και να τρώω… να κλαίω για την κατάντια μου και να τρώω. Οι άνθρωποι γύρω μου μην ξέροντας τι συμβαίνει ερχόντουσαν άλλες φορές καλοπροαίρετοι και άλλες φορές κακοπροαίρετα να μου δώσουν κάθε λογής δίαιτα και μαντζούνι που θα με αδυνάτιζε.

Προσπάθησα να κάνω δικιά μου δίαιτα να κάνω δίαιτα της φιλενάδας μου να κάνω δίαιτα του περιοδικού, προσπάθησα να τα κόψω όλα να μην τρώω τίποτα, έφαγα σκόνες με γεύση καπουτσίνο και πορτοκάλι, έφαγα σκόνες του διαιτολόγου με γεύση βανίλια.

Πήρα κρέμες για να αδυνατίσω, πήρα αλόη, πήρα τσάι λιποδιαλυτό πήρα ποδήλατο γυμναστικής και τελευταία πήρα και .......



.....την συνέχεια της ιστορίας μπορείτε να την διαβάσετε στο βιβλίο μου "Παράλληλες σκέψεις..." που μπορείτε να παραγγείλετε μέσω e-mail ή στο τηλέφωνο 6972 928934,  μπορώ να σας το στείλω οπουδήποτε με αντικαταβολή. και κοστίζει 13 ευρώ. 

16 Μαρ 2009

ΤΟ Σ΄ΑΓΑΠΩ


Διαβάζοντας αυτό που θα γράψω μόνο και μόνο από τον τίτλο θα αρχίσεις να δυσανασχετείς. Το σ αγαπώ θα πεις… άντε πάλι … μια από τα ίδια… δεν βαρεθήκατε πια;;; Τόσα βιβλία έχουν γραφτεί τόσα τραγούδια έχουν τραγουδηθεί… Θέε μου τι κλισεεεεεε;;;;
Οι πιο ρομαντικοί από σας θα πουν ότι είναι ωραίο θέμα και πάντα θα συγκινεί το ανθρώπινο είδος. …. Ναι και αυτό μετράει δεν λέω όχι.

Άσχετα όμως με το τι θα σκεφτεί ο καθένας σας, για μένα το σ αγαπώ έχει ξεχωριστή σημασία. Και θα μου πεις για όλους μας έχει… απλώς εγώ δεν ήξερα ότι είχε και για μένα τόση μεγάλη σημασία. Απλώς πιάστηκα αδιάβαστη σε μια ανύποπτη στιγμή σε μια συζήτηση με κάτι φίλες μου από τα παλιά.

Και ιδού ο διάλογος:
- ΦΙΛΗ:, ώστε λοιπόν αρνείσαι να μεγαλώσεις εε;;
- ΕΓΩ:, ναι…
- ΦΙΛΗ:, ναι αλλά ο καιρός περνάει πρέπει να βρούμε κάποιον να αγαπήσουμε να αγαπηθούμε
- ΕΓΩ:, εεεε σιγάααα!!!
- ΦΙΛΗ:, τι σιγά δεν θες να αγαπηθείς;;;
- ΕΓΩ:, να σου πω κάτι; Εγώ σε όλες μου τις σχέσεις μέχρι τώρα δεν έχω πει ποτέ μου σ αγαπώ στον άλλον που ήταν δίπλα μου…όσο μεγάλο και αν ήταν το διάστημα που διαρκούσε η σχέση μου.
- ΦΙΛΗ:, ώστε ποτέ δεν έχεις πει σ αγαπώ;;;;;;;;;

Και ο διάλογος θα σταματήσει εδώ.
Ναι, κυρίες και κύριοι δεν έχω πει ποτέ σ αγαπώ.
Το συνειδητοποίησα τώρα. Δεν είναι πολύ παράξενο;
Μια ζωή θυμάμαι τον εαυτό μου να είναι αφηρημένη, να ζωγραφίζει καρδούλες......


«Μαρία και ερωτηματικό ίσον λοβ φορ έβερ».

Έγραφα μαντινάδες, ποιηματάκια . Να φανταστείς ούτε τα ημερολόγια δεν άφηνα ήσυχα. Έπαιρνα τις σελίδες που έγραφαν ρητά για αγάπες και έρωτες και τα αντέγραφα στο ημερολόγιο μου.

Τώρα που είπα στο ημερολόγιο μου….
Τι μανία και αυτή; Από τότε που έμαθα να γράφω ξεκίνησα να γράφω και ημερολόγιο. Μέσα στις ροζ αρωματικές σελίδες έγραφα αυτά που η ψυχή μου αισθανόταν και το σώμα αρνιόταν πεισματικά να βιώσει. Η μόνη διαφορά ήταν ότι εκεί δεν κρυβόμουν έγραφα «Μαρία και Μανώλης πχ ίσον λοβ φορ έβερ.»

Το ημερολόγιο μου ήταν το καταφύγιο μου. Όταν καταγράφονταν εκεί νόμιζα ότι τα είχα ζήσει κιόλας. Πόσο χαζή θα μπορούσα να είμαι;;;

Περίμενα το καλοκαίρι σαν την Δευτέρα παρουσία.
Ερχόταν η φίλη μου η Μαρία Δ. από την Αθήνα και ανταλλάζαμε τα ημερολόγια μας. Διάβαζε η μια της άλλης. Αυτό ήταν η έκφραση υπέρτατης φιλίας.

«Μαρία εσύ γράφεις πολύ πιο διαφορετικά από μένα» μου έλεγε. «μάλλον εσύ αγαπάς πιο πολύ από μένα!» ήταν η διαπίστωση της.  Ναι, το είχα δεχτεί από μικρή ότι αγαπώ πιο πολύ από κείνη,  και το ημερολόγιο ήταν ο μάρτυρας...

Μπορεί να γελάσετε αλλά δεν είναι 5 χρόνια από τότε που σταμάτησα να γράφω ημερολόγιο. Και ο λόγος; Ακόμα πιο αστείος. Η φίλη μου έμεινε έγκυος και το καλοκαίρι θα γεννούσε. ¨

Όπως καταλαβαίνετε κάθε άλλο παρά την όρεξη μου θα είχε να διαβάζει για τους όχι φανταστικούς τώρα πια έρωτες, αλλά με την φαντασία που τους περιέγραφα.

Από την άλλη όσο και αν δεν ήθελα να μεγαλώσω έπρεπε να συμβιβαστώ με την πραγματικότητα. Ήμουν πια μεγάλη για ημερολόγιο….

Κοντεύουν τώρα 5 χρόνια όσα και το αγοράκι της φίλης μου που έχουμε να τα πούμε τόσο στενά με την Μαρία. Άλλες ανάγκες άλλες προτεραιότητες βλέπεις.  Και ξαφνικά προχθές αυτή η κουβέντα. Αυτή η διαπίστωση.

Μα είναι τελείως οξύμωρο σχήμα να αγαπάς κάποιον από μικρή και ξαφνικά να υπερηφανεύεσαι ότι δεν έχεις πει ποτέ σ αγαπώ. Σχεδόν μελαγχολώ…. «Αλίμονο σε αυτούς που δεν αγάπησαν ζωή, την ομορφιά σου δεν την χάρηκαν» λέει το τραγούδι και ψάχνω να βρω τρόπους να το αντικρούσω.

Η μικρή Μαρία έγραφε «Μαρία και ερωτηματικό ίσον λοβ φορ έβερ.» Και εννοούσε κάποιον. Αυτός ο κάποιος υπήρχε. Αν ήθελες να βρεις το όνομα του μπορούσες απλώς να κρυφοκοιτάξεις στο ημερολόγιο της.

Αυτό που με τρόμαξε περισσότερο στην διαπίστωση της φίλης μου ήταν ότι αν υποθέσουμε ότι τώρα ζωγράφιζα μια καρδούλα θα έγραφα Μαρία + ……. =  ………..  δεν υπάρχει κάποιος δεν υπάρχει συναίσθημα.
 
Τώρα που το ξανασκέφτομαι αν ζωγράφιζα κατά λάθος κάποια καρδούλα το πιο πιθανό είναι να την έσβηνα γρήγορα γρήγορα μην με πάρουν χαμπάρι και πουν ότι παλιμπαιδίζω….

Ίσως τα κόμπλεξ που κατά καιρούς κουβαλάω μαζί μου και πάνω μου και δίπλα μου και μέσα μου να μην με αφήνουν να νιώσω την πραγματικότητα, να νιώσω την ένταση το συναίσθημα να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο,  ίσως τελικά και εγώ να μην αγαπήθηκα τόσο ώστε να καταφέρω να ξεστομίσω αυτήν την τόσο μαγική λέξη. Αλλά αυτό που πιστεύω ακράδαντα είναι όταν τελικά την  ξεστομίσω θα αγαπώ πραγματικά.

Μπορεί να αργήσει αυτή η μέρα ή και μπορεί να είναι πολύ κοντά αλλά κάποια στιγμή θα το πω σε κάποιον. Δεν θα το γράφω σε χαρτάκια επειδή δεν μου βγαίνει, δεν θα αφιερώνω τραγούδια, δεν θα το εννοώ από τα συμφραζόμενα  απλώς θα το πω…

Μαρία + ? = love for ever










Αφιερωμένο στην φίλη μου την Μαρία Διάκου που όσο καλά και αν νομίζει ότι με ξέρει εξακολουθεί να εκπλήσσεται από μένα.














Μαρία + ? = love for ever