Ρόδο Κόκκινο

Πέρασε η πρωτομαγιά  δεν σου φερα στεφάνι

γιατί σαι ρόδο κόκκινο  και περιττό μου φάνει

"Εγώ ήμουν όμορφη στα νιάτα μου και ο Σάββας με αγάπησε πολύ. Μάλιστα αυτήν την μαντινάδα μου την είχε πει μία πρωτομαγιά πριν παντρευτούμε. Μου χε πει και άλλες αλλά που να τις θυμάμαι καλέ όλες τώρα;

Α! Σα να θυμάμαι τώρα μία   

Μα τω θεό Απόλλωνα και για την Αφροδίτη

 Έχουνε τα ματάκια σου ερωτικό μαγνήτη

Όταν γυρίσω και σε δω εις την ταράτσα επάνω

θαρρώ πως είσαι η παναγιά και τον σταυρό μου κάνω....

Πες μας κι άλλες Μαριγούλα την παρακαλούσαμε η αδερφή μου και εγώ και αυτηνής ήταν η χαρά της να μας λέει για το πόσο την είχε ερωτευτεί ο Σάββας της, ο ένας και μοναδικός άντρας που γνώρισε και αγάπησε μέχρι τέλους.

Στον ουρανό και αν ανεβείς και κάτσεις με τ΄αστέρια

δεν έχεις πια ξεγλυτωμό απ΄τα δικά μου χέρια.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που σου αφήνουν ανεξίτηλο "το μελάνι της παρουσίας τους" στην ζωή σου, που η ζωή σου η ίδια από τα μικράτα σου είναι γεμάτη αναμνήσεις από αυτούς τους  ανθρώπους, που μεγαλώνεις μαζί τους, μαζί με τις παραξενιές και τις νοοτροπίες τους.

Μία γυναίκα που κυριολεκτικά με μεγάλωσε και με είχε στην αγκαλιά της από μωρό, ήταν η λεγόμενη Μαριγούλα του Σάββα. Έτσι την ήξερα, η Μαριγούλα του Σάββα του Καλλίδη. Τα σπίτια μας ήταν απέναντι στο χωριό, οι κόρες της είχαν μεγαλώσει και μέναν στον Πειραιά και αυτή η γυναίκα φύσει κοινωνικός άνθρωπος, αναζητούσε την παρέα και την συντροφιά της μαμάς μου, όταν ο Σάββας ήταν στο καφενείο ή στο μεροκάματο.

Τον περίμενε πάντα το μεσημέρι γύρω στις δύο η ώρα, στο κατώφλι του σπιτιού μας να ξενεφάνει στο στενό, έκανε μία στάση και αυτός στο σπίτι μας για ένα τσιγάρο λυτρωτικό και μετά κατέβαινε να φάει το νόστιμο φαγητό της Μαριγούλας. Πολλές φορές όταν δεν είχε τσιγάρα με έστελνε να πάω να του πάρω το ΠΡΩΤΟΝ αυτά ήταν τα τσιγάρα του.

Κάποιες άλλες φορές ξάπλωνε στον καναπέ μας η Μαριγούλα, έτσι λίγο να ξαποστάσει και να πιει τον καφέ που της ετοίμαζε η μαμά. Πάντα Ελληνικό με ολίγη και καλό καϊμάκι, άμα δεν είχε καϊμάκι ο καφές δεν άξιζε για την Μαριγούλα και ήθελε να τον πίνει πάντα από τα χεράκια της μαμάς μου. Μικρό κορίτσι εγώ δεν με αφήναν να φτιάχνω καφέδες και έτσι έκανα την σερβιτόρα.

Πολλές φορές της έχυνα τον καφέ αλλά ποτέ δεν μου φώναξε, το μόνο που θυμάμαι να μου λέει  είναι ότι όταν μεγαλώσω θα πηγαίνουμε στο διαμέρισμα μου κάτω στα Πηγάδια και θα της φτιάχνω εγώ τον καφέ και θα της τον σερβίρω στο μπαλκόνι μου. Και εγώ χαιρόμουν και καμάρωνα σαν γύφτικο σκεπάρνι.

Η αδυναμία της ήταν οι κόρες της. Η Χρυσάνθη η καθηγήτρια και η Σοφία η κομμώτρια, τις αγαπούσε και τις δύο πάρα πολύ, αλλά η μεγαλύτερη της αδυναμία της ήταν ο Σταύρος το μοναδικό της εγγόνι. Τον είχε σαν πρίγκιπα και τον περίμενε κάθε καλοκαίρι που θα τελείωνε το σχολείο, να έρθει να κάνει τις διακοπές του.

Με τον Σταύρο ήμαστε φίλοι από μικροί, τον θυμάμαι να κάθεται στην πεζούλα της γιαγιάς του και να μου τραγουδάει το "Μαρία με τα κίτρινα" Η Μαριγούλα φοβόταν μην πέσει κάτω από την πεζούλα της και του φώναζε "Σταύρο κάτσε καλά, Σταύρο κάτσε ίσια" αλλά εκείνος ήθελε να την πειράζει και έκανε σκανταλιές.

Αλλά και εμείς κάναμε σκανταλιές όπως εκείνη την ημέρα που πήγαμε και κόψαμε όλα τα μανταρίνια από την αυλή της. Η αυλή της γιαγιάς Μαριγούλας είχε στην μέση μία όμορφη και φουντωτή μανταρινιά που κάθε χρόνο έκανε κάτι ζουμερά μανταρίνια. Κάθε φορά που ήταν η εποχή η Μαριγούλα ερχόταν με μία "αγκαλιά" μανταρίνια στην μαμά μου έτσι για να φάνε τα παιδιά έλεγε.

Και ξαφνικά όλα αυτά τελείωσαν, πάνε και οι καφέδες, πάνε και τα μανταρίνια και οι βόλτες στον Άγιο Βλάση και οι καφέδες στο διαμέρισμα μου στα Πηγάδια και τα πάντα. Η Μαριγούλα ήρθε στον Πειραιά να δει τις δύο αγαπημένες της κόρες, την Σοφία και την Χρυσούλα. Ήρθε και έμεινε...

Πάνε τώρα 40 μέρες που έμαθα ότι η Μαριγούλα είναι στην γειτονιά των αγγέλων, "έφυγε" ένας άνθρωπος που ήταν άρρηκτα συνδεδεμένος με τα παιδικά μου χρόνια. Και ξέρεις κάτι; Όσο φεύγουν αυτοί οι άνθρωποι, τόσο αισθάνεσαι εσύ ότι μεγαλώνεις και αυτό δεν είναι πάντα καλό.

Όταν κόβεται ο ομφάλιος λώρος με τα παιδικά σου χρόνια, όταν δεν έχεις πια μάρτυρες της παιδικής σου αφέλειας, ανωριμότητας και όποιας εξυπνάδας, τότε τι μένει; να είσαι εσύ η γραφική φιγούρα στις ζωές άλλων μικρών παιδιών και ίσως, σιγά σιγά να σκέφτεσαι ότι ήρθε και η σειρά σου να μεγαλώσεις, να ανησυχήσεις αλλά και να προστατεύσεις τους ανθρώπους που έχεις γύρω σου και σ΄ αγαπούν όπως έκανε και η ίδια.

Καλό ταξίδι Μαριγούλα, Αιωνία η μνήμη. 

Χαρούμενο και υγιές 2015

Για το νέο χρόνο που έφτασε γεμάτος υποσχέσεις

θέλω μόνο να ευχηθώ:

Υγεία

Αγάπη

Χαρά

Υπομονή

Επιμονή

Χαμόγελα

Δημιουργία

Πολλά λεφτά

Με αγάπη,

Μαρία Ι. Χαλκιά

Αγαπητή μου Google τι θα μου φέρεις αυτά τα Χριστούγεννα;

Και ξυπνάει το δεκάχρονο το πρωί, με μία τρελή διάθεση, και λέει συνεχώς ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης, και όσο εσύ προσπαθείς να τον καθησυχάσεις και να του πεις ότι κάνει λάθος και ότι υπάρχει Άγιος Βασίλης και θα του φέρει το δώρο του τα Χριστούγεννα, τόσο αυτό πεισμώνει, μέχρι που να σε κάνει να μην έχεις πια άλλα επιχειρήματα.

Πιάνει λοιπόν το λάπτοπ που έχεις αφήσει για πολλοστή φορά ανοιχτό και πληκτρολογεί. "Υπάρχει Άγιος Βασίλης;" η Google βγάζει 3 εκατομμύρια απαντήσεις σε κλάσματα του δευτερολέπτου και πρώτη πρώτη, δεσπόζει η απάντηση στην ερώτηση του "Οχι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης"

Και με μία αυθάδεια σου λέει το μικρό, "δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης, το λέει και η Google" και εσύ απαντάς ότι "καμία φορά η Google κάνει λάθος" αλλά δεν σε πιστεύει, γιατί βλέπει εσένα και όλο σου το σόι, με την παραμικρή απορία που έχετε, να ρωτάτε την Google και ό,τι σας πει το πιστεύετε και δεν έχετε άλλο επιχείρημα μόνο ότι "το είπε η Google".

Το χειρότερο είναι όταν ανακαλύψει ότι εσείς βάζατε στην Χριστουγεννιάτικη θηκούλα κάθε μέρα ένα σοκολατάκι, μέχρι να έρθουν τα Χριστούγεννα. "Δηλαδή με κορόιδευες μαμά;" αν του πεις όχι ξέρεις ότι δεν θα σε πιστέψει, έτσι το ζαλισμένο σου μυαλό βρίσκει μία φθηνή δικαιολογία και για το σοκολατάκι και για την Google που φυσικά το παιδί δεν πιστεύει.

Η αλήθεια είναι ότι η τεχνολογία έχει εισχωρήσει τόσο πολύ στην ζωή μας και ειδικά των μικρών παιδιών, που κάθε πληροφορία την ρουφάνε σαν σφουγγάρι. Κάθε νέο gadget ξέρουν και το χειρίζονται -νομίζω- καλύτερα και από αυτόν που το εφευρίσκει και ενώ πριν δέκα χρόνια ήθελα να πιστεύω, ότι τουλάχιστον όλοι οι Έλληνες θα έχουν τουλάχιστον ένα e-mail  δεν μπορούσα με τίποτα να φανταστώ ότι και η γιαγιά από το χωριό μου, θα είχε blog και θα έκανε post τα γεμιστά της....

Καθώς κινούμαι μέσα στον χώρο της νέας τεχνολογίας, έχουν δει πολλά "κουφά" τα μάτια μου, αλλά πλέον τα αντιμετωπίζω με γέλιο και ξέρω ότι έχω να δω ακόμα περισσότερα στο προσεχές μέλλον.

Αυτό που με ξεπερνάει είναι τα μικρά παιδιά, τα δεκάχρονα, τα εφτάχρονα κοκ. Είναι τόσο μικρά και τόσο έξυπνα συνάμα. Ο εφτάχρονος Ορέστης, ο ανιψούλης μου μέσα σε ένα Πάσχα κατέβασε τόσα παιχνίδια και τόσες εφαρμογές στο κινητό μου που δεν έμεινε "αδιαμαρτύρητη" ούτε η μπαταρία, καθώς χάλασε από την αυξημένη θερμοκρασία που είχε η συνεχόμενη χρήση του κινητού μου.

Δεν ξέρω πως θα περάσετε φέτος τα Χριστούγεννα, αλλά ξέρω ότι εκατομμύρια ευχές θα σταλούν από τα ηλεκτρονικά μέσα, ξέρω ότι κανένας μας δεν θα στείλει ευχετήριες κάρτες με το ταχυδρομείο και ξέρω ότι εκατομμύρια αποτελέσματα θα βγάλει η Google για το ερώτημα εάν υπάρχει Άγιος Βασίλης.

Δεν ξέρω ποια είναι η σωστή απάντηση σε αυτό το ερώτημα, αλλά εγώ είμαι λάτρης της μαγείας, θέλω -όσο γίνεται- να διαρκούν τα Χριστούγεννα και αυτό το θαύμα στο μυαλό των παιδιών, όσο γίνεται περισσότερο.

Για μένα η σωστή απάντηση στο αν υπάρχει Άγιος Βασίλης είναι ναι, γιατί όλοι μας, μικροί μεγάλοι έχουμε ανάγκη ένα θαύμα, έχουμε ανάγκη να ελπίζουμε σε ένα δώρο, σε κάτι μαγικό, σε κάτι που θα μας δώσει χαρά, σε έναν κόκκινο Άγιο Βασίλη με άσπρα γένια και ένα φουσκωτό σάκο με δώρα... πολλά δώρα.

Πείτε στα παιδιά σας  λοιπόν, αντί να ψάχνουν στην Google αν υπάρχει Άγιος Βασίλης, να ψάχνουν να βρούν τι δώρο θα τους φέρει ο Άγιος Βασίλης.

Καλά Χριστούγεννα!!! 

Μία νέα αρχή...ξανά!

Επίσημα, έχουμε Φθινόπωρο, αυτήν την στιγμή που σας γράφω έξω βρέχει και εγώ ακούω τις στάλες τις βροχής να "γρατζουνίζουν" τα πατζούρια του δωματίου μου και σε συνδυασμό με τις κόρνες από τα αυτοκίνητα του δρόμου, κανονικά θα έπρεπε να με αποτρέψουν από τα να γράψω κάτι αυτήν την ώρα. 

Όμως όχι! Ξέρω ότι έχω καιρό να σας γράψω κάτι και δεν θα δικαιολογήσω τον εαυτό μου. Πες το αμέλεια, πες το ανωτέρα βία, πες το χαζομάρα, δεν ξέρω όπως θες πες το, αλλά εγώ σταμάτησα το γράψιμο, όχι επειδή το ήθελα και όχι εσκεμμένα. 

Σημασία έχει ότι είμαι πάλι εδώ με μία νέα ιδέα, αυτήν την φορά. 

Ποια είναι η ιδέα; Ότι τα κείμενα που θα γράφω δεν θα είναι πλέον αυτοβιογραφικά. Ασφαλώς και θα περιέχουν στοιχεία πραγματικότητας, αλλά δεν θα είναι όλα αληθινά όπως ίσχυε με το βιβλίο μου και στα κείμενα μου μέχρι τώρα. Από εδώ και πέρα θα μπει και ο παράγοντας φαντασία!

Φυσικά, περιμένω τα σχόλια σας και τις παρατηρήσεις σας. 

Καλή μας αρχή λοιπόν στο φετινό κρύο και μοναχικό χειμώνα, καλή αρχή στα όνειρα μας, καλή αρχή στην φαντασία μας, καλή αρχή στο διάβασμα μας. 

Φιλιά πολλά. 

Μαρία. 

Aν θυμηθείς τ΄ονειρό μου...

Το καλοκαίρι είναι εδώ με τον κίτρινο καυτερό ήλιο του, με τις γαλάζιες θάλασσες του, με τα χρωματιστά ρούχα και παπούτσια του και με τα αέρινα και ατημέλητα μαλλιά μας.

Πόσο το αγαπώ το καλοκαίρι!
Καλοκαίρι για μένα σημαίνει ξεγνοιασιά, ανεμελιά.

Σε αντίθεση με όλα τα παραπάνω, σε αυτήν την ανάρτηση θα σας μιλήσω για ένα καλοκαίρι που έχει χαραχτεί βαθιά στην μνήμη μου.

Είναι το καλοκαίρι που έδινα Πανελλήνιες, τόσο άγχος, τόση ταραχή για ποιον λόγο τελικά; Οι άνθρωποι καθορίζουμε τις τύχες μας. και πάντα μα πάντα ασχολούμαστε με αυτό που μας αρέσει είτε το σπουδάσαμε, είτε όχι.

Γι αυτό όπως συνηθίζω να λέω στα παιδιά που δίνουν πανελλήνιες αυτήν την εποχή. Μην ανησυχείτε, όλα θα πάρουν το δρόμο τους και όλα θα γίνουν, με έναν μαγικό τρόπο όπως επιθυμείτε. 

Εξάλλου η ζωή παίζει παράξενα παιχνίδια πολλές φορές. Τέτοια παιχνίδια που ούτε καν έχουμε φανταστεί.

Βέβαια, η παραπάνω διαπίστωση μου, δεν σημαίνει αποχή από το διάβασμα και απάθεια αλλά "συν Αθηνά και χείρα κίνει" που λέγαν και οι Αρχαίοι Έλληνες.

Σίγουρα η εμπειρία των Πανελληνίων θα σας κάνει πιο ώριμους, όπως έγινε και σε μένα εκείνο το καλοκαίρι.

Καλή τύχη στα όνειρα σας παιδιά!

Αν βρεθούμε σε ένα παραμύθι

Το κείμενο αυτό θα δημοσιευθεί στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού του Συλλόγου Απανταχού Καρπαθίων. "Καρπαθιακή Ηχώ"

Μία φορά και έναν καιρό, ήταν ένα όμορφο νησί, η Κάρπαθος, που την αγαπούσαν όλοι ή σχεδόν όλοι. Τα παραμύθια δεν μας αφήνουν περιθώρια για αμφισβητήσεις, έτσι λοιπόν θα συμφωνήσετε μαζί μού, ότι η Κάρπαθος είναι ένα νησί που είτε θα το αγαπήσεις, είτε θα το μισήσεις. Κάτι ενδιάμεσο δεν υπάρχει.

Ή θα σε τραβήξει με την ομορφιά του και με τα τραγούδια του, όπως οι Σειρήνες τραβούσαν τον Οδυσσέα ή θα σε απωθεί όπως ο διάβολος το λιβάνι. Το κάτι «λίγο μ αρέσει», το «ίσως και να μ΄ αρέσει» δεν υπάρχει.

Έτσι υποστηρίζουν όλοι οι Καρπάθιοι που σέβονται τον εαυτό τους και το νησί τους παράλληλα. Εγώ όμως που μεγάλωσα στο νησί, σας λέω ότι μέσα μου γίνεται συνεχώς μία πάλη. Η πάλη της αγάπης με την ανάγκη. Για να γίνω πιο σαφής. Να είσαι κάπου που αγαπάς πολύ, ή κάπου που σε φέρνει η ανάγκη;

Να είσαι γύρω με ανθρώπους που σε αγαπούν και σε ξέρουν από μικρό παιδί, ή με ανθρώπους που έχεις κοινά ενδιαφέροντα, παρόμοιες εμπειρίες και ανησυχίες; Σε έναν τόπο που κυριαρχεί το γαλάζιο και το πράσινο ή σε έναν κόσμο γκρι γεμάτο άγχος με επιτηδευμένη ομορφιά, με φτιασίδια ψεύτικα, που ο χρόνος τα κάνει πιο άσχημα απ΄ ότι ήταν πριν;

Το ένα μισό του εαυτού μου, επιμένει να κάτσω στην Κάρπαθο, στην μεγάλη αγάπη, στο μπλε και στο πράσινο, στο σίγουρο. Το άλλο μισό, μου  λέει να φύγω μακριά και να μην ξαναγυρίσω, μου μιλάει για χαμένες ευκαιρίες, για νέες εμπειρίες για νέες και ανεξερεύνητες αγάπες, για την ομορφιά στην ψυχή και την γαλήνη.

Πέρασαν τα χρόνια φίλοι μου και στην Κάρπαθο, πολλά άλλαξαν και άλλα πάλι, έμειναν τα ίδια, ίδια και απαράλλακτα. Λες και δεν πέρασαν 19 συναπτά έτη από τότε που ήμουν και εγώ 18 χρονών και ονειρευόμουν.

Λες και εκείνο το χτυποκάρδι στο σχολείο, δεν έχει μειώσει ακόμα την ένταση του, το λεωφορείο της γραμμής εξακολουθεί να φεύγει στις 11:00 και στις 13:45. Αυτός ο δρόμος που επιτέλους θα ενώσει το βόρειο μέρος του νησιού με το νότιο, είναι ακόμα έτοιμος μόνο στα χαρτιά και στις υποσχέσεις.

Θα μπορούσα να γράψω πολλά από τα όνειρα μας, που έχουν μείνει στάσιμα, θα μπορούσα να θυμηθώ και να περιγράψω άπειρες καταστάσεις απείρου κάλλους στο νησί, όμως ο στόχος μου δεν είναι αυτός. Δεν είναι αυτός, γιατί το νησί μας, η Κάρπαθος μας δεν είναι αυτή και ξέρετε γιατί; Γιατί το οποιοδήποτε νησί το καθορίζουν οι άνθρωποι του.

Και οι άνθρωποι της Καρπάθου είναι άνθρωποι από καλή «πάστα», είναι άνθρωποι δουλευταράδες, άνθρωποι του μόχθου, άνθρωποι που μεγαλουργούν σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου. Οι Καρπάθιοι δεν ξεχνούν ποτέ τον τόπο τους και είναι πάντα σημείο αναφοράς γι΄ αυτούς, όσο μακριά και αν πάνε.

Και για να μιλήσω σε πιο προσωπικό επίπεδο, στα 33 σου, τα όνειρα σου έχουν πάρει τις κανονικές τους διαστάσεις, μερικά όνειρα σου ίσως να τα έχεις θάψει κιόλας και άλλα να έχουν μείνει στην λήθη. Βλέπεις, είναι η βαρβαρότητα του ρεαλισμού που βιώνει κανείς όταν μεγαλώσει.

Είναι εκείνα τα εφηβικά όνειρα, που στον κόσμο των μεγάλων,  μοιάζουν να έχουν δραπετεύσει από κάποια ταινία στο cinema, όνειρα που όλοι πιστεύουν και μας έχουν πείσει ότι θα συμβούν σε κάποιους άλλους και όχι σε μας, και συμβαίνει το εξής απίθανο, φεύγουν τα όνειρα μας και τα ζουν οι άλλοι και όχι εμείς και άντε μετά να τα διεκδικήσουμε.

Κάθε χρόνο στο νησί, περίμενα τα Χριστούγεννα, όχι για τα δώρα, όχι για τα δέντρα, όχι για τον Άγιο Βασίλη, ούτε και για τις διακοπές, περίμενα τα Χριστούγεννα γιατί μετά την «χειμερία νάρκη» των Φθινοπωρινών μηνών, το νησί αποκτούσε και πάλι ζωή, όχι όπως το καλοκαίρι, αλλά εν πάση περίπτωση, είχε λίγη ζωή.

Τα μαγαζιά έβαζαν τα Χριστουγεννιάτικα τους, φώτα παντού και μερικοί άνθρωποι περπατούσαν στους δρόμους, κάποιες παρέες εφήβων όπως η δική μου, γελούσαν δυνατά και πήγαιναν για καφέ στο Potpourri και μετά στο «Γιαπί» για χορό μέχρι το πρωί, ωραία χρόνια τότε, ανέμελα…

Η Κάρπαθος τον χειμώνα ίσως να φαντάζει άσχημη για τους νέους, τους «τρελούς», τους ονειροπόλους γι΄ αυτούς που έχουν σχέδια, όνειρα, φιλοδοξίες, γι αυτούς που δεν βρίσκουν ησυχία ή και δεν θέλουν να βρουν.

Είναι όμως ταυτόχρονα και ένα «ήσυχο λιμάνι» για όλους αυτούς που θέλουν να ζήσουν εκεί, ήρεμα, χαλαρά, με αυτά που ξέρουν και με αυτούς που τους ξέρουν. Είναι το «σίγουρο σιτάρι» σε έναν κόσμο, που πάντα θα τους αγαπά και θα τους υπολογίζει, είναι ο μικρόκοσμός μας και νιώθουμε βασιλιάδες.

Η Μαρία της Αγνής, Ο Δημήτρης της Αννούλας, η Μαριγώ του Διάκου, ο Βασίλης του γιατρού, η Μαριγούλα του Παπά και η Ελένη του Μιχαλή, όλοι αυτοί, πολύ γνωστοί μας, σαν βασιλιάδες σε ένα παραμύθι, ένα παραμύθι που άρχισε,  «μία φορά και έναν καιρό».

Ένα παραμύθι ζωντανό, με πρίγκιπες και βάτραχους, με πεταλούδες, νεράιδες και κακές μάγισες, με μίση και με αγάπες,  όλοι εμείς οι ήρωες των δικών μας ξεχωριστών παραμυθιών, δεν χρειαζόμαστε επώνυμο, δεν χρειαζόμαστε καν ταυτότητα. Και το βασίλειο μας; Δύο νησιά, δυο βουνά και ένα πέλαγος….

Καλές γιορτές φίλοι μου. 

Αγαπάω θα πει...

Αν υπάρχει ένας άνθρωπος που να έχει αγαπήσει πιο πολύ να μου τον φέρετε εδώ να μετρηθούμε. Να τα βάλουμε κάτω, να δούμε στο τέλος ποιος θα νικήσει…

Στ΄ αλήθεια, δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω με την λογική, αλλά η αγάπη μπορεί να εξηγηθεί με την λογική; Μπόρεσε ποτέ για να μπορέσει να εξηγηθεί και τώρα;

Ίσως το να αγαπώ πολύ, ήταν ένα «κουσούρι» που είχα εκ γενετής, άλλη εξήγηση δεν μπορώ να δώσω, γιατί αν υποθέσουμε ότι ήταν επίκτητη και ήταν συνάρτηση του περιβάλλοντος μου, οπότε και η αδερφή μου θα έπρεπε να είναι το ίδιο ή και χειρότερα, όμως όχι.

Η αλήθεια είναι ότι και εγώ για να μπορώ να δίνω τόση αγάπη, από κάπου την παίρνω ή από κάπου την «κληρονόμησα» ή τέλος πάντων κάποιον μιμούμαι.

Για μένα η προσωποποίηση της αγάπης είναι η μητέρα μου. Είναι μία γυναίκα που έχει περάσει πολύ δύσκολα στην ζωή της και όμως πάντα είναι με ένα χαμόγελο στα χείλη. Έχει αγάπη για όλους, άμα λέμε για όλους, για όλους.

Πολλές φορές θυμώνω και της λέω «μαμά ο τάδε σου είπε αυτό… ήταν προσβολή, πως μπορείς να μου λες να τον συμπαθώ; Πως λες ότι είναι καλός άνθρωπος;» στον δικό μου θυμό, η απάντηση της μητέρας μου είναι αποστομωτική. «Μαρία δεν τους ξέρεις τους ανθρώπους; Έτσι τα λένε και μετά τους περνάει, έτσι και εσένα, από το ΄ένα αυτί να σου μπαίνουν και από το άλλο να σου βγαίνουν…»

Παρ΄ όλο που και εγώ υποστηρίζω ότι αγαπώ πολύ, μερικούς ανθρώπους δεν μπορώ να τους συγχωρώ συνεχώς όπως κάνει η μαμά μου. Η εξήγηση που έχω δώσει, είναι ότι μάλλον το ένα μου αυτί είναι άχρηστο, ξέρετε, αυτό που λέει η μαμά ότι από εκεί που «βγαίνουν»

Το αποτέλεσμα βέβαια αυτής της «δυσλειτουργίας» είναι να στεναχωριέμαι και να «χαλιέμαι» κάτι που είναι τοξικό για την υγεία μου και για τις τρίχες των μαλλιών μου που τελευταία όλο και ασπρίζουν από μπροστά.

Η έννοια της αγάπης όμως, έχει να κάνει με την αγάπη ανάμεσα σε έναν άντρα και μία γυναίκα. Μπορώ να  υποστηρίξω ότι και εκεί έχω δώσει ρεσιτάλ, εντάξει αν όχι ρεσιτάλ, έστω, ένα μικρό κονσέρτο το έχω δώσει…

Η πρώτη και μεγαλύτερη αγάπη μου ήταν ο πατέρας μου, που δυστυχώς με άφησε νωρίς. Ο πατέρας μου, ήταν ο ήρωας μου, είχε κάνει κάτι ακατόρθωτο για τα παιδικά μου μάτια, είχε φύγει από ένα μικρό χωριουδάκι του νησιού και είχε πάει στην Αμερική, μάλιστα είχε δει και το άγαλμα της ελευθερίας.

Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι αυτό το ακατόρθωτο –στο παιδικό μου μυαλό- δεν ήταν και τόσο ακατόρθωτο και ότι το είχαν κάνει πολλοί άλλοι πριν τον μπαμπά μου και θα το κάνουν και άλλοι και άλλοι και άλλοι.

Αυτό που είχε κάνει όμως τότε ο μπαμπάς μου, στο παιδικό μου μυαλό ήταν κάτι όντως ακατόρθωτο ή και πολύ σπάνιο. Είχε «ταξιδέψει» το μυαλό μου, η φαντασία μου είχε ανοίξει τα φτερά της και εγώ έκανα όνειρα, μέρα μεσημέρι. Έπλαθα με το νου μου ιστορίες, έκανα σενάρια, έφτιαχνα ιστορίες με ήρωες από την Αμερική, άρχισα από τόσα δα μικρή να μαθαίνω Αγγλικά.

Η πρώτη λέξη που έμαθα ήταν το apple και μετά το doll και μετά sit down και μετά πήρα την εγκυκλοπαίδεια που μου είχε αγοράσει, τον  χοντρό τόμο με τα Αγγλικά και άρχισα να μαθαίνω λέξεις. Η πρώτη λέξη που είχα μάθει ήταν η λέξη salad που σημαίνει σαλάτα και η χαρά μου ήταν μεγάλη, γιατί τελικά τα Αγγλικά ήταν εύκολα, γιατί είχα ανακαλύψει ότι … προέρχονται από τα Ελληνικά.

Όταν μας άφησε ο πατέρας μου μία κρύα χειμωνιάτικη νύχτα του Γενάρη, τίποτα δεν θα ήταν ίδιο για μένα ξανά. Τα όνειρα κόπηκαν ξαφνικά στην μέση και με βίαιο τρόπο. Αυτό που δεν είχε κοπεί και ούτε θα κοπεί ποτέ, ήταν η αγάπη που μου έδωσε αυτός ο άνθρωπος, τα τόσα πολλά μαθήματα, σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα.

Και ενώ η μητέρα μου, μου έμαθε την αγάπη την απλή, την απεριόριστη, την δίχως όρια, την ανιδιοτελή, το να αγαπώ δηλαδή συνεχώς τους ίδιους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τις πράξεις τους, σχεδόν την εξάρτηση άμα θέλουμε να το παρατείνουμε, με τον μπαμπά μου έμαθα ότι αγαπώ σημαίνει «αφήνω», αγαπώ σημαίνει ελευθερία, αγαπώ δεν σημαίνει να πιάνομαι και να γαντζώνομαι πάνω από ανθρώπους, αγαπώ δεν σημαίνει εξάρτηση, αγαπώ θα πει «σε αφήνω ελεύθερη», αγαπώ θα πει «είμαι μακριά αλλά σ΄ αγαπώ»

Και ενώ για χρόνια ολόκληρα βασανιζόμουν με την «εξαρτησιογόνο» αγάπη της μαμάς μου, πάλεψα πολύ μέσα μου. Ξέθαψα πολλά μικρά παραθυράκια της μνήμης και της λήθης μου και θυμήθηκα την αγάπη που θα πει ελευθερία, που με είχε διδάξει πολλά χρόνια πριν ο μπαμπάς μου, εξάλλου και η συμβουλή της μαμάς μου πλέον είχε αλλάξει…

«Μαρία μην αγαπάς πολύ τους ανθρώπους, αγάπα τους, αλλά όχι τόσο πολύ, πιο λίγο»

Εσύ που έτρεχες στη πόρτα να με δεις...

... ένα φιλί να ζητιανεύεις να σου δώσω

εσύ τον έρωτα, τον μίσησες νωρίς

δεν βρήκα μια σταλιά, ψυχή να περισώσω...

Δεν ξέρω φίλοι μου, γιατί μου έχει κολλήσει, αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι της Νατάσας Θεοδωρίδου, δεν ξέρω αν είναι οι στίχοι ή ο αισθαντικός τρόπος που το τραγουδάει, ή απλά η φωνή και η ερμηνεία της ή μπορεί και όλα μαζί... 

Εσύ που ζητιάνευες ένα φίλι,,, τον έρωτα τον μίσησες νωρίς...και γω; δεν βρήκα μία σταλιά ψυχή να περισώσω, πόσο πιο δυνατά να περιγράψεις μία αγάπη που χάνεται; 

Και είναι τόσο δύσκολο να διαγράψεις αγάπες, γιατί οι αγάπες δεν γεννιούνται τυχαία, γιατί στις αγάπες πάντα δίνουμε κάτι από τον εαυτό μας, κάτι από το είναι μας. Οι αγάπες μας καθορίζουν, μας εξελίσσουν και ενίοτε μας καταστρέφουν. 

Δυστυχώς, δεν είναι μόνο οι ερωτικές αγάπες αυτές που μας προκαλούν πόνο, είναι και οι φιλίες που χάνονται, τόσο άδικα, φιλίες που ήταν δυνατές, αλλά αποδείχτηκαν τόσο εύθραυστες, όσο ένα μικρό φιλαράκι μαρουλιού, που έλεγε και μία παλιά διαφήμιση. 

Όπως λέει και ένας φίλος μου, για να βγει ένας άνθρωπος τελείως από την ζωή σου, πρέπει να έρθει η απαξίωση του, είναι πολύ σωστό αυτό. Το ίδιο δεν λέει και η Νατάσα με το τραγούδι της; "Δεν βρήκα μία σταλιά ψυχή να περισώσω" 

Όμως φίλοι μου, ακόμα και οι απογοητεύσεις μέσα στην ζωή είναι, θα πονέσουμε, θα κλάψουμε, θα χτυπηθούμε λίγο παραπάνω ίσως, αλλά χρειάζεται δύναμη η ζωή, δύναμη και θετική σκέψη. Μία σκέψη που έχουμε ξεχάσει εμείς οι Έλληνες, την λέξη "γίνεται", ναι φίλοι μου ΓΙΝΕΤΑΙ να τα ξεχάσουμε όλα και να τα αφήσουμε όλα πίσω μας ασφαλώς και γίνεται. 

Και μην ξεχνάτε:

Τα πιο όμορφα λόγια δεν μας τα έχουν πει ακόμα

Τις πιο όμορφες στιγμές δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα

Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν γεννηθεί ακόμα

και αυτήν την λέξη, την βαθιά, την πιο μεγάλη, δεν μου την έχεις πει ακόμα.

Είμαι εδώ και σε περιμένω.... <3 nbsp="" p="">

Απολαύστε υπευθυνα

Κάτι Νέο... που ήταν παλιό...

Φίλοι μου καλησπέρα σας,

Όπως ήδη ξέρετε, το βιβλίο μου έχει αλλάξει κατά πολύ και έχει πάρει την τελική του μορφή. Ήταν ένα "νήπιο" στην αρχή, που μετά μεγάλωσε και αναπτύχθηκε και τώρα περνάει τα πρώτα στάδια της "ωριμότητας" του.

Σας ετοιμάζω κάτι καινούργιο με αφορμή τα δεύτερα γενέθλια του βιβλίου μου. Κάτι νέο που το είχα στο μυαλό μου εδώ και πολύ καιρό, αλλά δεν είχα τον χρόνο να το πραγματοποιήσω, γιατί εκτός από χρόνο απαιτεί και συνεχή προσπάθεια.

Θα είναι ένα νέο κανάλι επικοινωνίας μαζί σας, με το κοινό που τόσο επίμονα μου το ζητούσε και εγώ δίσταζα. Ήρθε λοιπόν η ώρα ΚΑΙ γι΄αυτό.

Σε λίγες μέρες κοντά σας, με περισσότερα νέα.

Και οι μέρες πέρασαν και όσοι είστε φίλοι μου στο Facebook σίγουρα θα έχετε καταλάβει για τι πράγμα σας μιλάω. Μα φυσικά για την σελίδα των Παράλληλων Σκέψεων στο Facebook.

Η σελίδα αυτή είχε ετοιμαστεί από τον περασμένο Απρίλιο, όμως επειδή ξέρω πόση δουλειά και κόπος απαιτείται για το λεγόμενο community building και ειδικά για το  engagement είπα να την αφήσω για όταν θα είχα περισσότερο χρόνο.

Όχι τώρα δεν έχω περισσότερο χρόνο αλλά νομίζω είναι απαραίτητο αυτό το κανάλι επικοινωνίας μεταξύ μας, καθώς είναι πιο άμεσο και πιο "αληθινό"

Περιμένω λοιπόν φίλοι μου να κάνετε Like στην σελίδα μου Σελίδα Παράλληλες Σκέψεις....
και σε παριμένω να ανταλλάξουμε τις... σκέψεις μας.
enjoy

Να ΄ναι καλοί οι φίλοι κι λογαριασμοί...

Είναι από εκείνες τις Φθινοπωρινές μέρες, που κάνει λίγο κρύο, αλλά όχι τόσο, ώστε να τουρτουρίζεις, ίσα που το νιώθεις και είναι κάτι ώρες που περιμένεις υπομονετικά να φύγουνε γιατί έχεις να πας επίσκεψη το απόγευμα. Θες να πας νωρίτερα, αλλά σου έχουν πει γύρω στις πέντε… έτσι και εσύ κάνεις υπομονή να πάει τέσσερις να ξεκινήσεις να ετοιμάζεσαι ώστε να φύγεις.

Είναι εκείνα τα απογεύματα του Οκτωβρίου, που ενώ έχεις κάνει ένα εκατομμύριο δουλειές από το πρωί, που ποτέ δεν πίστευες ότι θα έκανες σε μία μέρα, ο χρόνος περισσεύει και κανένα facebook –όσο και αν το αγαπάς- δεν μπορεί να διώξει την μοναξιά σου.

Παρακολουθούσα προχθές την ομιλία του Μπουτάρη στο TEDx Athens 2013 και διαχώριζε την μοναξιά από την μοναχικότητα. «Ναι αυτό το κάνω και εγώ», είπα. Η μοναχικότητα είναι η επιλογή μου και νομίζω ότι σε κάποια στιγμή της ζωή μας, όλοι θα πρέπει να την αναζητάμε. Αν ρωτήσετε εμένα θα σας πω όχι μόνο κάποια στιγμή της ζωής σας, αλλά και κάθε μέρα της ζωής σας.

Μου έκανε εντύπωση στην ομιλία του αυτή ο ηλικιωμένος κύριος -κατά τ΄ άλλα- ότι συνειδητοποίησε πόσο μόνος ήταν, από ένα απλό πράγμα. Ποιο ήταν αυτό; Ότι όταν γυρνούσε στο σπίτι του, τα φώτα ήταν σβηστά, ότι έπρεπε αυτός να τα ανάψει… ότι δεν υπήρχε κανείς να τον περιμένει, δεν υπήρχε κανείς που αυτός να περιμένει.

Μου έκανε εντύπωση γιατί αυτήν την παραδοχή την είχα κάνει και εγώ πολλές φορές στον εαυτό μου. Πολλές φορές το είχα παραδεχτεί και το είχα πει σε παλιούς φίλους, ενίοτε και σε καινούργιους. Όμως η μοναξιά είναι σαν το ναρκωτικό, όσο την «πίνεις» εθίζεσαι και όσο εθίζεσαι, τόσο περισσότερο πιστεύεις ότι η δική σου κατάσταση είναι η φυσιολογική, η μοναξιά δηλαδή, με την κακή της έννοια.

Συνειδητοποίησα το μέγεθος της «διάβρωσης» μου από το γεγονός ότι, όταν γυρνάω στο σπίτι και δω φώτα τρελαίνομαι. Φοβάμαι. Νομίζω ότι κάποιος μπήκε μέσα στο διαμέρισμα μου και θα με κλέψει, θα με σκοτώσει, θα με βιάσει, θα με πετάξει από το μπαλκόνι, θα με κάνει κομματάκια και θα με πετάξει στα σκουπίδια

Ξέρω, οι σκέψεις αυτές είναι φυσιολογικές για ένα κορίτσι που μένει μόνο του, όμως σε πόσους από εσάς περνάνε όλες αυτές οι τρελές σκέψεις και με αυτήν την ταχύτητα από το μυαλό σας, όταν δείτε φως στο σπίτι σας;

Όπως είπα και πιο πάνω, η μοναξιά είναι σαν το ναρκωτικό, όσο την «πίνεις» εθίζεσαι. Ίσως να ξεχνάς πως είναι να έχεις παρέα, να έχεις έναν σύντροφο, ακόμα και την μάνα σου βρε αδερφέ… Νομίζεις ότι το να μιλάς ώρες στο τηλέφωνο με την αδερφή σου, την φιλενάδα σου, ακόμα και με την εταιρία δημοσκοπήσεων ή και τον πωλητή μέσω τηλεφώνου προσφορών κινητής τηλεφωνίας, είναι το υποκατάστατο. Νομίζεις ότι έτσι, επειδή περνάει η ώρα σου και έχεις μία στοιχειώδη παρέα, νομίζεις ότι δεν νιώθεις μοναξιά.

Όμως άκουσε με και βάλτο στο μυαλό σου όσο καλύτερα γίνεται. ΌΛΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ. Ο πωλητής θέλει να σου πουλήσει συμβόλαια τηλεφώνου, η εταιρία δημοσκοπήσεων πληρώνεται αδρά για να κάνει αυτές τις έρευνες που μόνο εσύ και κανα δύο άλλοι απελπισμένοι απαντάτε. Η αδερφή σου σε νοιάζεται μεν, αλλά όχι περισσότερο από τον εαυτό της και πιθανόν από την οικογένεια της, δυστυχώς ή ευτυχώς και η φίλη σου το ίδιο. ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΤΟΥΣ. Βρες και εσύ την δική σου.

Ίσως, όταν σου έλεγε η μάνα σου «παιδί μου πότε θα παντρευτείς» να μην στο έλεγε πιεστικά, ούτε εκβιαστικά, ίσως γιατί είναι μεγαλύτερη και είναι η μόνη που πραγματικά θέλει το καλό σου και θα δώσει και την ζωή της για σένα Η ΜΟΝΗ. Ίσως να στο έλεγε γιατί ήξερε τι σημαίνει μοναξιά, να την είχε νιώσει και αυτή και να ξέρει τι δύσκολο πράγμα είναι και να μην θέλει να την νιώσεις και εσύ.

Όταν σου λέγανε κοίτα την ζωή σου, εσύ κοιτούσες τις φιλενάδες, «τις κολλητές», αυτές όμως δεν κοιτούσαν εσένα όπως πιθανολογούσες, αυτές κοιτούσαν την ζωή τους. Έτσι είναι το φυσιολογικό, έτσι πρέπει να συμβαίνει. ΚΑΘΕΝΑΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ.

Εσύ έκανες το λάθος και πίστευες στο ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ και στο ΠΟΤΕ. Εσύ ήσουν η απόλυτη και η ισχυρογνώμον σε έναν κόσμο που τα «Πάντα ρει» όπως έλεγε και ο Ηράκλειτος. Σε έναν κόσμο που «δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέω» όπως μας τραγούδησε η Κούκα. Σε μία ζωή που πάντα κάτι ήθελες να κάνεις, να πεις και δεν έκανες τίποτα, απλώς το κατάπινες, «Να ναι καλοί οι φίλοι κι λογαριασμοί και να μην χρειαστεί ποτέ να τα σκαλίσω» που μας τραγουδάει ο Κότσιρας.

Και έτσι φτάσαμε στο σήμερα. Να μιλάμε για μοναξιά. Όχι για μοναχικότητα, αυτήν την έχουμε ξεπεράσει, μιλάμε καθαρά για μοναξιά. Αν με ρωτήσετε θα σας πω ότι η δική μου μοναξιά είναι δημιουργική. Παράδειγμα, τώρα η μοναξιά μου με έκανε να σας γράψω αυτό το κείμενο.

Η δική μου μοναξιά εμπεριέχει μία ισχυρή δόση ελπίδας ότι κάποια στιγμή δεν θα είμαι μόνη, ότι κάποια στιγμή θα βρω αυτόν τον άνθρωπο που θα αγγίξει την ευαίσθητη πλευρά του εαυτού μου και ίσως να τον αγαπήσω, μέχρι τότε θα περιμένω και θα ελπίζω.

Την μοναξιά την «άλλη» πως την παλεύεις; Ποια είναι αυτή; Όταν είσαι με τον άνθρωπο σου –υποτίθεται- και έχεις χάσει κάθε επαφή. Όταν πλέον δεν νιώθεις τίποτα, όταν είναι ο προσωπικός σου «σοφέρ», όταν είναι εκεί μόνο για να λες ότι τον έχεις; Όταν όλα είναι μία συνήθεια και όταν σε πάρει 2^η φορά τηλέφωνο μέσα σε πέντε λεπτά νευριάζεις… Αυτήν την μοναξιά και την αλλοτρίωση πως την συνηθίζει κανείς; Και το χειρότερο, την βαπτίζεις έρωτα και σχέση; 

Καλό απόγευμα φίλοι μου. 

Ο Ξηρός, ο Κουφοντίνας, ο Φραγκίσκος και ....τ΄άλλα παιδιά

ΙΟΥΛΙΟΣ 2002

Καταρχήν ζεσταίνομαι…

Κατά δεύτερον, είμαι σε μια σχολή που το πρόγραμμα το έχουν φτιάξει βλάκες, δεν εξηγείται αλλιώς.

Κατά τρίτον, εγώ τώρα θα έπρεπε να είμαι ανάσκελα σε μία παραλία, θα προτιμούσα στην Αμoωπή ή να κάνω θαλάσσιο ποδήλατο στο απέραντο γαλάζιο του νησιού μου.

Ενώ….

Θα πρέπει να κάθομαι στην Αθήνα, Ιούλιο μήνα, να καίγομαι. Και ο λόγος; Για να δώσω το τελευταίο μάθημα της εξεταστικής. Διοίκηση Έργου. Το εργαστήριο το πέρασα με 10 άντε τώρα να βγάλω άκρη και με την θεωρία. Δεν την αντέχω άλλη θεωρία, θα τους πω δηλαδή ότι όταν έχουμε ένα έργο να υλοποιήσουμε, θα κάνουμε πρώτα αυτό και μετά το άλλο;

Γενικότερα, την είχα την προκατάληψη για την σχολή μου, αλλά και αυτοί, μερικές φορές έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους ώστε, να με κάνουν να αισθάνομαι δικαιωμένη γι΄ αυτόν μου τον ισχυρισμό. Διοίκηση Έργου Θεωρία, «πήγαινε εσύ ξεμπέρδευε» που λένε και στο χωριό μου….

Άχ Αμoωπή μου, πόσο μου λείπεις, και οι βράχοι στην  μικρή Αμoωπή, να πηδάω στην θάλασσα και να δροσίζομαι και να φοβάμαι μήπως θα είναι και η τελευταία μου βουτιά αυτή, γιατί είμαι και λίγο φοβητσιάρα, Αχ άμμος λεπτή, ο φραπέ, ακόμα και οι τουρίστες που πασαλειβόντουσαν με τα αντιηλιακά κάθε λίγο και λιγάκι, όλα μου έλειπαν.

Είχα βγάλει εισιτήριο για την Κάρπαθο, μία εβδομάδα μετά και οι μέρες μου φαινόντουσαν αιώνες και αυτό το «σκαλοπάτι» της εξεταστικής. Έλεος δηλαδή, για μένα η εξεταστική θα έπρεπε να τελειώνει τέλος Ιουνίου, ας όψονται οι απεργίες.

Μόνη καθώς ήμουν σε ένα διαμερισματάκι στην οδό Αιλιανού στα Κάτω Πατήσια, είχα αρχίσει να κάνω φανταστικούς διαλόγους με τον εαυτό μου.

-        Μαρία πρέπει να διαβάσεις, να στρωθείς στο διάβασμα

-        Μαρία πρέπει να περάσεις το μάθημα να σηκωθείς να φύγεις.

-        Λίγη τηλεόραση να δώ, να μόλις τελειώσει η Τατιάνα θα αρχίσω. (Τελειώνει η Τατιάνα…)

-        Να ακούσω λίγο τα τελευταία τραγούδια της Δέσποινας Βανδή, ή καλύτερα θα διαβάσω με μουσική. ( με έπιανε το μερακλήδικο του χαρακτήρα μου και είχα μάθει απ΄έξω όλο το cd της αγαπητής Δέσποινας)

    Μαρία πρέπει να διαβάσεις… Ναι θα διαβάσω αλλά το σπίτι είναι λερωμένο, πρώτα θα το τακτοποιήσω και μετά θα διαβάσω. (Τακτοποίησα και το σπίτι)

-   Πρέπει να τακτοποιήσω και το γραφείο μου και να κλείσω τον υπολογιστή… αααα τι πρόσεξα; Στον υπολογιστή, τα εικονιδιάκια στην επιφάνεια εργασίας είναι ανάκατα. Πρέπει να τα φτιάξω. (έφτιαξα και τα εικονιδιάκια)

-        

  Μαρία ως εδώ…. Κλείσε την τηλεόραση, υπολογιστή ραδιόφωνο, κλείσε και τα παντζούρια, άνοιξε τα βιβλία σου και διάβασε επιτέλους…. Η φωνή της λογικής ερχόταν στην επιφάνεια και μου μιλούσε πολύ σκληρά.

Σαν ένα υπάκουο στρατιωτάκι έκλεισα την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, τον υπολογιστή, έκλεισα και τα τζάμια και τα παντζούρια, έγινε σκοτάδι το δωμάτιο μου, άναψα το φως τέσσερις η ώρα το απόγευμα και έκατσα κάτω να διαβάσω, σε ένα εντελώς καθαρό και τακτοποιημένο σπίτι και γραφείο.

-τουκ τουκ τουκ τουκ

Ανοίγω το βιβλίο της καταραμένης «Διοίκησης Έργου», κάτι άχαρες φωτοτυπίες που μας είχε δώσει ο καθηγητής, που δεν καταλάβαινα τίποτα, με κάτι σχεδιαγράμματα που πιο πολύ μου έμοιαζαν με αεροπλάνα για το νησί και καράβια για να φύγω παρά διαγράμματα ροής και πολλά άλλα…

-τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ

Ψάχνω να βρω την ύλη μήπως και σωθώ, αυτά τα διαγράμματα θα μου τρώγανε τα καλύτερα μου χρόνια το ένιωθα… Κεφάλαιο 2 και 5 έξω ΜΟΝΟ. Αυτός ο καθηγητής έχει βαλθεί να μας τρελάνει καλοκαιριάτικα. Μόνο δύο κεφάλαια έξω; Έλεος.

-τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ

Με τα χίλια ζόρια είχα ξεκινήσει το διάβασμα και να συγκεντρώνομαι. Είχα αρχίσει να μπαίνω στο νόημα, είχα και τις σημειώσεις μου, είχα παρακολουθήσει κιόλας. Τελικά αυτός ο νόμος του Paretto δεν είναι και πολύ δύσκολος, χμμ λογικός μου φαίνεται, ναι η θεωρία 80:20 έχει βάση, ναι συμφωνώ……

-τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ

Και εκεί που είχα αρχίσει να κατανοώ όλες τις μεγάλες θεωρίες και να καταπιάνομαι με το διάβασμα μου και τα βιβλία μου, συνωμότησε όλο το σύμπαν που θα έλεγε και ο αγαπητός Κοέλο για να μην διαβάσω…. Ξαφνικά εκνευρίστηκα.

Οι πολλές στροφές που έπαιρνε ο εγκέφαλος μου, για να καταλάβει τις θεωρίες που σας έλεγα, άρχισε να ενοχλείται από τον θόρυβο… τουκ τουκ τουκ τουκ τόση ώρα το ακούω, τι στο καλό είναι αυτό; Νομίζω ότι είναι ελικόπτερο, αλλά τι κάνει ένα ελικόπτερο πάνω από το σπίτι μου τόση ώρα; Έλεος, τόση ώρα. Άρχισα να δυσανασχετώ.

Είχε αρχίσει να μου αρέσει το διάβασμα και μετά από τόσο αγώνα που είχα κάνει για να συγκεντρωθώ, από τις 8:00 το πρωί είχα ξυπνήσει και είχε πάει 4:00 το απόγευμα να κάτσω κάτω. Μόνο δύο ώρες είχα διαβάσει και όλη την ώρα πάνω από το κεφάλι μου τουκ τουκ τουκ τουκ. Τα νεύρα μου!

Άνοιξα τις μπαλκονόπορτες, βγήκα στο μπαλκόνι να δω τι ήταν αυτό που έκανε τόση φασαρία, τόση ώρα. Είχα δίκιο, ένα ελικόπτερο, κοίταξα πιο προσεκτικά και έγραφε ότι ήταν της αστυνομίας. Έκανε κύκλους πάνω από του τετράγωνο που έμενα. Τι παράξενο!  Να δω τι άλλο θα δω στην Αθήνα που έμπλεξα έλεγα. Ακούς εκεί το ελικόπτερο της αστυνομίας να κόβει βόλτες πάνω από το σπίτι μου…..

Ξέσπασα σε γέλια… Τα χουν παίξει όλοι ομαδικώς είπα. Εμείς είμαστε ήσυχη γειτονιά, μπορεί να έχουμε λίγο παραπάνω Αλβανούς αλλά τι στο καλό… Θα επιστρατεύσουμε και τα ελικόπτερα τώρα για να τους κυνηγάμε;

Την χαρά μου αυτή ήθελα να την μοιραστώ με τον φίλο μου τον Φρέγκη ο οποίος μοιραζόταν πολύ συχνά τους προβληματισμούς μου. Είχαμε και τα ίδια βιώματα από το νησί και γενικά γελούσαμε με τα ίδια πράγματα. Νομίζω αυτήν την εμπειρία με το ελικόπτερο έπρεπε να του την πω.

-έλα Φρέγκη τι κάνεις;

- καλά…

- Πως θα σου φαινόταν αν σου έλεγα ότι ένα ελικόπτερο της Αστυνομίας κόβει βόλτες πάνω από το τετράγωνο μας εδώ και δύο ώρες και δεν φεύγει με τίποτα;

- δεν βλέπεις τηλεόραση;

- όχι μωρέ την έχω κλείσει εδώ και ώρες μπας και διαβάσω και μόλις πήγα να συγκεντρωθώ επιστρατεύθηκε μέχρι και ελικόπτερο. Χαχαχαχα

- είσαι χαζηηηηηηηηηη;;; Άνοιξε την τηλεόραση ΤΩΡΑ. Μπάπ και μου κλείνει το τηλέφωνο.

Δεν γέλασε με το αστείο μου λέω, κάτι σοβαρό συμβαίνει. Θα παραβώ τον κανόνα που είχα βάλει στον εαυτό μου και θα ανοίξω την τηλεόραση. Την ανάβω και τι να δω;

Όλα τα κανάλια το ίδιο θέμα. Η γειτονιά μου, η οδός Πάτμου, δύο δρόμους πιο πάνω από την Αιλιανού σε πρώτο πλάνο, οι υπότιτλοι από κάτω έγραφαν με καθαρά γράμματα. «Βρέθηκε η γιαφκα της 17 Νοέμβρη, ο Ξηρός στον Ευαγγελισμό, φόβος για παγιδευμένο κτήριο.»

Φοβήθηκα πολύ, εκείνη την εποχή μόνο με το άκουσμα της 17 Νοέμβρη έτρεμες, έκανα να βγω έξω, στο δρόμο, κανάλια, αστυνομικοί, συνεργεία, περιπολικά, ασθενοφόρα, μπήκα ξανά μέσα στο σπίτι μου. Τι να κάνω τώρα;

Καθόμουν μπροστά στην τηλεόραση και παρακολουθούσα αμίλητη, άντρες της αντιτρομοκρατικής, αστυνομικοί, νοσοκόμοι, ελικόπτερα… Τόσα χρόνια ήμουν στην Αθήνα, τέτοια επιχείρηση δεν είχα ξαναδεί. Φοβόμουν.

Περιττό να λεχθεί ότι δεν ξανάνοιξα βιβλία εκείνη την ημέρα, ενώ φιλούσα «καραούλι» όλο το βράδυ. Σκεφτόμουν αν θα με άφηναν οι αστυνομικοί να πάω την επόμενη στην σχολή μου να δώσω το μάθημα. Είχα και αυτόν τον φόβο βλέπεις.

Την επόμενη μέρα τα πράγματα ήταν πιο ήρεμα, το κτήριο στην οδό Πάτμου δεν ήταν παγιδευμένο και οι άνθρωποι είχαν επιστρέψει στα σπίτια τους. Εγώ βγήκα και έδωσα το μάθημα μου στην σχολή. Διάβασα και στο λεωφορείο και σε ένα κενό πριν την εξέταση και κατάφερα να γράψω ένα 7, καθόλου άσχημα.

Στην επιστροφή όμως με περίμενε νέα περιπέτεια. Κατέβηκα από το τρόλεϊ στην πλατεία Κολλιάτσου κατηφόρισα για το σπίτι μου, αλλά σε κάθε στενό υπήρχε ένας αστυνομικός που μου έκανε έλεγχο ποια είμαι και που πάω και που μένω, όταν διαπίστωναν ότι είμαι μία αθώα «πεταλούδα» μου έλεγαν να πηγαίνω από το άλλο στενό, κάνοντας κύκλο όπου εκεί υπήρχε ένας άλλος αστυνομικός που μου έλεγε το ίδιο, ώσπου κόντεψα να φτάσω στα Άνω Πατήσια και να γυρίσω πίσω, μέχρι να πάω στο σπίτι μου.

Ώσπου σιγά σιγά γνωρίζαμε και εμείς κάθε μέρα τους νέους ήρωες της καθημερινότητας μας. Τον Κουφοντίνα, τον Ξηρό και τα άλλα τα παιδιά……

Τα μάγια έχουν λυθεί...

Φθινόπωρο φίλοι μου...

Ναι, ίσως σας ακουστεί παράξενο, αλλά πάντα μου άρεσε το φθινόπωρο. Ο κύριος λόγος είναι γιατί τον πρώτο μήνα του φθινοπώρου, τον Σεπτέμβριο, είναι τα γενέθλια μου. Aπό μικρή τον περίμενα αυτόν τον μήνα, περίμενα τα γενέθλια μου, ήθελα να μεγαλώσω....

Τώρα λοιπόν που μεγάλωσα και τα χρόνια μετρούν αντίστροφα στα κεράκια της τούρτας μου, αυτή η νοσταλγία και η λαχτάρα δεν μου πέρασε. Το αντίθετο! Θέλω ακόμα πιο απελπισμένα να έρθει το φθινόπωρο, ο Σεπτέμβριος και τα γενέθλια μου.

Φέτος έχω έναν ακόμα παραπάνω λόγο και αυτός ο λόγος, είναι ότι θα κάνω ένα μεγάλο πάρτυ στο καινούργιο μου σπίτι, θα έρθουν άνθρωποι που έχουν αποδείξει με έργα πόσο μ΄αγαπούν και άλλοι που θέλουν και προσπαθούν να μου το αποδείξουν.

Τα μάγια έχουν λυθεί φίλοι μου, για πρώτη χρονιά φέτος, με πλησίασαν και πλησίασα ανθρώπους που υπήρξε "ένταση" ανάμεσα μας ή που δεν είχα το θάρρος και την δύναμη να τους προσεγγίσω. Οι άνθρωποι όμως αυτοί ήταν πάντα εκεί, σα να περίμεναν να ωριμάσουν οι συνθήκες και ίσως και εγώ ώστε να έρθουμε πιο κοντά και να κάνουμε υπέροχα πράγματα. 

Και ναι, τα μάγια έχουν λυθεί, εκεί που νόμιζα ότι θα ένιωθα μοναξιά και απελπισία, το τζίνι έκανε καλά την δουλειά του, έλυσε τα μάγια. Ναι, αυτή ήταν η ευχή μου και το καλό τζίνι μου την πραγματοποίησε και είστε εδώ όλοι μαζί μου, με μένα, μία γροθιά, όπως παλιά, αλλά και με όρεξη και διάθεση να ζήσουμε πράγματα με τους νεότερους στην "παρέα" από εσάς.

Στο πάρτυ μου, ξέρετε ήδη ποιοι είστε καλεσμένοι, ποιοι θα θέλατε να έρθετε αλλά οι αντικειμενικές δυσκολίες δεν σας το επιτρέπουν, ποιοι απλώς είστε μακριά και θα μου στείλετε τις ευχές σας. Φέτος, είναι η πρώτη χρονιά που δεν θα επιμένω να έρθετε, που δεν θα θυμώσω αν δεν τα καταφέρετε, ξέρετε γιατί; Γιατί έχουμε περάσει τόσο ουσιαστικό χρόνο μαζί το τελευταίο 8μηνο και ξέρουμε πως νιώθουμε και πως αισθανόμαστε.

Φέτος δεν ξέρω αν θα μου φέρετε δώρα, αν θα μ αρέσουν, αν θα είναι ακριβά ή φθηνά και να σας πω και κάτι; Δεν με ενδιαφέρει κιόλας. Ξέρετε γιατί; Γιατί, για πρώτη φορά, μετά από περίπου 10 χρόνια, θα κάνω εγώ η ίδια, το μεγαλύτερο και σημαντικότερο δώρο στον εαυτό μου. Δεν θα σας πω περισσότερα γι΄ αυτό το δώρο, το ξέρει μόνο η Αρετή και ξέρω ότι δεν θα το μαρτυρήσει.

Το σημαντικό είναι ότι τα μάγια λύθηκαν και όταν λύνονται τα μάγια, γίνονται θαύματα!

Χρόνια μου Πολλά.