Η ομορφιά των γενεθλίων

Δεν θα γράψω για τα χρόνια που περνούν ούτε και για τις ρυτίδες που αφήνουν, η ομορφιά της ηλικίας βρίσκεται στις εμπειρίες, σε όλα αυτά που έχεις καταφέρει μόνη σου,  για όλα τα όνειρα που είναι ακόμα εκεί και δεν τα έχεις εγκαταλείψει που όσο περνάει ο καιρός, φτάνεις όλο και πιο κοντά τους, έτσι... με αργά αλλά σταθερά βήματα.

Η ομορφιά της ηλικίας, βρίσκεται σε εκείνο το άγρυπνο μάτι που βρίσκεται δίπλα σου, που σου κάνει παρέα και σε κάνει ευτυχισμένη, στο χαμόγελο του παιδιού σου, στην πρώτη του λεξούλα, στο πρώτο του βήμα, στο πρώτο του σκίρτημα όταν είναι μέσα στην κοιλιά σου.

Η ομορφιά είναι στην στιγμή, σε ένα φευγαλέο κοίταγμα. Στον Σπύρο που σου λέει ότι είσαι ακόμα όμορφη και ας είναι ένας άντρας δοσμένος αλλού.  Όσο μεγαλώνεις - ευτυχώς- μπορείς να κάνεις ακόμα φίλους, μπορείς να αγαπάς αληθινά και σε βάθος, να συγχωρείς πάθη και συμπεριφορές, που δεν περνούν το μέτρο όμως.

Ξεκαθαρίζεις ποιοι είναι οι φίλοι σου, ποιοι ήταν οι άνθρωποι που δεν άξιζαν να είναι μαζί σου και προχωράς στον δικό σου δρόμο, με εκείνο το αστραφτερό χαμόγελο και την λάμψη στο μάτι, που έχουν οι πετυχημένοι άνθρωποι, αυτοί που όλοι θαυμάζουμε και θέλουμε να τους μοιάσουμε.

Δεν λυπάμαι πια που μεγαλώνω. Δεν λυπάμαι γενικώς, βλέπω την ζωή όσο αισιόδοξα μπορώ να την δω μέσα στην τόση μαυρίλα που μας βομβαρδίζουν καθημερινά. Πέρασα πολλά και βγήκα νικήτρια, τώρα είμαι έτοιμη να ανέβω στο βάθρο, να πάρω το μετάλλιο που τόσο μου αξίζει.

Δεν θέλω επαίνους και "χρυσάφια", θέλω απλώς να συνεχίσω να κάνω όνειρα, να απολαμβάνω αυτές τις μικρές καθημερινές στιγμές, ένα καφέ στον Γιάννη, ένα πείραγμα από την Μίτση, το, "τι κάνετε κυρία Μαρία;" της Χριστίνας, μία πολιτική ανάλυση με τον Γιώργο, μία ψυχανάλυση με την Λίνα και άλλες μικρές στιγμές ευτυχίας, με τους μικρούς ήρωες της καθημερινότητας μου. Γιατί εκεί είναι η ομορφιά, είναι μέσα στα χέρια σου, αρκεί να την δεις και να την κρατήσεις.

Η ομορφιά είναι στα μάτια, στον τρόπο που σε κοιτάνε, στον τρόπο που αγωνιούν μαζί με σένα, στον τρόπο που στεναχωριούνται όταν όλα πάνε στραβά και στον τρόπο που ακτινοβολούν όταν όλα είναι καλά και πάλι.

Η ομορφιά είναι στο μυαλό των αγαπημένων σου, στην σκέψη τους για σένα, στο κουδούνισμα του τηλεφώνου από την Κρήτη, από την Πάρο, από την Σίφνο από την Κάρπαθο και στα Skype από την Κίνα και τα Messenger calls από την Αμερική, στα inbox από την Αφρική, τα e-mails από τον Καναδά, γιατί τώρα έχουμε γίνει και ιντερνάσιοναλ.

Και η ομορφιά είναι ακόμα εκεί... Παραμονεύει, με την πρώτη ευκαιρία εμφανίζεται και εμφανίζονται μαζί της και όλοι οι άντρες και όλοι οι θαυμαστές κρυφοί και φανεροί με αποτέλεσμα εσύ να νιώθεις όμορφα, και θα νιώσεις!

Σήμερα λοιπόν που είναι τα γενέθλια μου, δεν θα πάρω κανένα δώρο από κανέναν, θα πιώ ένα λευκό κρασί και θα χαρίσω εγώ ένα δώρο μόνο σε αυτούς που μ αγαπούν. Αυτό που ήθελαν πάντα από μένα....

Χαρούμενα Γενέθλια λοιπόν, η ζωή είναι ωραιότερη μετά τα τριάντα με μάτια φεγγάρια και όνειρα που δεν μπορείς να δαμάσεις

Οι δέσμιοι των Δεσμών

Όσοι είστε πάνω από τριάντα χρονών και αναλογιστείτε την εποχή και τον τίτλο που δημοσιεύω αυτό το κείμενο, σίγουρα θα καταλάβατε ότι το θέμα μου, δεν είναι άλλο από τις πανελλήνιες εξετάσεις και τον τρόπο εισαγωγής στα πανεπιστήμια.

Είχα την ατυχία, να ανήκω σε μία γενιά που έπρεπε να δώσει τις λεγόμενες πανελλήνιες εξετάσεις ακολουθώντας μία εκ των τεσσάρων Δεσμών. Κάθε Δέσμη και μία άλλη ιστορία, κάθε παιδί και ένα ρομπότ ρυθμισμένο στον αυτόματο, με μηχανικές κινήσεις, με λέξεις από την έκφραση-έκθεση, βασίλισσα η παπαγαλία στον θρόνο της απομνημόνευσης. Και όποιος είχε γερά νεύρα άντεχε στην πίεση και στο άγχος.

Αν θέλω να θυμηθώ την χειρότερη μου εποχή, ήταν η τρίτη Λυκείου. Όταν τελείωνε το σχολείο έτρεχα στο φροντιστήριο και όταν τελείωνε το φροντιστήριο, έπρεπε να διαβάσω όλα τα υπόλοιπα μαθήματα, συν την παπαγαλία της ιστορίας και της πολιτικής οικονομίας που έπρεπε να μάθω όπως ακριβώς τα είχε γράψει η συγγραφική ομάδα του υπουργείου παιδείας. Δεν έπρεπε να ξεχάσω ούτε το κόμμα, ούτε και το περιεχόμενο των παρενθέσεων και των αγκύλων αν ήθελα να επιτύχω.

Και οι σειρήνες ήταν πολλές... Το άνθος της ηλικίας μου και οι ορμόνες μου που έκαναν ένα ξέφρενο πάρτυ, τα φλερτ που άφησα πίσω μου, τα γλέντια και τα ξενύχτια που τους έκλεισα ερμητικά την πόρτα. Οι βόλτες και η ανεμελιά της εφηβείας. Φορτώθηκα ένα άγχος και μία ευθύνη, χωρίς να το θέλω και χωρίς να το ζητήσω. Η επιτυχία ήταν μονόδρομος και τα τέσσερα μαθήματα ήταν το διαβατήριο προς εκεί.

Η μέρα των εξετάσεων φάνταζε κάτι μακρινό. Σαν έναν τυφώνα που σαρώνει στο διπλανό κράτος και λες "δεν θα περάσει από εδώ" όμως όσο περνούσαν οι μέρες και οι μήνες ο "τυφώνας" έφτασε και στην δική μου ζωή. Η τηλεόραση, το ραδιόφωνο και όλα τα μέσα εκείνης της εποχής, είχαν συνωμοτήσει και το αποκλειστικό θέμα συζητήσεων ήταν οι Πανελλήνιες.

Πάρε τονοτίλ για έξτρα ενέργεια, πάρε βιταμίνες για έξτρα αντοχή, πάρε αυτό το σιρόπι για να διώξεις το άγχος κοκ. Εγώ πήρα τα πόδια μου και πήγα στο σχολείο, έγραφα τα μαθήματα σαν ένα καλοκουρδισμένο ρομποτάκι. Δεν σκεφτόμουν  αν θα περάσω, δεν σκεφτόμουν καν το ενδεχόμενο της αποτυχίας σκεφτόμουν μόνο την μεγάλη φυγή...

Σκεφτόμουν μόνο ότι δεν θα έβαζα ξανά τον εαυτό μου σε τέτοια δοκιμασία, σκεφτόμουν μόνο ότι θα ακολουθήσουν ανέμελα χρόνια. Και τα ανέμελα χρόνια ήρθαν και πέρασαν σαν σφαίρα, χωρίς να το καταλάβω. Μπορεί να μην χρειάστηκε τόσο επίπονη παπαγαλία στο πανεπιστήμιο, αλλά το διάβασμα ήταν αντίστοιχα πολύ.

Και είναι τέσσερα χρόνια μόνο, τέσσερα χρόνια γαμώτο και μετά η αποφοίτηση. Δεν ήθελα να είμαι αιώνια φοιτήτρια αλλά όπως αποδείχτηκε μέχρι στιγμής οι σπουδές μου δεν έχουν τελειώσει.

Και εκεί που νόμιζα ότι το στρες και το άγχος το μεγάλο, το είχα περάσει στις Πανελλαδικές το ηθικό μου καταρρακώθηκε όταν ήρθε η ώρα για να βγω στην αγορά εργασίας. Έχω δουλέψει σε πολλές επιχειρήσεις δημόσιες και μη. Έπιασε και η κρίση, η ανεργία έφτασε στο 35% και τελικά αυτό το άγχος και το στρες δεν συγκρίνονται με αυτό των εξετάσεων.

Όσοι είστε πάνω από τριάντα με καταλαβαίνετε. Η γενιά μου πέρασε απίστευτα "βασανιστήρια" για να μπει σε ένα άθλια Ελληνικό Πανεπιστήμιο, για να καταλήξει στην καλύτερη των περιπτώσεων να δουλεύει τετράωρο, για διακόσια ευρώ, ανασφάλιστη.

Σκοπός μου δεν είναι να θίξω τους υπεύθυνους που μας φέραν ως εδώ, αλλά κατέληξα ότι συμφωνώ και εγώ με την άποψη ότι η Ελλάδα, "τρώει" τα παιδιά της. Και αν εσείς που διαβάζετε αυτό το κείμενο είστε δεκαοκτώ χρονών και έχετε την δυνατότητα, φύγετε, φύγετε στο εξωτερικό, αν θέλετε να δουλέψετε σκληρά και να κάνετε κάτι καλύτερο για τους εαυτούς σας και το μέλλον σας.

Εγώ είμαι εδώ και έχω κολλήσει εδώ, γιατί εξακολουθώ να είμαι ρομαντική και να τρέφω ελπίδες, ότι σε αυτήν την χώρα, μία μέρα θα ξημερώσει μία άσπρη μέρα  

Ρόδο Κόκκινο

Πέρασε η πρωτομαγιά  δεν σου φερα στεφάνι

γιατί σαι ρόδο κόκκινο  και περιττό μου φάνει

"Εγώ ήμουν όμορφη στα νιάτα μου και ο Σάββας με αγάπησε πολύ. Μάλιστα αυτήν την μαντινάδα μου την είχε πει μία πρωτομαγιά πριν παντρευτούμε. Μου χε πει και άλλες αλλά που να τις θυμάμαι καλέ όλες τώρα;

Α! Σα να θυμάμαι τώρα μία   

Μα τω θεό Απόλλωνα και για την Αφροδίτη

 Έχουνε τα ματάκια σου ερωτικό μαγνήτη

Όταν γυρίσω και σε δω εις την ταράτσα επάνω

θαρρώ πως είσαι η παναγιά και τον σταυρό μου κάνω....

Πες μας κι άλλες Μαριγούλα την παρακαλούσαμε η αδερφή μου και εγώ και αυτηνής ήταν η χαρά της να μας λέει για το πόσο την είχε ερωτευτεί ο Σάββας της, ο ένας και μοναδικός άντρας που γνώρισε και αγάπησε μέχρι τέλους.

Στον ουρανό και αν ανεβείς και κάτσεις με τ΄αστέρια

δεν έχεις πια ξεγλυτωμό απ΄τα δικά μου χέρια.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που σου αφήνουν ανεξίτηλο "το μελάνι της παρουσίας τους" στην ζωή σου, που η ζωή σου η ίδια από τα μικράτα σου είναι γεμάτη αναμνήσεις από αυτούς τους  ανθρώπους, που μεγαλώνεις μαζί τους, μαζί με τις παραξενιές και τις νοοτροπίες τους.

Μία γυναίκα που κυριολεκτικά με μεγάλωσε και με είχε στην αγκαλιά της από μωρό, ήταν η λεγόμενη Μαριγούλα του Σάββα. Έτσι την ήξερα, η Μαριγούλα του Σάββα του Καλλίδη. Τα σπίτια μας ήταν απέναντι στο χωριό, οι κόρες της είχαν μεγαλώσει και μέναν στον Πειραιά και αυτή η γυναίκα φύσει κοινωνικός άνθρωπος, αναζητούσε την παρέα και την συντροφιά της μαμάς μου, όταν ο Σάββας ήταν στο καφενείο ή στο μεροκάματο.

Τον περίμενε πάντα το μεσημέρι γύρω στις δύο η ώρα, στο κατώφλι του σπιτιού μας να ξενεφάνει στο στενό, έκανε μία στάση και αυτός στο σπίτι μας για ένα τσιγάρο λυτρωτικό και μετά κατέβαινε να φάει το νόστιμο φαγητό της Μαριγούλας. Πολλές φορές όταν δεν είχε τσιγάρα με έστελνε να πάω να του πάρω το ΠΡΩΤΟΝ αυτά ήταν τα τσιγάρα του.

Κάποιες άλλες φορές ξάπλωνε στον καναπέ μας η Μαριγούλα, έτσι λίγο να ξαποστάσει και να πιει τον καφέ που της ετοίμαζε η μαμά. Πάντα Ελληνικό με ολίγη και καλό καϊμάκι, άμα δεν είχε καϊμάκι ο καφές δεν άξιζε για την Μαριγούλα και ήθελε να τον πίνει πάντα από τα χεράκια της μαμάς μου. Μικρό κορίτσι εγώ δεν με αφήναν να φτιάχνω καφέδες και έτσι έκανα την σερβιτόρα.

Πολλές φορές της έχυνα τον καφέ αλλά ποτέ δεν μου φώναξε, το μόνο που θυμάμαι να μου λέει  είναι ότι όταν μεγαλώσω θα πηγαίνουμε στο διαμέρισμα μου κάτω στα Πηγάδια και θα της φτιάχνω εγώ τον καφέ και θα της τον σερβίρω στο μπαλκόνι μου. Και εγώ χαιρόμουν και καμάρωνα σαν γύφτικο σκεπάρνι.

Η αδυναμία της ήταν οι κόρες της. Η Χρυσάνθη η καθηγήτρια και η Σοφία η κομμώτρια, τις αγαπούσε και τις δύο πάρα πολύ, αλλά η μεγαλύτερη της αδυναμία της ήταν ο Σταύρος το μοναδικό της εγγόνι. Τον είχε σαν πρίγκιπα και τον περίμενε κάθε καλοκαίρι που θα τελείωνε το σχολείο, να έρθει να κάνει τις διακοπές του.

Με τον Σταύρο ήμαστε φίλοι από μικροί, τον θυμάμαι να κάθεται στην πεζούλα της γιαγιάς του και να μου τραγουδάει το "Μαρία με τα κίτρινα" Η Μαριγούλα φοβόταν μην πέσει κάτω από την πεζούλα της και του φώναζε "Σταύρο κάτσε καλά, Σταύρο κάτσε ίσια" αλλά εκείνος ήθελε να την πειράζει και έκανε σκανταλιές.

Αλλά και εμείς κάναμε σκανταλιές όπως εκείνη την ημέρα που πήγαμε και κόψαμε όλα τα μανταρίνια από την αυλή της. Η αυλή της γιαγιάς Μαριγούλας είχε στην μέση μία όμορφη και φουντωτή μανταρινιά που κάθε χρόνο έκανε κάτι ζουμερά μανταρίνια. Κάθε φορά που ήταν η εποχή η Μαριγούλα ερχόταν με μία "αγκαλιά" μανταρίνια στην μαμά μου έτσι για να φάνε τα παιδιά έλεγε.

Και ξαφνικά όλα αυτά τελείωσαν, πάνε και οι καφέδες, πάνε και τα μανταρίνια και οι βόλτες στον Άγιο Βλάση και οι καφέδες στο διαμέρισμα μου στα Πηγάδια και τα πάντα. Η Μαριγούλα ήρθε στον Πειραιά να δει τις δύο αγαπημένες της κόρες, την Σοφία και την Χρυσούλα. Ήρθε και έμεινε...

Πάνε τώρα 40 μέρες που έμαθα ότι η Μαριγούλα είναι στην γειτονιά των αγγέλων, "έφυγε" ένας άνθρωπος που ήταν άρρηκτα συνδεδεμένος με τα παιδικά μου χρόνια. Και ξέρεις κάτι; Όσο φεύγουν αυτοί οι άνθρωποι, τόσο αισθάνεσαι εσύ ότι μεγαλώνεις και αυτό δεν είναι πάντα καλό.

Όταν κόβεται ο ομφάλιος λώρος με τα παιδικά σου χρόνια, όταν δεν έχεις πια μάρτυρες της παιδικής σου αφέλειας, ανωριμότητας και όποιας εξυπνάδας, τότε τι μένει; να είσαι εσύ η γραφική φιγούρα στις ζωές άλλων μικρών παιδιών και ίσως, σιγά σιγά να σκέφτεσαι ότι ήρθε και η σειρά σου να μεγαλώσεις, να ανησυχήσεις αλλά και να προστατεύσεις τους ανθρώπους που έχεις γύρω σου και σ΄ αγαπούν όπως έκανε και η ίδια.

Καλό ταξίδι Μαριγούλα, Αιωνία η μνήμη. 

Χαρούμενο και υγιές 2015

Για το νέο χρόνο που έφτασε γεμάτος υποσχέσεις

θέλω μόνο να ευχηθώ:

Υγεία

Αγάπη

Χαρά

Υπομονή

Επιμονή

Χαμόγελα

Δημιουργία

Πολλά λεφτά

Με αγάπη,

Μαρία Ι. Χαλκιά

Αγαπητή μου Google τι θα μου φέρεις αυτά τα Χριστούγεννα;

Και ξυπνάει το δεκάχρονο το πρωί, με μία τρελή διάθεση, και λέει συνεχώς ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης, και όσο εσύ προσπαθείς να τον καθησυχάσεις και να του πεις ότι κάνει λάθος και ότι υπάρχει Άγιος Βασίλης και θα του φέρει το δώρο του τα Χριστούγεννα, τόσο αυτό πεισμώνει, μέχρι που να σε κάνει να μην έχεις πια άλλα επιχειρήματα.

Πιάνει λοιπόν το λάπτοπ που έχεις αφήσει για πολλοστή φορά ανοιχτό και πληκτρολογεί. "Υπάρχει Άγιος Βασίλης;" η Google βγάζει 3 εκατομμύρια απαντήσεις σε κλάσματα του δευτερολέπτου και πρώτη πρώτη, δεσπόζει η απάντηση στην ερώτηση του "Οχι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης"

Και με μία αυθάδεια σου λέει το μικρό, "δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης, το λέει και η Google" και εσύ απαντάς ότι "καμία φορά η Google κάνει λάθος" αλλά δεν σε πιστεύει, γιατί βλέπει εσένα και όλο σου το σόι, με την παραμικρή απορία που έχετε, να ρωτάτε την Google και ό,τι σας πει το πιστεύετε και δεν έχετε άλλο επιχείρημα μόνο ότι "το είπε η Google".

Το χειρότερο είναι όταν ανακαλύψει ότι εσείς βάζατε στην Χριστουγεννιάτικη θηκούλα κάθε μέρα ένα σοκολατάκι, μέχρι να έρθουν τα Χριστούγεννα. "Δηλαδή με κορόιδευες μαμά;" αν του πεις όχι ξέρεις ότι δεν θα σε πιστέψει, έτσι το ζαλισμένο σου μυαλό βρίσκει μία φθηνή δικαιολογία και για το σοκολατάκι και για την Google που φυσικά το παιδί δεν πιστεύει.

Η αλήθεια είναι ότι η τεχνολογία έχει εισχωρήσει τόσο πολύ στην ζωή μας και ειδικά των μικρών παιδιών, που κάθε πληροφορία την ρουφάνε σαν σφουγγάρι. Κάθε νέο gadget ξέρουν και το χειρίζονται -νομίζω- καλύτερα και από αυτόν που το εφευρίσκει και ενώ πριν δέκα χρόνια ήθελα να πιστεύω, ότι τουλάχιστον όλοι οι Έλληνες θα έχουν τουλάχιστον ένα e-mail  δεν μπορούσα με τίποτα να φανταστώ ότι και η γιαγιά από το χωριό μου, θα είχε blog και θα έκανε post τα γεμιστά της....

Καθώς κινούμαι μέσα στον χώρο της νέας τεχνολογίας, έχουν δει πολλά "κουφά" τα μάτια μου, αλλά πλέον τα αντιμετωπίζω με γέλιο και ξέρω ότι έχω να δω ακόμα περισσότερα στο προσεχές μέλλον.

Αυτό που με ξεπερνάει είναι τα μικρά παιδιά, τα δεκάχρονα, τα εφτάχρονα κοκ. Είναι τόσο μικρά και τόσο έξυπνα συνάμα. Ο εφτάχρονος Ορέστης, ο ανιψούλης μου μέσα σε ένα Πάσχα κατέβασε τόσα παιχνίδια και τόσες εφαρμογές στο κινητό μου που δεν έμεινε "αδιαμαρτύρητη" ούτε η μπαταρία, καθώς χάλασε από την αυξημένη θερμοκρασία που είχε η συνεχόμενη χρήση του κινητού μου.

Δεν ξέρω πως θα περάσετε φέτος τα Χριστούγεννα, αλλά ξέρω ότι εκατομμύρια ευχές θα σταλούν από τα ηλεκτρονικά μέσα, ξέρω ότι κανένας μας δεν θα στείλει ευχετήριες κάρτες με το ταχυδρομείο και ξέρω ότι εκατομμύρια αποτελέσματα θα βγάλει η Google για το ερώτημα εάν υπάρχει Άγιος Βασίλης.

Δεν ξέρω ποια είναι η σωστή απάντηση σε αυτό το ερώτημα, αλλά εγώ είμαι λάτρης της μαγείας, θέλω -όσο γίνεται- να διαρκούν τα Χριστούγεννα και αυτό το θαύμα στο μυαλό των παιδιών, όσο γίνεται περισσότερο.

Για μένα η σωστή απάντηση στο αν υπάρχει Άγιος Βασίλης είναι ναι, γιατί όλοι μας, μικροί μεγάλοι έχουμε ανάγκη ένα θαύμα, έχουμε ανάγκη να ελπίζουμε σε ένα δώρο, σε κάτι μαγικό, σε κάτι που θα μας δώσει χαρά, σε έναν κόκκινο Άγιο Βασίλη με άσπρα γένια και ένα φουσκωτό σάκο με δώρα... πολλά δώρα.

Πείτε στα παιδιά σας  λοιπόν, αντί να ψάχνουν στην Google αν υπάρχει Άγιος Βασίλης, να ψάχνουν να βρούν τι δώρο θα τους φέρει ο Άγιος Βασίλης.

Καλά Χριστούγεννα!!! 

Μία νέα αρχή...ξανά!

Επίσημα, έχουμε Φθινόπωρο, αυτήν την στιγμή που σας γράφω έξω βρέχει και εγώ ακούω τις στάλες τις βροχής να "γρατζουνίζουν" τα πατζούρια του δωματίου μου και σε συνδυασμό με τις κόρνες από τα αυτοκίνητα του δρόμου, κανονικά θα έπρεπε να με αποτρέψουν από τα να γράψω κάτι αυτήν την ώρα. 

Όμως όχι! Ξέρω ότι έχω καιρό να σας γράψω κάτι και δεν θα δικαιολογήσω τον εαυτό μου. Πες το αμέλεια, πες το ανωτέρα βία, πες το χαζομάρα, δεν ξέρω όπως θες πες το, αλλά εγώ σταμάτησα το γράψιμο, όχι επειδή το ήθελα και όχι εσκεμμένα. 

Σημασία έχει ότι είμαι πάλι εδώ με μία νέα ιδέα, αυτήν την φορά. 

Ποια είναι η ιδέα; Ότι τα κείμενα που θα γράφω δεν θα είναι πλέον αυτοβιογραφικά. Ασφαλώς και θα περιέχουν στοιχεία πραγματικότητας, αλλά δεν θα είναι όλα αληθινά όπως ίσχυε με το βιβλίο μου και στα κείμενα μου μέχρι τώρα. Από εδώ και πέρα θα μπει και ο παράγοντας φαντασία!

Φυσικά, περιμένω τα σχόλια σας και τις παρατηρήσεις σας. 

Καλή μας αρχή λοιπόν στο φετινό κρύο και μοναχικό χειμώνα, καλή αρχή στα όνειρα μας, καλή αρχή στην φαντασία μας, καλή αρχή στο διάβασμα μας. 

Φιλιά πολλά. 

Μαρία. 

Aν θυμηθείς τ΄ονειρό μου...

Το καλοκαίρι είναι εδώ με τον κίτρινο καυτερό ήλιο του, με τις γαλάζιες θάλασσες του, με τα χρωματιστά ρούχα και παπούτσια του και με τα αέρινα και ατημέλητα μαλλιά μας.

Πόσο το αγαπώ το καλοκαίρι!
Καλοκαίρι για μένα σημαίνει ξεγνοιασιά, ανεμελιά.

Σε αντίθεση με όλα τα παραπάνω, σε αυτήν την ανάρτηση θα σας μιλήσω για ένα καλοκαίρι που έχει χαραχτεί βαθιά στην μνήμη μου.

Είναι το καλοκαίρι που έδινα Πανελλήνιες, τόσο άγχος, τόση ταραχή για ποιον λόγο τελικά; Οι άνθρωποι καθορίζουμε τις τύχες μας. και πάντα μα πάντα ασχολούμαστε με αυτό που μας αρέσει είτε το σπουδάσαμε, είτε όχι.

Γι αυτό όπως συνηθίζω να λέω στα παιδιά που δίνουν πανελλήνιες αυτήν την εποχή. Μην ανησυχείτε, όλα θα πάρουν το δρόμο τους και όλα θα γίνουν, με έναν μαγικό τρόπο όπως επιθυμείτε. 

Εξάλλου η ζωή παίζει παράξενα παιχνίδια πολλές φορές. Τέτοια παιχνίδια που ούτε καν έχουμε φανταστεί.

Βέβαια, η παραπάνω διαπίστωση μου, δεν σημαίνει αποχή από το διάβασμα και απάθεια αλλά "συν Αθηνά και χείρα κίνει" που λέγαν και οι Αρχαίοι Έλληνες.

Σίγουρα η εμπειρία των Πανελληνίων θα σας κάνει πιο ώριμους, όπως έγινε και σε μένα εκείνο το καλοκαίρι.

Καλή τύχη στα όνειρα σας παιδιά!

Αν βρεθούμε σε ένα παραμύθι

Το κείμενο αυτό θα δημοσιευθεί στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού του Συλλόγου Απανταχού Καρπαθίων. "Καρπαθιακή Ηχώ"

Μία φορά και έναν καιρό, ήταν ένα όμορφο νησί, η Κάρπαθος, που την αγαπούσαν όλοι ή σχεδόν όλοι. Τα παραμύθια δεν μας αφήνουν περιθώρια για αμφισβητήσεις, έτσι λοιπόν θα συμφωνήσετε μαζί μού, ότι η Κάρπαθος είναι ένα νησί που είτε θα το αγαπήσεις, είτε θα το μισήσεις. Κάτι ενδιάμεσο δεν υπάρχει.

Ή θα σε τραβήξει με την ομορφιά του και με τα τραγούδια του, όπως οι Σειρήνες τραβούσαν τον Οδυσσέα ή θα σε απωθεί όπως ο διάβολος το λιβάνι. Το κάτι «λίγο μ αρέσει», το «ίσως και να μ΄ αρέσει» δεν υπάρχει.

Έτσι υποστηρίζουν όλοι οι Καρπάθιοι που σέβονται τον εαυτό τους και το νησί τους παράλληλα. Εγώ όμως που μεγάλωσα στο νησί, σας λέω ότι μέσα μου γίνεται συνεχώς μία πάλη. Η πάλη της αγάπης με την ανάγκη. Για να γίνω πιο σαφής. Να είσαι κάπου που αγαπάς πολύ, ή κάπου που σε φέρνει η ανάγκη;

Να είσαι γύρω με ανθρώπους που σε αγαπούν και σε ξέρουν από μικρό παιδί, ή με ανθρώπους που έχεις κοινά ενδιαφέροντα, παρόμοιες εμπειρίες και ανησυχίες; Σε έναν τόπο που κυριαρχεί το γαλάζιο και το πράσινο ή σε έναν κόσμο γκρι γεμάτο άγχος με επιτηδευμένη ομορφιά, με φτιασίδια ψεύτικα, που ο χρόνος τα κάνει πιο άσχημα απ΄ ότι ήταν πριν;

Το ένα μισό του εαυτού μου, επιμένει να κάτσω στην Κάρπαθο, στην μεγάλη αγάπη, στο μπλε και στο πράσινο, στο σίγουρο. Το άλλο μισό, μου  λέει να φύγω μακριά και να μην ξαναγυρίσω, μου μιλάει για χαμένες ευκαιρίες, για νέες εμπειρίες για νέες και ανεξερεύνητες αγάπες, για την ομορφιά στην ψυχή και την γαλήνη.

Πέρασαν τα χρόνια φίλοι μου και στην Κάρπαθο, πολλά άλλαξαν και άλλα πάλι, έμειναν τα ίδια, ίδια και απαράλλακτα. Λες και δεν πέρασαν 19 συναπτά έτη από τότε που ήμουν και εγώ 18 χρονών και ονειρευόμουν.

Λες και εκείνο το χτυποκάρδι στο σχολείο, δεν έχει μειώσει ακόμα την ένταση του, το λεωφορείο της γραμμής εξακολουθεί να φεύγει στις 11:00 και στις 13:45. Αυτός ο δρόμος που επιτέλους θα ενώσει το βόρειο μέρος του νησιού με το νότιο, είναι ακόμα έτοιμος μόνο στα χαρτιά και στις υποσχέσεις.

Θα μπορούσα να γράψω πολλά από τα όνειρα μας, που έχουν μείνει στάσιμα, θα μπορούσα να θυμηθώ και να περιγράψω άπειρες καταστάσεις απείρου κάλλους στο νησί, όμως ο στόχος μου δεν είναι αυτός. Δεν είναι αυτός, γιατί το νησί μας, η Κάρπαθος μας δεν είναι αυτή και ξέρετε γιατί; Γιατί το οποιοδήποτε νησί το καθορίζουν οι άνθρωποι του.

Και οι άνθρωποι της Καρπάθου είναι άνθρωποι από καλή «πάστα», είναι άνθρωποι δουλευταράδες, άνθρωποι του μόχθου, άνθρωποι που μεγαλουργούν σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου. Οι Καρπάθιοι δεν ξεχνούν ποτέ τον τόπο τους και είναι πάντα σημείο αναφοράς γι΄ αυτούς, όσο μακριά και αν πάνε.

Και για να μιλήσω σε πιο προσωπικό επίπεδο, στα 33 σου, τα όνειρα σου έχουν πάρει τις κανονικές τους διαστάσεις, μερικά όνειρα σου ίσως να τα έχεις θάψει κιόλας και άλλα να έχουν μείνει στην λήθη. Βλέπεις, είναι η βαρβαρότητα του ρεαλισμού που βιώνει κανείς όταν μεγαλώσει.

Είναι εκείνα τα εφηβικά όνειρα, που στον κόσμο των μεγάλων,  μοιάζουν να έχουν δραπετεύσει από κάποια ταινία στο cinema, όνειρα που όλοι πιστεύουν και μας έχουν πείσει ότι θα συμβούν σε κάποιους άλλους και όχι σε μας, και συμβαίνει το εξής απίθανο, φεύγουν τα όνειρα μας και τα ζουν οι άλλοι και όχι εμείς και άντε μετά να τα διεκδικήσουμε.

Κάθε χρόνο στο νησί, περίμενα τα Χριστούγεννα, όχι για τα δώρα, όχι για τα δέντρα, όχι για τον Άγιο Βασίλη, ούτε και για τις διακοπές, περίμενα τα Χριστούγεννα γιατί μετά την «χειμερία νάρκη» των Φθινοπωρινών μηνών, το νησί αποκτούσε και πάλι ζωή, όχι όπως το καλοκαίρι, αλλά εν πάση περίπτωση, είχε λίγη ζωή.

Τα μαγαζιά έβαζαν τα Χριστουγεννιάτικα τους, φώτα παντού και μερικοί άνθρωποι περπατούσαν στους δρόμους, κάποιες παρέες εφήβων όπως η δική μου, γελούσαν δυνατά και πήγαιναν για καφέ στο Potpourri και μετά στο «Γιαπί» για χορό μέχρι το πρωί, ωραία χρόνια τότε, ανέμελα…

Η Κάρπαθος τον χειμώνα ίσως να φαντάζει άσχημη για τους νέους, τους «τρελούς», τους ονειροπόλους γι΄ αυτούς που έχουν σχέδια, όνειρα, φιλοδοξίες, γι αυτούς που δεν βρίσκουν ησυχία ή και δεν θέλουν να βρουν.

Είναι όμως ταυτόχρονα και ένα «ήσυχο λιμάνι» για όλους αυτούς που θέλουν να ζήσουν εκεί, ήρεμα, χαλαρά, με αυτά που ξέρουν και με αυτούς που τους ξέρουν. Είναι το «σίγουρο σιτάρι» σε έναν κόσμο, που πάντα θα τους αγαπά και θα τους υπολογίζει, είναι ο μικρόκοσμός μας και νιώθουμε βασιλιάδες.

Η Μαρία της Αγνής, Ο Δημήτρης της Αννούλας, η Μαριγώ του Διάκου, ο Βασίλης του γιατρού, η Μαριγούλα του Παπά και η Ελένη του Μιχαλή, όλοι αυτοί, πολύ γνωστοί μας, σαν βασιλιάδες σε ένα παραμύθι, ένα παραμύθι που άρχισε,  «μία φορά και έναν καιρό».

Ένα παραμύθι ζωντανό, με πρίγκιπες και βάτραχους, με πεταλούδες, νεράιδες και κακές μάγισες, με μίση και με αγάπες,  όλοι εμείς οι ήρωες των δικών μας ξεχωριστών παραμυθιών, δεν χρειαζόμαστε επώνυμο, δεν χρειαζόμαστε καν ταυτότητα. Και το βασίλειο μας; Δύο νησιά, δυο βουνά και ένα πέλαγος….

Καλές γιορτές φίλοι μου. 

Αγαπάω θα πει...

Αν υπάρχει ένας άνθρωπος που να έχει αγαπήσει πιο πολύ να μου τον φέρετε εδώ να μετρηθούμε. Να τα βάλουμε κάτω, να δούμε στο τέλος ποιος θα νικήσει…

Στ΄ αλήθεια, δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω με την λογική, αλλά η αγάπη μπορεί να εξηγηθεί με την λογική; Μπόρεσε ποτέ για να μπορέσει να εξηγηθεί και τώρα;

Ίσως το να αγαπώ πολύ, ήταν ένα «κουσούρι» που είχα εκ γενετής, άλλη εξήγηση δεν μπορώ να δώσω, γιατί αν υποθέσουμε ότι ήταν επίκτητη και ήταν συνάρτηση του περιβάλλοντος μου, οπότε και η αδερφή μου θα έπρεπε να είναι το ίδιο ή και χειρότερα, όμως όχι.

Η αλήθεια είναι ότι και εγώ για να μπορώ να δίνω τόση αγάπη, από κάπου την παίρνω ή από κάπου την «κληρονόμησα» ή τέλος πάντων κάποιον μιμούμαι.

Για μένα η προσωποποίηση της αγάπης είναι η μητέρα μου. Είναι μία γυναίκα που έχει περάσει πολύ δύσκολα στην ζωή της και όμως πάντα είναι με ένα χαμόγελο στα χείλη. Έχει αγάπη για όλους, άμα λέμε για όλους, για όλους.

Πολλές φορές θυμώνω και της λέω «μαμά ο τάδε σου είπε αυτό… ήταν προσβολή, πως μπορείς να μου λες να τον συμπαθώ; Πως λες ότι είναι καλός άνθρωπος;» στον δικό μου θυμό, η απάντηση της μητέρας μου είναι αποστομωτική. «Μαρία δεν τους ξέρεις τους ανθρώπους; Έτσι τα λένε και μετά τους περνάει, έτσι και εσένα, από το ΄ένα αυτί να σου μπαίνουν και από το άλλο να σου βγαίνουν…»

Παρ΄ όλο που και εγώ υποστηρίζω ότι αγαπώ πολύ, μερικούς ανθρώπους δεν μπορώ να τους συγχωρώ συνεχώς όπως κάνει η μαμά μου. Η εξήγηση που έχω δώσει, είναι ότι μάλλον το ένα μου αυτί είναι άχρηστο, ξέρετε, αυτό που λέει η μαμά ότι από εκεί που «βγαίνουν»

Το αποτέλεσμα βέβαια αυτής της «δυσλειτουργίας» είναι να στεναχωριέμαι και να «χαλιέμαι» κάτι που είναι τοξικό για την υγεία μου και για τις τρίχες των μαλλιών μου που τελευταία όλο και ασπρίζουν από μπροστά.

Η έννοια της αγάπης όμως, έχει να κάνει με την αγάπη ανάμεσα σε έναν άντρα και μία γυναίκα. Μπορώ να  υποστηρίξω ότι και εκεί έχω δώσει ρεσιτάλ, εντάξει αν όχι ρεσιτάλ, έστω, ένα μικρό κονσέρτο το έχω δώσει…

Η πρώτη και μεγαλύτερη αγάπη μου ήταν ο πατέρας μου, που δυστυχώς με άφησε νωρίς. Ο πατέρας μου, ήταν ο ήρωας μου, είχε κάνει κάτι ακατόρθωτο για τα παιδικά μου μάτια, είχε φύγει από ένα μικρό χωριουδάκι του νησιού και είχε πάει στην Αμερική, μάλιστα είχε δει και το άγαλμα της ελευθερίας.

Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι αυτό το ακατόρθωτο –στο παιδικό μου μυαλό- δεν ήταν και τόσο ακατόρθωτο και ότι το είχαν κάνει πολλοί άλλοι πριν τον μπαμπά μου και θα το κάνουν και άλλοι και άλλοι και άλλοι.

Αυτό που είχε κάνει όμως τότε ο μπαμπάς μου, στο παιδικό μου μυαλό ήταν κάτι όντως ακατόρθωτο ή και πολύ σπάνιο. Είχε «ταξιδέψει» το μυαλό μου, η φαντασία μου είχε ανοίξει τα φτερά της και εγώ έκανα όνειρα, μέρα μεσημέρι. Έπλαθα με το νου μου ιστορίες, έκανα σενάρια, έφτιαχνα ιστορίες με ήρωες από την Αμερική, άρχισα από τόσα δα μικρή να μαθαίνω Αγγλικά.

Η πρώτη λέξη που έμαθα ήταν το apple και μετά το doll και μετά sit down και μετά πήρα την εγκυκλοπαίδεια που μου είχε αγοράσει, τον  χοντρό τόμο με τα Αγγλικά και άρχισα να μαθαίνω λέξεις. Η πρώτη λέξη που είχα μάθει ήταν η λέξη salad που σημαίνει σαλάτα και η χαρά μου ήταν μεγάλη, γιατί τελικά τα Αγγλικά ήταν εύκολα, γιατί είχα ανακαλύψει ότι … προέρχονται από τα Ελληνικά.

Όταν μας άφησε ο πατέρας μου μία κρύα χειμωνιάτικη νύχτα του Γενάρη, τίποτα δεν θα ήταν ίδιο για μένα ξανά. Τα όνειρα κόπηκαν ξαφνικά στην μέση και με βίαιο τρόπο. Αυτό που δεν είχε κοπεί και ούτε θα κοπεί ποτέ, ήταν η αγάπη που μου έδωσε αυτός ο άνθρωπος, τα τόσα πολλά μαθήματα, σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα.

Και ενώ η μητέρα μου, μου έμαθε την αγάπη την απλή, την απεριόριστη, την δίχως όρια, την ανιδιοτελή, το να αγαπώ δηλαδή συνεχώς τους ίδιους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τις πράξεις τους, σχεδόν την εξάρτηση άμα θέλουμε να το παρατείνουμε, με τον μπαμπά μου έμαθα ότι αγαπώ σημαίνει «αφήνω», αγαπώ σημαίνει ελευθερία, αγαπώ δεν σημαίνει να πιάνομαι και να γαντζώνομαι πάνω από ανθρώπους, αγαπώ δεν σημαίνει εξάρτηση, αγαπώ θα πει «σε αφήνω ελεύθερη», αγαπώ θα πει «είμαι μακριά αλλά σ΄ αγαπώ»

Και ενώ για χρόνια ολόκληρα βασανιζόμουν με την «εξαρτησιογόνο» αγάπη της μαμάς μου, πάλεψα πολύ μέσα μου. Ξέθαψα πολλά μικρά παραθυράκια της μνήμης και της λήθης μου και θυμήθηκα την αγάπη που θα πει ελευθερία, που με είχε διδάξει πολλά χρόνια πριν ο μπαμπάς μου, εξάλλου και η συμβουλή της μαμάς μου πλέον είχε αλλάξει…

«Μαρία μην αγαπάς πολύ τους ανθρώπους, αγάπα τους, αλλά όχι τόσο πολύ, πιο λίγο»

Εσύ που έτρεχες στη πόρτα να με δεις...

... ένα φιλί να ζητιανεύεις να σου δώσω

εσύ τον έρωτα, τον μίσησες νωρίς

δεν βρήκα μια σταλιά, ψυχή να περισώσω...

Δεν ξέρω φίλοι μου, γιατί μου έχει κολλήσει, αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι της Νατάσας Θεοδωρίδου, δεν ξέρω αν είναι οι στίχοι ή ο αισθαντικός τρόπος που το τραγουδάει, ή απλά η φωνή και η ερμηνεία της ή μπορεί και όλα μαζί... 

Εσύ που ζητιάνευες ένα φίλι,,, τον έρωτα τον μίσησες νωρίς...και γω; δεν βρήκα μία σταλιά ψυχή να περισώσω, πόσο πιο δυνατά να περιγράψεις μία αγάπη που χάνεται; 

Και είναι τόσο δύσκολο να διαγράψεις αγάπες, γιατί οι αγάπες δεν γεννιούνται τυχαία, γιατί στις αγάπες πάντα δίνουμε κάτι από τον εαυτό μας, κάτι από το είναι μας. Οι αγάπες μας καθορίζουν, μας εξελίσσουν και ενίοτε μας καταστρέφουν. 

Δυστυχώς, δεν είναι μόνο οι ερωτικές αγάπες αυτές που μας προκαλούν πόνο, είναι και οι φιλίες που χάνονται, τόσο άδικα, φιλίες που ήταν δυνατές, αλλά αποδείχτηκαν τόσο εύθραυστες, όσο ένα μικρό φιλαράκι μαρουλιού, που έλεγε και μία παλιά διαφήμιση. 

Όπως λέει και ένας φίλος μου, για να βγει ένας άνθρωπος τελείως από την ζωή σου, πρέπει να έρθει η απαξίωση του, είναι πολύ σωστό αυτό. Το ίδιο δεν λέει και η Νατάσα με το τραγούδι της; "Δεν βρήκα μία σταλιά ψυχή να περισώσω" 

Όμως φίλοι μου, ακόμα και οι απογοητεύσεις μέσα στην ζωή είναι, θα πονέσουμε, θα κλάψουμε, θα χτυπηθούμε λίγο παραπάνω ίσως, αλλά χρειάζεται δύναμη η ζωή, δύναμη και θετική σκέψη. Μία σκέψη που έχουμε ξεχάσει εμείς οι Έλληνες, την λέξη "γίνεται", ναι φίλοι μου ΓΙΝΕΤΑΙ να τα ξεχάσουμε όλα και να τα αφήσουμε όλα πίσω μας ασφαλώς και γίνεται. 

Και μην ξεχνάτε:

Τα πιο όμορφα λόγια δεν μας τα έχουν πει ακόμα

Τις πιο όμορφες στιγμές δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα

Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν γεννηθεί ακόμα

και αυτήν την λέξη, την βαθιά, την πιο μεγάλη, δεν μου την έχεις πει ακόμα.

Είμαι εδώ και σε περιμένω.... <3 nbsp="" p="">

Απολαύστε υπευθυνα

Κάτι Νέο... που ήταν παλιό...

Φίλοι μου καλησπέρα σας,

Όπως ήδη ξέρετε, το βιβλίο μου έχει αλλάξει κατά πολύ και έχει πάρει την τελική του μορφή. Ήταν ένα "νήπιο" στην αρχή, που μετά μεγάλωσε και αναπτύχθηκε και τώρα περνάει τα πρώτα στάδια της "ωριμότητας" του.

Σας ετοιμάζω κάτι καινούργιο με αφορμή τα δεύτερα γενέθλια του βιβλίου μου. Κάτι νέο που το είχα στο μυαλό μου εδώ και πολύ καιρό, αλλά δεν είχα τον χρόνο να το πραγματοποιήσω, γιατί εκτός από χρόνο απαιτεί και συνεχή προσπάθεια.

Θα είναι ένα νέο κανάλι επικοινωνίας μαζί σας, με το κοινό που τόσο επίμονα μου το ζητούσε και εγώ δίσταζα. Ήρθε λοιπόν η ώρα ΚΑΙ γι΄αυτό.

Σε λίγες μέρες κοντά σας, με περισσότερα νέα.

Και οι μέρες πέρασαν και όσοι είστε φίλοι μου στο Facebook σίγουρα θα έχετε καταλάβει για τι πράγμα σας μιλάω. Μα φυσικά για την σελίδα των Παράλληλων Σκέψεων στο Facebook.

Η σελίδα αυτή είχε ετοιμαστεί από τον περασμένο Απρίλιο, όμως επειδή ξέρω πόση δουλειά και κόπος απαιτείται για το λεγόμενο community building και ειδικά για το  engagement είπα να την αφήσω για όταν θα είχα περισσότερο χρόνο.

Όχι τώρα δεν έχω περισσότερο χρόνο αλλά νομίζω είναι απαραίτητο αυτό το κανάλι επικοινωνίας μεταξύ μας, καθώς είναι πιο άμεσο και πιο "αληθινό"

Περιμένω λοιπόν φίλοι μου να κάνετε Like στην σελίδα μου Σελίδα Παράλληλες Σκέψεις....
και σε παριμένω να ανταλλάξουμε τις... σκέψεις μας.
enjoy

Να ΄ναι καλοί οι φίλοι κι λογαριασμοί...

Είναι από εκείνες τις Φθινοπωρινές μέρες, που κάνει λίγο κρύο, αλλά όχι τόσο, ώστε να τουρτουρίζεις, ίσα που το νιώθεις και είναι κάτι ώρες που περιμένεις υπομονετικά να φύγουνε γιατί έχεις να πας επίσκεψη το απόγευμα. Θες να πας νωρίτερα, αλλά σου έχουν πει γύρω στις πέντε… έτσι και εσύ κάνεις υπομονή να πάει τέσσερις να ξεκινήσεις να ετοιμάζεσαι ώστε να φύγεις.

Είναι εκείνα τα απογεύματα του Οκτωβρίου, που ενώ έχεις κάνει ένα εκατομμύριο δουλειές από το πρωί, που ποτέ δεν πίστευες ότι θα έκανες σε μία μέρα, ο χρόνος περισσεύει και κανένα facebook –όσο και αν το αγαπάς- δεν μπορεί να διώξει την μοναξιά σου.

Παρακολουθούσα προχθές την ομιλία του Μπουτάρη στο TEDx Athens 2013 και διαχώριζε την μοναξιά από την μοναχικότητα. «Ναι αυτό το κάνω και εγώ», είπα. Η μοναχικότητα είναι η επιλογή μου και νομίζω ότι σε κάποια στιγμή της ζωή μας, όλοι θα πρέπει να την αναζητάμε. Αν ρωτήσετε εμένα θα σας πω όχι μόνο κάποια στιγμή της ζωής σας, αλλά και κάθε μέρα της ζωής σας.

Μου έκανε εντύπωση στην ομιλία του αυτή ο ηλικιωμένος κύριος -κατά τ΄ άλλα- ότι συνειδητοποίησε πόσο μόνος ήταν, από ένα απλό πράγμα. Ποιο ήταν αυτό; Ότι όταν γυρνούσε στο σπίτι του, τα φώτα ήταν σβηστά, ότι έπρεπε αυτός να τα ανάψει… ότι δεν υπήρχε κανείς να τον περιμένει, δεν υπήρχε κανείς που αυτός να περιμένει.

Μου έκανε εντύπωση γιατί αυτήν την παραδοχή την είχα κάνει και εγώ πολλές φορές στον εαυτό μου. Πολλές φορές το είχα παραδεχτεί και το είχα πει σε παλιούς φίλους, ενίοτε και σε καινούργιους. Όμως η μοναξιά είναι σαν το ναρκωτικό, όσο την «πίνεις» εθίζεσαι και όσο εθίζεσαι, τόσο περισσότερο πιστεύεις ότι η δική σου κατάσταση είναι η φυσιολογική, η μοναξιά δηλαδή, με την κακή της έννοια.

Συνειδητοποίησα το μέγεθος της «διάβρωσης» μου από το γεγονός ότι, όταν γυρνάω στο σπίτι και δω φώτα τρελαίνομαι. Φοβάμαι. Νομίζω ότι κάποιος μπήκε μέσα στο διαμέρισμα μου και θα με κλέψει, θα με σκοτώσει, θα με βιάσει, θα με πετάξει από το μπαλκόνι, θα με κάνει κομματάκια και θα με πετάξει στα σκουπίδια

Ξέρω, οι σκέψεις αυτές είναι φυσιολογικές για ένα κορίτσι που μένει μόνο του, όμως σε πόσους από εσάς περνάνε όλες αυτές οι τρελές σκέψεις και με αυτήν την ταχύτητα από το μυαλό σας, όταν δείτε φως στο σπίτι σας;

Όπως είπα και πιο πάνω, η μοναξιά είναι σαν το ναρκωτικό, όσο την «πίνεις» εθίζεσαι. Ίσως να ξεχνάς πως είναι να έχεις παρέα, να έχεις έναν σύντροφο, ακόμα και την μάνα σου βρε αδερφέ… Νομίζεις ότι το να μιλάς ώρες στο τηλέφωνο με την αδερφή σου, την φιλενάδα σου, ακόμα και με την εταιρία δημοσκοπήσεων ή και τον πωλητή μέσω τηλεφώνου προσφορών κινητής τηλεφωνίας, είναι το υποκατάστατο. Νομίζεις ότι έτσι, επειδή περνάει η ώρα σου και έχεις μία στοιχειώδη παρέα, νομίζεις ότι δεν νιώθεις μοναξιά.

Όμως άκουσε με και βάλτο στο μυαλό σου όσο καλύτερα γίνεται. ΌΛΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ. Ο πωλητής θέλει να σου πουλήσει συμβόλαια τηλεφώνου, η εταιρία δημοσκοπήσεων πληρώνεται αδρά για να κάνει αυτές τις έρευνες που μόνο εσύ και κανα δύο άλλοι απελπισμένοι απαντάτε. Η αδερφή σου σε νοιάζεται μεν, αλλά όχι περισσότερο από τον εαυτό της και πιθανόν από την οικογένεια της, δυστυχώς ή ευτυχώς και η φίλη σου το ίδιο. ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΤΟΥΣ. Βρες και εσύ την δική σου.

Ίσως, όταν σου έλεγε η μάνα σου «παιδί μου πότε θα παντρευτείς» να μην στο έλεγε πιεστικά, ούτε εκβιαστικά, ίσως γιατί είναι μεγαλύτερη και είναι η μόνη που πραγματικά θέλει το καλό σου και θα δώσει και την ζωή της για σένα Η ΜΟΝΗ. Ίσως να στο έλεγε γιατί ήξερε τι σημαίνει μοναξιά, να την είχε νιώσει και αυτή και να ξέρει τι δύσκολο πράγμα είναι και να μην θέλει να την νιώσεις και εσύ.

Όταν σου λέγανε κοίτα την ζωή σου, εσύ κοιτούσες τις φιλενάδες, «τις κολλητές», αυτές όμως δεν κοιτούσαν εσένα όπως πιθανολογούσες, αυτές κοιτούσαν την ζωή τους. Έτσι είναι το φυσιολογικό, έτσι πρέπει να συμβαίνει. ΚΑΘΕΝΑΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ.

Εσύ έκανες το λάθος και πίστευες στο ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ και στο ΠΟΤΕ. Εσύ ήσουν η απόλυτη και η ισχυρογνώμον σε έναν κόσμο που τα «Πάντα ρει» όπως έλεγε και ο Ηράκλειτος. Σε έναν κόσμο που «δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέω» όπως μας τραγούδησε η Κούκα. Σε μία ζωή που πάντα κάτι ήθελες να κάνεις, να πεις και δεν έκανες τίποτα, απλώς το κατάπινες, «Να ναι καλοί οι φίλοι κι λογαριασμοί και να μην χρειαστεί ποτέ να τα σκαλίσω» που μας τραγουδάει ο Κότσιρας.

Και έτσι φτάσαμε στο σήμερα. Να μιλάμε για μοναξιά. Όχι για μοναχικότητα, αυτήν την έχουμε ξεπεράσει, μιλάμε καθαρά για μοναξιά. Αν με ρωτήσετε θα σας πω ότι η δική μου μοναξιά είναι δημιουργική. Παράδειγμα, τώρα η μοναξιά μου με έκανε να σας γράψω αυτό το κείμενο.

Η δική μου μοναξιά εμπεριέχει μία ισχυρή δόση ελπίδας ότι κάποια στιγμή δεν θα είμαι μόνη, ότι κάποια στιγμή θα βρω αυτόν τον άνθρωπο που θα αγγίξει την ευαίσθητη πλευρά του εαυτού μου και ίσως να τον αγαπήσω, μέχρι τότε θα περιμένω και θα ελπίζω.

Την μοναξιά την «άλλη» πως την παλεύεις; Ποια είναι αυτή; Όταν είσαι με τον άνθρωπο σου –υποτίθεται- και έχεις χάσει κάθε επαφή. Όταν πλέον δεν νιώθεις τίποτα, όταν είναι ο προσωπικός σου «σοφέρ», όταν είναι εκεί μόνο για να λες ότι τον έχεις; Όταν όλα είναι μία συνήθεια και όταν σε πάρει 2^η φορά τηλέφωνο μέσα σε πέντε λεπτά νευριάζεις… Αυτήν την μοναξιά και την αλλοτρίωση πως την συνηθίζει κανείς; Και το χειρότερο, την βαπτίζεις έρωτα και σχέση; 

Καλό απόγευμα φίλοι μου.