Ο Ξηρός, ο Κουφοντίνας, ο Φραγκίσκος και ....τ΄άλλα παιδιά

ΙΟΥΛΙΟΣ 2002

Καταρχήν ζεσταίνομαι…

Κατά δεύτερον, είμαι σε μια σχολή που το πρόγραμμα το έχουν φτιάξει βλάκες, δεν εξηγείται αλλιώς.

Κατά τρίτον, εγώ τώρα θα έπρεπε να είμαι ανάσκελα σε μία παραλία, θα προτιμούσα στην Αμoωπή ή να κάνω θαλάσσιο ποδήλατο στο απέραντο γαλάζιο του νησιού μου.

Ενώ….

Θα πρέπει να κάθομαι στην Αθήνα, Ιούλιο μήνα, να καίγομαι. Και ο λόγος; Για να δώσω το τελευταίο μάθημα της εξεταστικής. Διοίκηση Έργου. Το εργαστήριο το πέρασα με 10 άντε τώρα να βγάλω άκρη και με την θεωρία. Δεν την αντέχω άλλη θεωρία, θα τους πω δηλαδή ότι όταν έχουμε ένα έργο να υλοποιήσουμε, θα κάνουμε πρώτα αυτό και μετά το άλλο;

Γενικότερα, την είχα την προκατάληψη για την σχολή μου, αλλά και αυτοί, μερικές φορές έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους ώστε, να με κάνουν να αισθάνομαι δικαιωμένη γι΄ αυτόν μου τον ισχυρισμό. Διοίκηση Έργου Θεωρία, «πήγαινε εσύ ξεμπέρδευε» που λένε και στο χωριό μου….

Άχ Αμoωπή μου, πόσο μου λείπεις, και οι βράχοι στην  μικρή Αμoωπή, να πηδάω στην θάλασσα και να δροσίζομαι και να φοβάμαι μήπως θα είναι και η τελευταία μου βουτιά αυτή, γιατί είμαι και λίγο φοβητσιάρα, Αχ άμμος λεπτή, ο φραπέ, ακόμα και οι τουρίστες που πασαλειβόντουσαν με τα αντιηλιακά κάθε λίγο και λιγάκι, όλα μου έλειπαν.

Είχα βγάλει εισιτήριο για την Κάρπαθο, μία εβδομάδα μετά και οι μέρες μου φαινόντουσαν αιώνες και αυτό το «σκαλοπάτι» της εξεταστικής. Έλεος δηλαδή, για μένα η εξεταστική θα έπρεπε να τελειώνει τέλος Ιουνίου, ας όψονται οι απεργίες.

Μόνη καθώς ήμουν σε ένα διαμερισματάκι στην οδό Αιλιανού στα Κάτω Πατήσια, είχα αρχίσει να κάνω φανταστικούς διαλόγους με τον εαυτό μου.

-        Μαρία πρέπει να διαβάσεις, να στρωθείς στο διάβασμα

-        Μαρία πρέπει να περάσεις το μάθημα να σηκωθείς να φύγεις.

-        Λίγη τηλεόραση να δώ, να μόλις τελειώσει η Τατιάνα θα αρχίσω. (Τελειώνει η Τατιάνα…)

-        Να ακούσω λίγο τα τελευταία τραγούδια της Δέσποινας Βανδή, ή καλύτερα θα διαβάσω με μουσική. ( με έπιανε το μερακλήδικο του χαρακτήρα μου και είχα μάθει απ΄έξω όλο το cd της αγαπητής Δέσποινας)

    Μαρία πρέπει να διαβάσεις… Ναι θα διαβάσω αλλά το σπίτι είναι λερωμένο, πρώτα θα το τακτοποιήσω και μετά θα διαβάσω. (Τακτοποίησα και το σπίτι)

-   Πρέπει να τακτοποιήσω και το γραφείο μου και να κλείσω τον υπολογιστή… αααα τι πρόσεξα; Στον υπολογιστή, τα εικονιδιάκια στην επιφάνεια εργασίας είναι ανάκατα. Πρέπει να τα φτιάξω. (έφτιαξα και τα εικονιδιάκια)

-        

  Μαρία ως εδώ…. Κλείσε την τηλεόραση, υπολογιστή ραδιόφωνο, κλείσε και τα παντζούρια, άνοιξε τα βιβλία σου και διάβασε επιτέλους…. Η φωνή της λογικής ερχόταν στην επιφάνεια και μου μιλούσε πολύ σκληρά.

Σαν ένα υπάκουο στρατιωτάκι έκλεισα την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, τον υπολογιστή, έκλεισα και τα τζάμια και τα παντζούρια, έγινε σκοτάδι το δωμάτιο μου, άναψα το φως τέσσερις η ώρα το απόγευμα και έκατσα κάτω να διαβάσω, σε ένα εντελώς καθαρό και τακτοποιημένο σπίτι και γραφείο.

-τουκ τουκ τουκ τουκ

Ανοίγω το βιβλίο της καταραμένης «Διοίκησης Έργου», κάτι άχαρες φωτοτυπίες που μας είχε δώσει ο καθηγητής, που δεν καταλάβαινα τίποτα, με κάτι σχεδιαγράμματα που πιο πολύ μου έμοιαζαν με αεροπλάνα για το νησί και καράβια για να φύγω παρά διαγράμματα ροής και πολλά άλλα…

-τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ

Ψάχνω να βρω την ύλη μήπως και σωθώ, αυτά τα διαγράμματα θα μου τρώγανε τα καλύτερα μου χρόνια το ένιωθα… Κεφάλαιο 2 και 5 έξω ΜΟΝΟ. Αυτός ο καθηγητής έχει βαλθεί να μας τρελάνει καλοκαιριάτικα. Μόνο δύο κεφάλαια έξω; Έλεος.

-τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ

Με τα χίλια ζόρια είχα ξεκινήσει το διάβασμα και να συγκεντρώνομαι. Είχα αρχίσει να μπαίνω στο νόημα, είχα και τις σημειώσεις μου, είχα παρακολουθήσει κιόλας. Τελικά αυτός ο νόμος του Paretto δεν είναι και πολύ δύσκολος, χμμ λογικός μου φαίνεται, ναι η θεωρία 80:20 έχει βάση, ναι συμφωνώ……

-τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ τουκ

Και εκεί που είχα αρχίσει να κατανοώ όλες τις μεγάλες θεωρίες και να καταπιάνομαι με το διάβασμα μου και τα βιβλία μου, συνωμότησε όλο το σύμπαν που θα έλεγε και ο αγαπητός Κοέλο για να μην διαβάσω…. Ξαφνικά εκνευρίστηκα.

Οι πολλές στροφές που έπαιρνε ο εγκέφαλος μου, για να καταλάβει τις θεωρίες που σας έλεγα, άρχισε να ενοχλείται από τον θόρυβο… τουκ τουκ τουκ τουκ τόση ώρα το ακούω, τι στο καλό είναι αυτό; Νομίζω ότι είναι ελικόπτερο, αλλά τι κάνει ένα ελικόπτερο πάνω από το σπίτι μου τόση ώρα; Έλεος, τόση ώρα. Άρχισα να δυσανασχετώ.

Είχε αρχίσει να μου αρέσει το διάβασμα και μετά από τόσο αγώνα που είχα κάνει για να συγκεντρωθώ, από τις 8:00 το πρωί είχα ξυπνήσει και είχε πάει 4:00 το απόγευμα να κάτσω κάτω. Μόνο δύο ώρες είχα διαβάσει και όλη την ώρα πάνω από το κεφάλι μου τουκ τουκ τουκ τουκ. Τα νεύρα μου!

Άνοιξα τις μπαλκονόπορτες, βγήκα στο μπαλκόνι να δω τι ήταν αυτό που έκανε τόση φασαρία, τόση ώρα. Είχα δίκιο, ένα ελικόπτερο, κοίταξα πιο προσεκτικά και έγραφε ότι ήταν της αστυνομίας. Έκανε κύκλους πάνω από του τετράγωνο που έμενα. Τι παράξενο!  Να δω τι άλλο θα δω στην Αθήνα που έμπλεξα έλεγα. Ακούς εκεί το ελικόπτερο της αστυνομίας να κόβει βόλτες πάνω από το σπίτι μου…..

Ξέσπασα σε γέλια… Τα χουν παίξει όλοι ομαδικώς είπα. Εμείς είμαστε ήσυχη γειτονιά, μπορεί να έχουμε λίγο παραπάνω Αλβανούς αλλά τι στο καλό… Θα επιστρατεύσουμε και τα ελικόπτερα τώρα για να τους κυνηγάμε;

Την χαρά μου αυτή ήθελα να την μοιραστώ με τον φίλο μου τον Φρέγκη ο οποίος μοιραζόταν πολύ συχνά τους προβληματισμούς μου. Είχαμε και τα ίδια βιώματα από το νησί και γενικά γελούσαμε με τα ίδια πράγματα. Νομίζω αυτήν την εμπειρία με το ελικόπτερο έπρεπε να του την πω.

-έλα Φρέγκη τι κάνεις;

- καλά…

- Πως θα σου φαινόταν αν σου έλεγα ότι ένα ελικόπτερο της Αστυνομίας κόβει βόλτες πάνω από το τετράγωνο μας εδώ και δύο ώρες και δεν φεύγει με τίποτα;

- δεν βλέπεις τηλεόραση;

- όχι μωρέ την έχω κλείσει εδώ και ώρες μπας και διαβάσω και μόλις πήγα να συγκεντρωθώ επιστρατεύθηκε μέχρι και ελικόπτερο. Χαχαχαχα

- είσαι χαζηηηηηηηηηη;;; Άνοιξε την τηλεόραση ΤΩΡΑ. Μπάπ και μου κλείνει το τηλέφωνο.

Δεν γέλασε με το αστείο μου λέω, κάτι σοβαρό συμβαίνει. Θα παραβώ τον κανόνα που είχα βάλει στον εαυτό μου και θα ανοίξω την τηλεόραση. Την ανάβω και τι να δω;

Όλα τα κανάλια το ίδιο θέμα. Η γειτονιά μου, η οδός Πάτμου, δύο δρόμους πιο πάνω από την Αιλιανού σε πρώτο πλάνο, οι υπότιτλοι από κάτω έγραφαν με καθαρά γράμματα. «Βρέθηκε η γιαφκα της 17 Νοέμβρη, ο Ξηρός στον Ευαγγελισμό, φόβος για παγιδευμένο κτήριο.»

Φοβήθηκα πολύ, εκείνη την εποχή μόνο με το άκουσμα της 17 Νοέμβρη έτρεμες, έκανα να βγω έξω, στο δρόμο, κανάλια, αστυνομικοί, συνεργεία, περιπολικά, ασθενοφόρα, μπήκα ξανά μέσα στο σπίτι μου. Τι να κάνω τώρα;

Καθόμουν μπροστά στην τηλεόραση και παρακολουθούσα αμίλητη, άντρες της αντιτρομοκρατικής, αστυνομικοί, νοσοκόμοι, ελικόπτερα… Τόσα χρόνια ήμουν στην Αθήνα, τέτοια επιχείρηση δεν είχα ξαναδεί. Φοβόμουν.

Περιττό να λεχθεί ότι δεν ξανάνοιξα βιβλία εκείνη την ημέρα, ενώ φιλούσα «καραούλι» όλο το βράδυ. Σκεφτόμουν αν θα με άφηναν οι αστυνομικοί να πάω την επόμενη στην σχολή μου να δώσω το μάθημα. Είχα και αυτόν τον φόβο βλέπεις.

Την επόμενη μέρα τα πράγματα ήταν πιο ήρεμα, το κτήριο στην οδό Πάτμου δεν ήταν παγιδευμένο και οι άνθρωποι είχαν επιστρέψει στα σπίτια τους. Εγώ βγήκα και έδωσα το μάθημα μου στην σχολή. Διάβασα και στο λεωφορείο και σε ένα κενό πριν την εξέταση και κατάφερα να γράψω ένα 7, καθόλου άσχημα.

Στην επιστροφή όμως με περίμενε νέα περιπέτεια. Κατέβηκα από το τρόλεϊ στην πλατεία Κολλιάτσου κατηφόρισα για το σπίτι μου, αλλά σε κάθε στενό υπήρχε ένας αστυνομικός που μου έκανε έλεγχο ποια είμαι και που πάω και που μένω, όταν διαπίστωναν ότι είμαι μία αθώα «πεταλούδα» μου έλεγαν να πηγαίνω από το άλλο στενό, κάνοντας κύκλο όπου εκεί υπήρχε ένας άλλος αστυνομικός που μου έλεγε το ίδιο, ώσπου κόντεψα να φτάσω στα Άνω Πατήσια και να γυρίσω πίσω, μέχρι να πάω στο σπίτι μου.

Ώσπου σιγά σιγά γνωρίζαμε και εμείς κάθε μέρα τους νέους ήρωες της καθημερινότητας μας. Τον Κουφοντίνα, τον Ξηρό και τα άλλα τα παιδιά……

Τα μάγια έχουν λυθεί...

Φθινόπωρο φίλοι μου...

Ναι, ίσως σας ακουστεί παράξενο, αλλά πάντα μου άρεσε το φθινόπωρο. Ο κύριος λόγος είναι γιατί τον πρώτο μήνα του φθινοπώρου, τον Σεπτέμβριο, είναι τα γενέθλια μου. Aπό μικρή τον περίμενα αυτόν τον μήνα, περίμενα τα γενέθλια μου, ήθελα να μεγαλώσω....

Τώρα λοιπόν που μεγάλωσα και τα χρόνια μετρούν αντίστροφα στα κεράκια της τούρτας μου, αυτή η νοσταλγία και η λαχτάρα δεν μου πέρασε. Το αντίθετο! Θέλω ακόμα πιο απελπισμένα να έρθει το φθινόπωρο, ο Σεπτέμβριος και τα γενέθλια μου.

Φέτος έχω έναν ακόμα παραπάνω λόγο και αυτός ο λόγος, είναι ότι θα κάνω ένα μεγάλο πάρτυ στο καινούργιο μου σπίτι, θα έρθουν άνθρωποι που έχουν αποδείξει με έργα πόσο μ΄αγαπούν και άλλοι που θέλουν και προσπαθούν να μου το αποδείξουν.

Τα μάγια έχουν λυθεί φίλοι μου, για πρώτη χρονιά φέτος, με πλησίασαν και πλησίασα ανθρώπους που υπήρξε "ένταση" ανάμεσα μας ή που δεν είχα το θάρρος και την δύναμη να τους προσεγγίσω. Οι άνθρωποι όμως αυτοί ήταν πάντα εκεί, σα να περίμεναν να ωριμάσουν οι συνθήκες και ίσως και εγώ ώστε να έρθουμε πιο κοντά και να κάνουμε υπέροχα πράγματα. 

Και ναι, τα μάγια έχουν λυθεί, εκεί που νόμιζα ότι θα ένιωθα μοναξιά και απελπισία, το τζίνι έκανε καλά την δουλειά του, έλυσε τα μάγια. Ναι, αυτή ήταν η ευχή μου και το καλό τζίνι μου την πραγματοποίησε και είστε εδώ όλοι μαζί μου, με μένα, μία γροθιά, όπως παλιά, αλλά και με όρεξη και διάθεση να ζήσουμε πράγματα με τους νεότερους στην "παρέα" από εσάς.

Στο πάρτυ μου, ξέρετε ήδη ποιοι είστε καλεσμένοι, ποιοι θα θέλατε να έρθετε αλλά οι αντικειμενικές δυσκολίες δεν σας το επιτρέπουν, ποιοι απλώς είστε μακριά και θα μου στείλετε τις ευχές σας. Φέτος, είναι η πρώτη χρονιά που δεν θα επιμένω να έρθετε, που δεν θα θυμώσω αν δεν τα καταφέρετε, ξέρετε γιατί; Γιατί έχουμε περάσει τόσο ουσιαστικό χρόνο μαζί το τελευταίο 8μηνο και ξέρουμε πως νιώθουμε και πως αισθανόμαστε.

Φέτος δεν ξέρω αν θα μου φέρετε δώρα, αν θα μ αρέσουν, αν θα είναι ακριβά ή φθηνά και να σας πω και κάτι; Δεν με ενδιαφέρει κιόλας. Ξέρετε γιατί; Γιατί, για πρώτη φορά, μετά από περίπου 10 χρόνια, θα κάνω εγώ η ίδια, το μεγαλύτερο και σημαντικότερο δώρο στον εαυτό μου. Δεν θα σας πω περισσότερα γι΄ αυτό το δώρο, το ξέρει μόνο η Αρετή και ξέρω ότι δεν θα το μαρτυρήσει.

Το σημαντικό είναι ότι τα μάγια λύθηκαν και όταν λύνονται τα μάγια, γίνονται θαύματα!

Χρόνια μου Πολλά. 

Πάλι θλιμμένη χαραυγή για μένα ξημερώνει

Άμα σε φωνάζαν Φωτεινή εγώ δεν καταλάβαινα ότι ήσουν εσύ,

Εγώ φωτεινιώ σε ήξερα από μικρή, από τότε που γεννήθηκα έκανες τις χαρές σου σε μένα πιο πολύ, δεν ξέρω γιατί, με έλεγες πονόψυχο παιδί και μου έφερνες σοκοφρέτες από τις κόκκινες, τις νόστιμες που ήξερες ότι μ΄αρέσαν, και εγώ σ΄αγαπούσα γι΄αυτό.

Ο μπαμπάς μου σε έλεγε «βρε παλνταρό» πόσες φορές σου είχε πει να φυλάς τα λεφτά σου και να μην μου φέρνεις σοκολάτες; Και εσύ Φωτεινιώ μου τον άκουγες, δεν έφερνες σοκολάτες, μου έπαιρνες τα αγαπημένα σου «Φουντούνια» και ο μπαμπάς μου σε έλεγε ξανά «βρε παλνταρό»

Και εκεί που ήμουν μικρή και μου έδειχνες την αγάπη σου με τις σοκοφρέτες, μεγάλωσα και έγινα «παλαροπρουατίνα» όπως και οι υπόλοιπες κόρες του χωριού, όμως εγώ μία φορά σου είπα ότι δεν είμαι παλνταροπρουατίνα και από τότε δεν με ξανάπες έτσι, ήμουν ο Μαριός σου, δεν ξέρω γιατί με έλεγες ο Μαριός, σαν να ήμουν αγόρι, αλλά και εγώ σε έλεγα ο Φωτεινιός και έτσι είχαμε πατσίσει…

Η χειρότερη σου εποχή ήταν όταν άνοιξε η «Πασαρέλα» ερχόντουσαν όλοι οι «κάφκοι» όπως χαρακτηριστικά έλεγες τους αγαπητικούς μας. Όσο πιο πολύ μας αγαπούσες, τόσο περισσότερο φώναζες. Δεν είχες όρια, μας έπιανες από το μαλλί να πάμε σπίτι μας, να κρατήσουμε «την θέση» μας. Ακόμα και με τους αστυνομικούς τα έβαζες, με φαντάρους, με αεροπόρους, δεν ήθελες οι κόρες του χωριού να φύγουν από το χωριό.

Φώναζες με όλη σου την δύναμη για το καλό μας, έτσι φώναζες και στους ποδοσφαιριστές του Άρη και τους είχες «σούζους» και τους έραβες εσύ η ίδια τις κάλτσες τους.  θυμάσαι Φωτεινιώ; Εσύ μου τα έλεγες όλα αυτά τα κρύα βράδια του χειμώνα που ερχόσουν για να σου μαγειρέψει ο «Κυζουλιός» τα αγαπημένα σου μακαρόνια τα μπαρίλλα στο χάρτινο κουτί που σ΄αρέσαν και όταν δεν έπαιρνες αυτά διάλεγες στα μίσκο τα κόκκινα, είχες μία μανία με το κόκκινο χρώμα, ίσως γιατί είναι το χρώμα της δύναμης και εσύ είχες πολλή μέσα σου.

Η δύναμη σου έφτανε ψηλά, μέχρι τους ουρανούς, αγαπούσες όλο τον κόσμο, όλα τα μωρά σε αγαπούσαν, ο Δημητράκης, ο Ορέστης, ο Κωστάκης, θυμάσαι Φωτεινιώ πόσο σε αγαπούσαν; Τώρα Φωτεινιώ που θα σε βρουν ξανά;.

Σ΄αγαπούσαμε όλοι όταν σου λέγαμε να τρως κρέας και εσύ ήθελες να είναι από καθαρά χέρια μαγειρεμένο και έβγαζες και το παραμικρό λίπος, την έσκαγες την μαμά μου Φωτεινιώ που ήθελε να σου  κάνει και ψάρι να τρως και κρέας και κοτόπουλο, και εσύ τα έκανες όλα πέρα και έτρωγες λίγες πατάτες και το αγαπημένο σου πανίνο.

Πόσοι άνθρωποι σου χρωστάμε ακόμα και την ζωή μας και τις αναμνήσεις μας, ο «κοντός» τι θα κάνει τώρα; Ποιος θα του μαγειρεύει; Ποιος θα του δίνει τσιγάρα; Κανένας Φωτεινιώ δεν είναι σαν εσένα, κανείς δεν ήξερε να αγαπά περισσότερο και με ανιδιοτέλεια. Έδινες αγάπη σε όλους μας, σε όλο το χωριό.

Ίσως γιατί ήξερες πως είναι να χάνεις μία αγάπη, εκείνη την  αγάπη που χάθηκε στον δρόμο για να σε ζητήσει, σε θέλαν πολλοί, εσύ μου το είπες, ήσουν όμορφη άλλωστε, όμως εσύ έμεινες σε εκείνη την αγάπη, την μισή, την ανεκπλήρωτη…

Και ήμασταν εμείς τα παιδιά σου, εμείς σ΄αγαπήσαμε και τώρα έφυγες και μας κάνεις να κλαίμε, γιατί Φωτεινιώ μας δεν πρόσεχες; Δεν είχες καταλάβει πόσοι σ΄αγαπάμε; Δεν είχες καταλάβει ότι ήσουν η ψυχή του χωριού; Ότι ήσουν κάτι ξεχωριστό για μας; Για όλους μας;

Ο τελευταίος μου διάλογος με το Φωτεινιώ…

Μαρία: Φωτεινιώ… Γιατί δεν ήρθες στο βιβλίο μου κάτω στο μέγαρο που ήταν ωραία;

Φωτεινιώ: Ενεμπορώ να πηένω πιο στα μέγαρα…  Πάρε μωρή Μαριέ ένα κοσιάρικο…

Μαρία:  Να σου φέρω ένα βιβλίο;

Φωτεινιώ: Εθέλω εγώ βιβλία, πάρε το για τη γιορτή σου γιατί εν έχω τίποτα άλντο να σου ώκω.

Μαρία: Μα  να σου φέρω ένα βιβλίο….

Φωτεινιώ: Πάρε το μωρή και σκάσε….

Αυτή ήταν το Φωτεινιώ, βλέπω αυτό το κοσιάρικο τώρα και θα πάω εκεί στο Δημοτικό Θέατρο που σου άρεσε, θα πάρω ένα παγωτο «άσπρο» ξέρω ότι θα χαρεί η ψυχή σου όπου και να βρίσκεται αυτήν την στιγμή.

Φωτεινή Αναγνωστάκη

Σ΄αγαπάμε Φωτεινιώ μας, δεν έφυγες, ζεις στις καρδιές μας. 

Ένα μικρό τέλος, μία μεγάλη αρχή

Στις 7:35 μμ ακριβώς, μας άφησε το πούλμαν στο Παναθηναϊκό στάδιο της Αθήνας. 

Καθένας πήρε τον δρόμο για την καθημερινότητα του ξανά. 

Το συνέδριο είχε λήξει, η διαδρομή μας είχε τελειώσει και οι βαλίτσες στο πεζοδρόμιο σαν να λέγαν στους περαστικούς, ότι είχαμε πάει κάποιο ταξίδι. Ή ότι θα πηγαίναμε. 

Ειλικρινά, μετά από τις 4 υπέροχες μέρες στις εγκαταστάσεις της Ακαδημίας της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, δεν ξέρω αν το ταξίδι μας έχει τελειώσει ή  έχει μόλις αρχίσει. 

Πέρα από τις γνώσεις, που σαφέστατα ήταν επιπέδου Harvard και αυτό νομίζω δεν χρειάζεται διευκρίνηση, ήταν οι γλώσσες, οι άνθρωποι, ο τόπος, ο αέρας ακόμα και τα τζιτζικάκια που μας έκαναν να αισθανθούμε  όλοι διαφορετικοί, αλλά όλοι τόσο μα τόσο ίσοι και ίδιοι. 

Μπορεί το χρώμα του δέρματος μας, το σχήμα των ματιών μας, η χώρα μας, η επιστήμη μας να μην είχαν κάποια συνάφεια, αλλά όλοι μα όλοι ξέραμε ότι μας ενδιαφέρει η γνώση,τα Ολυμπιακά ιδεώδη, η εμπειρία, οι τέχνες και ο πολιτισμός. 

Όλα ήταν υπέροχα, όλα ήταν φανταστικά, σας ευχαριστούμε πολύ. 

Οι γνώσεις, οι εμπειρίες και οι γνωριμίες ήταν ανεπανάληπτες. 

Σας ευχαριστούμε για το όμορφο ταξίδι που μόλις ξεκινήσαμε μαζί, δεν αποχαιρετιστήκαμε στο Καλλιμάρμαρο, εκεί, θα είναι το σημείο συνάντησης μας, Εκεί, που το παλιό σμίγει με το καινούργιο, εκεί που η παράδοση συναντά την ομορφιά, τον υγιή ανταγωνισμό, την γνώση και την επιστήμη. 

Καλή αντάμωση σε κάθε γωνιά των αναμνήσεων μας.

Η ομάδα με την οποία συμμετείχα

Στον Αρχαιολογικό Χώρο της Αρχαίας Ολυμπίας. 

Στις εγκαταστάσεις της Διευθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας
Στην πρώτη γραμμή φαίνονται οι καθηγητές του Harvard και Yale USA

                                                                                               Περισσότερες φώτος στην ενότητα
                                                                                                               foto & video album

Συμβαίνει μόνο μία φορά...

Αγαπημένοι μου αναγνώστες,

θα ήθελα να με συγχωρήσετε για την τόσο καθυστερημένη ανάρτηση μου και για το γεγονός ότι τον τελευταίο καιρό ασχολήθηκα μόνο με το εικαστικό κομμάτι του blog.

Γνωρίζω ότι σας το ανακοινώνω τελευταία στιγμή, αλλά αυτήν την περίοδο υπήρχε πολύ "τρέξιμο" από μέρους μου, για πολλές και διαφορετικές δραστηριότητες που ήδη σας έχω ενημερώσει μέσω Facebook, αλλά και από εδώ, στην ανάλογη ενότητα.

Αυτήν την περίοδο λοιπόν είμαι πολύ χαρούμενη για έναν ακόμη λόγο.
Αυτός ο λόγος είναι ότι θα συμμετέχω σαν σύνεδρος στο 2ο ετήσιο συνέδριο που διοργανώνεται στην Αρχαία Ολυμπία σε συνεργασία με το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών του Harvard και πολλών άλλων Ελληνικών Πανεπιστημίων.

Είναι μεγάλη τιμή για εμένα, να με έχει επιλέξει το Mediterranean College μαζί με μία "επίλεκτη" ομάδα φοιτητών και αποφοίτων να το εκπροσωπήσουμε κατά την διάρκεια του συνεδρίου 4 ολόκληρες ημέρες στην Αρχαία Ολυμπία με όλα τα έξοδα πληρωμένα. (ξενοδοχεία, διατροφή, μεταφορικά, κτλ)

Θα ήθελα να σημειώσω ότι τέτοιες εμπειρίες δεν δίνονται καθημερινά στον καθέναν από εμάς.  Θα έχουμε την δυνατότητα να συνομιλήσουμε με καθηγητές και φοιτητές, υψηλού Ακαδημαϊκού επιπέδου, να γνωρίσουμε νέες ιδέες, να έρθουμε σε επαφή με νέες κουλτούρες και να ανοίξουν οι πνευματικοί μας ορίζοντες.

Περισσότερες πληροφορίες για το συνέδριο μπορείτε να διαβάσετε πατώντας συνέδριο

Ακόμα θα ήθελα να ευχαριστήσω την Υπεύθυνη Φοιτητικών Θεμάτων του MC, Κα Νότα Σωτηροπούλου, καθώς και την Υπεύθυνη του international office Κα Φίλις Ραμτσίου, που κάθε φορά ήταν δίπλα μου, σε όποια δραστηριότητα και αν ήθελα να κάνω ή να συμμετέχω.

Περισσότερα νέα και φωτογραφίες σε λίγο καιρό.

Πολλούς χαιρετισμούς σε όλους σας.

ΜΧ

     

Wind of change

wind of change...

Όπως έλεγε ένα παλιό τραγούδι. 

Αλλαγές παντού φίλοι μου, σε όλα τα επίπεδα. 

Φυσικά αυτό το blog δεν θα μπορούσε να μείνει ανέπαφο, καθώς είναι κομμάτι πλέον του εαυτού μου. Προς το παρόν "έβαλε" τα καλοκαιρινά του, "πέταξε" μερικά άχρηστα ρούχα που δεν ήθελε, "αρραβωνιάστηκε"  κιόλας...

Από την μεγάλη του χαρά σας προσφέρει το βιβλίο Παράλληλες σκέψεις σε προνομιακή τιμή αν το παραγγείλετε από το ίντερνετ.(Δείτε "αγορά ονείρων"). Λίγα αντίτυπα έχουν μείνει πλέον διαθέσιμα καθώς ετοιμάζεται η συλλεκτική έκδοση του βιβλίου για την μεγάλη παρουσίαση στην αγαπημένη μου Κάρπαθο και τους φίλους μου εκεί. 

Πολλές αλλαγές φίλοι μου σε όλα τα επίπεδα και πολλές εκπλήξεις σας ετοιμάζω, ελπίζω να τις βρείτε ενδιαφέρουσες αλλά κυρίως διασκεδαστικές. Και επειδή οι περισσότεροι με γνωρίζετε και προσωπικά μην διστάσετε να μου πείτε την γνώμη σας και τις ιδέες σας για όλα αυτά που συμβαίνουν. 

Όσοι όμως είναι διαδικτυακοί μου φίλοι είναι περισσότερο αγαπημένοι, γιατί έχω επιπλέον την περιέργεια, το άγχος και την αγωνία να τους γνωρίσω και από κοντά. Με αρκετούς από εσάς έχουμε γνωριστεί προσωπικά αλλά είναι και άλλοι και άλλοι που ανυπομονώ να γνωρίσω.  

Όσοι δεν είστε ακόμα "μυημένοι" μπορείτε να κλείσετε τις φετινές διακοπές σας στην όμορφη και ακριτική Κάρπαθο, την μαγική πέτρα όπως λέμε εμείς οι Καρπάθιοι.... Μην με ρωτάτε γιατί είναι μαγική, θα το ανακαλύψετε μόλις πατήσετε το πόδι σας στο Καρπάθικο έδαφος. 

Λίγες φωτογραφίες είναι εδώ και ακολουθεί ένα όμορφο τραγούδι σχετικό με την θάλασσα. 

Ως τότε να περνάτε όμορφα και να επισκέπτεστε αυτό το blog 

Καλό καλοκαίρι φίλοι μου, καλά μπάνια. 

Το ομορφότερο σοκάκι του νησιού
με καλλιτεχνική πινελιά του φίλου μου  και σκηνογράφου
Μανώλη Κοντονικόλα. 

Το καράβι προσεγγίζει το λιμάνι της Καρπάθου.
Φωτογραφία τραβηγμένη από την όμορφη παραλία
της "Άφωτης" 

Μία ακόμα όμορφη και πεντακάθαρη παραλία
η Αχάτα,
Κοντά στο χωριό Απέρι

Η παραλία του Αγίου Μηνά βρίσκεται στα Βόρεια του Νησιού,
είναι δύσβατη αλλά το τοπίο σε αποζημιώνει. 

Και τώρα θα κλείσω αυτήν την ανάρτηση με ένα όμορφο και ανάλαφρο τραγούδι γεμάτο θάλασσα. 

Ότι θυμάσαι χαίρεσαι...

Φτάνουμε στο τέλος του Ιούνη, έξω έχει πολλή πολλή ζέστη και οι περισσότεροι από εσάς θα έχετε γυρίσει από κάποια παραλία.

Συγχαρητήρια! Είστε από τους τυχερούς...

Κάποιοι άλλοι άτυχοι σαν κι εμένα, δεν έχουν αυτήν την δυνατότητα. Τουλάχιστον όχι ακόμα... Με την ευκαιρία λοιπόν λίγου χρόνου που βρήκα είπα να δημοσιεύσω την ομιλία που έκανα στον Όμιλο Καρπαθίων Νέων πριν λίγους μήνες.

Ναι, ξέρω ότι θυμάμαι χαίρομαι... αλλά δεν πρόλαβα νωρίτερα δυστυχώς. Τρέξιμο καταλαβαίνετε.

Την ομιλία θα την βρείτε πατώντας κλικ πάνω στην κόκκινη λέξη. (ομιλία). Είναι μία ομιλία σύντομη, περιεκτική και διασκεδαστική.

Βασική αρχή μου είναι να μην κουράζω το κοινό μου και αυτό προσπάθησα και αυτήν την φορά. Οι νέοι της Καρπάθου είναι καταπληκτικοί και θα κάνουν πολλά πράγματα στο μέλλον για τα οποία θα είμαστε υπερήφανοι.

Η συζήτηση που ακολούθησε μετά την ομιλία ήταν υπέροχη και ξέρετε τι κατάλαβα; Ότι δεν είμαι μόνο εγώ η "τρελή" έχει και άλλους... Και πολύ χειρότερους από μένα και αυτό είναι κάτι που με ανακουφίζει.

Καλή ανάγνωση φίλοι μου.
Σας ευχαριστώ. 

Καλώς ήρθες Καλοκαίρι

Ξέρετε ένα τραγούδι πολύ γνωστό που λέει:  

"Ετοιμάζω ταξίδι μοναχά για πάρτι σου
στα μεγάλα νησιά του μυαλού και του χάρτη σου..."

Έτσι είμαι και εγώ, ετοιμάζω ταξίδι. Σκεφτόμουν να πάω στο Λονδίνο αλλά θα το αφήσω λίγο ακόμα να περιμένει. Έτσι και αλλιώς Λονδίνο και καλοκαίρι δεν μου ακούγεται ωραία. Ενώ για μένα το καλακαίρι = νησί = Ελλάδα

Ξέρω πολύ καλά σε ποιο νησί θα πάω
(και μην βιατείτε να πείτε Κάρπαθο, δεν είναι αυτό)
Έχω και τα εισιτήρια
Έχω την παρέα
και ψάχνω το ξενοδοχείο,
θα είναι μία όμορφη εβδομάδα, μία ολόκληρη εβδομάδα για να γεμίσουν οι μπαταρίες, για βουτιές, για ξεκούραση, για χαλάρωση, για αναζωογόνηση, μία εβδομάδα γεμάτη κέφι, χαρά και πολλά Coctails.

κερασμένα....

Evexia ή δυσανεξία;

Σύμφωνα με τους μετεωρολόγους έχουμε Άνοιξη, ο καιρός έχει ζεστάνει και τα ρούχα γίνονται λεπτότερα και ενίοτε λιγότερα.

Το αψεγάδιαστο κορμί μας εκτίθεται σε κοινή θέα και τότε καταλαβαίνουμε ότι τελικά δεν είναι και τόσο αψεγάδιαστο, καθώς, εντελώς τυχαία η κοιλιά μας προεξέχει, τα μπουτάκια έχουν κυτταρίτιδα, τα μπρατσάκια έχουν χαλαρώσει και το στομάχι σχηματίζει ένα σωσίβιο γύρω από την μέση μας, που αν δεν κόψουμε τα cup cakes, σε λίγο καιρό, θα μας περάσουν και για σημαδούρα όταν θα κολυμπάμε αμέριμνες σε κάποια παραλία.

Ίσως να είμαι υπερβολική και ίσως όλα αυτά τα κουσούρια που σας περιέγραψα νωρίτερα να μην συνυπάρχουν σε ένα μόνο κορμί αλλά όπως και να είναι, γυναίκα είμαι και ξέρω ότι έστω και ένα από αυτά να έχεις, είναι αρκετό για να φτάσει  η ψυχολογία σου στον πάτο και ακόμα παρακάτω…

Φυσικά δεν χρειάζεται να είναι Άνοιξη ή Καλοκαίρι για να χάσεις την αυτοπεποίθηση  σου από τα περιττά κιλά, απλώς λίγο το Φθινόπωρο και τον Χειμώνα έχεις τα πουλόβερ και τα μακριά παντελόνια και κρύβεις ό,τι μπορεί να κρυφτεί ή τουλάχιστον νομίζεις ότι τα κρύβεις και έχεις το κεφάλι σου ήσυχο. Δεν είναι λίγο και αυτό…

Και μπορεί εσύ να έχεις ησυχάσει τότε με τα κιλά σου και να φοράς ένα όμορφο τζινάκι με ένα καταπληκτικό πουλόβερ με ασορτί φουλάρι και έχεις αφήσει ανέμελα τα μαλλιά σου να ανεμίζουν στο ελαφρύ φύσημα του αέρα που σε χτυπάει στο μέτωπο καθώς περπατάς, όμως η «άλλη» δεν είναι χαζή, αλλά κυρίως, είναι και πονηρή.

-Πάρτε ένα δειγματάκι δωρεάν για το καινούργιο μας αφρόλουτρο

Φυσικά και θα το πάρεις και όχι μόνο θα το πάρεις, θα την ευχαριστήσεις και από πάνω για την ευγενική της πράξη να σου δώσει το αφρόλουτρο δωρεάν, που σημειωτέον, δεν είναι σε συσκευασία δείγματος αλλά έχει παραπάνω ποσότητα και έχει και άρωμα coco nut το αγαπημένο σου, αυτό που το πας;

-ποια εταιρία είναι; Axentule? Πρώτη φορά την ακούω. Ξέρεις εγώ γνωρίζω τις περισσότερες μάρκες των καλλυντικών που κυκλοφορούν και ειδικά με τα αφρόλουτρα έχω μία αγάπη. Όσο πιο έντονο είναι το άρωμα τόσο περισσότερο μ΄ αρέσει. Εξηγείς κάνοντας τάχα μου την ειδικό και την ξερόλα μαζί.

Και τότε ξεκινάει το παραμύθι. Χωρίς να το καταλάβεις έγινες....

Ολοκληρώστε την ιστορία αγοράζοντας το βιβλίο "Παράλληλες Σκέψεις..." 
Από την ενότητα ΑΓΟΡΑ ΟΝΕΡΩΝ. 

Μαίρη & Μαρια ή Μαρία & Μαίρη;

Με την φίλη μου την Μαίρη μας χωρίζουν πάρα πολλά, όμως, είναι περισσότερα αυτά που μας ενώνουν. Με την Μαίρη έχουμε κάνει παρέα από πολύ μικρές, οι πρώτες μου αναμνήσεις από την παιδική μου ηλικία είναι μαζί της. 

Γνωριζόμαστε από την Δευτέρα Δημοτικού που ήρθε στην γειτονιά μου. Μπορούσαμε να παίζουμε ώρες ατελείωτες "γραφεία", κούκλες, "οξινίες", κρυφτό, κυνηγητό, να βλέπουμε τηλεόραση, να χορεύουμε, να πηγαινουμε μαζί για μπάνιο στην θάλασσα, να κοιμόμαστε μαζί τα βράδια όταν οι γονείς μας έβγαιναν, να κάνουμε "πιτζάμα πάρτυ", να βλέπουμε το "χτυποκάρδια στο Beverly Hills" και να φοράμε ανοιχτά καρωτά πουκάμισα όπως τον Dylan και τον Brandon. 

Όλες τις ανησυχίες μας τις μοιραζόμασταν. Μπορεί να χωρίζαμε για λίγο, μπορεί να κάναμε διαφορετικές παρέες, μπορεί να βρισκόμασταν η μία στην Αθήνα και η άλλη στην Κάρπαθο, μπορεί να μην μιλούσαμε για καιρό στο τηλέφωνο, μπορεί να μην βλεπόμασταν για καιρό, πάντα όμως η μία μαθαινε τα νέα της άλλης. Όταν βρισκόμασταν ήταν σαν να μην πέρασε μία μέρα. 

Ένα παράξενο πράγμα ο χρόνος να σταματάει... Να νιώθουμε την ίδια οικειότητα όπως παλιά που παίζαμε τις γραμματέες. Άσχετα αν καμία από τις δύο μας δεν έγινε ποτέ γραμματέας. Ξέραμε τις ανησυχίες μας, μπορούμε να εμπιστευθούμε η μία την άλλη και η κάθε μία από εμάς ξέρει ότι πραγματικά υπάρχει ανειδιοτέλεια. Δεν υπάρχει ανταγωνισμός, δεν υπάρχει κάτι να μοιράσουμε. 

Πραγματικά δύσκολο αυτό στις ημέρες μας. 

Μαίρη είμαι χαρούμενη που σε ξαναβρήκα καταλαβαίνοντας ότι δεν σε είχα χάσει ποτέ. 

Μαίρη να χαίρεσαι τα δύο υπέροχα παιδάκια σου και άντε με το καλό να κάνεις και την Άννα. 

Και να σου πω και ένα μικρό μυστικό; Έχω μία μικρή αδυναμία στον Δημητράκη!

- Εσείς σε ποια χώρα πάτε;

- Γιατί ήρθε αυτή; την λένε και αυτή Κυζούλα; χαχαχαχαχαχα  

Παρακάτω θα δείτε μερικές φωτογραφίες από τα παλιά που θα προσπαθήσω εν καιρώ να βάλω και νεότερες και περισσότερες. 

Μαίρη Λέου (αριστερά) 15 Αυγούστου 1999 στις Πυλές. 

25 Μαρτίου 1998 Παραστάτισσες στην Γ΄Λυκείου Απερίου. Η φωτογραφία
είναι τραβηγμένη στην Πλατεία του Όθους. 

15 Αυγούστου 1999 στις Πυλές.
Στην μέση η αδερφή μου Άννα Χαλκιά

15 Αυγούστου 1999 Βράδυ στο "Εδέμ"
Αριστερά η Σοφία Βιτωρούλη. 

Καλό και ευτυχισμένο Πάσχα

Καλό και ευτυχισμένο Πάσχα από την ακριτική Κάρπαθο.

Μ. Δευτέρα σήμερα και έχει αρχίσει η πορεία προς την Σταύρωση.
Η πορεία όμως προς την Σταύρωση είναι ίδια με την πορεία προς την Ανάσταση

Έτσι δεν γίνεται φίλοι μου σε όλα τα πράγματα στην ζωή;
Πρώτα έρχεται η "Σταύρωση" και μετά η "Ανάσταση" .
Είναι σχεδόν νομοτελειακά γραμμένο ότι έτσι γίνεται

Η Κάρπαθος είναι υπέροχη, ανοιξιάτικη, με όμορφο καιρό, με θάλασσα καταγάλανη και ήρεμη, με μαγαζάκια που σιγά σιγά μέρα με την ημέρα φανερώνουν τις βιτρίνες τους, ξεσκονίζουν το εμπορευμα οι κταστηματάρχες και γενικά παντού υπάρχει μία αισιοδοξία.

Τσάντες θαλάσσης, αντιλιακά, πετσέτες, σαντάλια, κολλιεδάκια, βραχιολάκια και κάθε λογής καλοκαιρινό αξεσουάρ έχει την τιμιτική του.

Το πρώτο τσάρτερ έφτασε! Είναι εδώ! Οι πρώτοι Ευρωπαίοι στο νησί μας.

Καλώς ήρθατε...
καλώς να έρθετε και εσεις.

Καλό και όμορφο Πάσχα φίλοι μου. 

Η σιδηρά κυρία λέει...

Με αφορμή τον πρόσφατο θάνατο μίας μεγάλης κυρίας της Αγγλίας σκέφτηκα να βρω μερικές εκφράσεις της Μάργκαρετ Θάτσερ που έχουν μεγάλη αξία και να σας τις παραθέσω. Enjoy

«Στην πολιτική, αν θες να ειπωθεί κάτι, ζήτα το από έναν άντρα. Αν θες να πραγματοποιηθεί κάτι, ζήτα το από μια γυναίκα».

«Το να είσαι ισχυρός, είναι όπως το να είσαι κυρία. Αν χρειαστεί να το δηλώσεις, τότε δεν είσαι».

«Το πρόβλημα με το σοσιαλισμό είναι ότι κάποια στιγμή σού τελειώνουν τα λεφτά των άλλων».

«Σκεφτείτε μια μέρα που στο τέλος της νιώθετε απολύτως ικανοποιημένοι. Δεν είναι η μέρα εκείνη που σέρνεστε χωρίς να κάνετε τίποτα, αλλά η μέρα που είχατε να κάνετε τα πάντα και τα καταφέρατε».

«Αν ο στόχος σου είναι να γίνεις αρεστός, τότε θα συμβιβάζεσαι κάθε ώρα με το καθετί και τελικά δε θα πετύχεις τίποτα».

«Γνωρίζετε πως ένα από τα μεγάλα προβλήματα  της εποχής μας είναι ότι μας κυβερνούν άνθρωποι που ασχολούνται περισσότερο με τα αισθήματα, παρά με τις σκέψεις και με τις ιδέες; Σκέψεις και ιδέες, αυτό με ενδιαφέρει εμένα».

«Είμαι εξαιρετικά υπομονετική, αρκεί στο τέλος να περάσει το δικό μου».

Μάργκαρετ Θάτσερ

«Χαίρομαι πραγματικά κάθε φορά που δέχομαι μια οδυνηρή προσωπική επίθεση, επειδή σκέφτομαι ότι βέβαια, για να μου επιτίθενται προσωπικά, σημαίνει ότι δεν έχουν απολύτως κανένα άλλο πολιτικό επιχείρημα».

«Δε γνωρίζω κανένα που να έχει φτάσει στην κορυφή χωρίς σκληρή δουλειά. Αυτή είναι η συνταγή. Η σκληρή δουλειά μπορεί να μη σε φέρει πάντα στην κορυφή, αλλά σίγουρα θα σε φέρει πολύ κοντά της».

«Κανείς δεν θα θυμόταν τον καλό Σαμαρείτη, αν απλώς είχε καλές προθέσεις. Είχε και λεφτά».

«Ίσως χρειαστεί να δώσεις μια μάχη πολλές φορές, για την κερδίσεις τελικά».

«Μην ακολουθείς το πλήθος, άσε το πλήθος να ακολουθήσει εσένα».

«Η Ευρώπη δημιουργήθηκε από την Ιστορία, η Αμερική δημιουργήθηκε από τη Φιλοσοφία».

«Οποιαδήποτε γυναίκα κατανοεί τα προβλήματα στη διαχείριση ενός σπιτιού, μπορεί να κατανοήσει καλύτερα τα προβλήματα στη διαχείριση μιας χώρας».

«Κάθε ηγέτης οφείλει να έχει κάποια ποσότητα από σίδερο μέσα του, οπότε δεν με ενοχλεί και τόσο που με αποκαλούν Σιδηρά Κυρία».

«Ήττα. Δεν γνωρίζω το νόημα αυτής της λέξης».

«Δεν αντέχω να βλέπω τη Βρετανία να καταρρέει. Απλά, δεν το αντέχω».

 Αυτό το τελευταίο, ποιος Έλληνας πολιτικός μπορεί άραγε να το πει για τη χώρα μας σήμερα και να το εννοεί;