Υποσχέσου...

Σου έχω δώσει μέγα όπλο
          αγάπη που χαλάει κόσμο.

και ΥΠΟΣΧΕΣΟΥ ΠΩΣ ΘΑ Μ ΑΓΚΑΛΙΆΖΕΙΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΥ ΓΚΡΙΝΙΑΖΕΙΣ
                                                          ΌΤΑΝ ΜΕ ΣΥΝΑΝΤΑΣ. 

Taxi beep stories

 Πήρα το δίπλωμα οδήγησης και μόνο που δεν το έκανα και αυτό κορνίζα να το κρεμάσω στο σαλόνι μου μαζί με τα άλλα διπλώματα.

Το δίπλωμα οδήγησης για έναν περίεργο λόγο το κρύβω επιμελώς μέσα στην ντουλάπα μου εκεί που έχω όλα τα πολύτιμα πράγματα μου. Στο σημείο ας πούμε που έχω το βιβλιάριο καταθέσεων μου ή και την πιστωτική  μου (άσχετα αν είναι υπερχρεωμένα και τα δύο).

Για να μην πλατειάζω, το θέμα μου είναι ότι ναι, κατάφερα να πάρω το δίπλωμα οδήγησης αλλά δεν κατάφερα ποτέ να πάρω αυτοκίνητο. Πόσω δε μάλλον να οδηγήσω κιόλας. Μία δύο αποτυχημένες προσπάθειες έκανα και ήταν ο φόβος και ο τρόμος της φίλης μου της Φωτεινής και η επιβεβαίωση της αδερφής μου.

Με άλλα λόγια, σε καταστάσεις «εκτάκτου ανάγκης» εμπιστεύομαι τα λατρεμένα Ταξί. Μάλιστα έχω αποκτήσει μία πολύ καλή σχέση και με τους οδηγούς τους, καθώς είναι άνθρωποι που τις περισσότερες φορές περιμένουν ένα άτομο σαν κι εμένα, το οποίο θα τους δώσει την σπίθα, ώστε να «ανάψει» η συζήτηση.

Μα για την πολιτική θα είναι; Μα για το διπλοπαρκάρισμα θα είναι; Για τις σχέσεις των γυναικών με τους άντρες; Για σπουδές; Για όνειρα σπασμένα και ανεκπλήρωτα; Για την άτιμη την κοινωνία που άλλους μας ανεβάζει και άλλους μας κατεβάζει; Πάντα υπάρχει ένα θέμα για ανάλυση.

Στο κείμενο μου αυτό θα γράψω τρεις ιστορίες με πρωταγωνιστές τα Ταξί και τους οδηγούς τους που μου φαίνονται ασυνήθιστες ή τουλάχιστον νομίζω κατά την ταπεινή μου άποψη ότι δεν συμβαίνουν πολύ συχνά τέτοια περιστατικά.

Θα ξεκινήσω από την πιο πρόστυχη γιατί σας έχω μάθει αναγνώστες μου, ότι για κάτι τέτοια θα μου δίνατε και το Νόμπελ λογοτεχνίας (αν υπάρχει) μετά την πρόστυχη θα ακολουθήσει μία χαζή και θα τελειώσω με μία –θέλω να πιστεύω- ρομαντική.  Ξεκινάω!

Διαβάστε ολόκληρη την ιστορία αγοράζοντας το βιβλίο "Παράλληλες Σκέψεις..." 
από την ενότητα ΑΓΟΡΑ ΟΝΕΙΡΩΝ

Καλή Σαρακοστή

Είναι Σαρακοστή και κάθε Σαρακοστή αισθάνομαι τύψεις (!) επειδή ποτέ δεν νηστεύω το κρέας, επειδή δεν εξομολουγούμαι, επειδή δεν πάω στην εκκλησία, επειδή δεν περιμένω την ημέρα του Πάσχα να βάλω τα "καλά" μου και να περπατήσω στο κόκκινο χνουδωτό χαλί της εκκλησίας μας στο Όθος που συνήθως βρίσκομαι. 

Για κάποιον περίεργο και ανεξήγητο λόγο τα είχα καλά με τον εαυτό μου και με τους αγαπημένους μου, δεν ξέρω αν υπάρχει θεός, δεν ξέρω καν αν αυτός ο θεός που τελικά μπορεί και να υπάρχει λέγεται Ιησούς Χριστός ή κάπως αλλιώς, πάντως εμένα με καθοδηγούσε στον σωστό δρόμο κάθε φορά, και κάθε τι γινόταν όπως ακριβώς έπρεπε να γίνει, για να πάρω το μάθημα μου, να περάσω τις δοκιμασίες μου και τελικά να μάθω από αυτές. Ναι! Όλα έγιναν στην εντέλεια. 

Ήμουν καλή στο σχολείο και τα είχα μπερδέψει λίγο με την ζωή για τον εξής απλό λόγο. 

"Στο σχολείο διδάσκεσαι ένα μάθημα και μετά περνάς μία δοκιμασία (τεστ) 

Στην ζωή περνάς μία δοκιμασία που σου διδάσκει ένα μάθημα"

                                                                        Tom Bodett

                                                                 Αμερικάνος Συγγραφέας. 

Και επειδή σας έλεγα για τη νηστεία και την Σαρακοστή, σας έχω και ένα άλλο γνωμικό που είναι τόσο αληθινό και όποιος καταλάβει, κατάλαβε. 

"Η μοναξιά είναι για το πνεύμα ό,τι η νηστεία για το σώμα:

Θανάσιμη όταν διαρκέσει πολύ, αλλά αναγκαία"

                                                                             Vounenargues, 1715-1747

                                                                               Γάλλος Γνωμικογράφος

Καλή Σαρακοστή φίλοι μου. 

Πολλές φορές σε είδα να έρχεσαι από μακριά...

.....και πρόσωπο να αλλάζεις σαν έφτανες κοντά...

ΤΟ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΚΑΙ ΨΑΧΝΩ ΝΑ ΣΕ ΒΡΩ.

Ξωδιάζω την ζωή μου με στους συμβιβασμούς
μα την καλήν αγάπη δεν δίνω κανενός

                                                                         (Λουδουβίκος Των Ανωγείων)

Ότι πιο όμορφο έχω διαβάσει...

«Να γελάσεις απ' τα βάθη των χρυσών σου ματιών
Είμαστε μες στο δικό μας κόσμο

Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει
Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα

Κι αυτό που θέλω να σου πω
το πιο όμορφο απ' όλα
δε στο 'χω πει ακόμα»

~  Του Ναζίμ Χικμέτ από “Τα ποιήματα των 9-10Μ.Μ”
Γραμμένο για τη γυναίκα του Πιραγιέ μέσα από τη φυλακή.

Βρίσκεσαι παντού

Πέρασε καιρός
     όλα είναι αλλιώς
           Μα εγώ σε σκέφτομαι....


Στης μοναξιάς μου την τρέλα
                         σου φωνάζω έλα....
                                       Μα δεν απαντάς!


Φωτεινέ μου ήλιε
      σύννεφο λευκό
             και άπιαστο όνειρο...


Λίγο να μ΄αγγίξεις ή να με χαϊδέψεις
                      με τα μάτια σου
                                    μωρό μου...

ΚΑΙ ΑΝ ΜΕΙΝΕΙ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
                                                   ΚΑΙ ΕΣΥ ΑΝ ΔΕΝ Μ΄ΑΚΟΥΣ
                                 ΘΑ ΚΛΕΙΣΩ ΠΑΛΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΝΟ ΜΕ ΜΙΑ ΕΥΧΗ
                                                                                             ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΠΑΝΤΟΥ.

                                   ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ

Απορίες.

"Γιατί εκλαμβάνεις την υποχωρητικότητα μου ως αδυναμία;"

                                                    Μαρία Λαλιά
                                                                                                                 Λύκειο Απερίου Καρπάθου 1997

Η τελευταία Master Chef

Παλιότερα που παρακολουθούσα και εγώ μανιωδώς τις εκπομπές στην τηλεόραση, ο Νίκος Χατζηνικολάου είχε μια εκπομπή που αν θυμάμαι καλά την έλεγε «Πρόσωπα». Σε κάποια από αυτές τις εκπομπές υποστήριξε ότι τον κατηγορούσαν ότι φτιάχνει «αγιογραφίες» στα πρόσωπα που προβάλλει, εννοώντας βέβαια ότι προβάλλει μόνο τα ευχάριστα της προσωπικότητας τους.

Τις αγιογραφίες όμως για μένα τις φτιάχνει ο φίλος μου ο Φρέγκης, το μόνο που θα κάνω σε αυτό το κείμενο είναι να σας γράψω για ένα κορίτσι. Μία συμμαθήτρια μου. Θα το έχετε καταλάβει άλλωστε ότι οι ιστορίες που γράφω ξεκινούν από το παρελθόν και φτάνουν στο σήμερα με μία ευχάριστη διάθεση.

Ήμουν στην Τρίτη λυκείου, με άγχος για τις πανελλήνιες. Εκείνη την χρονιά ήρθε στην τάξη μας και η Άννα ή αλλιώς Άντζελα το καλλιτεχνικό της. Νομίζω ότι πιο όμορφο κορίτσι δεν υπήρχε στο σχολείο χωρίς υπερβολή.

Η μητέρα της ήταν Γερμανίδα και ο μπαμπάς της Καρπάθιος. Υποθέτω ότι γνωρίστηκαν σε κάποιο από τα γνωστά Greek kamaki bars του νησιού, όταν άρχισαν να έρχονται οι πρώτες τουρίστριες. Υποθέτω πάλι ότι μαγεμένη η μητέρα της από την ομορφιά αλλά και από την αγριάδα του νησιού αποφάσισε να παντρευτεί τον έρωτα της και μετά απ΄όλα αυτά προέκυψε η Άννα- Αντζελα.

Η Άννα ήταν η πιο ψηλή απ΄ όλες μας. Είχε και έχει τέλειες αναλογίες. Κάθε φορά που σηκωνόταν στον πίνακα εγώ δεν πρόσεχα τι έγραφε στον πίνακα, πρόσεχα τα καλοσχηματισμένα πόδια της. Το ύψος της, τα όμορφα μαλλιά της που έπεφταν στους ώμους της.

Ευτυχώς για μένα η Αννα-Αντζελα δεν τα πήγαινε καλά στο σχολείο. Αν τα πήγαινε καλά θα είχα πραγματικό πρόβλημα. Όχι μόνο εγώ, όλα τα κορίτσια. Δεν γίνεται να είναι κανείς τέλειος σε όλα έτσι δεν είναι;

Έτσι λοιπόν η Άννα ήταν ατίθασο κορίτσι, έκανε κοπάνες, γυρνούσε στα μπαράκια. Δεν ήθελε να δώσει πανελλήνιες. Κανείς δεν ήξερε που θα καταλήξει αυτό το κορίτσι.

Το μόνο που έκανα εγώ ήταν να προσπαθώ να της σβήσω μερικές απουσίες από το απουσιολόγιο για να μην χάσει την τάξη. Αλλά πόσες να έσβηνα η άμοιρη; Μία μέρα ήρθε και μου άρπαξε το απουσιολόγιο και έσκισε 2-3 σελίδες μαζεμένες λέγοντας μου: «Άντε τώρα να πάνε να βρούνε πόσες απουσίες έχω κάνει» εννοώντας τους καθηγητές μας.

Διαβάστε την συνέχεια της ιστορίας αγοράζοντας το βιβλίο "Παράλληλες Σκέψεις..."
από την ενότητα ΑΓΟΡΑ ΟΝΕΙΡΩΝ

Στο εστιατόριο της Αννας-Αντζελας Παπαβασιλείου
στην Κάρπαθο το καλοκαίρι του 2012

Αννα-Αντζελα Παπαβασιλείου αυτό το κείμενο στο χρωστάω για αυτό που έκανες για μένα στο reunion (ξέρεις εσύ) Χαιρετισμούς στην Χαρά και να αυξήσεις τον μισθό της τώρα γιατί είναι πτυχιούχα. Φιλιά

Big brother, x-factor, Greek idol και άλλοι πολλοί… ήρωες!

Το κείμενο αυτό γράφτηκε πριν από δύο χρόνια. Δεν έχω μετανιώσει ούτε για μία λέξη από αυτά που έχω γράψει. Το δημοσιεύω ξανά εδώ για να το θυμηθούμε πάλι και γιατί η επόμενη ανάρτηση μου θα είναι μία έκπληξη σχετικά με τους μικρούς ήρωες της καθημερινότητας μας. Απολαύστε υπεύθυνα!

Καλώς ή κακώς μεγάλωσα στην εποχή που τα «ριάλιτι» είχαν και έχουν την τιμητική τους. Είμαι τέκνο εκείνης της γενιάς, που την πρωτοχρονιά του 2004 -αν δεν κάνω λάθος- (αν κάνω, σας παρακαλώ διορθώστε με) την πέρασαν με την αγωνία αν θα βγει ο Τσάκας ή ο Πρόδρομος έξω από το σπίτι του Βig brother!!!

Εγώ ακόμα θυμάμαι την Μαίρη Σκόρδου, την Καλομοίρα, την Δώρα και τις απελπισμένες τους προσπάθειες να γίνουν διάσημες τραγουδίστριες και παρουσιάστριες. Το κακό για μένα δεν είναι ούτε τα ριάλιτι ούτε οι συγκεκριμένοι κύριοι και κυρίες. Το κακό για μένα είναι  όταν αυτοί οι άνθρωποι γίνονται πρότυπα για μας τους νέους.

Δεν θέλω να το σκέφτομαι όταν βλέπω άτομα της ηλικίας μου να προσπαθούν να μοιάσουν σε αυτούς τους τύπους. Σχεδόν απελπίζομαι για το μέλλον αλλά και για την υστεροφημία της  γενιάς μου! Μα καλά, έχουμε και ένα «όνομα» σ αυτήν την κοινωνία....

Οι πιο παλιοί έχουν να περηφανεύονται ότι έζησαν στα χρόνια του πολέμου και ότι πέρασαν πολλές στερήσεις και βασανιστήρια γι αυτό και έγιναν σωστοί άνθρωποι. Οι πιο καινούργιοι έχουν να λένε ότι έζησαν την εποχή του Πολυτεχνείου και ότι εγκαθίδρυσαν την Δημοκρατία στην Ελλάδα.

Εμείς σαν γενιά γιατί θα υπερηφανευόμαστε στα παιδιά μας; Για την Τατιάνα; Για τον Σάκη; Για την Ευγενία; Για την κα Αργυρό την μαγείρισσα; Ποιο είναι το κατόρθωμα μας ρε παιδιά; Τόσο πάτο έχουμε πιάσει; Τόσο πολύ έχουμε βουλιάξει λοιπόν;  Αν ρωτήσετε εμένα θα σας πω όχι.

Υπάρχουν κάποια παραδείγματα ανθρώπων –νέων- που αγωνίζονται, με τον δικό τους ξεχωριστό και ήσυχο τρόπο ώστε, εμείς αύριο, να είμαστε υπερήφανοι για την γενιά μας. Ξέρω δύο από αυτούς, αλλά φαντάζομαι ότι είναι πολλοί περισσότεροι. Απλώς, τυγχάνει να μην τους γνωρίζω.

Φυσικά αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο σε αυτούς τους ανθρώπους. Τους το χρωστάω σαν ένα ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης και ενός τεράστιου «ευχαριστώ» που είχα την τιμή να συνεργαστώ μαζί τους.

Ο πρώτος κύριος για τον οποίο θα ήθελα να σας μιλήσω είναι ο κος Δημήτρης Τσίγκος. Ήταν το «αφεντικό» μου όπως λέω εγώ, ή ο «συνεργάτης» μου, όπως υποστηρίζει εκείνος, όταν δούλευα για την εταιρία του, την Virtual Trip LTD. Η εταιρία αυτή έχει αντικείμενο την ανάπτυξη λογισμικού ή πιο απλά, δραστηριοποιείται στον χώρο της πληροφορικής.  

Ο κος Τσίγκος έφτιαξε αυτήν την εταιρία όταν ήταν ακόμα φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Μέσα σε μια δεκαετία έχει αναπτυχθεί τόσο που απασχολεί έναν μεγάλο αριθμό ατόμων, ενώ έχει σημαντική παρουσία σε πολλές χώρες του εξωτερικού.

Σκοπός μου δεν είναι να σας μιλήσω για την εν λόγω εταιρία, αλλά για το ήθος και τον χαρακτήρα αυτού του ανθρώπου. Πότε δεν αισθάνθηκα -όσο δούλεψα εκεί- ότι είναι το αφεντικό ο «μπαμπούλας» ποτέ δεν με διέταξε να του βάλω καφέ και ας ήμουν μια απλή υπάλληλος, ποτέ δεν καθάρισα οτιδήποτε, ποτέ δεν τον θυμάμαι να θυμώνει.

Το μόνο που θυμάμαι είναι να δουλεύει ώρες ατελείωτες χωρίς να παραπονιέται ή να προβληματίζεται.  Το μόνο που τον ανησυχούσε ήταν πόσο μπορεί να βλάψουν τόσοι πολλοί καφέδες!

Κάθε φορά που μιλούσε μαζί μας πάντα κάτι καινούργιο μαθαίναμε, πάντα ήταν η λύση στα προβλήματα μας.  Πάντα ήταν πρόθυμος από το να μου δείξει πως βάζουμε ένα φίλτρο στο Excel μέχρι να μας ορίσει την στρατηγική πωλήσεων  που θα έπρεπε να αναπτύξει το τμήμα μας.

Τώρα που δεν δουλεύω πια εκεί νομίζω έχω δικαίωμα να πω πως ο Κος Τσίγκος ήταν ένας από τους καλύτερους εργοδότες που είχα. Μπορώ να υποστηρίξω ότι ήταν ένας ακόμα δάσκαλος μου.

Είμαι βέβαιη ότι θα πετύχει ακόμα περισσότερο και ότι θα τον βλέπουμε και αυτόν στην τηλεόραση πιο συχνά, αλλά για λόγους που θα είμαστε περήφανοι σαν γενιά.

Ο δεύτερος αλλά όχι λιγότερο σημαντικός, είναι ο κος Μάριος Βελέντζας. Με τον Μάριο γνωριστήκαμε όταν δούλευα στην Εθνική Τράπεζα. Είναι ο προϊστάμενος χορηγήσεων όπως γράφει το «ταμπελάκι» μπροστά στο γραφείο του. Είναι ο άνθρωπος που δίνει ψυχή στο κατάστημα. Ενώ παράλληλα είναι και η καρδιά του καταστήματος.

Ανάμεσα σε καφέδες που δεν προλαβαίνει να πιει, τσιγάρα που ποτέ δεν καπνίζει, σε εκκαθαριστικά, σε υπολογιστές και εγκυκλίους, σε πελάτες σαλταρισμένους ο Μάριος είναι εκεί και έχει την λύση για κάθε πρόβλημα και δεν είναι καν 30 ετών!!!

Αυτό που με τσάντιζε είναι ότι ήταν πιο μικρός μου. Ήξερε το κάθε τι μέσα στην τράπεζα από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο. Όλοι κάναμε λάθη αλλά αυτός δεν θυμάμαι ποτέ να έκανε κανένα.

Και πάντα με ένα χαμόγελο στα χείλη, με μια καλή κουβέντα, με ένα ανέκδοτο, με ένα απαλό χτύπημα στην πλάτη για να σου δώσει θάρρος, να γίνεις καλύτερος, να μην απογοητεύεσαι.  Δεν θυμάμαι κανέναν προϊστάμενο καλύτερο από αυτόν.

Θυμάμαι πάντα να λέει ότι δεν πρέπει να σκεφτόμαστε σαν δημόσιοι υπάλληλοι και όταν υπάρχει δουλειά θα πρέπει να γίνεται. Αυτός ήταν το παράδειγμα για όλους μας. Πάντα έφευγε τελευταίος. Μπορεί να σχολάγαμε 3:15 αλλά αυτός εκείνη την ώρα έλεγε ότι είχε ακόμα 3-4 ώρες δουλειά...!!

Θα μπορούσα να μιλάω άπειρες ώρες για τον Μάριο γιατί τον θεωρώ και φίλο μου. Αλλά θέλω να σταματήσω εδώ και να του ευχηθώ να γίνει όχι απλώς Διευθυντής -γιατί αυτό το έχω  σίγουρο- να γίνει κάτι παραπάνω. Ο,τι θέλει αυτός!

Γι αυτό σας λέω, δεν ξέρω αν η γενιά μας θα αξιωθεί να κάνει κάτι το συγκλονιστικό αλλά πιστεύω ότι υπάρχουν κάποιοι «αφανείς ήρωες» που δουλεύουν έτσι όπως θα έπρεπε να δουλεύουμε όλοι μας, που παίρνουν πρωτοβουλίες, που μας  πάνε ένα βήμα μπροστά και όχι, δεν χρειάζονται την ψήφο μας για να παραμείνουν στο «παιχνίδι» γιατί πολύ απλά το παιχνίδι το φτιάχνουν οι ίδιοι.....!

Σημείωση: Ο Κος Δημήτρης Τσίγκος είναι πρόεδρος της ένωσης νεοφυών επιχειρήσεων και πολλά άλλα που θα τα βρείτε www.tsigos.gr

Ο Κός Μάριος Βελέντζας πήρε προαγωγή και πλέον είναι ο νεότερος διευθυντής καταστήματος της ΕΤΕ. 

Diamonds are for ever

Όταν είσαι χαρούμενη μετά από πολλά χρόνια και όταν επιτέλους τα πράγματα σου πάνε όπως  έπρεπε να πηγαίνουν χρόνια τώρα…

Όταν έχεις διώξει ό,τι αρνητικό στοιχείο πάνω σου σε μείωνε και σε στεναχωρούσε, όταν επιτέλους παραδέχεσαι ότι δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι ή να ντρέπεσαι γιατί είσαι τόσο καθαρή και ακτινοβολείς  όσο ένα πραγματικό διαμάντι,

Tότε ναι ρε, δώσε  Rihanna.  « Shine bright like a diamond»

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε μένα. 

Η αγάπη έρχεται στο τέλος !

Έρχεσαι μ' ένα γεια 
φεύγεις με δυο φιλιά
πάντοτε βιαστικά
λέγοντας «δε θ' αργήσω»
Δίνουμε ραντεβού
μέσα μας και παντού
σίγουρα πιο μετά
θα σου τηλεφωνήσω
Όλο αναβολές
όλο ξεχνάω να ζήσω
μα τότε έρχεται

Η στιγμή
για περισσότερα
περισσότερα θαύματα
αναπάντεχα
εκεί που έλεγες
θα 'μαι πάντα χαμένος
η αγάπη έρχεται στο τέλος
Για περισσότερα
περισσότερα θαύματα
ανεξήγητα
εκεί που κρύφτηκες
σε καρφώνει το βέλος
η αγάπη έρχεται στο τέλος

Λόγια που δε μου λες
μάτια που δε μου κλαις
μένουν οι ενοχές
για εκείνα τα ταξίδια
«Έκλεισε» είπα εγώ
«έκλεισε» και εσύ
ταξίδεψε η ψυχή
κι εμείς εδώ στα ίδια
Όσα έχω ονειρευτεί
τόσα έχω ακυρώσει
μα πάντα έρχεται...

Δεν μπορείς να έχεις 5000 φίλους, χωρίς να έχεις 1 εχθρό

(τίτλος του βιβλίου που περιγράφει την ζωή του Zack Zuckerberg ιδρυτή του Facebook)

Το πόσο πολύ μ΄αρέσουν τα Social media θα το έχετε καταλάβει όσοι με έχετε "φίλη" σε κάποιο από αυτά. Είμαι τόσο εξαρτημένη που δεν μπορώ να είμαι σε κάποιο σημείο που δεν θα έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο πάνω από 2 μέρες μετα βίας. 

Πολλές φορές μάλιστα, έχω πει ότι θα κάτσω στο Facebook μόνο για δέκα λεπτά, ίσα ίσα για να κοιτάξω τα  μηνύματα μου και έχω βρεθεί κολλημένη ώρες να σχολιάζω από το πόσο μ΄αρέσει το frozen yogurt έως την αναπτυξιακή πολιτική της Ελλάδας και την ανεργία. 

Ξέρω ότι δεν είμαι η μόνη που το κάνει αυτό, αλλά η πλειοψήφία από εσάς, όμως δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι θα το παραδεχτείτε δημόσια όπως εγώ. Ξέρω επίσης και ότι κάποιοι πάνε στην δουλειά τους και το μόνο που κάνουν είναι να είναι όλη μέρα στο Facebook ενώ την ίδια στιγμή παραπονιούνται για τον μικρό μισθό που παίρνουν και παρακαλούν πότε θα τους εξιλεώσει ο ερχομός της εκάστοτε Παρασκευής. 

Το ότι τα γράφω αυτά δεν σημαίνει κιόλας ότι τα κατακρίνω έτσι; Μην παρεξηγηθούμε. Έτσι κι΄αλλιώς καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ότι του αρέσει στα πλαίσια της νομιμότητας. Και ποια είμαι άλλωστε εγώ που θα κατακρινω τις ενέργειες των άλλων. 

Το μόνο που θέλω να πω είναι, ότι τα κοινωνικά δίκτυα είναι μία μεγάλη παγίδα για τους μοναχικούς ανθρώπους. Σημ: Μοναχικός άνθρωπος μπορεί να ειναι και κάποιος/α παντρεμένος/η με οικογένεια, κάποιος/α με μακροχρόνια σχέση, κάποιος/α με πολλούς φίλους που ποτέ δεν καταφέρνει να συναντήσει. 

Είναι παγίδα γιατί εκτός από τον χρόνο που σπαταλάμε, μπορούμε να πέσουμε θύμα πολλών κακοπροαίρετων ανθρώπων ή άλλων που άλλοι είναι στην πραγματικότητα και άλλον εαυτό παρουσιάζουν. Δεν είναι δε απίθανο, να παρασυρθούμε τόσο, ώστε να χάσουμε τους πραγματικούς φίλους μας από την πλάνη των 500, 1000 ή και 3000 εικονικών φίλων που μας αποθεώνουν καθημερινά με τα like και τα comments τους. 

Η ουσία όμως είναι ότι ποτέ κανένα μηχάνημα όσο έξυπνο και αν ήταν, δεν κατάφερε να αντικαταστήσει την ανθρώπινη επαφή και την προσωπική επικοινωνία. Αυτό να το θυμάστε εσείς και εγώ μαζί σας. 

Καλό βράδυ.