Ότι πιο όμορφο έχω διαβάσει...

«Να γελάσεις απ' τα βάθη των χρυσών σου ματιών
Είμαστε μες στο δικό μας κόσμο

Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει
Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα

Κι αυτό που θέλω να σου πω
το πιο όμορφο απ' όλα
δε στο 'χω πει ακόμα»

~  Του Ναζίμ Χικμέτ από “Τα ποιήματα των 9-10Μ.Μ”
Γραμμένο για τη γυναίκα του Πιραγιέ μέσα από τη φυλακή.

Βρίσκεσαι παντού

Πέρασε καιρός
     όλα είναι αλλιώς
           Μα εγώ σε σκέφτομαι....


Στης μοναξιάς μου την τρέλα
                         σου φωνάζω έλα....
                                       Μα δεν απαντάς!


Φωτεινέ μου ήλιε
      σύννεφο λευκό
             και άπιαστο όνειρο...


Λίγο να μ΄αγγίξεις ή να με χαϊδέψεις
                      με τα μάτια σου
                                    μωρό μου...

ΚΑΙ ΑΝ ΜΕΙΝΕΙ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
                                                   ΚΑΙ ΕΣΥ ΑΝ ΔΕΝ Μ΄ΑΚΟΥΣ
                                 ΘΑ ΚΛΕΙΣΩ ΠΑΛΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΝΟ ΜΕ ΜΙΑ ΕΥΧΗ
                                                                                             ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΠΑΝΤΟΥ.

                                   ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ

Απορίες.

"Γιατί εκλαμβάνεις την υποχωρητικότητα μου ως αδυναμία;"

                                                    Μαρία Λαλιά
                                                                                                                 Λύκειο Απερίου Καρπάθου 1997

Η τελευταία Master Chef

Παλιότερα που παρακολουθούσα και εγώ μανιωδώς τις εκπομπές στην τηλεόραση, ο Νίκος Χατζηνικολάου είχε μια εκπομπή που αν θυμάμαι καλά την έλεγε «Πρόσωπα». Σε κάποια από αυτές τις εκπομπές υποστήριξε ότι τον κατηγορούσαν ότι φτιάχνει «αγιογραφίες» στα πρόσωπα που προβάλλει, εννοώντας βέβαια ότι προβάλλει μόνο τα ευχάριστα της προσωπικότητας τους.

Τις αγιογραφίες όμως για μένα τις φτιάχνει ο φίλος μου ο Φρέγκης, το μόνο που θα κάνω σε αυτό το κείμενο είναι να σας γράψω για ένα κορίτσι. Μία συμμαθήτρια μου. Θα το έχετε καταλάβει άλλωστε ότι οι ιστορίες που γράφω ξεκινούν από το παρελθόν και φτάνουν στο σήμερα με μία ευχάριστη διάθεση.

Ήμουν στην Τρίτη λυκείου, με άγχος για τις πανελλήνιες. Εκείνη την χρονιά ήρθε στην τάξη μας και η Άννα ή αλλιώς Άντζελα το καλλιτεχνικό της. Νομίζω ότι πιο όμορφο κορίτσι δεν υπήρχε στο σχολείο χωρίς υπερβολή.

Η μητέρα της ήταν Γερμανίδα και ο μπαμπάς της Καρπάθιος. Υποθέτω ότι γνωρίστηκαν σε κάποιο από τα γνωστά Greek kamaki bars του νησιού, όταν άρχισαν να έρχονται οι πρώτες τουρίστριες. Υποθέτω πάλι ότι μαγεμένη η μητέρα της από την ομορφιά αλλά και από την αγριάδα του νησιού αποφάσισε να παντρευτεί τον έρωτα της και μετά απ΄όλα αυτά προέκυψε η Άννα- Αντζελα.

Η Άννα ήταν η πιο ψηλή απ΄ όλες μας. Είχε και έχει τέλειες αναλογίες. Κάθε φορά που σηκωνόταν στον πίνακα εγώ δεν πρόσεχα τι έγραφε στον πίνακα, πρόσεχα τα καλοσχηματισμένα πόδια της. Το ύψος της, τα όμορφα μαλλιά της που έπεφταν στους ώμους της.

Ευτυχώς για μένα η Αννα-Αντζελα δεν τα πήγαινε καλά στο σχολείο. Αν τα πήγαινε καλά θα είχα πραγματικό πρόβλημα. Όχι μόνο εγώ, όλα τα κορίτσια. Δεν γίνεται να είναι κανείς τέλειος σε όλα έτσι δεν είναι;

Έτσι λοιπόν η Άννα ήταν ατίθασο κορίτσι, έκανε κοπάνες, γυρνούσε στα μπαράκια. Δεν ήθελε να δώσει πανελλήνιες. Κανείς δεν ήξερε που θα καταλήξει αυτό το κορίτσι.

Το μόνο που έκανα εγώ ήταν να προσπαθώ να της σβήσω μερικές απουσίες από το απουσιολόγιο για να μην χάσει την τάξη. Αλλά πόσες να έσβηνα η άμοιρη; Μία μέρα ήρθε και μου άρπαξε το απουσιολόγιο και έσκισε 2-3 σελίδες μαζεμένες λέγοντας μου: «Άντε τώρα να πάνε να βρούνε πόσες απουσίες έχω κάνει» εννοώντας τους καθηγητές μας.

Διαβάστε την συνέχεια της ιστορίας αγοράζοντας το βιβλίο "Παράλληλες Σκέψεις..."
από την ενότητα ΑΓΟΡΑ ΟΝΕΙΡΩΝ

Στο εστιατόριο της Αννας-Αντζελας Παπαβασιλείου
στην Κάρπαθο το καλοκαίρι του 2012

Αννα-Αντζελα Παπαβασιλείου αυτό το κείμενο στο χρωστάω για αυτό που έκανες για μένα στο reunion (ξέρεις εσύ) Χαιρετισμούς στην Χαρά και να αυξήσεις τον μισθό της τώρα γιατί είναι πτυχιούχα. Φιλιά

Big brother, x-factor, Greek idol και άλλοι πολλοί… ήρωες!

Το κείμενο αυτό γράφτηκε πριν από δύο χρόνια. Δεν έχω μετανιώσει ούτε για μία λέξη από αυτά που έχω γράψει. Το δημοσιεύω ξανά εδώ για να το θυμηθούμε πάλι και γιατί η επόμενη ανάρτηση μου θα είναι μία έκπληξη σχετικά με τους μικρούς ήρωες της καθημερινότητας μας. Απολαύστε υπεύθυνα!

Καλώς ή κακώς μεγάλωσα στην εποχή που τα «ριάλιτι» είχαν και έχουν την τιμητική τους. Είμαι τέκνο εκείνης της γενιάς, που την πρωτοχρονιά του 2004 -αν δεν κάνω λάθος- (αν κάνω, σας παρακαλώ διορθώστε με) την πέρασαν με την αγωνία αν θα βγει ο Τσάκας ή ο Πρόδρομος έξω από το σπίτι του Βig brother!!!

Εγώ ακόμα θυμάμαι την Μαίρη Σκόρδου, την Καλομοίρα, την Δώρα και τις απελπισμένες τους προσπάθειες να γίνουν διάσημες τραγουδίστριες και παρουσιάστριες. Το κακό για μένα δεν είναι ούτε τα ριάλιτι ούτε οι συγκεκριμένοι κύριοι και κυρίες. Το κακό για μένα είναι  όταν αυτοί οι άνθρωποι γίνονται πρότυπα για μας τους νέους.

Δεν θέλω να το σκέφτομαι όταν βλέπω άτομα της ηλικίας μου να προσπαθούν να μοιάσουν σε αυτούς τους τύπους. Σχεδόν απελπίζομαι για το μέλλον αλλά και για την υστεροφημία της  γενιάς μου! Μα καλά, έχουμε και ένα «όνομα» σ αυτήν την κοινωνία....

Οι πιο παλιοί έχουν να περηφανεύονται ότι έζησαν στα χρόνια του πολέμου και ότι πέρασαν πολλές στερήσεις και βασανιστήρια γι αυτό και έγιναν σωστοί άνθρωποι. Οι πιο καινούργιοι έχουν να λένε ότι έζησαν την εποχή του Πολυτεχνείου και ότι εγκαθίδρυσαν την Δημοκρατία στην Ελλάδα.

Εμείς σαν γενιά γιατί θα υπερηφανευόμαστε στα παιδιά μας; Για την Τατιάνα; Για τον Σάκη; Για την Ευγενία; Για την κα Αργυρό την μαγείρισσα; Ποιο είναι το κατόρθωμα μας ρε παιδιά; Τόσο πάτο έχουμε πιάσει; Τόσο πολύ έχουμε βουλιάξει λοιπόν;  Αν ρωτήσετε εμένα θα σας πω όχι.

Υπάρχουν κάποια παραδείγματα ανθρώπων –νέων- που αγωνίζονται, με τον δικό τους ξεχωριστό και ήσυχο τρόπο ώστε, εμείς αύριο, να είμαστε υπερήφανοι για την γενιά μας. Ξέρω δύο από αυτούς, αλλά φαντάζομαι ότι είναι πολλοί περισσότεροι. Απλώς, τυγχάνει να μην τους γνωρίζω.

Φυσικά αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο σε αυτούς τους ανθρώπους. Τους το χρωστάω σαν ένα ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης και ενός τεράστιου «ευχαριστώ» που είχα την τιμή να συνεργαστώ μαζί τους.

Ο πρώτος κύριος για τον οποίο θα ήθελα να σας μιλήσω είναι ο κος Δημήτρης Τσίγκος. Ήταν το «αφεντικό» μου όπως λέω εγώ, ή ο «συνεργάτης» μου, όπως υποστηρίζει εκείνος, όταν δούλευα για την εταιρία του, την Virtual Trip LTD. Η εταιρία αυτή έχει αντικείμενο την ανάπτυξη λογισμικού ή πιο απλά, δραστηριοποιείται στον χώρο της πληροφορικής.  

Ο κος Τσίγκος έφτιαξε αυτήν την εταιρία όταν ήταν ακόμα φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Μέσα σε μια δεκαετία έχει αναπτυχθεί τόσο που απασχολεί έναν μεγάλο αριθμό ατόμων, ενώ έχει σημαντική παρουσία σε πολλές χώρες του εξωτερικού.

Σκοπός μου δεν είναι να σας μιλήσω για την εν λόγω εταιρία, αλλά για το ήθος και τον χαρακτήρα αυτού του ανθρώπου. Πότε δεν αισθάνθηκα -όσο δούλεψα εκεί- ότι είναι το αφεντικό ο «μπαμπούλας» ποτέ δεν με διέταξε να του βάλω καφέ και ας ήμουν μια απλή υπάλληλος, ποτέ δεν καθάρισα οτιδήποτε, ποτέ δεν τον θυμάμαι να θυμώνει.

Το μόνο που θυμάμαι είναι να δουλεύει ώρες ατελείωτες χωρίς να παραπονιέται ή να προβληματίζεται.  Το μόνο που τον ανησυχούσε ήταν πόσο μπορεί να βλάψουν τόσοι πολλοί καφέδες!

Κάθε φορά που μιλούσε μαζί μας πάντα κάτι καινούργιο μαθαίναμε, πάντα ήταν η λύση στα προβλήματα μας.  Πάντα ήταν πρόθυμος από το να μου δείξει πως βάζουμε ένα φίλτρο στο Excel μέχρι να μας ορίσει την στρατηγική πωλήσεων  που θα έπρεπε να αναπτύξει το τμήμα μας.

Τώρα που δεν δουλεύω πια εκεί νομίζω έχω δικαίωμα να πω πως ο Κος Τσίγκος ήταν ένας από τους καλύτερους εργοδότες που είχα. Μπορώ να υποστηρίξω ότι ήταν ένας ακόμα δάσκαλος μου.

Είμαι βέβαιη ότι θα πετύχει ακόμα περισσότερο και ότι θα τον βλέπουμε και αυτόν στην τηλεόραση πιο συχνά, αλλά για λόγους που θα είμαστε περήφανοι σαν γενιά.

Ο δεύτερος αλλά όχι λιγότερο σημαντικός, είναι ο κος Μάριος Βελέντζας. Με τον Μάριο γνωριστήκαμε όταν δούλευα στην Εθνική Τράπεζα. Είναι ο προϊστάμενος χορηγήσεων όπως γράφει το «ταμπελάκι» μπροστά στο γραφείο του. Είναι ο άνθρωπος που δίνει ψυχή στο κατάστημα. Ενώ παράλληλα είναι και η καρδιά του καταστήματος.

Ανάμεσα σε καφέδες που δεν προλαβαίνει να πιει, τσιγάρα που ποτέ δεν καπνίζει, σε εκκαθαριστικά, σε υπολογιστές και εγκυκλίους, σε πελάτες σαλταρισμένους ο Μάριος είναι εκεί και έχει την λύση για κάθε πρόβλημα και δεν είναι καν 30 ετών!!!

Αυτό που με τσάντιζε είναι ότι ήταν πιο μικρός μου. Ήξερε το κάθε τι μέσα στην τράπεζα από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο. Όλοι κάναμε λάθη αλλά αυτός δεν θυμάμαι ποτέ να έκανε κανένα.

Και πάντα με ένα χαμόγελο στα χείλη, με μια καλή κουβέντα, με ένα ανέκδοτο, με ένα απαλό χτύπημα στην πλάτη για να σου δώσει θάρρος, να γίνεις καλύτερος, να μην απογοητεύεσαι.  Δεν θυμάμαι κανέναν προϊστάμενο καλύτερο από αυτόν.

Θυμάμαι πάντα να λέει ότι δεν πρέπει να σκεφτόμαστε σαν δημόσιοι υπάλληλοι και όταν υπάρχει δουλειά θα πρέπει να γίνεται. Αυτός ήταν το παράδειγμα για όλους μας. Πάντα έφευγε τελευταίος. Μπορεί να σχολάγαμε 3:15 αλλά αυτός εκείνη την ώρα έλεγε ότι είχε ακόμα 3-4 ώρες δουλειά...!!

Θα μπορούσα να μιλάω άπειρες ώρες για τον Μάριο γιατί τον θεωρώ και φίλο μου. Αλλά θέλω να σταματήσω εδώ και να του ευχηθώ να γίνει όχι απλώς Διευθυντής -γιατί αυτό το έχω  σίγουρο- να γίνει κάτι παραπάνω. Ο,τι θέλει αυτός!

Γι αυτό σας λέω, δεν ξέρω αν η γενιά μας θα αξιωθεί να κάνει κάτι το συγκλονιστικό αλλά πιστεύω ότι υπάρχουν κάποιοι «αφανείς ήρωες» που δουλεύουν έτσι όπως θα έπρεπε να δουλεύουμε όλοι μας, που παίρνουν πρωτοβουλίες, που μας  πάνε ένα βήμα μπροστά και όχι, δεν χρειάζονται την ψήφο μας για να παραμείνουν στο «παιχνίδι» γιατί πολύ απλά το παιχνίδι το φτιάχνουν οι ίδιοι.....!

Σημείωση: Ο Κος Δημήτρης Τσίγκος είναι πρόεδρος της ένωσης νεοφυών επιχειρήσεων και πολλά άλλα που θα τα βρείτε www.tsigos.gr

Ο Κός Μάριος Βελέντζας πήρε προαγωγή και πλέον είναι ο νεότερος διευθυντής καταστήματος της ΕΤΕ. 

Diamonds are for ever

Όταν είσαι χαρούμενη μετά από πολλά χρόνια και όταν επιτέλους τα πράγματα σου πάνε όπως  έπρεπε να πηγαίνουν χρόνια τώρα…

Όταν έχεις διώξει ό,τι αρνητικό στοιχείο πάνω σου σε μείωνε και σε στεναχωρούσε, όταν επιτέλους παραδέχεσαι ότι δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι ή να ντρέπεσαι γιατί είσαι τόσο καθαρή και ακτινοβολείς  όσο ένα πραγματικό διαμάντι,

Tότε ναι ρε, δώσε  Rihanna.  « Shine bright like a diamond»

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε μένα. 

Η αγάπη έρχεται στο τέλος !

Έρχεσαι μ' ένα γεια 
φεύγεις με δυο φιλιά
πάντοτε βιαστικά
λέγοντας «δε θ' αργήσω»
Δίνουμε ραντεβού
μέσα μας και παντού
σίγουρα πιο μετά
θα σου τηλεφωνήσω
Όλο αναβολές
όλο ξεχνάω να ζήσω
μα τότε έρχεται

Η στιγμή
για περισσότερα
περισσότερα θαύματα
αναπάντεχα
εκεί που έλεγες
θα 'μαι πάντα χαμένος
η αγάπη έρχεται στο τέλος
Για περισσότερα
περισσότερα θαύματα
ανεξήγητα
εκεί που κρύφτηκες
σε καρφώνει το βέλος
η αγάπη έρχεται στο τέλος

Λόγια που δε μου λες
μάτια που δε μου κλαις
μένουν οι ενοχές
για εκείνα τα ταξίδια
«Έκλεισε» είπα εγώ
«έκλεισε» και εσύ
ταξίδεψε η ψυχή
κι εμείς εδώ στα ίδια
Όσα έχω ονειρευτεί
τόσα έχω ακυρώσει
μα πάντα έρχεται...

Δεν μπορείς να έχεις 5000 φίλους, χωρίς να έχεις 1 εχθρό

(τίτλος του βιβλίου που περιγράφει την ζωή του Zack Zuckerberg ιδρυτή του Facebook)

Το πόσο πολύ μ΄αρέσουν τα Social media θα το έχετε καταλάβει όσοι με έχετε "φίλη" σε κάποιο από αυτά. Είμαι τόσο εξαρτημένη που δεν μπορώ να είμαι σε κάποιο σημείο που δεν θα έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο πάνω από 2 μέρες μετα βίας. 

Πολλές φορές μάλιστα, έχω πει ότι θα κάτσω στο Facebook μόνο για δέκα λεπτά, ίσα ίσα για να κοιτάξω τα  μηνύματα μου και έχω βρεθεί κολλημένη ώρες να σχολιάζω από το πόσο μ΄αρέσει το frozen yogurt έως την αναπτυξιακή πολιτική της Ελλάδας και την ανεργία. 

Ξέρω ότι δεν είμαι η μόνη που το κάνει αυτό, αλλά η πλειοψήφία από εσάς, όμως δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι θα το παραδεχτείτε δημόσια όπως εγώ. Ξέρω επίσης και ότι κάποιοι πάνε στην δουλειά τους και το μόνο που κάνουν είναι να είναι όλη μέρα στο Facebook ενώ την ίδια στιγμή παραπονιούνται για τον μικρό μισθό που παίρνουν και παρακαλούν πότε θα τους εξιλεώσει ο ερχομός της εκάστοτε Παρασκευής. 

Το ότι τα γράφω αυτά δεν σημαίνει κιόλας ότι τα κατακρίνω έτσι; Μην παρεξηγηθούμε. Έτσι κι΄αλλιώς καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ότι του αρέσει στα πλαίσια της νομιμότητας. Και ποια είμαι άλλωστε εγώ που θα κατακρινω τις ενέργειες των άλλων. 

Το μόνο που θέλω να πω είναι, ότι τα κοινωνικά δίκτυα είναι μία μεγάλη παγίδα για τους μοναχικούς ανθρώπους. Σημ: Μοναχικός άνθρωπος μπορεί να ειναι και κάποιος/α παντρεμένος/η με οικογένεια, κάποιος/α με μακροχρόνια σχέση, κάποιος/α με πολλούς φίλους που ποτέ δεν καταφέρνει να συναντήσει. 

Είναι παγίδα γιατί εκτός από τον χρόνο που σπαταλάμε, μπορούμε να πέσουμε θύμα πολλών κακοπροαίρετων ανθρώπων ή άλλων που άλλοι είναι στην πραγματικότητα και άλλον εαυτό παρουσιάζουν. Δεν είναι δε απίθανο, να παρασυρθούμε τόσο, ώστε να χάσουμε τους πραγματικούς φίλους μας από την πλάνη των 500, 1000 ή και 3000 εικονικών φίλων που μας αποθεώνουν καθημερινά με τα like και τα comments τους. 

Η ουσία όμως είναι ότι ποτέ κανένα μηχάνημα όσο έξυπνο και αν ήταν, δεν κατάφερε να αντικαταστήσει την ανθρώπινη επαφή και την προσωπική επικοινωνία. Αυτό να το θυμάστε εσείς και εγώ μαζί σας. 

Καλό βράδυ. 

Δείξε μου τον σκύλο σου, να σου πω ποιος είσαι

Ήταν λίγες μέρες που είχα μετακομίσει στην Αθήνα λόγω σπουδών. Σεπτέμβριος του 1998. Είχα νοικιάσει ένα μικρό δωμάτιο στην οδό Αμερικής, στο κέντρο της Αθήνας για να είναι ευκολότερη η πρόσβαση μου στην σχολή, αλλά και για να είμαι κοντά σε μία ξαδέρφη που έμενε στην πλατεία Βικτωρίας.

Όταν έλεγα ότι μένω στην οδό Αμερικής, όσοι γνώριζαν από το κέντρο, έσπευδαν να με καλοτυχίσουν. «Πω πω! Κολωνάκι Μαρία, μπράβο!» Η αλήθεια είναι ότι μπορούσες να πεις ότι ναι, έμενα στο Κολωνάκι αλλά δεν συμμεριζόμουν  καθόλου μα καθόλου αυτό το συναίσθημα του θαυμασμού. (ή και ειρωνείας ή και ζήλειας)

Στο μικρό δωμάτιο της οδού Αμερικής άρχισα να καταλαβαίνω καλύτερα τον κόσμο. Είχα συνειδητοποιήσει από τότε ότι οι άνθρωποι σπάνια θα θέλουν το καλό σου (εξαιρείται η οικογένεια σου) αλλά και αν κάποιοι το θέλουν, θα είναι επειδή έχουν κάτι να κερδίσουν από σένα τώρα ή στο μέλλον.

Με τις σκέψεις αυτές να κυριαρχούν στο μυαλό μου, αποφάσισα να βγω έξω να κάνω μία βόλτα. Κατηφόρισα λίγο και βρέθηκα να περπατάω στην Πανεπιστημίου στο ύψος του νομισματικού μουσείου. Κόσμος πολύς πηγαινοερχόταν, τα κοσμηματοπωλεία του «Λαλαούνη» αστραυτογυάλιζαν, γυναίκες μόλις είχαν βγει από το κομμωτήριο, άλλες είχαν ψωνίσει από τις πολύ γνωστές μπουτίκ και κάποιοι κοστουμαρισμένοι κύριοι έτρεχαν προς κάθε κατεύθυνση.

Στο σύνταγμα περίμενα το φανάρι να γίνει πράσινο απέναντι από το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» το οποίο πάντα χάζευα. Από πίσω μου άκουγα βήματα δυνατά και σταθερά. Ήταν οι τσολιάδες που θα έκαναν την αλλαγή στο μνημείο του άγνωστου στρατιώτη. Μηχανικά πέρασα στο απέναντι πεζοδρόμιο μαζί με το μπουλούκι των ανθρώπων που είχαν μαζευτεί στο φανάρι.

Περπατούσα χωρίς να αντιλαμβάνομαι ιδιαίτερα το τι συνέβαινε γύρω μου. Μία φορά έπεσε πάνω μου μία βιαστική κυρία, κάτι μου είπε το οποίο δεν κατάλαβα. Πάντως συγνώμη δεν ήταν, κάτι εκφραστικά μισόλογα και μία περίεργη γκριμάτσα στο πρόσωπο της με έκανε να αναλογιστώ ότι για κάτι είχα φταίξει, αλλά γιατί; Δεν έδωσα σημασία.

Συνέχισα τον δρόμο μου προς τα Μακ Ντόναλντς και καθώς ήταν Παρασκευή μεσημέρι, είχα αρκετό χρόνο στην διάθεση μου για ξέγνοιαστες βόλτες. Αποφάσισα να κατηφορίσω την οδό Ερμού ώστε να καταλήξω στην Καπνικαρέα που μου άρεσε πολύ να κάθομαι και να χαζεύω τις αυτοσχέδιες εκθέσεις που έφτιαχναν οι  καλλιτέχνες που μαζευόντουσαν εκεί.

Όσο αδιάφορο για την μόδα και να είναι ένα κορίτσι, όταν περπατάει στην Ερμού δεν μπορεί να μην χαζέψει τα μαγαζιά με ρούχα και ιδιαίτερα το ZARA. Έτσι και εγώ είχα σκοπό όχι μόνο να χαζέψω στον ZARA, αλλά και να μπω και μέσα να δω τις τελευταίες αφίξεις. Την παραπάνω παραδοχή μου φαίνεται την γνώριζαν πολύ καλά και οι άνθρωποι που ήθελαν να απευθυνθούν στο γυναικείο ένστικτο ή και συναίσθημα αν θέλεις.

Έξω από το μαγαζί με τα ρούχα που σας λέω, είχε μαζευτεί πολύς κόσμος. Είχαν κάνει ένα μεγάλο κύκλο. Κανείς δεν μιλούσε, μόνο κοιτούσαν. Τόσο πολύ κόσμο να χαζεύει κάτι δεν είχα ξαναδεί. Έσπευσα και εγώ να δω ποιο ήταν το αξιοθέατο.

Κάπως έτσι ήταν το σκυλάκι μου. 

Διάβασε την συνέχεια της ιστορίας αγοράζοντας το βιβλίο "Παράλληλες Σκέψεις..." Από την ενότητα ΑΓΟΡΑ ΟΝΕΙΡΩΝ. 

Διαδώστε το! Ισχύει.

Τους πολιτικούς δεν τους συμπάθησα ποτέ.
Αν και κάποια στιγμή με είχαν πείσει ότι μερικοί από αυτούς μπορεί να διαφέρουν.
Ίσως και να πλανεύτηκα για ένα μικρό διάστημα.

Η απογοήτευση δεν άργησε να έρθει.
Έβαλα σε όλους ένα κόκκινο μεγάλο χ σαν αυτό που βάζουμε όταν διαγράφουμε πράγματα, όταν ακυρώνουμε καταστάσεις, όταν σβήνουμε το λάθος.

Κάποια στιγμή σε μία από τις αναζητήσεις μου στο youtube έπεσα πάνω σε μία συνέντευξη ενός ανθρώπου που μου φάνηκε ενδιαφέρουσα.
Συνέχισα την παρακολούθηση του βίντεο γιατί είχαμε τις ίδιες σπουδές και πολλά ίδια ενδιαφέροντα. Μου έκανε εντύπωση η δήλωση του ότι ότι θέλει και μπορεί να αλλάξει την Ελλάδα.
Όχι δεν είχε κάποια μαγική δύναμη.
Απλώς μιλούσε η απλή λογική. Η λογική που έχουμε ξεχάσει για πολλά χρόνια στην Ελλάδα.

Το να θέλω και να μπορώ να αλλάξω την Ελλάδα το είχα ακούσει πολλές φορές από πολλούς πολιτικούς, αλλά για καλή μου τύχη αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν πολιτικός, δεν φορούσε καν γραβάτα, δεν έιχε μεγάλη κοιλιά, δεν προερχόταν απο κάποιο μεγάλο "τζάκι" δεν είχε κάποια celebrity παντρευτει ώστε να κλέψει λίγο από την λάμψη της.

Τι ήταν αυτός ο άνθρωπος τελικά;
Την απορία αυτή δεν θα σας την λύσω εγώ. Δεν είμαι η αρμόδια.
Θα σας παρακαλέσω να διαβάσετε τις ευχές του για το 2013 είναι ακριβώς ό,τι αισθανόμουν και εγώ απλώς δεν βρήκα τρόπο και χρόνο να το γράψω ή πολύ απλά δεν είχα σκεφτεί να το γράψω γιατί δεν είχα την δύναμη να παραδεχτώ δημόσια τους φόβους μου, τα άγχη μου, αυτά που με προβληματίζουν και όλα όσα θα ήθελα πραγματικά να συμβούν το 2013.
enjoy.

Δεν συμπαθώ τις ευχές. 
Ξέρω ότι δεν πιάνουν – αν έπιαναν δεν θα υπήρχε δυστυχία στον κόσμο. 
Είναι κοινότοπες: ευτυχία, υγεία, ειρήνη, μακροημέρευση, και καναδυό ζητούμενα ακόμα. 
Ρεπερτόριο τέλος. 
Ακόμη και πλούτο σε συναισθήματα να ευχηθείς, ή τον έχει ο άλλος ή δεν τον έχει. 
Πάντα δυσκολεύομαι τέτοιες μέρες. Τι να πεις, που να το αισθάνεσαι πραγματικά; 
Προτιμώ, λοιπόν, αντί για ευχές να σας πω τι θέλω, κι αν το θέλουμε πολλοί, κάτι θα καταφέρουμε - και χωρίς ευχές.

Θέλω, η κρίση να μας κάνει να συλλογιστούμε περισσότερο τι αξίζει στη ζωή. 
Να ξαναβρούμε τις μικρές χαρές, τη λαχτάρα για το παιχνίδι που θα έφερνε ο Αη Βασίλης κι ήταν ένα μόνο και δεν ήταν πάντοτε παιχνίδι - μπορεί να ήταν ένα ζευγάρι παπούτσια που τα περίμενες μήνες και τους είχες δώσει ήδη τεράστια «υπεραξία», τέτοια που δεν διανοήθηκε ποτέ ο Μαρξ, κι αν ήταν παιχνίδι, το ονειρευόσουνα και ήταν το κέντρο της ζωής σου πάλι για μήνες μετά, και το άνοιγες να δεις πώς δουλεύει και το ξανάκλεινες και το ξανάνοιγες και σκεφτόσουνα πατέντες να το βελτιώσεις και φώναζες τους φίλους και τους τις έδειχνες και σου λέγαν «μπράβο Κύρο – Γρανάζη» και ονειρευόσουνα πια τη μηχανή του χρόνου κι έλεγες όταν θα μεγαλώσω θα τη φτιάξω κι αυτή για να ταξιδέψω στους Φαραώ και στην εποχή του Αχιλλέα και του Έκτορα. 

Και η ζωή ήταν ένα μέρος πραγματικότητα και εννιά μέρη φαντασία και ήταν όμορφη γιατί τα εννιά μέρη ήταν δικά σου. 
Ναι, θέλω αυτή τη λαχτάρα της προσμονής και την ηδονή της απόκτησης να την ξαναζήσουν τα παιδιά, γιατί τόσα χρόνια τη θάψαμε κάτω από σωρούς παιχνιδιών, που μερικές φορές ήταν εις διπλούν γιατί τα Hot wheels τα πήρε δώρο κι ο νονός και η θεία – (πώς να συνεννοηθούν;) γιατί ο Αη Βασίλης εδώ και μερικά χρόνια κουβαλούσε κάθε φορά ένα κοντέινερ δώρα και για τον γιο σου και για σένα κι όταν δεν σου έφταναν πήγαινες για shopping therapy – τα βιβλία και η μουσική και η παρέα είχαν χάσει τη θεραπευτική τους δύναμη, εδώ και πολύ καιρό.

Θέλω να ξαναδώσουμε ραντεβού απροετοίμαστα σήμερα το βράδυ: «σε αποθύμησα, ρε μπαγάσα, πάμε να πιούμε ένα κρασάκι;» - κι ο άλλος να πει «φύγαμε!» κι όχι «μισό λεπτό να δω το πρόγραμμα, λοιπόν αυτή η βδομάδα είναι κλεισμένη, μπορώ την μεθεπόμενη Πέμπτη κατά τις 8, αλλά να τηλεφωνηθούμε την άλλη Τετάρτη να το φιξάρουμε...»

Θέλω να διαδώσουμε το «κίνημα του ασανσέρ». Ποιο είναι αυτό; Να λέμε καλημέρα και καλησπέρα όταν στο ίδιο ασανσέρ είναι κι άλλοι. Είναι δύσκολο; Θέλω πολλά, πάρα πολλά, από αυτά που χάσαμε, κι από αυτά που θα ανακαλύψουμε, που όλα μυρίζουν νοτισμένο χώμα και φρεσκοαλεσμένο καφέ και ιδρώτα. Θέλω όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι να πιστέψουν στο αδύνατο. Να πάψουν να φοβούνται τους δυνατούς - εντός κι εκτός των τειχών. Και να πιστέψουν ότι η πιο μεγάλη δύναμη σ΄αυτόν τον κόσμο είναι η ψυχή μας.

Μια ευχή λοιπόν έχω να δώσω: πιστέψτε το - ισχύει!


Από το προφίλ στο facebook του Θάνου Τζήμερου. 

Ο πλούτος των εθνων.

Τελευταία μέρα του χρόνου σήμερα και οι περισσότεροι κάνουμε απολογισμό της προηγούμενης χρονιάς και σχέδια για την επόμενη.

Συνήθως οι προηγούμενες χρονιές είχαν βάσανα, στεναχώριες, λύπες και πολλά άλλα που θέλουμε να ξεχάσουμε. Την ίδια στιγμή έχουμε την ελπίδα ότι το 2013 θα μας φέρει όλα αυτά που μας έλειπαν.

Συγνώμη αναγνώστες μου που θα σας χαλάσω το όνειρο, αλλά τίποτα δεν θα συμβεί. Και έχω την βεβαιότητα, ότι στο τέλος του 2013 και στις αρχές του 2014 θα κάνουμε τους ίδιους απολογισμούς και θα ευχόμαστε το ίδιο.

Χωρίς να το παίζω έμπειρη, θα σας πω ότι αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι ο μοναδικός πλούτος και μάλιστα πλούτος που δεν γίνεται να χαθεί με καμία χρεοκοπία, πλούτος που δεν φορολογείται, πλούτος που δεν υπόκειται σε καμία υποτίμηση, είναι αυτός ο πλούτος που βρίσκεται στο μυαλό μας.

Για το νέο έτος το μόνο που θα ευχηθώ πέρα από το να είμαστε υγιείς, είναι να χρησιμοποιούμε το μυαλό και την λογική μας περισσότερο. Να διαβάζουμε όχι για να αποκτήσουμε γνώσεις αλλά για να αποκτήσουμε παιδεία, για να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε, τον τρόπο που δρούμε και αντιδρούμε.

Δεν υπάρχουν σωτήρες δυστυχώς ή ευτυχώς. Κανένας πολιτικός διεφθαρμένος ή μη, δεν θα μπορέσει να φέρει την αλλαγή στην χώρα μας εάν πρώτα εμείς οι ίδιοι δεν αλλάξουμε νοοτροπία.

Θα τελειώσω αυτό το κείμενο με μία ευχή- συμβουλή που μου είχε γράψει ένας καθηγητής μου στο Λύκεο. Ο αγαπημένος μου φιλόλογος κος Σπύρος Μιλήνης. Μου είχε πει λοιπόν να ζω την ζωή μου "με λογική και μ όνειρο"

Καλή χρονιά σε όλους.

Είναι αγοράκι, Συγχαρητήρια!

«Οι χτύποι της καρδιάς του μωρού σας είναι τόσο δυνατοί που σίγουρα θα είναι αγόρι. Συγχαρητήρια». Αυτό είπε ο γιατρός στον πατέρα μου πριν 30 και βάλε χρόνια και εκείνος χαρούμενος το πίστεψε.

Λίγους μήνες αργότερα ξεπετάχτηκα εγώ, ένα κοριτσάκι και η έκπληξη ήταν μεγάλη. Βλέπετε όλοι είχαν πιστέψει στους δυνατούς χτύπους της καρδιάς μου. «Και όμως γίνονται και λάθη καμιά φορά» είχε πει ο γιατρός, «δεν έχουν εξελιχθεί ακόμα τα μηχανήματα μας».

Όλα αυτά φαίνονται αστεία εν έτει 2012 που μπορούμε ακόμα και τι χρώμα μάτια θα έχει το μωρό να αποφασίσουμε. Η διάγνωση του γιατρού ήταν αγόρι και μάλλον η φωνή του έφτασε μέχρι τα μικροσκοπικά αυτάκια μου και το πίστεψα και εγώ. Το έβαλα καλά μέσα στο μυαλό μου.

Η φύση όμως είχε διαφορετική άποψη, είχα σε εξοργιστικό βαθμό όμως, όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που προσδιορίζουν ένα κορίτσι, ακόμα και αυτό της «μπάρμπι» ξανθά μαλλάκια, μπούκλες και γαλανά ματάκια. Το τι θα επακολουθούσε ήταν άλλου παπά ευαγγέλιο.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έπαιζα με αυτοκινητάκια, με χώματα, με χόρτα, με τούβλα και έτρεχα σαν το παρδαλό κατσίκι. Οι δύο αγαπημένοι μου φίλοι ήταν ο Διογένης και ο Δημήτρης. Ο Διογένης ήταν στην ίδια ηλικία με μένα, ενώ ο Δημήτρης ήταν λίγο μικρότερος.

Ήμασταν κάθε μέρα μαζί. Παίζαμε ατελείωτες ώρες. Αυτοκινητάκια, κυνηγητό, κρυφτό, μπάλα και ό,τι άλλο είχαμε εκείνη την εποχή για παιχνίδι. Τα γόνατα μου ήταν γεμάτα πληγές που πολλές φορές τις έξυνα και έτρεχαν αίματα. Αν τύχαινε και περνούσε κανένα κοριτσάκι και με έβλεπε έτρεχε πανικόβλητο στην μαμά του γιατί φοβόταν το αίμα.

Με το αίμα είχα εξοικειωθεί. Σχεδόν κάθε μέρα και από μία νέα πληγή στο κορμί μου. Μία φορά είχα χτυπήσει σε μία πέτρα, άλλη φορά μου έπιασε η πόρτα το χέρι, κάποια άλλη φορά είχα πατήσει ένα καρφί. Ήταν τόσες πολλές οι φορές που χτυπούσα και αιμορραγούσα που από ένα σημείο και μετά είχα σταματήσει να το λέω στην μητέρα μου γιατί μου τις έβρεχε και από πάνω.

Ο Διογένης και ο Δημήτρης ήταν στην ίδια κατηγορία με μένα. Και αυτοί ήταν γεμάτοι πληγές και γδαρσίματα όμως αυτοί ήταν αγόρια όπως έλεγε η μαμά μου. Εγώ είμαι κορίτσι δεν πρέπει να τα κάνω αυτά.

Το παιδικό μυαλό μου δεν μπορούσε να καταλάβει την διαφορά αγόρι-κορίτσι. Η μόνη διαφορά που έβλεπα ότι αυτοί «κατουρούσαν όρθιοι» κατά τ΄ άλλα δεν έβλεπα διαφορές. Δυο χέρια, δύο πόδια, δύο αυτιά, στόμα, μάτια. Μα τι διάολο; Ποια είναι η διαφορά μας;

Την διαφορά άρχισα να την καταλαβαίνω γύρω στην Δευτέρα Δημοτικού, δηλαδή περίπου 7-8 χρονών. Ήταν όταν ήρθε στην γειτονιά μου η Μαίρη. Οι γονείς της είχαν χτίσει το σπίτι τους 3 σπίτια παρακάτω από το δικό μου. Σιγά σιγά άρχισαν να μετακομίζουν.

Η Μαίρη που ήταν στην ηλικία μου, μπλεκόταν συνεχώς στα πόδια τους. Εγώ από την άλλη καθόμουν στα σκαλιά του σπιτιού μου και παρακολουθούσα την μετακόμιση.

Τότε ήταν που ήρθε μία ιδέα στο κεφάλι της μαμάς της. «Μαίρη, πήγαινε να παίξεις με το κοριτσάκι που κάθεται στα σκαλιά και φύγε από την μέση» Η Μαίρη δεν ήθελε να έρθει στ΄ αλήθεια.  Από την άλλη εγώ πανικοβλήθηκα. Ποιο είναι αυτό το κοριτσάκι που θα έρθει να παίξει μαζί μου;

Τελικά η Μαίρη ήρθε και έκατσε μαζί μου στα σκαλιά. Μού είπε το όνομα της και εγώ της είπα το δικό μου. Καθόμασταν αμίλητες για δύο λεπτά. «Τι κρατάς εκεί;» «Είναι η κούκλα μου, θέλεις να παίξουμε;» απάντησε. «Κούκλα;» δεν είμαι σίγουρη αν είχα παίξει ποτέ με κούκλες αλλά εγώ είπα «ναι.»

Έτσι γνωριστήκαμε με την Μαίρη πριν από 25 χρόνια περίπου. Ήρθε σπίτι μου και την επόμενη μέρα και την μεθεπόμενη μέχρι που ο Δημήτρης και ο Διογένης είχαν κάνει από μόνοι τους ένα κόμμα και εμείς άλλο ένα και παίζαμε μάχες αγόρια κορίτσια. Μην με ρωτήσετε τι μάχες ήταν αυτές. Ήταν από τις μάχες που ένα κορίτσι πάντα βγαίνει χαμένο.

Της Μαίρης της άρεσαν τα καλλυντικά και με έπαιρνε στο δωμάτιο της μαμάς της για να μου δείξει πόσα πολλά είχε. Πολλές φορές βάζαμε κραγιόν και σκιές. Το ρούζ το αποφεύγαμε και το μεικ απ γιατί ήταν για μεγάλες. Ήταν οι στιγμές που ανακάλυπτα την γυναικεία φύση μου και άρχισα να βρίσκω και άλλες διαφορές με τον Διογένη και τον Δημήτρη.

Σιγά σιγά οι πληγές στο κορμί μου άρχισαν να επουλώνονται ώσπου δεν φαινόταν πια ότι είχα πέσει και φρόντιζα να μην πέφτω τόσο συχνά και να πληγώνομαι. Οι πληγές οι μεγάλες και οι βαθιές δεν ήταν πλέον από τα πεσίματα, ήταν από ανταγωνισμούς, από προδοσίες, από ψέματα και ζήλεια με τα οποία ερχόμαστε αντιμέτωποι μεγαλώνοντας.

Η ενηλικίωση μας έφερε αντιμέτωπες με πολλές ανατροπές. Όταν τελειώσαμε το σχολείο είχαμε πολλά όνειρα να πραγματοποιήσουμε που μερικά πραγματοποιήθηκαν και άλλα μένουν στην αναμονή.

Με την Μαίρη δεν σταματήσαμε ποτέ να είμαστε καλές φίλες. Δεν μένουμε κοντά αλλά όποτε μιλάμε είναι σαν να μην έχουμε χωρίσει ποτέ. Εκείνη η στιγμή που είχε έρθει και είχε κάτσει στο σκαλί δίπλα μου με την κούκλα της ήταν ένα αόρατο δέσιμο, μια συγγένεια,  μια αγάπη βαθιά, ανιδιοτελής.

Θυμάμαι ένα βράδυ όταν πηγαίναμε Τρίτη Λυκείου και είχαμε το άγχος των πανελληνίων εγώ ήθελα να βγω και είχα κανονίσει με παρέα. Της είχα πει και εκείνης να έρθει να βγούμε αλλά μου απάντησε ότι θα κάτσει μέσα να διαβάσει ιστορία Δέσμης.

Τα λόγια της αυτά ηχούσαν στ΄ αυτιά μου όλο το βράδυ. Δεν θα το πιστέψεις αλλά ένιωθα τύψεις που είχα βγει να διασκεδάσω και η Μαίρη διάβαζε ιστορία Δέσμης. Μπορείς να το πεις και ζήλεια ή και ανταγωνισμό, όμως ήταν ο υγιής ανταγωνισμός, ο γόνιμος που μόνο καλό κάνει στις σχέσεις των ανθρώπων.

Αν δεν ερχόταν η Μαίρη στην γειτονιά δεν ξέρω αν θα είχα παίξει ποτέ με κούκλες. Δεν ξέρω αν θα είχα ζηλέψει ποτέ την «Σίντι με το ποδήλατο», δεν ξέρω αν θα είχα τόσο ωραίες τούρτες στα γενέθλια μου που μου τις έφτιαχνε η μαμά της, δεν ξέρω αν και πότε θα αποφάσιζα να βγάλω τα φρύδια μου, δεν ξέρω αν θα είχα πάει στο πάρτυ στα «Πλατάνια» όταν ήμουν μόλις Α΄Λυκείου, δεν ξέρω αν θα είχα μία τόσο καλή φίλη που όσες φορές και αν είχαμε τσακωθεί ή παρεξηγηθεί ποτέ δεν κράτησε η μία κακία της άλλης.