Αυτοκριτική....

Δεν ξέρω αν φταίει το Φθινόπωρο ή το τέλος του καλοκαιριού, δεν ξέρω αν θα ήταν καλύτερα να είχαμε ακόμα καλοκαίρι και να λιαζόμαστε κάτω από τις ομπρέλες, να βουτάμε στα γαλανά νερά του Αιγαίου Πελάγους. Ειλικρινά το σκέφτομαι ξανά και ξανά και δεν ξέρω τι θα ήταν καλύτερο.

Τώρα όμως οι διακοπές τέλος. Ανοίξανε τα σχολεία, ανοίξανε τα πανεπιστήμια, άρχισε η εξεταστική, άρχισε το ψάξιμο για διαμέρισμα για τους καινούργιους φοιτητές, οι υπόλοιποι επιστρέψαμε στις δουλειές μας ή τουλάχιστον σε ότι είχε απομείνει από αυτές. Και περιμένουμε πότε θα έρθει η Παρασκευή και μετράμε τις ημέρες ανάποδα.

Φέτος σα να  έγινε μία αποκάλυψη μέσα μου. Σκέφτηκα ότι για την κακομοιριά μου δεν φταίει κανείς μόνο εγώ. Και αν θέλω να αλλάξω κάτι θα το αλλάξω μόνο ΕΓΩ.

Και έτσι έκατσα κάτω και έβαλα το κεφάλι μου να δουλέψει. Και βρήκα τρόπους να λύσω τα προβλήματα μου και αυτός ο τρόπος δεν περιλαμβάνει ψυχανάλυση. Αυτός ο τρόπος περιλαμβάνει αυτοσυγκέντρωση και σωστό διάλογο με τον εαυτό μου.

Κάπου είχα διαβάσει ότι το IQ των ανθρώπων είναι αποτέλεσμα της προσαρμοστικότητας τους σε νέες καταστάσεις και εμπειρίες. Δεν θυμάμαι που το διάβασα αλλά μου άρεσε. Νομίζω ότι έχει πολύ δίκιο.

Ένας άνθρωπος είναι πράγματι έξυπνος όταν καταφέρνει να εναρμονιστεί με το περιβάλλον του και να δει ρεαλιστικά τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω του.

Έτσι και εγώ αποφάσισα ότι ο καιρός άλλαξε και εγώ δεν μπορώ να σκέφτομαι με τις παλιές καταστάσεις. Αν είναι χάλια τα οικονομικά μου δεν φταίω εγώ είναι γενικότερο το κακό.

Αν δεν αδυνάτισα αρκετά όσο θα ήθελα και πάλι αναγνωρίζω το φταίξιμο μου αλλά το θέμα είναι τι θα  κάνω από εδώ και στο εξής. Και ναι, μην είσαι περίεργη πολλά γίνονται από εδώ και στο εξής.

Αν κάποιοι φίλοι μου δεν μου δίνουν σημασία αποφάσισα ότι δεν θα τους κυνηγάω. Δεν θα ξανακυνηγήσω ανθρώπους, αν ήταν να κυνηγάω ανθρώπους θα κυνηγούσα κανέναν επικηρυγμένο να βγάλω και λεφτά έτσι δεν είναι;

Δεν μπορώ να αναγκάσω κανέναν να είναι δίπλα μου με το ζόρι. Οι φιλίες δεν είναι ούτε ζώνες ασφαλείας να μας προστατεύουν από «ατυχήματα» επίσης, οι φιλίες δεν είναι ούτε αερόσακοι να «πέφτουμε» πάνω τους και να σωζόμαστε.

Εξάλλου περνάνε τα χρόνια και οι παλιές «κολλητές» ίσως να έχουν ξεπεραστεί. Δεν ωφελεί να κρατάμε την φιλία μας αναπολώντας συνεχώς τις παλιές καλές μέρες που ζήσαμε μαζί. Πάνε αυτά.... τα καινούργια να αποζητάς

 

Έτσι λοιπόν ήρθε το Φθινόπωρο και εγώ την αυτοκριτική μου την έκανα και ελπίζω να είναι προς το καλό μου.

Θα με μισήσεις αλλά....

Πήγα σε ένα από τα ομορφότερα νησιά, πήγα σε θάλασσες όμορφες γαλανές καθαρές με βοτσαλάκια και με λεπτή άσπρη άμμο. Με πράσινους και γαλανούς βυθούς, με ψαράκια μικρά και μεγάλα.  Ερημικές αλλά και πολυσύχναστες. Έκανα εικοσιπέντε μπάνια, ήπια θαλασσινό νερό, με χτύπησε αεράκι, σκαρφάλωσα σε κύματα και άλλα πολλά...

Το μυαλό μου είναι γεμάτο αναμνήσεις. Ναι σωστά το κατάλαβες. Μόλις επέστρεψα σε αυτό που ο κόσμος θέλει να λέει «την καθημερινότητα μου»

Είχα 3 χρόνια να πάω διακοπές και περισσότερα από πέντε στην θάλασσα. Η Κάρπαθος για μένα ήταν μουντή, χειμερινή, καταθλιπτική έτσι όπώς την είχα αφήσει τον περασμένο Φεβρουάριο.

Και η αποκάλυψη φάνηκε μπροστά μου στις 7 Ιουλίου που κατέβηκα. Είχα χρόνια να δω και να ξαναπιστέψω στο όνειρο των χιλιάδων τουριστών που κατακλύζουν  το νησί.

Η Κάρπαθος είχε μεταλλαχτεί. Είχε βάλει τα καλά της, ήταν χαρούμενη και φιλόξενη και ήταν εκεί για μένα για ακόμα μία φορά. Με περίμενε σαν να μην είχα φύγει ποτέ. Οι φίλοι οι γνωστοί τα ξαδέρφια όλοι εκεί μια οικογένεια.

Να με ρωτάνε που πάω και εγώ να πρέπει να απαντήσω, να με ρωτάνε αν δουλεύω εδώ και εγώ να εξηγώ και να είναι τόσο εύκολα να μάθω πληροφορίες γι αυτούς που με ενδιαφέρουν με μία αθώα ερωτησούλα απλώς!.

Θα με μισήσεις το ξέρω γιατί εσύ δεν έχεις κάποιο νησί να πας, ένα νησί που να σε περιμένει κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα και Καλοκαίρι γιατί εσύ δεν έχεις τις θάλασσες που έχω εγώ.

Θα με μισήσεις γιατί εμείς «αγαπιόμαστε» και είμαστε ενωμένοι. Θα με μισήσεις γιατί όταν τα βρω δύσκολα εκεί θα πάω, θα έχω μία πόρτα ανοιχτή και φιλόξενη. Ναι μπορείς να με μισήσεις...

Όλες αυτές οι εικόνες και οι σκέψεις που μένουν χαραγμένες στο μυαλό μου, κλείνω τα μάτια μου και το μπλε της θάλασσα είναι ακόμα εκεί και με δελεάζει, γιατί έφυγες μου φωνάζει; Γιατί τόσο νωρίς; Αλλά η δουλειά δεν ξέρει από αργά και νωρίς....

Παρακάτω φίλοι μου θα δείτε μερικές φωτογραφίες από τις διακοπές μου. Enjoy!!!

Destination: Karpathos

Είμαι στο νησί μου, ναι ναι είμαι στο νησί μου.
Αγαπημένη Κάρπαθος.
Θάλασσα μπλε, καταγάλανη, κρυστάλλινη, καθαρή με ψαράκια
Παραλίες απέραντες, με βοτσαλάκια, καθαρές, με δέντρα με καυτή άμμο.
Άνθρωποι φιλόξενοι, πρόσχαροι, χορτασμένοι.
Τόπος ευλογημένος.

Είμαι στην παραλία του Limniatis beach hotel κάτω από ένα δέντρο. Μόλις έκανα την βουτιά μου και διαβάζω το βιβλίο μου. Ο ήλιος καίει το νερό ήταν πολύ ζεστό και δεν πρόκειται να φύγω από εδώ εάν δεν βραδιάσει....

Καλό καλοκαίρι φίλοι μου!!!

'Ενα ταξίδι ακόμα

Ένα ταξίδι ακόμα για μας
Ένα ταξίδι ακόμα και μην ρωτάς.
Ένα ταξίδι ακόμα....

Ταξίδι! Τι υπέροχη λέξη και ακόμα πιο υπέροχο το μήνυμα του. Φεύγεις από το σπίτι σου και πας να ανακαλύψεις νέα μέρη, καινούργιους ανθρώπους, νέα τοπία, νέες συνήθειες ίσως και έρωτες.

Το μέσο δεν  έχει σημασία αρκεί να είναι ένα ταξίδι μακριά, στο απέναντι νησί, στην διπλανή χώρα, στην μακρινή ήπειρο. ‘Ενα ταξίδι ακόμα...

Άλλά γιατί ταξιδεύουμε; Ποιος είναι ο κύριος σκοπός μας και τι επιδιώκουμε; Αυτό δεν το ξέρω ούτε και μπορώ να σας το απαντήσω εγώ, απλά γιατί ο καθένας έχει τους δικούς του λόγους που ταξιδεύει.

Και οι δικοί μου λόγοι είναι πολλοί και αντιφατικοί πολλές φορές. Μία μεγάλη μου επιθυμία είναι να πάω στο Λονδίνο που δεν κατάφερα ακόμα να πάω, μου έχουν πει ότι είναι ωραία τα Χριστούγεννα, αλλά φίλοι που ξέρουν από Λονδίνο, με συμβούλεψαν να μην πάω τα Χριστούγεννα.

Μου είπαν ότι στην Αυστρία τα Χριστούγεννα είναι καταπληκτικά γιατί χιονίζει και γιατί ακούγονται υπέροχες μελωδίες από παντού. Αλλά εγώ δεν θέλω να πάω κάπου και να χιονίζει. Το έχω σαν φόβο από την Ελλάδα που όταν χιονίζει γίνεται η καταστροφή του κόσμου. Νομίζω ότι όταν πάω στην Αυστρία Χριστούγεννα και χιονίζει θα αποκλειστώ και όταν αποκλειστώ, θα πάθω κλειστοφοβία και άστα...

Επίσης θέλω να πάω στη Νέα Υόρκη «την πόλη που ποτέ δεν κοιμάται» όπως έλεγε και η Κάρυ Μπράντσο. Θέλω να πάω να δω τα υπέροχα μουσεία και πινακοθήκες που έχει εκεί θέλω να δω το άγαλμα της Ελευθερίας και το central park. Τόσες ταινίες έχω δει με φόντο τη Νέα Υόρκη δεν μπορεί κάτι θα έχω μάθει.

Αμέσως μετά στην προτίμηση μου έρχεται η Γαλλία και η Ισπανία δεν ξέρω γιατί, ίσως γιατί αυτές οι χώρες έχουν ένα ιδιαίτερο ταμπεραμέντο. Λένε ότι οι ισπανοί μοιάζουν λίγο με τους Έλληνες και το κλίμα τους είναι Μεσογειακό σαν της Ελλάδας.

Όσον αφορά την Γαλλία λένε ότι είναι η πόλη του έρωτα, εεε δεν μπορεί να πήρε άδικα αυτόν τον τίτλο, χωρίς φωτιά δεν υπάρχει καπνός που λένε. Επηρεασμένη από αυτό θα ήθελα να πάω στην Γαλλία με τον αγαπημένο μου όποτε και αν προκύψει αυτό.

Και ο κατάλογος δεν σταματάει εδώ. Υπάρχει η Ιταλία και οι Βρυξέλλες που θέλω πολύ να πάω. Ακόμα θέλω να ξανάπαω στο Λουξεμβούργο να κάνω βόλτα με το άσπρο τρενάκι που δεν πρόλαβα και να δω πως δουλεύουν εκεί οι τράπεζες που ντρεπόμουν να πάω την πρώτη φορά.

Όσα ταξίδια και να πάω όμως η Ελλάδα Είναι ο τόπος μου και εδώ γεννήθηκα και τίποτα δεν το αλλάζει αυτό. Το Ελληνικό καλοκαίρι είναι αξεπέραστο και ανεπανάληπτο ότι και να λέμε.

Τα Ελληνικά νησιά έχουν μία αλλιώτικη γοητεία και μια θαλασσινή αύρα που σε συνεπαίρνει. Μια μυρωδιά που σε μαγεύει και σαν σειρήνες σε καλούν κοντά τους ξανά και ξανά.

Εκτός από την Κάρπαθο που είναι το μέρος που μεγάλωσα έχω πάει στην Μύκονο, στην Σύρο, στην Πάρο, στην Τζιά, στην Αίγινα, στην Κάσο και στην Κρήτη.

 Υπάρχουν όμως άλλα τόσα διαμαντάκια που με καλούν κάθε καλοκαίρι να τα ανακαλύψω και εάν δεν είναι αυτό το καλοκαίρι θα είναι το επόμενο. Η Σαντορίνη, η Άνδρος, η Κεφαλονιά, η Φολέγανδρος και τόσα άλλα που δεν μου έρχονται τώρα...

Ένα ταξίδι ακόμα....

Το άφησα για το τέλος αλλά είναι το μεγάλο μου παράπονο. Που δεν κατόρθωσα ακόμα να πάω στην Θεσσαλονίκη ναι παιδιά δεν έχω πάει και λυπάμαι πολύ γι αυτό. Προτάσεις δεκτές :-)

Θα στολίσουμε αρνί και θα σουβλίσουμε δέντρο, αα! Και το φλουρί θα πέσει στο δικό μου αβγό.

Σας έχω πει ότι όταν ξεκινάω να γράφω έχω ένα κεντρικό θέμα στο μυαλό μου πάνω στο οποίο θα κινηθώ και μετά ακούω την φωνή της καρδιά μου και σας γράφω με βάση το συναίσθημα.

Τώρα θέλω να γράψω κάτι για το Πάσχα, που να μην έχει την μυρωδιά και την νοσταλγία της Καρπάθου. Ναι, για μία ακόμα φορά δεν μπόρεσα να κατέβω, πάνε τέσσερα χρόνια που δεν κατάφερα να είμαι Πάσχα στην Κάρπαθο.

Κάτι μου λέει ότι και πάλι αυτό το κείμενο νοσταλγία θα μυρίζει, αλλά δεν μπορείς να ξεχάσεις και τις ρίζες σου και να γίνεις ένας ξένος.

Δεν μπορείς να ξεχάσεις τις ανθισμένες αμυγδαλιές που σε καλωσόριζαν στην Άνοιξη. Δεν μπορείς να ξεχάσεις την θέα από την αυλή σου, το απέραντο γαλάζιο και ένα τράνταγμα να χαλάει την γαλήνη την ώρα της απογευματινής ξεκούρασης. Και τότε ήξερες το καράβι είχε φτάσει...

Και ήσουν σίγουρος ότι οι αγαπημένοι σου είχαν φτάσει. Έχω γράψει για την φίλη μου την Μαρία και στο παρελθόν αλλά τώρα τυχαίνει να είμαστε μαζί και να περνάμε το Πάσχα μαζί.

Ήμουν δεν θα ήμουν 15 χρονών τέτοιες μέρες και την περίμενα να έρθει από το Χαϊδάρι. Πόσο έντονα ήταν τα συναισθήματα τότε, μακάρι να μπορούσα να τα ζήσω ξανά με εκείνη την ένταση.

Περίμενα να έρθει η Μαρία και η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Ξέρεις είναι εκείνη η ηλικία που οι φίλες σου έχουν μεγαλύτερη σημασία και από τους γονείς σου και όλα είναι όμορφα αρκεί να σε αφήσουν να πας σε εκείνο το μπαράκι που συχνάζει εκείνος....

Πάνε εκείνα τα χρόνια και φτάνουμε στο σήμερα, στην ηλικία των 30 και κάτι που έχει πια πήξει το μυαλό μας και υποτίθεται ξέρουμε το καλό από το κακό. Νομίζω ότι είναι η καλύτερη στιγμή να τα βάλουμε με τον εαυτό μας. Να σκεφτούμε τα θέλω μας.

Να σκεφτούμε να κάνουμε αυτά που μας αρέσουν και όχι αυτά που μας επιβάλλουν οι άλλοι, να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας για την ζωή, για τον έρωτα ίσως και για τους άντρες.

Ίσως τελικά η Ανάσταση να βρίσκεται μέσα στις καρδιές μας. Να σπάσουμε τα δεσμά που μας κρατάνε πίσω και να βγούμε μπροστά με πυγμή στην ζωή. Να παλέψουμε.

Ναι όλα αυτά σας τα λέω εγώ που έχω αποδείξει την δύναμή μου κατά καιρούς, αλλά έχω υπάρξει και μεγάλη φοβιτσιάρα και ευθυνόφοβη. Και ενώ στα δύσκολα τα καταφέρνω έχω την τάση να πνίγομαι σε μία κουταλιά νερό.

Καλό Πάσχα φίλοι μου...

Δεν είναι που θα σκοντάψεις, μόνο θα σου πουν και «τύφλα»

                                                                               (Παλιά Καρπάθικη παροιμία)

Σήμερα ήταν η καταληκτική ημερομηνία για το Πι ες άϊ, είχε βροντήξει η τηλεόραση από το πρωί. Αν και σπούδασα οικονομικά τα τελευταία 2 χρόνια λέω να τα σκίσω τα πτυχία μου και να πάω να καλλιεργώ σαλιγκάρια που άκουσα ότι είναι και της μοδός και κερδίζεις και πολλά λεφτά λέει.

Βέβαια ο φίλος μου ο Δημήτρης από την άλλη, έχει διαφορετική άποψη. Όχι δεν συμφέρουν τα σαλιγκάρια θέλουν 10 στρέμματα γης και η απόσβεση είναι σε 5 χρόνια, για 5 χρόνια τι θα τρως; Δεν συμφέρει σου λέω.

Από την άλλη η φίλη μου η Αναστασία που από φοιτήτρια έχει φάει τα καλύτερα χρόνια της μέσα σε γραφεία και εταιρίες ανακάλυψε λέει ότι πρέπει να γυρίσει πίσω στο νησί να καλλιεργήσει την γη.

Σε μία συζήτηση μας, μου «ξεφούρνίσε» και αυτή για τα σαλιγκάρια, για τα χέλια, για τον Κρόκο Κοζάνης, για τις τρούφες και άλλα πολλά.

Γι αυτό σας λέω θα τα σκίσω τα πτυχία μου και θα πάω να γίνω γεωργός και κτηνοτρόφος. Δεν έχω ιδέα πως θα το κάνω αυτό, δεν ξέρω ούτε σκαλί να πιάσω που λέει ο λόγος, δεν ξέρω πότε βγαίνουν οι ντομάτες καν.

Για το μόνο σίγουρο είναι το Καρπούζι που βγαίνει το καλοκαίρι και τρώγεται κρύο, ενίοτε και με φέτα. Είμαι άσχετη σου λέω, αλλά το χειρότερο; Δεν θέλω και να μάθω, είμαι ανεπίδεκτη μαθήσεως που λένε.

Έχω μία ιδέα... Πάτε όλοι εσείς οι ξύπνιοι να καλλιεργήσετε την γη και αφήστε και σε μένα εδώ καμιά δουλειά γραφείου που ξέρω πολύ καλά να κάνω. Όλο λόγια είστε όμως, κανείς δεν φεύγει όλοι εδώ καθόμαστε και όλοι στα γραφεία μας από τον υπολογιστή ξέρουμε να κάνουμε τους επαναστάτες.

Ξέρεις, είναι πολύ ωραίο να ζεις στον κόσμο σου, ή αλλιώς στην καρακοσμάρα σου θα έλεγα εγώ. Να πηγαίνεις στην δουλίτσα σου και να σου λένε σου κόβω εκατό Ευρώ.  Ε! και; Θα πιεις τρεις καφέδες λιγότερους και θα πάρεις μία μπλουζίτσα  λιγότερη, δεν θα πεινάσουν και τα παιδιά σου. Το λέω αυτό για τους ελεύθερους και ωραίους φίλους μου.

Ξέρεις τι είναι να μην έχεις καθόλου δουλειά και τα έξοδα να τρέχουν; Και όπως έγραψα μία μέρα και στο στάτους μου, όταν είναι να πληρώσω θα πρέπει να πληρώσω από χθες και όταν είναι να πληρωθώ, συνεχώς αναβάλλεται η ημερομηνία πληρωμής μου,  ή τελικά δεν υπάρχει πληρωμή.

Ξέρεις τι είναι να έχεις φάει τα καλύτερα σου χρόνια μέσα στα βιβλία, διαβάζοντας έχοντας την ψευδαίσθηση ότι θα βρεις μία αξιοπρεπή δουλειά και τελικά το μόνο που αντιμετωπίζεις είναι η μακροχρόνια ανεργία; Και όλα αυτά γιατί δεν δέχτηκες να παρακαλέσεις ή να ξεπουλήσεις την ψήφο σου για μία θεσούλα όπως κάνανε τόσα χρόνια τόσοι και τόσοι.

Τόσα οικονομικά έμαθα γαμώτο κέρατο μου και δεν μπορώ να καταλάβω πως θα έρθει η ανάπτυξη όταν κόβουμε μισθούς και συντάξεις, όταν δεν εισπράττουμε φόρους, όταν δεν κάνουμε επενδύσεις, όταν φορολογούμε ακόμα και την αποταμίευση. Γι αυτό σας λέω... Ή εγώ μάθαινα λάθος τα οικονομικά μου ή αυτοί είναι βλάκες.

Από της άλλη λέω δεν μπορεί να είναι βλάκες και να έχουν τόσο υψηλά αξιώματα και να έχω δίκιο εγώ η άσημη άνεργη. Αν είχα δίκιο θα έβαζαν εμένα να τους κυβερνώ. Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε.

Και τώρα ήρθε η κρίση και μας έπιασε όλους και εμένα που δεν παρακάλεσα αλλά και σένα που παρακάλεσες, αλλά ελπίζω να έρθει μία μέρα στην καινούργια Ελλάδα που πιστεύω ότι θα φτιάξουμε και θα βρω και εγώ την θέση που μου αξίζει.

Και δεν θα φοβάμαι να ακούσω πια δελτία ειδήσεων γιατί θα μας πουν για τους καινούργιους φόρους και για κρίσιμες ημερομηνίες και για Eurogroup δεν θέλω να ξανακούσω το όνομα Σοϊμπλε, Νταλάρα, Όλι Ρεν και της παρέας τους.

Αγαπούλα στο είπα; Η ανεργία έφτασε στο 21%

Αφιερωμένο σε μένα...

Στίχοι: Φίλιππος Πλιάτσικας & Μηλιαράκης Μιχάλης
Μουσική: Φίλιππος Πλιάτσικας
Πρώτη εκτέλεση: Πυξ Λαξ


Για τους φίλους που θυμάμαι αυτά τα βράδια...
Για τα νεύρα που μου σπάσαν στο στρατό...
Για τα όνειρα που μας τα δώσαν άδεια...
δε θυμάμαι που την πάτησα και γω!

Για σένα κούκλα μου που βλέπω να παλεύεις...
και για μένα που 'χω κολλήσει εδώ
Για τις μέρες που θα΄ρθουν και τις φοβάμαι...
Σ' ένα κόσμο που έχει αντίκρυσμα σκληρό!

Ακόμα προσπαθώ ακόμα προσπαθώ
Ακόμα προσπαθώ ακόμα προσπαθώ!

Για τα χρόνια που θυμάμαι απ' το σχολείο...
Για όσα είδα και δεν ήθελα να πω
Γι' αυτά που μ' έμαθαν να ζω και να ελπίζω...
και δεν είναι αυτά που βρήκα εγώ!

Για τα σύνορα που θέλω να καούνε
και για κόσμους όμορφους που πάω να βρω
για τα μάτια σου που στο μυαλό μου ζούνε...
για όλα αυτά που τώρα τραγουδώ!

Ακόμα προσπαθώ ακόμα προσπαθώ
Ακόμα προσπαθώ ακόμα προσπαθώ

Ακούστε το και εδώ:
http://www.youtube.com/watch?v=cL2OdHXaoIo

Αφιερωμένο σε μένα....

Επιστροφή λοιπόν...

Επιστροφή λοιπόν, που; σε ανθρώπους; σε μέρη; σε καταστάσεις;

Ό,τι και αν είναι αυτό εγώ επιστρέφω.

Είναι καλό να επιστρέφεις; Δεν ξέρω... εγώ επιστρέφω...

Θέλω να μείνω εδώ και να αλλάξουν μόνο τα κακώς κείμενα στην ζωή μου.

Αλλά θα μου πείτε... Μόνο εσύ το θες αυτό;  Όλοι μας το θέλουμε αυτό.

Δεν θέλω να μην κοιμάμαι τα βράδια γιατί θα σκέπτομαι το τι χαράτσι θα σκεφτεί η αγαπημένη μας κυβέρνηση ώστε να μας φορολογήσει ξανά και ξανά, δεν θέλω να ξανακούσω για κρίση, δεν θέλω να ξανακούσω ειδήσεις, για Ευρωπαίους εταίρους, για Eurogroup και Μέρκελ.

Θέλω να κάτσω εδώ και να χαζεύω, έτσι ξέγνοιαστη όπώς ήμουν μέχρι πριν λίγο καιρό.

Θέλω τα όνειρα που μου κλέψατε, θέλω πίσω τα βράδια που δεν κοιμόμουν αλλά έκλαιγα, θέλω πίσω την ζωή μου, θέλω να φύγει ο φόβος για το μέλλον μου.

Θέλω η χώρα μου να πάει μπροστά γιατί υπάρχουν άνθρωποι σωστοί και ευσυνείδητοι που θα την πάνε. Και αν χρειαστεί να βοηθήσω και εγώ, θα βοηθήσω, με τον τρόπο μου, κάποιος τρόπος θα υπάρχει.

Θέλω ξανά να ελπίζω, θέλω ξανά να ονειρεύομαι μέρη μακρινά και όμορφα, θέλω πίσω την αθωότητα μου, θέλω τον Βαλεντίνο μου...

Happy new year 2012

Σας εύχομαι καλή χρονιά και το νέο έτος να έρθει σε όλους με υγεία, χαρά και ευτυχία.

Με αγάπη,

Χαλκιά Μαρία

Παράλληλες σκέψεις η συνέχεια...

Εδώ είναι το εξώφυλλο.

και εδώ είναι η κουβερτούρα

Σας ευχαριστώ πολύ και καλή ανάγνωση.
Τα κείμενα που περιέχονται στο βιβλίο δεν έχουν δημοσιευτεί εδώ.

Άγιε Βασίλη κάνε εσύ την αρχή.

Ήθελα να γράψω ένα Χριστουγεννιάτικο κείμενο, γεμάτο μουσικές, ήχους και αρώματα από ψητά μελομακάρονα και κουραμπιέδες έτσι όπως μυρίζει το σπίτι μου. Έτσι όπως το θυμάμαι από μικρή.

Τα Χριστούγεννα πάντα μου άρεσαν. Είναι που είναι διακοπές τα παιδιά από το σχολείο, είναι που στολίζαμε δέντρο, που ο άγιος Βασίλης μας έφερνε δώρα, που τρώγαμε του σκασμού και η τηλεόραση είχε εορταστικά προγράμματα με πολύ γνωστούς τραγουδιστές. Ήταν που η κατάσταση γενικά ήταν για χορούς και για γλέντια.

Σαν σήμερα, του Αγίου Νικολάου, στολίζαμε το δέντρο. Εγώ και η αδερφή μου ξεθάβαμε το κιβώτιο με τα χριστουγεννιάτικα που είχαμε κρύψει από την περασμένη χρονιά. Ο παππούς με τον μπαμπά μου έφερναν ένα δέντρο. Αληθινό, συνήθως ένα μικρό πεύκο. Το βάζαμε με λίγο χώμα σε μία γλάστρα και το δέντρο μας ήταν έτοιμο για στόλισμα.

Με την αδερφή μου τσακωνόμασταν ποιος θα στολίσει τις περισσότερες μπάλες στο δέντρο. Σαν μεγαλύτερη πάντα τα κατάφερνα και είχα τις περισσότερες μπάλες στην δική μου μεριά. Ήθελα να στολίζω κάθε χρόνο τις κόκκινες με το χρυσό γκι γύρω γύρω που ήταν Αμερικάνικες και ήταν πραγματικά πολύ ωραίες.

Τις έπαιρνα και τις τοποθετούσα μπροστά σε σημεία που φαινόντουσαν απ όλους. Η αδερφή μου πάλι προλάβαινε κάτι μικρούς Άγιο Βασίληδες και κάποιες μπάλες που δεν ήταν τόσο όμορφες όσο τις κόκκινες τις δικές μου τις Αμερικάνικες...

Στολίζαμε το δεντράκι μας και τοποθετούσαμε ένα χριστουγεννιάτικο τραπεζομάντιλο από κάτω και μία χάρτινη φάτνη με τον μικρό χριστούλη που μόλις είχε γεννηθεί, την παναγία και τα προβατάκια με τους τρεις μάγους... Ήταν στ αλήθεια τόσο όμορφο το δέντρο μας.

Λίγο πριν κοιμηθούμε τοποθετούσαμε λίγο γάλα, έναν κουραμπιέ και ένα μελομακάρονο για τον Άγιο Βασίλη. Να  έχει να φάει κάτι όταν θα μας έφερνε τα δώρα, μην είμαστε και αχάριστες, τόσο κόπο έκανε ο Άγιος να μας τα φέρει εμείς να μην τον κεράσουμε κάτι; Έστω ένα γλυκάκι;

Και τα δώρα ήταν εκεί κάθε χρονιά. Αναλόγως με τα κέφια του Άγιου Βασίλη, μια φορά ερχόταν την ημέρα των Χριστουγέννων, άλλη φορά ερχόταν την πρωτοχρονιά, αλλά ο Άγιος Βασίλης δεν μας ξεχνούσε ποτέ. Και το πιο σημαντικό; Ήξερε τι ακριβώς χρειαζόμασταν, ρούχα για το σχολείο, ρούχα για την εκκλησία, παπούτσια καλά ή καθημερινά, ενίοτε και κούκλες.

Δεν έπρεπε να κάνω κάτι, απλώς να είμαι καλό παιδί, να μην στεναχωρώ την μαμά μου, να τρώω όλο το φαγητό, να μην τσακώνομαι με την αδερφή μου, να στρώνω το κρεβάτι μου όταν θα σηκώνομαι το πρωί και καμιά φορά να πλύνω και κανένα πιάτο.

Τίποτα δύσκολο δηλαδή, όλα αυτά μπορούσα να τα κάνω με μεγάλη ευκολία και ειδικά λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα ώστε να τα θυμάται ο Άγιος Βασίλης και να μου φέρει καλό δώρο γιατί αν πχ ξεκινούσα να είμαι καλό παιδί από τον Μάρτιο ή και ακόμα το καλοκαίρι, ο Άγιος Βασίλης μπορεί να το ξεχνούσε.

Μεγαλώνοντας, πίστευα ακόμα στον Άγιο Βασίλη και ας είχα συνειδητοποιήσει ότι είναι ένα παραμυθάκι για ευκολόπιστα παιδιά. Εγώ αυτόν τον μύθο δεν τον απέβαλα ποτέ.

Κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα θέλω να στολίζω το σπίτι μου, τώρα πια βέβαια η αδερφή μου έχει πάρει τα καλύτερα στολίδια του δέντρου και κάθε χρόνο μαζεύει και άλλα. «Να αυτό το άσπρο αγγελούδι με τα χρυσά φτερά δεν το έχω» και το άλλο που είναι σαν κορνίζα και έχει την φωτογραφία της και φυσικά οι κόκκινοι γλόμποι οι Αμερικάνικοι με το χρυσό γκι γύρω γύρω.

Νομίζω της έχει μείνει απωθημένο από τότε που ήμασταν μικρές και εγώ της έπαιρνα τα καλύτερα στολίδια για να τα στολίσω εγώ στην καλύτερη μεριά του δέντρου. Τώρα στολίζει ένα τεράστιο δέντρο, ψεύτικο με πάρα πολλά παιχνίδια πάνω.

Τώρα έχει πάρει όλα τα στολίδια η Άννα και εγώ έχω χρόνια να στολίσω δέντρο. Δεν έτυχε βλέπεις, όσο πολύ και αν το θέλω δεν τυχαίνει. Μερικές φορές μου έρχεται να πάω στο «Τζάμπο» και να πάρω ό,τι στολίδι βρω μπροστά μου και να κάνω το σπίτι μου ίδιο με του Άγιου Βασίλη, να στολίσω τόσα πολλά, που να είναι κιτς.

Φυσικά, εφόσον δεν έχω δέντρο δεν έχω και άγιο Βασίλη, βλέπετε δεν ξέρει που να μου αφήσει τα δώρα. Έχει μπερδευτεί και αυτός. Μια Πειραιά, μία Κρήτη και φέτος Κάρπαθο... Τον έχω καταμπερδέψει, προτιμάει λοιπόν να μην μου στέλνει δώρα, εδώ και αρκετά χρόνια.

 «Ήμουν καλή Άγιε Βασίλη, προσπάθησα να είμαι όσο καλύτερη μπορούσα, ίσως να πλήγωσα μερικούς φίλους μου αλλά δεν το ήθελα. Νομίζω θα με συγχωρέσουν αυτοί όπως τους συγχωρώ και εγώ.

Θέλω δώρο άγιε Βασίλη, ένα δώρο με ωραίο περιτύλιγμα και μια φαρδιά κόκκινη κορδέλα δεμένη με έναν ωραίο φιόγκο. Δεν σου λέω τι να βάλεις μέσα, βάλε μέσα ό,τι θες εσύ. Κάνε με να χαρώ, φέτος θέλω χαρά μόνο χαρά, Άγιε Βασίλη κάνε εσύ την αρχή...!!!»

Τι γλυκό να σ΄αγαπούν

....Και να σου το λένε, μάτια που μελαγχολούν και κρυφά σου σιγοκλαίν...

Έτσι είναι οι στίχοι του τραγουδιού και αναφέρεται στην αγάπη μάλλον την ερωτική μεταξύ άνδρα και γυναίκας. Στο κείμενο αυτό όμως δεν πρόκειται να διαβάσετε για έρωτες και λουλούδια, θα διαβάσετε για ανθρώπους που αγαπώ, με όλες τις άλλες έννοιες που μπορεί να έχει αυτή η λέξη, εκτός από την ερωτική.

Ω! Ναι είναι γλυκό να σ΄ αγαπούν και πολύ όμορφο συναίσθημα. ‘Αισθάνεσαι ότι ανήκεις κάπου με την μεταφορική έννοια του όρου. Σε μία ομάδα, σε κάποιους ανθρώπους, σε κάποια πόλη, σε κάποια γειτονιά, σε ένα επάγγελμα, σε ένα χώρο παντού...

Είναι αυτά τα θετικά κύματα ενέργειας και αισιοδοξίας που δέχεσαι και σε κάνουν πιο λαμπερό, πιο όμορφο, πιο φωτεινό άνθρωπο, αστράφτεις με λίγα λόγια και η χαρά σου είναι φανερή και μεταδίδεται στους γύρω σου και αυτό είναι σαν μία αλυσίδα.

Δίνεις χαρά, παίρνεις χαρά, είσαι ευτυχισμένη, κάνεις τους και τους γύρω σου ευτυχισμένους, αποκτάς καινούργιους φίλους και η παρέα μεγαλώνει και η χαρά επίσης.

Όσον αφορά εμένα, από μικρή είχα μία σχέση μίσους με την χαρά και την ευτυχία. Ήμουν φύσει  μελαγχολική και αυτό μου άρεσε γιατί ήθελα συνεχώς να γκρινιάζω και να κλαίω την μοίρα μου, να παραπονιέμαι για όλα αυτά τα άσχημα που συνέβαιναν στην ζωή μου.

Μεγαλώνοντας, ο φαύλος κύκλος συνεχιζόταν, γιατί -φίλοι μου- και σ΄ αυτήν την περίπτωση, ισχύει ο νόμος του Μέρφι που λέει ότι: όταν νομίζεις ότι κάτι δεν μπορεί να πάει πιο στραβά απ ότι έχει πάει έως τώρα, τότε να είσαι σίγουρος, ότι θα πάει ακόμα πιο στραβά. Και ο νοών νοεί το.

Η γκρίνια έφερνε το παράπονο, το παράπονο την απογοήτευση, η απογοήτευση έφερνε την μικρή προσπάθεια, η μικρή προσπάθεια έφερνε την αποτυχία, η αποτυχία έφερνε το κλάμα, το κλάμα την θλίψη και η θλίψη την κατάθλιψη. Η κατάθλιψη τα κιλά και τα κιλά την απόγνωση.

Και ξαφνικά γίνεται ένα μπαμ στην ζωή σου. Παίρνεις ένα δυνατό σοκ κάτι σαν ηλεκτροσοκ. Σαν να ήσουν κλινικά νεκρός και με ένα θαύμα οι γιατροί σε επανέφεραν στην ζωή. Και λες, μέχρι εδώ. Από εδώ και στο εξής θα ζήσω όμορφα και ωραία. Θα φτάσω την ευτυχία και θα την πιω στο ποτήρι.

Θα ισχύει ο νόμος του Μέρφι αλλά από την ανάποδη αυτήν την φορά. Δηλαδή όταν κάτι πάει καλά να είσαι σίγουρος ότι μπορεί να πάει και καλύτερα. Και ξαφνικά πάλι σαν ένα δεύτερο θαύμα αυτό συμβαίνει. Εκεί που λες είμαι χαρούμενη μπορείς να γίνεις ακόμα πιο  χαρούμενη και ακόμα και ακόμα....

Είναι κάποιοι άνθρωποι στην ζωή μου που το κάνουν αυτό, με κάνουν να νιώθω πολύ χαρά. Και αυτό συμβαίνει από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας μας.

Είναι αυτό που λένε μερικοί, ότι αισθάνονται συμπάθεια για κάποιον άνθρωπο από την πρώτη στιγμή που θα τον δουν χωρίς να τους έχει μιλήσει ή να ξέρουν κάτι γι αυτόν. Ίσως να είναι το «κάρμα» ή οι εμπειρίες που κουβαλάμε από την προηγούμενη ζωή για κάποιους άλλους πιο ψαγμένους.

Η φίλη μου η Μίνα είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Δεν ξέρω γιατί χαίρομαι κάθε φορά που την βλέπω. Ξέρω ότι και αυτή έχει δυσκολίες στην ζωή της αλλά είναι τόσα πολλά αυτά τα καλά που της συμβαίνουν, είναι τόσο ευτυχισμένη που πιστεύω, ότι προχθές που μας κάλεσε σπίτι μαζί με τον καφέ έβαλε μέσα και μία δόση από «ευτυχίνη»

Η «ευτυχίνη» είναι μία δική μου εφεύρεσης ορμόνη, που απελευθερώνεται όταν ο άλλος είναι θετικός απέναντι σου. Δίνεται σε μικρές δόσεις και με προσοχή μόνο από ανθρώπους που σ΄ αγαπούν πραγματικά και χωρίς ιδιοτέλεια. Αλλά προσοχή είναι σπάνια ορμόνη δεν βρίσκεται εύκολα.

Η φίλη μου η Άννα επίσης έχει την ίδια ορμόνη. Με κάλεσε και αυτή σπίτι της και μου μαγείρεψε «χιουνκέρ παγεντί» ένα πολύ νόστιμο φαγητό που έφαγα πρώτη φορά στην Κωνσταντινούπολη και το έχω ερωτευτεί. Όπως μπορείτε να φανταστείτε είναι πολύ δύσκολο φαγητό και παιδευόταν δύο ώρες για να το φτιάξει και όταν το έφτιαξε ήταν τόσο τέλειο.

Βάλαμε στα κολονάτα ποτήρια μας λίγο άσπρο κρασί και απολαύσαμε το «Χιουνκέρ Παγεντί» με κάθε επισημότητα. Με την απαραίτητη μουσική και απαλό φωτισμό. Και τα έκανε όλα αυτά για μένα. Που είμαι απλώς φίλη της και ξέρει καλά ότι μου αρέσει αυτό το φαγητό.

Δύο παραδείγματα ανθρώπων σας είπα, που αγαπώ και ξέρω ότι μ΄ αγαπούν και μου το δείχνουν με κάθε τρόπο. Όταν είπα της Άννας ότι θέλω να πάω σε μία παρουσίαση βιβλίου είπε «ναι» χωρίς δεύτερη σκέψη και ας είχε μάθημα και ας έπρεπε να φύγει από τον Διόνυσο για να έρθει στο κέντρο.

Όταν είπα της Μίνας ότι δεν θα μπορέσω να πάω στον γάμο της, με κατάλαβε αμέσως και δεν μου κράτησε μούτρα. Αντίθετα, μου έφερε μία μπομπονιέρα με κάτι υπέροχα κουφέτα που τα έκανα μία μπουκιά έστω και αν δεν έπρεπε να τα φάω.

Γι αυτό σας λέω είναι γλυκό να σ΄ αγαπούν. Και να αγαπάτε και εσείς. Με όση δύναμη διαθέτετε και να αγαπάτε όχι μόνο ανθρώπους αλλά και πράγματα και μέρη και μυρωδιές και ό,τι άλλο σας κάνει να είστε ευτυχισμένοι.