ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΣΕ ...ΣΕΙΡΑ!!!

Το παρακάτω άρθρο θα δημοσιευθεί στο τοπικο περιοδικό της Καρπάθου "Τετράπολις"

Είμαστε σχεδόν στην μέση του καλοκαιριού και το «Τετράπολις» οι περισσότεροι μπορεί να το παίρνετε μαζί σας στην παραλία για να το διαβάσετε ευχάριστα. Γι αυτόν λοιπόν τον λόγο αποφάσισα ότι ζέστη καθώς είναι, δεν θα σας κουράσω με κάποιο οικονομικό άρθρο άλλα θα γράψω μερικές γνώσεις που διάβασα και θεωρώ καλό να σας τις μεταφέρω…!!!

Πιείτε λοιπόν το φραπεδάκι σας και απολαύστε το αρθράκι. Μερικά μπορείτε να τα υιοθετήσετε και σαν στάση ζωής ώστε να είστε πιο πετυχημένοι και αποτελεσματικοί…!!!

Ραντεβού λοιπόν τον Σεπτέμβρη με τα γνωστά οικονομικά άρθρα.

Καλή ανάγνωση…!!!


TA ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ

Για να φτάσετε στην επιτυχία και στην ικανοποίηση δεν χρειάζεται να είστε μεγαλοφυείς ή να έχετε έμφυτα χαρίσματα. Πρέπει να μάθετε και να κατανοήσετε τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς που θα σας οδηγήσει εκεί.
Πρέπει:
Να πιστέψετε ότι μπορείτε να πετύχετε και θα πετύχετε
Να θεραπευτείτε από την νόσο της αποτυχίας
Να αποκτήσετε αυτοπεποίθηση
Να διώξετε τον φόβο
Να σκέφτεστε και να οραματίζεστε δημιουργικά
Να είστε αυτό που πιστεύεται ότι είστε
Να κάνετε σύμμαχο σας την συμπεριφορά σας
Να μάθετε να σκέφτεστε θετικά
Να μετατρέπετε την ήττα σε νίκη
Να βάζετε στόχους για να φτάσετε πιο ψηλά
Να σκέπτεστε σαν ηγέτες.

ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ
Οι 4 κανόνες της ηγεσίας είναι:

Μπείτε στο μυαλό των ανθρώπων που θέλετε να επηρεάσετε
Σκεφτείτε: Ποιος είναι ο ανθρώπινος τρόπος για να γίνει κάτι;
Σκεφτείτε την πρόοδο, πιστέψτε στην πρόοδο, εργαστείτε για την πρόοδο
Αφιερώστε χρόνο για να συσκεφθείτε με τον εαυτό σας.


ΚΑΝΟΝΕΣ ΜΙΑΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗΣ ΑΚΡΟΑΣΗΣ

Η σκέψη προτρέχει της γλώσσας. Είναι 4 φορές πιο γρήγορη, που σημαίνει ότι χρειάζεται προσοχή στη χρήση του χρόνου που περισσεύει, όταν κάποιος μιλά ώστε να μην αποπροσανατολίζεται η σκέψη μας.
Ας μην καταλήγουμε σε γρήγορα συμπεράσματα, πριν ολοκληρωθεί η εισήγηση. Κλείνουμε πρόωρα τον διακόπτη της επικοινωνίας.
Χρειάζεται προσοχή για να διακρίνουμε τα γεγονότα από τα συναισθηματικά στοιχεία του συνομιλητή μας, που μπορεί να μας παρασύρουν σε λαθεμένα συμπεράσματα
Να μην επιτρέπουμε διακοπές από τηλέφωνα ή από άλλα άτομα
Κάνοντας ερωτήσεις υπογραμμίζουμε το ενδιαφέρον μας και διευκολύνουμε τον εαυτό μας να παρακολουθήσει καλύτερα το συνομιλητή μας.


ΚΑΝΟΝΕΣ ΒΕΛΤΙΩΣΗΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΙΚΗΣ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ

Για να βελτιώσουμε την τεχνική της ομιλίας μας μπορούμε να ακολουθήσουμε τους παρακάτω κανόνες:
Να οργανώσουμε τις σκέψεις μας πριν μιλήσουμε η γράψουμε
Να υπάρχει λογική ανάπτυξη των ιδεών μας
Να γίνεται η χρήση των σωστών λέξεων και φράσεων
Να δίνεται προσοχή στην καλή προφορά και άρθρωση
Επανατροφοδότηση για να βεβαιωθούμε ότι το μήνυμα έγινε κατανοητό
Σωστή χρήση του χρόνου
Να είστε πάντα ευγενής και καταδεκτικός
Να λέμε αυτό που εννοούμε και να εννοούμε αυτό που λέμε.


ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΣΑΣ.

Ξέρετε ότι:
Κάθε εγκέφαλος περιλαμβάνει 100 δις νευρικά κύτταρα
Ο αριθμός των δυνατών διασυνδέσεων και κυκλωμάτων μεταξύ των νευρώνων ενός εγκεφάλου είναι ο αριθμός 1 ακολουθούμενος από 10 εκατ, μηδενικά
Το παγκόσμιο τηλεφωνικό δίκτυο συγκρινόμενο με τον εγκέφαλο από άποψη πολυπλοκότητας έχει το σχετικό μέγεθος ενός μπιζελιού
Αν μπορούσε να κατασκευαστεί ένας υπολογιστής με τις δυνατότητες του μυαλού μας θα χρειαζόταν το Empire State Building για να τον στεγάσει, και το νερό του Ατλαντικού για να τον ψύξει
Κάθε δευτερόλεπτο στο κρανίο μας λαμβάνουν χώρα μεταξύ 100.000 και 1000000 χημικές αντιδράσεις και μεταξύ 1 και 3 εκατ. Ηλεκτρικές εκκενώσεις
Ο υπερυπολογιστής CRAY για να κάνει ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος σε 1 λεπτό θα χρειαστεί να δουλεύει 100 χρόνια με 400 εκατ. Υπολογισμούς το δευτερόλεπτο.


Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΠΝΟΗΣ ΣΚΕΨΗΣ

«Ουδέν κακό αμιγές καλού» Κάθε κατάσταση έχει την καλή και την κακή πλευρά της. Βρείτε τη. Δείτε την καλή πλευρά και διώξτε την αποθάρρυνση σας. Ακολουθήστε τα παρακάτω βήματα για να μετατρέψετε την ήττα σε νίκη.
Να μελετήσετε τις αποτυχίες για να βάλετε θεμέλια της επιτυχίας. Όταν χάνετε, διδαχθείτε από αυτό και προχωρήστε σε νίκη την επόμενη φορά.
Να έχετε το θάρρος της εποικοδομητικής αυτοκριτικής
Να σταματήσετε να κατηγορείτε την τύχη και να ερευνήσετε κάθε αποτυχία σας.
Να συνδυάσετε την επιμονή και τον πειραματισμό.

Καλό καλοκαίρι….!!!

Πηγές:
Φυλλάδιο EU EUDOKIMOS R ανάπτυξη ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος.

Τα δώρα μου. Η τσίχλα, η ξανθιά κούκλα και το χωνί...!!!!

Ξέρω ότι δεν είναι Χριστούγεννα, ούτε καν πλησιάζει η γιορτή μου…. Όμως εγώ θα σας μιλήσω για τα δώρα. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με κάνει να χαίρομαι τόσο πολύ όταν δίνω δώρα…. Βέβαια εξίσου μεγάλη είναι η χαρά και όταν παίρνω δώρα. Εδώ όμως υπάρχει ένα αλλά…. Και θα σας εξηγήσω αμέσως….!!!!

Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, η οικογένεια μου δεν ήταν από αυτές που αντάλλασαν δώρα κάθε λίγο και λιγάκι. Μόνο τα Χριστούγεννα και αυτό όχι πάντα. Μόλις μεγαλώσαμε κόπηκε και αυτό.

Δεν ήταν ότι η οικογένεια μου ήταν τσιγκούνηδες όχι καμία σχέση, απλώς μας έτυχαν διάφορα περιστατικά και δεν γιορτάζαμε πια. Από φίλους και ξαδέρφια θα σας πω αμέσως τις αναμνήσεις μου σαν παιδί.

Το πρώτο δώρο που δέχτηκα πρέπει να ήταν στην ηλικία των 2-3 χρονών. Ήταν μια τσίχλα σε σχήμα κατοστάρικου. Με χρυσαφί χαρτί από την μία μεριά και μπλε από την άλλη….

Μου την έβαλε μέσα στα χέρια μου χωρίς να μιλήσει ο ξάδελφος μου ο Γιάννης. Δεν μου είπε τίποτα απλώς μου την έχωσε μέσα στην χούφτα μου. Ίσως γιατί δεν είχε άλλη να δώσει στα άλλα παιδιά που παίζαμε μαζί…. Ίσως γιατί ήθελε να την ξεφορτωθεί δεν έχω καταλάβει ακόμα και το σήμερα γι αυτήν του την κίνηση.

Πάντως εγώ ένιωσα πολύ ωραία. Νόμιζα ότι ήταν κάτι που αξίζει, λόγου του γυαλιστερού χρώματος του χαρτιού αλλά μάταια…. Ήταν απλώς μια τσίχλα!!!! Είπα, θυμάμαι τότε ένα ξερό ευχαριστώ… τίποτα άλλο ήμουν ντροπαλό και σαν παιδί… Από τότε δεν ξαναπήρα κανένα δώρο από τον Γιάννη.

Στα γενέθλια μου όμως πάντα επιβάλλεται να φέρνουν δώρα τα παιδιά. Αλλά και εκεί ήμουν άτυχη!!! Γιατί το λέω αυτό;;; Γιατί τα γενέθλια μου είναι στις 27 Σεπτεμβρίου, δηλαδή λίγες μέρες μετά που θα ανοίξουν τα σχολεία….

Δεν χρειάζεται να γράψω τι ήταν τα δώρα…. Νομίζω μπορείτε να φανταστείτε…. Τετράδια και μολύβια, γόμες, ξύστρες κτλ. Ούτε ένα ρουχαλάκι, ούτε μία κούκλα όπως επιθυμούσα εγώ….. Βιβλία και πάλι βιβλία τετράδια άδεια για να τα γεμίσω, βιβλία και μαρκαδόροι για να δώσω το χρώμα των σκέψεων μου στα τετράδια μου.

Και πάλι δεν αντιδρούσα…. Δεν έλεγα λέξη… Κουβέντα. Τίποτα!!! Αποφάσισα ότι αφού είναι δώρα θα χαιρόμουν τι σημασία είχε αν δεν μ άρεσαν;;;; Δεν έβγαζα άχνα. Η καρδούλα μου το ήξερε πως αισθανόμουν!!!

Μια μέρα λοιπόν ήρθε στο σπίτι η θεία μου η Αντιγόνη. Κρατούσε ένα μεγάλο κουτί τυλιγμένο με έναν κόκκινο φιόγκο. Και ήταν για μένα. Για τα γενέθλια μου!!!. Το άνοιξα με μεγάλη μου περιέργεια και τι αντίκρισα;;;

Μια ξανθιά κούκλα!!!!
Και δεν ήταν μόνο αυτό…. Η κούκλα αυτή μιλούσε και τραγουδούσε!!! Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη… Επιτέλους ένα δώρο που άξιζε!!!! Την έπαιξα πάρα πολύ. Για πρώτη φορά κάποιος σκέφτηκε ότι είμαι παιδί και όχι μαθήτρια!! Ότι προτιμώ να παίζω από το να διαβάζω….!!!

Την θυμάμαι αυτήν την κούκλα μέχρι σήμερα. Δεν θυμάμαι να έχω ξαναχαρεί τόσο πολύ για κάποιο δώρο. Την φύλαγα σαν θησαυρό, την χτένιζα την έλουζα της έκανα πλεξουδάκια τα μαλλιά της, την έβαζα να τραγουδάει κοκ…

Ώσπου κάποια μέρα την βαρέθηκα…. Και τελικά… την αντάλλαξα με μια κούκλα «Πατατούφα» της γειτόνισσας μου της Πιπίτσας που τόσο καιρό με παρακαλούσε.

Και πάλι όμως δεν μίλησα δεν είπα τίποτα για το δώρο. Ούτε καλό ούτε κακό. Μόνο χαμογελούσα όλο νόημα. Έτσι μου είχαν μάθει. Σίγουρα είπα ένα ευχαριστώ. Μου το είχαν μάθει από μικρή. «Τι λέμε όταν μας δίνουν κάτι;» «Ευχαριστώ» η αιώνια ερώτηση και απάντηση της θείας μου της Μαρίας.

Μεγαλώνοντας στις σχέσεις μου με το άλλο φύλο ήρθα ξανά αντιμέτωπη με το ερώτημα. «Τι δώρο να του κάνω;;;» Πάντα εύρισκα ακριβά και ωραία δώρα να κάνω στον άλλον.

Πίστευα ότι όσο πιο μεγάλη η αξία του δώρου τόσο μεγαλύτερη είναι και η αγάπη που του προσφέρεις. Και εγώ ήθελα να προσφέρω όσο περισσότερη αγάπη γινόταν….

Ώσπου μια μέρα προσγειώθηκα ανώμαλα. Ήταν πάλι τα γενέθλια μου. Νομίζω θα πήγαινα 20. Ο τότε αγαπημένος μου θεώρησε σωστό να μου φέρει σαν δώρο γενεθλίων ένα πλαστικό χωνί και ένα επίσης πλαστικό δοχείο για να βάζω το λάδι που κουβαλούσα σε μεγάλα μπιτόνια από την Κάρπαθο.

Δεν ήθελε λέει να με βλέπει να βασανίζομαι τόσο πολύ με αυτό το λάδι που κουβαλούσα και το τεράστιο μπετόνι να το σηκώνω κάθε φορά που ήθελα να μαγειρέψω….!!!

Όταν το είδα δεν ήξερα τι να κάνω. Στην αρχή γελούσα. Λέω δεν είναι δυνατόν ο αγαπημένος μου να μου φέρνει τέτοιο δώρο σήμερα, μέρα που ναι….. Αλλά μετά δεν άντεξα…. Του τα έψαλα ένα χεράκι…..!!! Γιατί σας το λέω αυτό; Γιατί ήταν η πρώτη φορά που έκανα παράπονο για δώρο και νομίζω είχα δίκιο.

Μου είχαν μάθει να τα δέχομαι όλα και να χαμογελώ με νόημα…. Αλλά όχι, αυτήν την φορά όχι. Δεν θα το δεχόμουν αβίαστα αυτό το δώρο.!!!

Δόξα τω θεό από τότε δεν ξαναπήρα τέτοιο δώρο από αγαπημένο…. Απλώς το θυμάμαι τώρα και γελάω….

Από εκεί και έπειτα έχω αναπτύξει μια έντονη σχέση με τα δώρα. Θέλω να μου δίνουν και να δίνω. Απλώς έχω την παραξενιά και θέλω να είναι πολύ καλά τα δώρα που θα πάρω και θα μου πάρουν. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η πράξη μετράει και όχι αυτό που σου δίνουν αλλά ειλικρινά δεν πιστεύω ότι το πιστεύει κανείς πραγματικά αυτό. Σίγουρα μετράει και το περιεχόμενο.

Δεν ξέρω αν κάνω λάθος αλλά από ένα δώρο καταλαβαίνεις πολλά για την σχέση που έχει μαζί σου το άλλο άτομο. Πιστεύω ότι ένα πρόχειρο δώρο δηλώνει ότι και το άτομο που στο κάνει αισθάνεται το ίδιο πρόχειρα για σένα.

Ένα καλό και ακριβό δώρο είναι σίγουρα κάτι καλό και αυτός που σου το δίνει ενδιαφέρεται για σένα. Για μένα δεν αρκεί να κάνεις ένα δώρο ώστε να βγάλεις την υποχρέωση, θέλω να είναι καλό το δώρο.

Ίσως να είναι το απωθημένο μου από εκείνη την τσίχλα που χώθηκε μέσα στην χούφτα μου αλλά το δώρο είναι δώρο. Όταν στο δίνει ο άλλος σε τιμάει όπως και να χει.

Αυτά που δεν αντέχω είναι οι εκφράσεις του τύπου…. «τι δώρο να σου κάνω;;;» Όταν αγαπάς και νοιάζεσαι για τον άλλον ξέρεις πάντα τι του χρειάζεται. Και αν δεν ξέρεις φροντίζεις να μάθεις καιρό πριν. Δεν πρέπει να μάθεις την τελευταία στιγμή. Το δώρο για μένα είναι αυτό. Ένδειξη αγάπης και ενδιαφέροντος.

Προσωπικά, δεν ρωτάω ποτέ τα αγαπημένα μου άτομα τι δώρο να τους πάρω…. Και αν το ρωτήσω είναι ρητορικό το ερώτημα. Δηλαδή δεν περιμένω απάντηση. Πολλές φορές το έχω ήδη πάρει το δώρο μου και ας κάνω αυτήν την ερώτηση.

Επίσης, θέλω ωραίο περιτύλιγμα και ωραία αφιέρωση πολλές φορές στα δώρα μου γράφω κάρτες μαζί. Τις θεωρώ πολύ σημαντικές. Δεν ξέρω αν είμαι υπερβολική αλλά εγώ έτσι το καταλαβαίνω το δώρο μου. Δεν ξέρω αν είναι παιδικό απωθημένο αλλά εγώ ποτέ δεν πήρα τετράδια και μολύβια για δώρα σε παιδιά και πάντα μα πάντα τα δώρα μου αρέσουν….

"ΜΑ ΚΑΛΑ, ΕΣΥ, ΠΩΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ;;"

Αυτή η φράση…..
Συνεχώς αντηχεί μέσα στ αυτιά μου!!!
Όποιος με γνωρίσει και μάθει λίγα για μένα η επόμενη ερώτηση του είναι αυτή… πως έγινε και δεν πέρασα στο πανεπιστήμιο.

Προς θεού, δεν το λέω για να σας κάνω την μεγάλη και την σπουδαία, ούτε και για να κλαφτώ. Απλώς είναι μια κατάσταση που αντιμετωπίζω και αποφάσισα ότι πλέον είναι καιρός να σας δώσω μερικές εξηγήσεις γι αυτό.

Πολλά από τα παιδιά μου, (πρώην μαθητές μου) θα δίνουν εξετάσεις –Πανελλήνιες- αυτόν τον καιρό και θεώρησα ότι είναι η κατάλληλη εποχή να δώσω και εγώ τις εξηγήσεις μου….!!!!
Θα σας τα πω όλα…. Όπως ακριβώς έγιναν. Από την αρχή.

Καταρχήν, για να ξηγούμαστε, εγώ ποτέ δεν ήμουνα «φυτό». Στο γυμνάσιο ήμουν αυτό που λένε «μέτρια μαθήτρια» από 14 έως 16 και σπάνια 18 οι βαθμοί μου, αναλόγως με τα κέφια και τις διαθέσεις μου. Δεν ήταν ότι δεν διάβαζα…. Φυσικά και διάβαζα ότι μπορείς να φανταστείς. Από τότε που με θυμάμαι διαβάζω. Απλώς τα σχολικά βιβλία τα βαριόμουν… Διάβαζα πάντα ό,τι μου άρεσε τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο.

Οι βιβλιοθήκες στο σπίτι μου ασφυκτιούσαν. Τα περισσότερα λογοτεχνικά βιβλία που κυκλοφορούσαν την εποχή εκείνη τα είχα διαβάσει. Είχα τρέλα με τα βιβλία. Αυτό βέβαια το οφείλω στην μαμά μου. Μην φανταστείτε ότι ήταν καμιά γυναίκα των γραμμάτων, το αντίθετο μάλιστα. !!!

Απλώς είχε καταλάβει από νωρίς ότι αυτό το παραμύθι με τον «Μεσημερά» που δήθεν θα έρθει να μας απαγάγει αν δεν κοιμηθούμε το μεσημέρι, δεν το χάφταμε, είχε καταλάβει επίσης ότι ούτε με φωνές θα ηρεμούσαμε. Άρχισε λοιπόν και μας διάβαζε διάφορα παραμύθια. Άρχισε από τα κλασσικά και προχώρησε και σε πιο ασυνήθιστες ιστορίες…..!!!!

Φαντάσου!!! Όλα αυτά για να κοιμηθούμε… αλλά εμείς που να κοιμηθούμε;; «Και πως χώρεσε ολόκληρο αρνί στην κοιλιά του λύκου;;;» «γίνεται να ντυθεί ένας λύκος γιαγιά και να ξεγελάσει μια κοκκινοσκουφίτσα;;;» Αυτές ήταν οι αιώνιες απορίες μας και πολλές άλλες…. Φυσικά που να μας πάρει ο ύπνος…!!! Μετά ήρθαν οι μύθοι του Αισώπου και πολλά άλλα διηγήματα και τότε ήταν που ηρεμήσαμε και εγώ και η αδερφή μου και …. Κοιμόμασταν!!

Και ενώ η μαμά μου μας διάβαζε για να κοιμηθούμε η Παναγιώτα η γειτόνισσα μας που ερχόταν κάθε Καλοκαίρι διακοπές από την Ρόδο μας έλεγε να διαβάζουμε για να ξυπνήσουμε….!!! Και φυσικά είχε δίκιο…..

Το αιώνιο παράπονο της μαμάς μου. «Μα δεν διαβάζουν τα βιβλία τους στο σχολείο, όπου είναι το περιοδικό και το εξωσχολικό βιβλίο, εκείνο διαβάζουν» η Παναγιώτα που σας έλεγα, έγνεφε καταφατικά… Δεν πειράζει βιβλίο να είναι και ας είναι και εξωσχολικό….

Και έτσι απενεχοποιήθηκαν τα βιβλία στο μυαλό μου.


Περιττό να σας πω ότι μέχρι την Τρίτη γυμνασίου δεν είχα βγει σχεδόν έξω από την Κάρπαθο. Και ξαφνικά στην Τρίτη γυμνασίου έρχεται το χαρτί από το υπουργείο. Γιορτάζουμε 150 χρόνια συνταγματικού βίου στην Ελλάδα και τα παιδιά θα επισκεφτούν την Αθήνα και τα μνημεία της.

Τέλεια!!! σκεφτήκαμε όλοι. Ευκαιρία να χάσουμε μάθημα!!! Μια εβδομάδα στην Αθήνα θα κάνουμε βόλτες, θα πάμε στα μαγαζιά, θα πάμε σινεμά, θα πάμε θέατρο και πάνω απ όλα δεν θα κάνουμε μάθημα.

Δεν θα σας πολυλογήσω, ίσως να γράψω σε επόμενο άρθρο γι αυτό το ταξίδι αλλά η Αθήνα ήταν μια αποκάλυψη για μένα. Το πούλμαν μας γύρισε όλη τα μνημεία και κάπου ανάμεσα στην οδό Πανεπιστημίου και Καποδιστρίου έκλεισα τα μάτια μου και ψέλλισα…. «Μαρία θα σπουδάσεις και μάλιστα εδώωωω»


Μέχρι την πρώτη λυκείου δεν ήξερα τι σημαίνει φροντιστήριο. Δεν είχα πάει ποτέ και για κανέναν λόγο. Αλλά στην πρώτη λυκείου χρειάστηκε να πάω στα μαθηματικά. Μόνο εκεί. Ποτέ στην ζωή μου δεν είχα διαβάσει μαθηματικά και φυσικά ο βαθμός μου στο πρώτο τρίμηνο ήταν κάτω από την βάση. Το πρώτο και τελευταίο «κάτω από την βάση» που πήρα ποτέ στην ζωή μου. Στις εξετάσεις στο τέλος της ίδιας χρονιάς έγραψα 18!!!

Τα δύο χρόνια του λυκείου πέρασαν πολύ γρήγορα και ήρθε η Τρίτη λυκείου. Και πάλι έπρεπε να διαλέξω μία δέσμη εκείνη την εποχή. Αλλά σε καμία από τις τρεις πρώτες δεν μου άρεσαν τα μαθήματα. Διάλεξα την τέταρτη όχι γιατί την θεωρούσαν τότε την ευκολότερη, αλλά γιατί μ άρεσαν τα μαθήματα.

Συνήθως δεν υπερβάλλω στην ζωή μου, αλλά εκείνη την χρονιά διάβασα υπερβολικά. Ήθελα με κάθε σκοπό να επιτύχω το σχέδιο μου. Να περάσω στην Αθήνα στο πανεπιστήμιο. Να επιτευχθεί ο στόχος μου, αυτό που είχα ορκιστεί πανεπιστημίου και Καποδιστρίου γωνία….

Διάβασα πολύ αλλά όπως αποδείχτηκε κάποιοι άλλοι είχαν διαβάσει πολύ περισσότερο από μένα. Έμεινα εκτός την πρώτη χρονιά… Βέβαια κατάφερα να γράψω ένα 15 στην έκθεση πράγμα πολύ σπουδαίο εκείνη την εποχή και μάλιστα χωρίς φροντιστήριο σας ξαναλέω.

Η επόμενη χρονιά με βρήκε στην Αθήνα πραγματικά… για φροντιστήριο!!! Θα έδινα και δεύτερη φορά εξετάσεις και έπρεπε να διαβάσω. Και πράγματι διάβασα. 15 μέρες νωρίτερα από τις εξετάσεις κατέβηκα Κάρπαθο για να δώσω εξετάσεις. Και τελικά ήρθε η μέρα….

Είχα μια ιεροτελεστία. Αποβραδίς δεν διάβαζα τίποτα, πήγαινα μια χαλαρή βόλτα, έκανα ένα μπανάκι με την ησυχία μου, έβλεπα λίγη τηλεόραση, έτρωγα ένα σοκολατάκι για την μνήμη και έπεφτα για ύπνο.

Το πρωί φορούσα τα ρούχα μου, έπινα έναν καφέ, κοιτούσα για τελευταία φορά τις σημειώσεις, μου άναβα και ένα κερί στην παναγία και ξεκινούσα για το σχολείο.

Κάθε μέρα γυρνούσα χαρούμενη από το σχολείο. «Μαμά έγραψα καλά» και κατευθείαν στην τηλεόραση για να δω τις απαντήσεις των θεμάτων. Και ναι, είχα δίκιο, είχα γράψει καλά….

Ώσπου ήρθε και η τελευταία μέρα. Τα μαθηματικά. Πάντα το φοβόμουν αυτό το μάθημα. Το είχα διαβάσει περισσότερο από κάθε άλλο μάθημα. Αλλά μέσα μου ένιωθα έναν τρόμο.

Το τελευταίο μου μάθημα για το πανεπιστήμιο. Στην παναγία άναψα δύο κεριά ένα για μένα και ένα για τα μαθηματικά….. τώρα ήθελα διπλή βοήθεια.

Στο θρανίο περιμένοντας τα θέματα προσπαθούσα να αστειευτώ με τους συμμαθητές μου αλλά εμένα με είχε ήδη λούσει κρύος ιδρώτας. «και εάν είναι δύσκολα;» «Και αν δεν τα ξέρω;» «Θεέ μου κάνε να μην πέσουν τα «όρια»»

Όταν ήρθαν τα θέματα δεν τα κοίταξα καν. Άρχισα να γράφω αμέσως την θεωρία. Την είχα γράψει τέλεια. Πήγα να ξεκινήσω την πρώτη άσκηση αλλά…. Δεν μπορούσα να καταλήξω σε συμπέρασμα. Να βρω την λύση με λίγα λόγια. Ξεκίνησα την δεύτερη άσκηση. Πάλι το ίδιο. Την Τρίτη κοκ.

Άρχισαν να τρέμουν τα χέρια μου, το στυλό μου δεν ακολουθούσε την σκέψη μου και ξέσπασα σε κλάματα. Τα δάκρυα έτρεχαν ποτάμι και λέρωσαν την λευκή κόλλα που από ώρα αγωνιούσα να γεμίσω.

Για μια στιγμή πέρασαν όλα από μπροστά μου, η δική μου απογοήτευση, ο δικός μου κόπος και προσπάθεια. το ρεζιλίκι της αποτυχίας, η στεναχώρια των δικών μου.

Έλυσα και ένα τελευταίο ολοκλήρωμα, σκούπισα τα δάκρυα μου και θυμήθηκα ένα ποίημα που είχα διαβάσει κάπου κάπως κάποτε. «Σαν έτοιμος από καιρό σαν θαρραλέος… αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεται…»

Ντιν νταν ντιν νταν το ρολόι της Μητρόπολης χτύπησε 11 φορές και εμείς έπρεπε να παραδώσουμε τα γραπτά μας….

Όλο το καλοκαίρι που πέρασε μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα ήταν εφιαλτικό για μένα. Είχα πλέον αποχαιρετίσει το όνειρο για κάποιο πανεπιστήμιο. Την είχα αποχαιρετίσει την Αλεξάνδρεια μου….. !!!!



Για να σας φύγει η απορία τελικά έγραψα 10 στα μαθηματικά και πέρασα στο ΤΕΙ Αθήνας στο τμήμα Διοίκησης επιχειρήσεων.

ΤΑ ΠΑΓΩΤΑ ΟΙ ΚΡΕΜΕΣ ΚΑΙ Η .... ΑΝΟΙΞΗ

Ίσως να φταίει η Άνοιξη που μπαίνει σιγά σιγά ίσως να φταίει και η αλλαγή της ώρας που έκανε τις μέρες να φαίνονται μεγαλύτερες…

Βλέπω τον καιρό και ήδη έχει ανέβει η θερμοκρασία…Δεν ξέρω πόσα ρούχα θα βγάλει ακόμα η Πετρούλα για να μας πείσει γι αυτό… αλλά εγώ αισθάνομαι μια μικρή μελαγχολία….

Τώρα θα μου πεις ότι αυτό είναι παράξενο και ασυνήθιστο… Τώρα που πιάνουν οι ζέστες οι άνθρωποι χαίρονται βγαίνουν έξω διασκεδάζουν λιάζονται χαλαρώνουν…. Ναι μπορεί να είναι και έτσι….

Πέρασε και η παρέλαση της 25ης Μαρτίου γεγονός που σημαίνει ότι βγήκαν και τα πρώτα παγωτά. Στην Κάρπαθο δεν μπορούσες να φας παγωτό πριν από τις 25 Μαρτίου γιατί πολύ απλά δεν πωλούσε κανένα μαγαζί.

Στις 25 Μαρτίου λοιπόν κατάφταναν τα πρώτα ΕΒΓΑ και η χαρά μας ήταν πολύ μεγάλη… Για αγνώστους λόγους όταν ήμουν μικρή -αλλά τώρα που μεγαλώνω και καταλαβαίνω λίγο περισσότερο τον κόσμο- λέω ότι είναι θέμα ανταγωνισμού, τα ΕΒΓΑ εξαφανίστηκαν και πήραν την θέση τους τα Algida.

Καλλίγραμμα μοντέλα να τρώνε παγωτά με τέλεια ευχαρίστηση. Και συ να τα βλέπεις στην τηλεόραση να τα λιγουρεύεσαι. Να νομίζεις ότι άμα το φας θα γίνεις σαν και αυτές τις μοντέλες….

Λες γι αυτό να έτρωγα πολλά παγωτά μικρή;;; Δεν το είχα σκεφτεί έτσι… Ίσως λειτουργούσε το υποσυνείδητο μου και έλεγε «φάτο Μαρία και θα τους την φέρουμε»

Τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν… Τα περιττά κιλά έκαναν την εμφάνιση τους. Μαζί και οι κρέμες στην τηλεόραση για σφιχτό και αδυνατισμένο κορμί. Πάλι με μοντέλες.

Γι αυτό σου λέω μελαγχολώ. Δεν αντέχω αυτή η αιώνια πάλη του καλού με το κακό… Μόνο εδώ και το καλό και το κακό έχουν το ίδιο πρόσωπο. Καλλίγραμμα μοντέλα που δρουν στο υποσυνείδητο σου. Να γίνεις έτσι σαν και αυτές. Η τέλεια ομορφιά , η καταξίωση , η δικαίωση.

Δεν ήμουνα πάντα παχουλή…. Όχι…. Διάφορες συγκυρίες το έφεραν έτσι και πάχυνα. Θυμάμαι τον εαυτό μου να φοράει τα καυτά σορτς και τα εφαρμοστά φορέματα. Αλλά και πάλι ευχαριστιά δεν έβρισκα.

Τότε ήμουν αδύνατη. Έπρεπε να φάω. Η μαμά μου με κυνηγούσε με το πιρούνι και αν καμιά φορά με έπιανε τρέμουλο έφταιγε το φαγητό. Κι όμως δεν ήταν έτσι.

Τα τελευταία 5 χρόνια πάχυνα. Αλλά πάχυνα πολύ. Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου πιο παχύ. Έχω κλάψει πολύ γι αυτό. Λες και ήταν κάτι που με το κλάμα θα το ξορκίσω και θα περνούσε…. Λες και κάποια αόρατη δύναμη θα με λυπόταν και θα με απάλλασε από το λίπος. Φυσικά αυτό δεν έγινε ποτέ.

Και έτσι εγώ εξακολουθούσα να κλαίω και να τρώω… να κλαίω για την κατάντια μου και να τρώω. Οι άνθρωποι γύρω μου μην ξέροντας τι συμβαίνει ερχόντουσαν άλλες φορές καλοπροαίρετοι και άλλες φορές κακοπροαίρετα να μου δώσουν κάθε λογής δίαιτα και μαντζούνι που θα με αδυνάτιζε.

Προσπάθησα να κάνω δικιά μου δίαιτα να κάνω δίαιτα της φιλενάδας μου να κάνω δίαιτα του περιοδικού, προσπάθησα να τα κόψω όλα να μην τρώω τίποτα, έφαγα σκόνες με γεύση καπουτσίνο και πορτοκάλι, έφαγα σκόνες του διαιτολόγου με γεύση βανίλια.

Πήρα κρέμες για να αδυνατίσω, πήρα αλόη, πήρα τσάι λιποδιαλυτό πήρα ποδήλατο γυμναστικής και τελευταία πήρα και .......

.....την συνέχεια της ιστορίας μπορείτε να την διαβάσετε στο βιβλίο μου "Παράλληλες σκέψεις..." που μπορείτε να παραγγείλετε μέσω e-mail ή στο τηλέφωνο 6972 928934,  μπορώ να σας το στείλω οπουδήποτε με αντικαταβολή. και κοστίζει 13 ευρώ. 

ΤΟ Σ΄ΑΓΑΠΩ

Διαβάζοντας αυτό που θα γράψω μόνο και μόνο από τον τίτλο θα αρχίσεις να δυσανασχετείς. Το σ αγαπώ θα πεις… άντε πάλι … μια από τα ίδια… δεν βαρεθήκατε πια;;; Τόσα βιβλία έχουν γραφτεί τόσα τραγούδια έχουν τραγουδηθεί… Θέε μου τι κλισεεεεεε;;;;
Οι πιο ρομαντικοί από σας θα πουν ότι είναι ωραίο θέμα και πάντα θα συγκινεί το ανθρώπινο είδος. …. Ναι και αυτό μετράει δεν λέω όχι.

Άσχετα όμως με το τι θα σκεφτεί ο καθένας σας, για μένα το σ αγαπώ έχει ξεχωριστή σημασία. Και θα μου πεις για όλους μας έχει… απλώς εγώ δεν ήξερα ότι είχε και για μένα τόση μεγάλη σημασία. Απλώς πιάστηκα αδιάβαστη σε μια ανύποπτη στιγμή σε μια συζήτηση με κάτι φίλες μου από τα παλιά.

Και ιδού ο διάλογος:
- ΦΙΛΗ:, ώστε λοιπόν αρνείσαι να μεγαλώσεις εε;;
- ΕΓΩ:, ναι…
- ΦΙΛΗ:, ναι αλλά ο καιρός περνάει πρέπει να βρούμε κάποιον να αγαπήσουμε να αγαπηθούμε
- ΕΓΩ:, εεεε σιγάααα!!!
- ΦΙΛΗ:, τι σιγά δεν θες να αγαπηθείς;;;
- ΕΓΩ:, να σου πω κάτι; Εγώ σε όλες μου τις σχέσεις μέχρι τώρα δεν έχω πει ποτέ μου σ αγαπώ στον άλλον που ήταν δίπλα μου…όσο μεγάλο και αν ήταν το διάστημα που διαρκούσε η σχέση μου.
- ΦΙΛΗ:, ώστε ποτέ δεν έχεις πει σ αγαπώ;;;;;;;;;

Και ο διάλογος θα σταματήσει εδώ.
Ναι, κυρίες και κύριοι δεν έχω πει ποτέ σ αγαπώ.
Το συνειδητοποίησα τώρα. Δεν είναι πολύ παράξενο;
Μια ζωή θυμάμαι τον εαυτό μου να είναι αφηρημένη, να ζωγραφίζει καρδούλες......

«Μαρία και ερωτηματικό ίσον λοβ φορ έβερ».

Έγραφα μαντινάδες, ποιηματάκια . Να φανταστείς ούτε τα ημερολόγια δεν άφηνα ήσυχα. Έπαιρνα τις σελίδες που έγραφαν ρητά για αγάπες και έρωτες και τα αντέγραφα στο ημερολόγιο μου.

Τώρα που είπα στο ημερολόγιο μου….

Τι μανία και αυτή; Από τότε που έμαθα να γράφω ξεκίνησα να γράφω και ημερολόγιο. Μέσα στις ροζ αρωματικές σελίδες έγραφα αυτά που η ψυχή μου αισθανόταν και το σώμα αρνιόταν πεισματικά να βιώσει. Η μόνη διαφορά ήταν ότι εκεί δεν κρυβόμουν έγραφα «Μαρία και Μανώλης πχ ίσον λοβ φορ έβερ.»

Το ημερολόγιο μου ήταν το καταφύγιο μου. Όταν καταγράφονταν εκεί νόμιζα ότι τα είχα ζήσει κιόλας. Πόσο χαζή θα μπορούσα να είμαι;;;

Περίμενα το καλοκαίρι σαν την Δευτέρα παρουσία.

Ερχόταν η φίλη μου η Μαρία Δ. από την Αθήνα και ανταλλάζαμε τα ημερολόγια μας. Διάβαζε η μια της άλλης. Αυτό ήταν η έκφραση υπέρτατης φιλίας.

«Μαρία εσύ γράφεις πολύ πιο διαφορετικά από μένα» μου έλεγε. «μάλλον εσύ αγαπάς πιο πολύ από μένα!» ήταν η διαπίστωση της.  Ναι, το είχα δεχτεί από μικρή ότι αγαπώ πιο πολύ από κείνη,  και το ημερολόγιο ήταν ο μάρτυρας...

Μπορεί να γελάσετε αλλά δεν είναι 5 χρόνια από τότε που σταμάτησα να γράφω ημερολόγιο. Και ο λόγος; Ακόμα πιο αστείος. Η φίλη μου έμεινε έγκυος και το καλοκαίρι θα γεννούσε. ¨

Όπως καταλαβαίνετε κάθε άλλο παρά την όρεξη μου θα είχε να διαβάζει για τους όχι φανταστικούς τώρα πια έρωτες, αλλά με την φαντασία που τους περιέγραφα.

Από την άλλη όσο και αν δεν ήθελα να μεγαλώσω έπρεπε να συμβιβαστώ με την πραγματικότητα. Ήμουν πια μεγάλη για ημερολόγιο….

Κοντεύουν τώρα 5 χρόνια όσα και το αγοράκι της φίλης μου που έχουμε να τα πούμε τόσο στενά με την Μαρία. Άλλες ανάγκες άλλες προτεραιότητες βλέπεις.  Και ξαφνικά προχθές αυτή η κουβέντα. Αυτή η διαπίστωση.

Μα είναι τελείως οξύμωρο σχήμα να αγαπάς κάποιον από μικρή και ξαφνικά να υπερηφανεύεσαι ότι δεν έχεις πει ποτέ σ αγαπώ. Σχεδόν μελαγχολώ…. «Αλίμονο σε αυτούς που δεν αγάπησαν ζωή, την ομορφιά σου δεν την χάρηκαν» λέει το τραγούδι και ψάχνω να βρω τρόπους να το αντικρούσω.

Η μικρή Μαρία έγραφε «Μαρία και ερωτηματικό ίσον λοβ φορ έβερ.» Και εννοούσε κάποιον. Αυτός ο κάποιος υπήρχε. Αν ήθελες να βρεις το όνομα του μπορούσες απλώς να κρυφοκοιτάξεις στο ημερολόγιο της.

Αυτό που με τρόμαξε περισσότερο στην διαπίστωση της φίλης μου ήταν ότι αν υποθέσουμε ότι τώρα ζωγράφιζα μια καρδούλα θα έγραφα Μαρία + ……. =  ………..  δεν υπάρχει κάποιος δεν υπάρχει συναίσθημα.

 

Τώρα που το ξανασκέφτομαι αν ζωγράφιζα κατά λάθος κάποια καρδούλα το πιο πιθανό είναι να την έσβηνα γρήγορα γρήγορα μην με πάρουν χαμπάρι και πουν ότι παλιμπαιδίζω….

Ίσως τα κόμπλεξ που κατά καιρούς κουβαλάω μαζί μου και πάνω μου και δίπλα μου και μέσα μου να μην με αφήνουν να νιώσω την πραγματικότητα, να νιώσω την ένταση το συναίσθημα να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο,  ίσως τελικά και εγώ να μην αγαπήθηκα τόσο ώστε να καταφέρω να ξεστομίσω αυτήν την τόσο μαγική λέξη. Αλλά αυτό που πιστεύω ακράδαντα είναι όταν τελικά την  ξεστομίσω θα αγαπώ πραγματικά.

Μπορεί να αργήσει αυτή η μέρα ή και μπορεί να είναι πολύ κοντά αλλά κάποια στιγμή θα το πω σε κάποιον. Δεν θα το γράφω σε χαρτάκια επειδή δεν μου βγαίνει, δεν θα αφιερώνω τραγούδια, δεν θα το εννοώ από τα συμφραζόμενα  απλώς θα το πω…

Μαρία + ? = love for ever

Αφιερωμένο στην φίλη μου την Μαρία Διάκου που όσο καλά και αν νομίζει ότι με ξέρει εξακολουθεί να εκπλήσσεται από μένα.

Μαρία + ? = love for ever

ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΡΧΗ.....!!!!

Θυμάμαι τον εαυτό μου μικρή….
Ίσως και να ήμουν Τετάρτη Δημοτικού… Έβλεπα τα παιδιά της έκτης δημοτικού με δέος!!! Θέε μου έλεγα… πόσο μεγάλοι είναι !!! Καλά για το Γυμνάσιο δεν το συζητώ…

Όταν θα πήγαινα στο Γυμνάσιο θα ήμουν πια και επίσημα μεγάλη. Θα κατακτούσα τον κόσμο… Είχα να κάνω τόσα πράγματα!!! Δεν μ έφτανε ο χρόνος. Αγχωνόμουν… Πότε θα τα προλάβαινα όλα αυτά;;;

Είχα και τα βάσανα μου… Πάντα ένα αγόρι να με βασανίζει…!!! Θα σας έλεγα από το νήπιο, αλλά…Δεν είχε έρθει ακόμα το νήπιο στο χωριό μου όταν ήμουν μικρή. (Ήρθε την επόμενη χρονιά, μην νομίζετε ότι είμαι και τόσο μεγάλη!!!) … Έτσι λοιπόν σας λέω από το Δημοτικό και όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, είμαι πάντα ερωτευμένη με κάποιον….!!!

Αυτός ο κάποιος βέβαια υπήρχε μέσα στην σκέψη μου, μέσα στο μυαλό μου αλλά ποτέ δεν μάθαινε τα αισθήματα μου…. Ήμασταν μόνο φίλοι…. Μέχρι εκεί…!!!

Όταν θα πήγαινα στο Γυμνάσιο «τα μάγια θα λύνονταν» Το εκάστοτε αγόρι όχι μόνο θα μάθαινε τα αισθήματα μου αλλά θα είχε και θετική ανταπόκριση σε αυτά. Θα γινόμουν πιο όμορφη, πιο έξυπνη, πιο ανεξάρτητη κοκ

Και το Γυμνάσιο ήρθε…..!!!
Το κακό είναι ότι ήρθε και το Λύκειο και αργότερα και το Πανεπιστήμιο….!! Και αυτό το θαύμα συνεχώς αναβαλλόταν. Όλα αυτά που περίμενα ότι θα γίνουν έπαιρναν μια αυτόματη αναβολή προς το μέλλον!!!

Ήμουν μικρή, ήμουν παχουλή, ήμουν ντροπαλή και για κάποιον περίεργο λόγο πάντα ήμουν έξυπνη!!

Ίσως αυτή η εξυπνάδα μου και το ανελέητο κυνήγι της γνώσης και της μάθησης ήταν που μου στοίχισαν κάποιους μήνες στο νοσοκομείο και τα επακόλουθα του…!!! Το μόνο που δεν έπρεπε να είμαι ήταν να είμαι έξυπνη…!!! Απλώς δεν χρειαζόταν…

Δεν χρειαζόταν στ αλήθεια…!!! Και τότε ήταν που ονόμασα τον εαυτό μου πεταλούδα… θα ήθελα να έχω και την ομορφιά της και την ξεγνοιασιά της και την χαζομάρα της όπως νόμιζα…

Και τότε έπεσε στα χέρια μου ο μύθος που είχαν οι Αρχαίοι Έλληνες για τις πεταλούδες…. (Διάβασε προηγούμενη ανάρτηση μου και θα καταλάβεις) και αντιλήφθηκα ότι τελικά, μερικά πράγματα ίσως και να μην είναι τυχαία…

Αισίως έκλεισα τα 28 χρόνια της ζωής μου και επιμένω και εξακολουθώ να σκέφτομαι σαν εκείνο το μικρό κοριτσάκι της Τετάρτης Δημοτικού, που σας περιέγραφα πρωτύτερα.

Τι και αν έχουν περάσει χρόνια….
Τι και αν έχω διαβάσει αμέτρητα βιβλία…
Τι και αν πήγα στα «μεγάλα σχολεία»

Εγώ αρνούμαι να μεγαλώσω….!!!

Οι φωνές γύρω μου φουντώνουν!!!
Τι θα κάνεις στην ζωή σου;
Οι συμμαθητές σου προχωράνε, παντρεύονται κάνουν παιδιά, οικογένειες δουλεύουν βασανίζονται….

Εγώ μόνο χαίρομαι….!!! Και πολύ καλά κάνουν….!! Όλα είναι θέμα προσωπικών επιλογών…
Χαίρομαι επίσης και για άλλον έναν λόγο: Γιατί αυτές οι φωνές έρχονται απ έξω… Φαντάζεστε να άκουγα φωνές; Θα με λέγατε σχιζοφρενή….!!!

Εγώ θα συνεχίσω:
Το διάβασμα….
Το γράψιμο που τόσο μ αρέσει…
Να ονειροπολώ….!!!!
Να πηγαίνω σινεμά…
Να ακούω μουσική…
Να πηγαίνω για καφέδες που διαρκούν ώρες με κολλητές…
Να κάθομαι με τις ώρες στο facebook !!!
Να κάνω μεταπτυχιακά μέχρι να βαρεθώ….
Να δουλεύω πααααααρα πολύ. (όπου και όποτε τύχει)

Τώρα κάνω μια καινούρια αρχή…
Νομίζω θα τα καταφέρω…. Να καταφέρω όσα επί χρόνια αναβάλλω και προωθώ στα επόμενα χρόνια.

Και που ξέρεις;
Ίσως να βρεθεί και αυτός που θα με μαγέψει… όπως τότε…!!!!


Αφιερωμένο στην φίλη μου Πόπη
Που και αυτή ποτέ δεν θα μεγαλώσει… και ας λέει ότι είναι 30 ενώ είναι μόλις 28!!!!

Σοφίες και άλλα ρητά....

Έφτασε Σεπτέμβριος.

Συνηθως μια καινούρια αρχή για πολλούς.

Αρχίζουν τα σχολεία, γυρνάμε από τις διακοπές με φρέσκιες τις μπαταρίες μας.

Το σωστό θα ήταν να βάζαμε και νέους στόχους.

Τώρα αν θα το κάνουμε η όχι η ζωή συνεχίζεται....



Μετά τις ίσως λίγο δύσκολες και επιστημονικές δημοσιεύσεις που προηγήθηκαν, η επόμενη ανάρτηση μου θα είναι λίγο πιο ανάλαφρη και βατή. Θα γράψω διάφορα διδάγματα και σοφίες που διάβασα πρόσφατα και μου κίνησαν το ενδιαφέρον είτε για να τις ακολουθήσω σαν "αρχές ζωής" ή ακόμα και σαν θέμα προβληματισμού. Ελπίζω να τις απολαύσετε και εσείς όπως και εγώ.

• Δεν υπάρχει άνθρωπος που να είναι τόσο ασήμαντος ώστε το παράδειγμα του να μην μπορεί να βλάψει ή να ωφελήσει κάποιον.

• Μπορείς να εξαπατήσεις λίγο κόσμο για όλον τον καιρό. Μπορείς να εξαπατήσεις όλον τον κόσμο για λίγο καιρό. Δεν μπορείς όμως να εξαπατήσεις όλον τον κόσμο για όλον τον καιρό.

• Το καθήκον μας κάνει να εκτελούμε τα έργα μας καλά! Η αγάπη μας κάνει να τα εκτελούμε ωραία.

• Υπάρχουν 3 ειδών αγνώμονες. Αυτοί που ξεχνούν το καλό που τους έκανες. Αυτοί που σε βάζουν να το πληρώσεις και αυτοί που σε εκδικούνται.

• Το να μάθει κανείς να εκφράζεται σε πολλές γλώσσες είναι κατόρθωμα. Το να μάθει όμως να ακούει έστω και σε μία είναι αληθινός θρίαμβος.

• Αυτός που μαθαίνει πολλά αλλά δεν τα αξιοποιεί μοιάζει με εκείνον που οργώνει τη γη αλλά ξεχνάει να σπείρει.

• Εκείνοι που με λιθοβόλησαν δεν ζούνε πια. Με τις πέτρες τους εγώ έφτιαξα μια κρυσταλλόβρυση.

• Το μονοπάτι στην πόρτα του φίλου σου να μην το συχνοδιαβαίνεις αλλά ούτε και να το ξεχνάς. Στην πρώτη περίπτωση πετρώνει. Στην δεύτερη κλείνει από αγκάθια. Το άριστο μέτρο κρατάει τις άριστες φιλίες.

• Κουβαλούσε έναν αχάριστο επί ώρες στούς ώμους του, ώσπου τον ανέβασε στην κορυφή του βουνού. Κι εκείνος στο τέλος τον στραβοκοίταξε επειδή ... δεν τον απίθωσε μαλακά.

• το χρήμα αγοράζει:


• κρεβάτι αλλά όχι ύπνο


• βιβλίο αλλά όχι μυαλό


• γιατρικά αλλά όχι υγεία


• διασκέδαση αλλά όχι ευτυχία


• θρησκεία αλλά όχι αρετή


• Διαβατήριο για παντού εκτός από την ευτυχία.

Τέλος....

Να σκέφτεσαι σαν άνθρωπος δράσεως και να ενεργείς σαν άνθρωπος σκέψεως.

Αυτά τα λίγα που σας παραθέτω ελπίζω να σας αρέσουν. Αν έχετε και σεις κάποιο άλλο δικό σας στιχάκι ή σοφία που θα θέλατε να την μοιραστείτε μαζί μου περιμένω να την γράψετε στα σχόλια.

Καλή σχολική χρονιά σε όλους και καλή πρόοδο.

Ιδιαιτέρως βέβαια στα μαθητούδια μου πρώην και νυν.

ΓΙΑ.... ΑΕΤΟΠΟΥΛΑ ΚΑΙ ... ΚΟΤΟΠΟΥΛΑ

Διαβάζοντας ένα γνωστό βιβλίο ήρθα αντιμέτωπη με την παρακάτω ιστορία…

Μια φορά ήταν ένας γεωργός που καλλιεργούσε ένα χωράφι. Κάποια μέρα, εκεί που έσκαβε, πετούσαν από πάνω του αετόπουλα και τον έκαναν να χαρεί πολύ καθώς τα είχε και για συντροφιά και για παρέα.

Μια μέρα λοιπόν τα πουλιά αυτά δεν πέταξαν πάνω από το χωράφι το οποίο καλλιεργούσε ο γεωργός.

Το παραπάνω γεγονός τον παραξένεψε και έτσι αποφάσισε να πάει στο μέρος από το οποίο πετούσαν τα πουλιά να δει γιατί δεν έρχονται πια.

Όταν πήγε αντίκρισε μια φωλιά με ένα αυγό μέσα. Ο γεωργός αποφάσισε να το πάρει και να το βάλει στο κοτέτσι του μαζί με τα άλλα αυγά. Θα το κλωσούσαν και αυτό οι κότες του.

Έτσι και έγινε. Οι κότες το κλώσησαν και έτσι έγινε ένα αετοπουλάκι όπου ζούσε με τα άλλα κοτοπουλάκια. Οι κότες και τα κοτοπουλάκια το είχαν πείσει ότι και αυτό είναι ένα κοτοπουλάκι.

Μια μέρα ξαναήρθαν τα αετόπουλα και πετούσαν από πάνω από το κοτέτσι. Όταν τα είδε το μικρό αετόπουλο θαμπώθηκε και ήθελε και αυτό να πετάξει!!! Όμως οι άλλες κότες του έλεγαν ότι δεν μπορεί να πετάξει γιατί είναι κότα.

Η μαμά-κότα μάλιστα του έλεγε ότι αν τολμήσει να πετάξει θα πέσει και θα σχίσει τα φτερά του γύρω από το περιφραγμένο κοτέτσι. Ο μπαμπάς κόκορας του έλεγε ότι και να πετάξει δεν θα βρει αλλού το σίγουρο σιτάρι που είχαν στο κοτέτσι και έτσι θα πέθαινε από την πείνα.

Το μικρό αετόπουλο πείστηκε ότι πράγματι δεν μπορούσε να πετάξει και έτσι κάθε μέρα έλεγε… τι ωραία που είναι να πετάς!!!! Και όσο περνούσαν οι μέρες όλο και πιο πολύ αποτραβιόταν μέσα στο κοτέτσι.

Μια μέρα το έψαχνε ο γεωργός που είχε καιρό να το δει έξω με τις άλλες κότες πήγε μέσα στο κοτέτσι και το βλέπει να είναι νεκρό με τα φτερά κατεβασμένα σε μια άκρη. Είχε πεθάνει από την θλίψη του…..!!!

Tώρα θα αναρωτηθεί κάποιος γιατί έγραψα αυτήν την ιστορία και γιατί χρειάστηκε να σας την μεταφέρω εδώ από το βιβλίο που την πρωτοδιάβασα. Προφανώς δεν με απασχολεί τόσο το κοτέτσι και το αετόπουλο αυτό κάθε αυτό αλλά τα μεταφορικά νοήματα που αυτό μας προσφέρει.

Πολλές φορές για κάποιους λόγους που και εμείς οι ίδιοι αδυνατούμε να καταλάβουμε ή άθελα μας πέσαμε σε αυτήν την παγίδα βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι σε ένα φαύλο κύκλο συνηθειών.

Ξυπνάμε το πρωί κάνουμε τις συμβατικές κινήσεις μας πάμε στην συμβατική δουλειά μας για να βγάλουμε τα προς το ζείν. Γυρνάμε σπίτι και αν έχουμε παιδιά ασχολούμαστε με αυτά αν όχι πέφτουμε για ύπνο ή καθόμαστε στην τηλεόραση κοκ.

Στο πίσω μέρος του μυαλού μας υπάρχουν οι επιθυμίες μας. Όλα αυτά που θα θέλαμε να κάνουμε αλλά για κάποιον λόγο αδρανούμε. Τότε είναι που βλέπουμε τα άλλα πουλιά πάνω από το κεφάλι μας να πετάνε και λέμε «θέλω και γω να πετάξω» «Τι ωραία που είναι να πετάς…!!!!»

Το θέμα είναι κατά πόσο έχεις συνειδητοποιήσει ότι είσαι αετόπουλο ή απλά μια κότα….!!!! Αν είσαι κότα οκ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι αυτό. «κάτσε στ αυγά σου» που λέει και ο πολύς λαός.

Τι γίνεται όμως όταν είσαι αετόπουλο; Τι γίνεται όταν οι συμβατικές σου ανάγκες, οι συμβατικοί άνθρωποι (κότες) που σε περιβάλλουν σε έχουν πείσει ότι είσαι ένα κοτοπουλάκι που απλά όταν πετάξει το μόνο που θα καταφέρει είναι «να σπάσει τα ευαίσθητα φτερά του;» Τι γίνεται όταν «σε κλίνουν μέσα στο κοτέτσι;»

Τρία είναι τα ενδεχόμενα όπως θα λέγαμε και στα μαθηματικά. Το πρώτο και ίσως πιο απλό και εύκολο είναι να κάτσεις και να πάθεις κατάθλιψη για όλα όσα έκανες και για όλα όσα θα ήθελες να κάνεις και δεν έκανες. Να πεισθείς ότι όντως είσαι «κοτοπουλάκι» μέσα σε ένα «κοτέτσι» Να μην θέλεις να αφήσεις το βόλεμα σου «το σίγουρο σιτάρι σου» και να ανοίξεις τα φτερά σου.

Το δεύτερο ενδεχόμενο είναι να προσπαθήσεις να πετάξεις και ίσως να τα καταφέρεις μέχρι ένα σημείο. Το θέμα όμως ποιο είναι; Ν αφήσεις το κοτέτσι για να πας που;

Αν είναι να πας σε ένα άλλο κοτέτσι τότε δεν έχει νόημα. Και είναι πολύ σημαντικό αυτό το θέμα γιατί πολλοί καταφέρνουν να ξεφύγουν από κάτι που τους πνίγει και καταλήγουν σε κάτι πολύ χειρότερο. Το θέμα μας επομένως δεν είναι να φύγουμε να πάμε σε ένα άλλο χειρότερο ή και ίσο περιβάλλον με το προηγούμενο αλλά να πάμε σε ένα καλύτερο.

Το τρίτο, τελευταίο και ίσως δυσκολότερο επίτευγμα μας είναι να φύγουμε από το «κοτέτσι» μας με την βοήθεια ή μη των άλλων και να κατορθώσουμε να πάμε σε ένα καλύτερο περιβάλλον που θα μας ωφελεί. Που θα είναι αυτό που ονειρευτήκαμε. Σαφώς δεν γίνεται να ζούμε σε ιδανικά περιβάλλοντα, πάντα κάτι θα υπάρχει που θα μας ενοχλεί. αλλά το θέμα είναι αυτές οι ενοχλήσεις να είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.

Είχατε ποτέ ένα κρυφό όνειρο που δεν πραγματοποιήσατε? Να κάνετε κάποιες σπουδές σε ένα αντικείμενο που σας ενδιαφέρει… Να κάνετε ένα μακρινό ταξίδι, να κάνετε οικογένεια, να κάνετε πολλά παιδιά, να διαβάσετε κάποια βιβλία, να ξεκινήσετε μια δική σας δουλειά κοκ. ΚΑΝΤΕ ΤΑ!!!! Είστε ακόμη νέοι και μπορείτε….. Μόνο οι νεκροί κάθονται χωρίς να κάνουν τίποτα. Οι νέοι πρέπει να ενεργούν.

Μην αφήνετε να σας έχουν κλεισμένους σε «κοτέτσια» για να μην «σπάσετε τα φτερά σας» ακόμα και κάτι τέτοιο να γίνει θα λέτε: «Έκανα κάτι και απέτυχα» καλύτερο από την απραξία. Μην φοβάστε ότι θα «χάσετε το σίγουρο σιτάρι» να θυμάστε πάντα την θέα από ψηλά…..

Και τέλος μια φράση για να κλείσω αυτό το κείμενο είναι η εξής:

«Τα δέντρα για να φτάσουν σε περήφανα ύψη ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ την βροχή»

Περιμένω τα σχόλια σας.

ΜΕ ΣΗΜΑ ΤΗΝ.... ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ

Το αγαπημένο μου έντομο είναι η πεταλούδα.

Είναι το σήμα κατατεθέν αυτού του ιστοχώρου και θεώρησα σωστό να δώσω μια εξήγηση γι΄αυτό. Εκτός από την θαυμαστή ομορφιά που διαθέτουν, την ικανότητα τους να πετούν ελεύθερα και ξέγνοιαστα από φυτό σε φυτό υπάρχουν και πολλοί μύθοι γι αυτά τα κατά τα άλλα όμορφα έντομα που με έκαναν να εκπλαγώ.

Παρακάτω θα σας παραθέσω δύο μόνο από τους χιλιάδες μύθους που υπάρχουν σε Ευρώπη και Αμερική για τις πεταλούδες. Νομίζω είναι οι πλέον αντιπροσωπευτικοί θα σας αρέσουν και εσάς λόγω της φαντασίας από την οποία διακατέχονται.

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

Η Ψυχή, μια θνητή, απελευθερώθηκε από το θάνατο από τον Δία και η μυθολογική εικονοπλασία την αναπαριστά πολλές φορές με φτερά πεταλούδας. Απελευθερωμένο από τον θάνατο το σώμα της Ψυχής θα μπορούσε να πετάξει ελεύθερα στα ύψη, αναχωρώντας από τα δεσμά της χρυσαλίδας της.

Με την ομορφιά της η Ψυχή ξύπνησε τη ζηλοτυπία της Αφροδίτης, γιατί τον ίδιο τον Έρωτα σαγήνεψε. Ο Ζέφυρος την μετέφερε σε μια ανθισμένη κοιλάδα, για να ζήσει σε ανάκτορο ονειρικό.

Κάθε νύχτα συναντούσε εκεί έναν εραστή, που υποτίθεται ότι δεν έπρεπε να δει. Με τις κακόβουλες συμβουλές των αδελφών της ξύπνησε η περιέργειά της και προσπάθησε μ’ ένα λυχνάρι να δει ποιος μοιραζόταν το κρεβάτι της. Μια σταγόνα λάδι έπεσε πάνω στον θεό που πέταξε αμέσως μακριά. Έτσι άρχισε η φοβερή θλίψη, από την οποία θα μπορούσε να ξεφύγει η Ψυχή μόνο με την βοήθεια του Έρωτα.

Στο μύθο η Ψυχή συνδέεται με την πεταλούδα και ο μύθος ερμηνεύεται βάσει αυτής της διπλής ιδιότητας.

Είναι η ιστορία της ψυχής που αγγίζεται από τη θεία αγάπη, αλλά εξαιτίας των λαθών της πρέπει να υποβληθεί σε ορισμένες δοκιμασίες πριν επιτύχει την μακαριότητα της αθανασίας.

Η νυχτοπεταλούδα που προσελκύεται από τη φλόγα, σαν την ψυχή που προσελκύεται από τις θεϊκές αλήθειες, καίει τα φτερά της.

ΜΕΞΙΚΑΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

Η καθαρή ομορφιά της πεταλούδας ερμηνεύεται σε ένα μύθο των Παπάγκο.
Σύμφωνα με τον μύθο, ο δημιουργός ένιωσε θλίψη για τα παιδιά, όταν συνειδητοποίησε ότι το πεπρωμένο τους ήταν να γεράσουν και να γίνουν αδύναμα πλάσματα.

Μάζεψε, λοιπόν, τα όμορφα χρώματα από διάφορες πηγές όπως το φως του ήλιου, τα φύλλα, τα λουλούδια, και ο ουρανός. Έβαλε τα χρώματα σε ένα μαγικό σακούλι και το παρουσίασε στα παιδιά.

Όταν εκείνα το άνοιξαν, οι χρωματισμένες πεταλούδες πέταξαν έξω ελεύθερες, γοητεύοντας τα παιδιά που δεν είχαν δει ποτέ τίποτα τόσο όμορφο. Οι πεταλούδες τραγούδησαν κι έκαναν τα παιδιά ακόμα πιο ευτυχισμένα. Όμως, τα πουλιά παραπονέθηκαν στο δημιουργό γιατί οι πεταλούδες ήταν τόσο όμορφες και μπορούσαν να τραγουδούν όπως τα πουλιά.

Για αυτό ο δημιουργός απέσυρε από τις πεταλούδες τη δυνατότητα να τραγουδούν. Από τότε, αν και όμορφες, παραμένουν σιωπηλές.

Ελπίζω να απολαύσατε εσείς όπως και εγώ τους παραπάνω μύθους για τις πεταλούδες. Αν ξέρετε κάποιον άλλον συμβολισμό γι αυτά τα έντομα μπορείτε να μου τον γράψετε στα σχόλια.

Λίγα λόγια για τον τόπο μου....ΚΑΡΠΑΘΟΣ

Η Κάρπαθος είναι μετά τη Ρόδο, το δεύτερο σε έκταση νησί της Δωδεκανήσου.

Βρίσκεται ανάμεσα στη Κρήτη και Ρόδο, στο πέλαγο που από την αρχαιότητα πήρε το όνομα του απ' αυτήν "Καρπάθιο Πέλαγος".

Η γεωγραφική θέση του νησιού είναι σημαντική, αφού αποτελεί βασικό κρίκο της νησιώτικης γέφυρας που ενώνει την Κρήτη με τη Μικρασία και με τη μακρόστενη κορμοστασιά της δεσπόζει στις νοτιοανατολικές πύλες του Αιγαίου.

Στην Κάρπαθο υπάρχουν 12 χωριά. Αυτά είναι τα εξής: Πηγάδια, Απέρι, Βωλάδα, Όθος, Πυλές, Αρκάσα, Φοινίκι, Μενετές, Μεσοχώρι, Σπόα, Διαφάνι και Όλυμπος. Από αυτά το τελευταίο, -την Ολυμπο- πολλοί την έχουν χαρακτηρίσει σαν ολοζώντανο λαογραφικό μουσείο λόγω της ιδιαιτερότητας της οποίας έχει. Εκεί οι γυναίκες ακόμα "ζυμώνουν" το ψωμί τους και φοράνε την παραδοσιακή φορεσιά το "Καβάϊ" .

Το χωριό μου είναι το Όθος.

Το Όθος συχνά χάνεται στα σύννεφα, καθώς είναι το ψηλότερο χωριό της Καρπάθου σε 510 μέτρα υψόμετρο. Αυτό κάνει τα αμφιθεατρικά κτισμένα σπίτια του να διαθέτουν πανοραμική θέα προς την πρωτεύουσα Κάρπαθος. (βλέπε φώτο)

Παραδοσιακά σπίτια υπάρχουν σε όλα τα χωριά, αλλά εδώ μπορεί ο επισκέπτης να θαυμάσει το βοτσαλωτό δάπεδο, το ξυλόγλυπτο σουφά, τα υφαντά, τα κεντήματα και τα άλλα στολίδια με την ησυχία του, αφού ένα από αυτά τα σπίτια λειτουργεί ως μουσείο.

Στο Όθος υπάρχει επίσης και η πρώτη βιβλιοθήκη της Καρπάθου που προς το παρόν δεν λειτουργεί για το ευρύ κοινό. Περιέχει χιλιάδες τόμους Ελληνικών και ξενόγλωσσων βιβλίων καθώς επίσης και μεγάλη ποικιλία σε cd και εκπαιδευτικά dvd.

Στον ίδιο χώρο στεγάζεται και το βεστιάριο του ιστορικού πλέον συλλόγου <<εργασία & χαρά>> υπάρχουν περίπου 10 φορεσιές παραδοσιακές (κατωχωρίτικες και Καβάϊ) όπου χρησιμοποιούνται σε εκδηλώσεις του συλλόγου εντός και εκτός Καρπάθου.

Σε διπλανή αίθουσα στεγάζεται το λεγόμενο "κέντρο νεότητας" όπου εκεί υπάρχουν 5 σύγχρονοι υπολογιστές συνδεδεμένοι στο internet. Υπεύθυνοι για την λειτουργία του κέντρου με την σειρά που υπήρξαν είναι η Μαρία Χαλκιά, Χρήστος Καμπούρης, Σοφία Βασιλειώτη και Μανώλης Πρωτόπαπας. Στον συγκεκριμένο χώρο ο κάθε ένας μπορεί να <<σερφάρει>> στο διαδίκτυο πληρώνοντας ένα μικρό αντίτιμο

Το Δημοτικό σχολείο φιλοξενεί περίπου 10 παιδιά φέτος. Επίσης υπάρχει και το νηπιαγωγείο που φιλοξενεί παιδιά και από γειτονικά χωριά. Αξίζει να αναφέρω ότι τόσο το Δημοτικό όσο και το Νηπιαγωγείο έχουν σοβαρές ελλείψεις. Η πιο σημαντική έλλειψη είναι σε παιδιά αλλά αυτό το πρόβλημα θέλει εκτενέστερη ανάλυση. Επίσης οι ελλείψεις παρουσιάζονται σε υλικά αγαθά. Πχ θέρμανση, υπολογιστές νέας τεχνολογίας, σύγχρονοι μέθοδοι διδασκαλίας, συμμετοχή σε προγράμματα κ.α. Γι αυτό προτείνω σε όσους Οθείτες διαβάζουν αυτό το άρθρο να μεριμνήσουν ώστε να δοθεί και κάποια δωρεά στα σχολεία.

Ο Αρης είναι η επίσημη ερασιτεχνική ομάδα του χωριού. Συμμετέχουν ντόπιοι αλλά και όσοι έχουν Οθείτικη καταγωγή. Κάθε καλοκαίρι ξεκινάει το τοπικό πρωτάθλημα και ο Αρης έχει φέρει αρκετές φορές το κύπελλο στο χωριό δίνοντας μεγάλη χαρά σε μας του Οθείτες. Τα τελευταία χρόνια γίνεται μια μεγαλειώδης προσπάθεια ώστε να αποκτήσουμε γήπεδο, γι αυτόν τον λόγο έχει αγοραστεί οικόπεδο και έχουν ξεκινήσει οι εργασίες. (όποιος γνωρίζει περισσότερα ας μου γράψει στα σχόλια)

Το Όθος έχει δύο καφενεία ενώ παλιότερα υπήρχε πιτσαρία, ταβέρνα και ένα ιστορικό μπαράκι η <<Πασαρέλα>> που ακόμα το θυμόμαστε και το αναπολούμε εμείς που προλάβαμε έστω και λίγο να το ζήσουμε. Το πραγματικό όμως στολίδι του χωριού είναι το συντριβάνι και η βρύση με το τρεχούμενο νερό που βρίσκεται στην "Παναγία".

Στο Όθος ανήκουν οι Στες, μια περιοχή με περιβόλια και νερά. Εκεί, οι Οθείτες έχουν τα περβόλια αλλά και τα εξοχικά σπίτια τους ή αλλιώς "σταύλους" Ο Αγιος Παντελεημονας είναι η μεγαλύτερη εκκλησία που γιορτάζεται κάθε καλοκαίρι στις 26-27-28/7. Ένα τριήμερο πανηγύρι όπου εκεί οι Οθείτες δείχνουν την φιλοξενία και την αγάπη τους σε ντόπιους αλλά και "ξένους" προσφέροντας άφθονο φαγητό και κρασί δωρεάν.

Ακόμα εξοχές του Όθους είναι οι Κάλλενες όπου εκεί υπάρχει το ξωκλήσι του Αγίου Σημεών το οποιο γιορτάζει στις 31/8 πάλι με παραδοσιακό φαγητό, κρασί και χορό δωρεάν. Τέλος η <<Αγία Βαρβάρα>> είναι μια μικρότερη εξοχή με περβόλια και νερά λίγο πιο έξω από τις Στες.

Όσοι είστε από την Κάρπαθο είμαι σίγουρη ότι θα γνωρίζετε την φιλοξενία, την απλότητα και την καλοσύνη των Οθειτών. Όσοι απλά τα διαβάσατε νομίζω ότι είναι καιρός να μας επισκεφτείτε.....

Καλώς ήρθατε....!!!!!