Παρουσίαση Asty68

Σε μία ζεστή και φιλική ατμόσφαιρα στον Κεραμεικό συναντήθηκα με καλούς μου φίλους για να τους παρουσιάσω το πρώτο μου βιβλίο με τίτλο Παράλληλες σκέψεις. Τα συναισθήματα που ένιωσα είναι λίγο δύσκολο να τα αποτυπώσω στο "χαρτί" αλλά είμαι σίγουρη ότι όσοι μου έκαναν την τιμή και ήρθαν να με ακούσουν θα τα ένιωσαν. Αυτό είναι το ζητούμενο, να νιώθουμε αληθινά συναισθήματα με ανθρώπους που έχουν αποδείξει την αγάπη τους με πολλούς τρόπους.

Παρακάτω θα διαβάσετε τον λόγο μου αλλά και όσα είπε ο αγαπημένος μου φίλος Μάριος Βελέντζας. Για τον Μάριο έχω γράψει και παλιότερα αλλά για ακόμα μία φορά απέδειξε το πόσο σωστός και ξεχωριστός άνθρωπος είναι καθώς δέχτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη να μιλήσει για το βιβλίο αλλά και να πει τα όσα θα διαβάσετε παρακάτω.

Δεν ξέρω τι γίνεται στις άλλες παρουσιάσεις βιβλίων, στην δική μου όμως ήθελα να είμαι ανάμεσα σε φίλους, ήθελα να γνωριστούν οι φίλοι μου μεταξύ τους, ήθελα να γίνουμε μία παρέα, να είναι μία συνάντηση που θα θυμόμαστε με αγάπη και νοσταλγία και ευτυχώς το καταφέραμε.

Σημαντική έκπληξη της βραδιάς ήταν η παρουσία του Επάρχου Καρπάθου-Κάσου Μιχάλη Ερωτόκριτου στην μικρή γιορτή μου. Ο κος Επαρχος είναι ένα άτομο που εκτιμώ και το ξέρει, με την παρουσία του στο Αστυ68 απέδειξε ότι και ο ίδιος με εκτιμά. Ειδικά όταν άφησε κάποια άλλη υποχρέωση που είχε για να έρθει στην δικη μου παρουσίαση. Τον ευχαριστώ πολύ γι΄αυτό.

Η παρουσίαση άρχισε με τον λόγο μου. 

Όταν  κάθισα να γράψω το δελτίου τύπου, πραγματικά δεν ήξερα τι να γράψω ώστε να είναι αντιπροσωπευτικό του βιβλίου. Το μόνο που είχα στο μυαλό μου ήταν η λέξη ανατροπή. Ανατροπή, γιατί αυτό το βιβλίο είναι αποτέλεσμα συνεχών ανατροπών στην δική μου ζωή.

«Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο θεός γελάει». Δεν θυμάμαι που το είχα διαβάσει αλλά από την αρχή πίστεψα ότι αυτό είχε γραφτεί για μένα.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου κάνω σχέδια, σχέδια που ελάχιστες φορές πραγματοποιήθηκαν. Ξέρετε γιατί; Γιατί τις υπόλοιπες φορές ο θεός γελούσε μαζί μου…

Εκεί που υπολόγιζα ότι κάτι θα γινόταν, γινόταν το αντίθετο και όλες οι προετοιμασίες που είχα κάνει, όλα τα σχέδια, όλες οι ελπίδες, όλα πήγαιναν περίπατο. Και εγώ έπρεπε να αρχίσω πάλι από την αρχή.

Το βιβλίο αυτό είναι μία ακόμα ανατροπή. Δεν είχα σκοπό να γράψω ποτέ βιβλίο. Την σημερινή βραδιά δεν την είχα φανταστεί ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα. Ο πιο μεγάλος μου στόχος ήταν να πάρω το πτυχίο μου και μετά να βρω μία δουλειά σχετική με τις σπουδές μου.

Το πτυχίο ήρθε, όπως και η δουλειά που όμως δεν ήταν σχετική με αυτό που είχα σπουδάσει. Κάπου εκεί αποφασίζω να αφήσω την πολύβουη Αθήνα και να μετακομίσω στην Κάρπαθο, κάτι που επίσης δεν είχα σκεφτεί ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα.

Στην  χειμερινή Κάρπαθο του 2007 δεν έχει και πολλές επιλογές ένας νέος. Έτσι αποφασίζω για πλάκα να φτιάξω ένα μπλογκ.  Να γράφω μερικές σκέψεις μου όπως και το έκανα.

Όταν έγραφα στο μπλογκ δεν σκέφτηκα ποτέ ότι τα γραπτά μου θα άρεσαν ή θα τα διάβαζε κόσμος. Έκανα απλώς το κέφι μου, έγραφα χαλαρά, άνετα, όποτε ήθελα, όπως ήθελα, χωρίς κανόνες με μοναδικό οδηγό το συναίσθημα και ένα εσωτερικό «δαιμόνιο» που με παρακινούσε.

Ίσως να ήταν όλα όσα σκεφτόμουν και δεν τόλμησα ποτέ να πω, ίσως να ήταν αυτά τα παράξενα που ζούσα και δεν είχα με ποιον να μοιραστώ, ίσως να ήταν μία ανησυχία εσωτερική που δεν εξηγείται με την λογική, πάντως εγώ έγραφα.

Όταν αργότερα  μετακόμισα στον Πειραιά και άρχισα το μεταπτυχιακό μου (ακόμα μία ανατροπή) αρκετοί συμφοιτητές, μου έλεγαν ότι τους άρεσαν αυτά που έγραφα.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που άκουγα ότι άρεσαν τα γραπτά μου ή ακόμα και ο τρόπος που γράφω, αλλά η δική τους γνώμη ήταν σημαντική για μένα, γιατί ήταν άνθρωποι που δεν με ήξεραν και δεν είχαν κανένα λόγο να μου πουν όμορφα λόγια εάν δεν τα εννοούσαν πραγματικά. 

Και κάτι ακόμα πιο σημαντικό. Δεν ήταν φίλοι μου έως τότε, γεγονός που τους έκανε πιο αντικειμενικούς στα μάτια μου.

Το 2010  αποφάσισα να κάνω το πρώτο μου πείραμα.  Να εκδώσω ένα βιβλίο με μερικά κείμενα μου. Το πείραμα αυτό πέτυχε και φτάσαμε στο σημερινό βιβλίο που θα έλεγα ότι είναι η συνέχεια του προηγούμενου, γι αυτό θέλησα να κρατήσω και το ίδιο τίτλο.

Το βιβλίο αυτό δεν ήταν εύκολη υπόθεση για μένα, ήταν αποτέλεσμα πολλών ανατροπών και πάλι, πολλές απογοητεύσεις, πολλές ανασφάλειες, πολύς θυμός και άγχος. Όλα όμως ξεπεράστηκαν με την αγάπη. Την δική σας αγάπη και στήριξη σας.

Πιο συγκεκριμένα το βιβλίο περιέχει 28 ιστορίες οι οποίες είναι ταξινομημένες σε 5 ενότητες με ξεχωριστό θέμα η κάθε μία. Η 5^η ενότητα είναι αφιερωμένη στην Κάρπαθο. Τον τόπο καταγωγής μου. Ένα νησί ανάμεσα στην Ρόδο και στην Κρήτη  που ελάχιστοι γνωρίζουν ότι θα μπορούσε να είναι ένας μικρός παράδεισος.

Οι υπόλοιπες 4 ενότητες είναι τα μικρά μου μυστικά, είναι όλα αυτά που σκέφτομαι και ότι νιώθω. Είναι σκέψεις παράλληλες που με κάποιον περίεργο μαθηματικό τρόπο συναντιούνται με τις δικές σας.

Το λέω αυτό γιατί όσοι και όσες έχετε διαβάσει το βιβλίο μου, μου λέτε το ίδιο πράγμα. Ότι δηλαδή κάπου ανάμεσα στις γραμμές έχετε πιάσει τον εαυτό σας να πρωταγωνιστεί ή να έχετε κάνει τις ίδιες σκέψεις. Αυτό είναι ακριβώς που θέλουν οι παράλληλες σκέψεις να επιτύχουν, να μοιραστούν σκέψεις και συναισθήματα αληθινά. 

Στην συνέχεια ακολούθησε η παρουσίαση του Μάριου Βελέντζα. 

Ήταν ένα μήνα πριν, όταν με πήρε τηλέφωνο η Μαρία με τρομαγμένη και διστακτική φωνή με παρακάλεσε να συμμετέχω στην παρουσίαση του βιβλίου της.

Ήταν η ίδια φωνή με αυτήν που πρωτοάκουσα στην τράπεζα από το νέο κορίτσι που είχε έρθει να δουλέψει.

Ήταν το 2010, τότε ήταν και η πρώτη μας γνωριμία με την Μαρία και εκ  τότε μας ενώνει μία πολύ ιδιαίτερη σχέση.

Η Μαρία αρχικά μου δίνει την αίσθηση ενός πολύ ντροπαλού ανθρώπου που πρωτίστως φοβάται να τολμήσει και να πει δυνατά αυτά που σκέφτεται, και όμως…  Η Μαρία συνυπάρχει δίπλα μας, επικοινωνεί μαζί μας, αλλά ταυτόχρονα στο πίσω μέρος του μυαλού της ξεκινάνε οι παράλληλες σκέψεις…

Σκέψεις άλλοτε απλές, άλλοτε περίπλοκες, με ανεπτυγμένη την ευαισθησία, την παρατηρητικότητα, τον αυτοσαρκασμό αλλά και με το ταλέντο να σε κάνει να αναφωνήσεις: « Α! Ναι, και σε μένα έχει τύχει αυτό αλλά ποτέ δεν το είχα σκεφτεί, δεν το είχα παρατηρήσει, δεν το είχα παραδεχτεί.

Γιατί όπως και να το κάνουμε, θέλει μεγάλο θάρρος να αποφασίσεις να εκτεθείς, να τσαλακωθείς και να μοιραστείς τα σώψυχα σου με τους αναγνώστες. Εξάλλου όπως λέει και η ίδια η Μαρία το βιβλίο αυτό αποτελεί την ψυχανάλυση της.

Βέβαια, για να πω την αλήθεια δεν ήταν το βιβλίο η πρώτη φορά που με εξέπληξε η Μαρία, αλλά ένα άρθρο που έγραψε το 2011 στο μπλογκ της, αφού είχε φύγει από την τράπεζα για τους μικρούς ήρωες της καθημερινότητας και είχε συμπεριλάβει και εμένα μέσα.(το άρθρο εδώ ) Θέε μου σκέφτηκα! Τι τιμη! 

Η Μαρία μέσα σε 5 μήνες δουλεύοντας σκληρά χωρίς πολλές φασαρίες και τυμπανοκρουσίες είχε αντιληφθεί πράγματα, καταστάσεις, σκέψεις  που λίγοι από τους εργαζόμενους στην τράπεζα είχαν ποτέ φανταστεί και τα είχε αποτυπώσει σε μία κόλλα χαρτί.

Από τότε και μετά κατάλαβα ότι η Μαρία είναι ένας πολύ δυνατός χαρακτήρας, ο οποίος όμως έχει καλυφθεί με ένα πέπλο ρομαντισμού, ευαισθησίας, φαντασίας και παιδικότητας.

Αυτό λοιπόν περίμενα να ανακαλύψω και πάλι μέσα από το βιβλίο της. Παιδικές αναμνήσεις, παλιές ανεκπλήρωτες αγάπες, βασιλόπουλα, μαθητικά χρόνια, πανελλήνιες, σοκολατάκια ferrero roche και ο κύριος πρέσβης που μας κακομαθαίνει, αποτυχημένες δίαιτες, wannabe γοργόνες και φάλαινες (αγαπημένο μου κεφάλαιο)

Το «μέγαρο» , το πάχος, τα καλοκαίρια, τα πανηγύρια, η Κάρπαθος (σημείο αναφοράς της Μαρίας) η σχέση με την αδερφή της, πτήσεις με αεροπλάνα καθώς στα 14.000 πόδια είχαν φτάσει τα όνειρα της, Party γενεθλιων, ξενιτιά, το να «φύγετε να πάτε αλλού» που αναφωνεί σε όλα τα χρώματα των παρατάξεων και άλλα πολλά που ξεφυτρώνουν μέσα από τις σελίδες του βιβλίου της.

Ένα είναι το σίγουρο… Γέλασα, αναπόλησα, νοστάλγησα, συγκινήθηκα, ονειρεύτηκα και έκανα σχέδια για τη νέα χρονιά. Μπορεί ο Άγιος Βασίλης να έχει πεθάνει ή να μην υπήρξε ποτέ, αλλά η Μαρία μας παροτρύνει να χρησιμοποιήσουμε την φαντασία μας και να μην σταματάμε να ελπίζουμε.

Ελευθερία της ψυχής: Στα 14.000 πόδια πετούσε η Μαρία, με τόσα πόδια μετριέται η ελευθερία της, τόσο ψηλά έχει φτάσει αυτή και τα όνειρα της, ας πετάξουμε λοιπόν  όσο ψηλά όσο μας αφήνει η φαντασία μας χωρίς όρια.

Όνειρα: Η Μαρία ακόμα ονειρεύεται τον πρίγκιπα με το άσπρο άλογο, την έναρξη της σχολικής χρονιάς τον Σεπτέμβρη, τις καλοκαιρινές διακοπές, τα Χριστούγεννα. Πόσοι αλήθεια από μας σήμερα συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε; Γιατί σταματήσαμε; Γιατί βάλαμε φρένο;

Επιθυμίες: Στο πίσω μέρος του μυαλού μας, Γιατί αδρανούμε; Ας τις αρθρώσουμε και ας τις πράξουμε

Απλά, όμορφα συναισθήματα που βγαίνουν αβίαστα από μέσα σου διαβάζοντας το βιβλίο, όπως συνέβη και στη δική μου περίπτωση που για πρώτη φορά μοιράστηκα με κοινό τις σκέψεις μου και αυτό χάρη στην Μαρία.

Εύχομαι λοιπόν σε όλους σας καλή ανάγνωση και να βρει ο καθένας μέσα από τις σελίδες  του βιβλίου ένα κομμάτι του εαυτού του.

Στην Μαρία εύχομαι να συνεχίσει να τολμά και να μην σταματά να μας εκπλήσσει με την όμορφη και απλή γραφή της, κάτι το οποίο την εξελίσσει τόσο σαν άνθρωπο όσο και σαν συγγραφέα.

Να κρατήσεις αυτό το παιδί μέσα σου όσο και να μεγαλώνεις, Εξάλλου όπως σου είπε και ο ηλικιωμένος πελάτης στην τράπεζα «όσο μεγαλώνω τόσο θα γιορτάζω»

Μπορεί οι τσέπες να είναι άδειες αλλά ας ακολουθήσουμε την συμβουλή της Μαρίας για ομορφιά στην ψυχή και στο σώμα με καθαρές κουβέντες και καθαρότερο βλέμμα.

Θα κλείσω με ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Μαρίας που με άγγιξε. Η καινούργια χρονιά είναι ορόσημο, βάλτε στόχους και πραγματοποιήστε τους ή τουλάχιστον προσπαθήστε. Είστε ακόμα νέοι και μπορείτε, Μόνο οι νεκροί κάθονται χωρίς να κάνουν τίποτα, οι νέοι πρέπει να ενεργούν. Και όταν λέμε όλοι, εννοούμε όλοι.

Καλές γιορτές σας εύχομαι και ευχαριστώ για την προσοχή σας.

Όταν εσύ κάνεις σχέδια....

Δελτίο τύπου. 

Οι ρίζες ενός δέντρου που θέλει να ανθοφορίσει.

Τα βιβλία 

Χριστούγεννα πλησιάζουν
 και σκεφτήκαμε ένα όμορφο αμπαλάζ  για το βιβλίο

Στην παρουσίαση του βιβλίου μου με τίτλο "Παράλληλες σκέψεις" που έγινε στον Πειραιά, η βασική ομιλήτρια ήταν η Φιλόλογος και συγγραφέας Κα Φραγκίτσα Σταυράκη. Στην συνέχεια μίλησα εγώ και έκανα μία πιο λεπτομερή παρουσίαση διαβάζοντας συγχρόνως και μικρά αποσπάσματα από το βιβλίο. 

Ξέρω ότι στις παρουσιάσεις συνηθίζεται να μιλούν άλλοι για το βιβλίο και οχι ο συγγραφέας αλλά η ιδιαιτερότητα της αίθουσας και το γεγονός ότι το κοινό μου εμπιστεύθηκε ότι θα ήθελε να ακούσει από μένα την ίδια να μιλάω για το βιβλίο, με έκανε να πάρω την απόφαση και το ρίσκο ίσως, να μιλήσω η ίδια για το βιβλίο μου. Ήθελα να είμαι όσο γίνεται πιιο αντικειμενική και αυστηρή με τον εαυτό μου και το κατάφερα νομίζω. (Θα περιμένω τα σχόλια σας) 

Η Κα Φραγκίτσα Σταυράκη που είναι και η πρόεδρος του Συλλόγου Οθειτών Καρπάθου ήταν πολύ αυθόρμητη και αληθινή. Είπε μεγάλες αλήθειες για τον τόπο μας και τις ιδιαιτερότητες του, ιδιαιτερότητες που περνάνε και στον χαρακτήρα των ανθρώπων που ζουν εκεί. Το πιο παράξενο όμως είναι ότι τις "κουβαλούν" μαζί τους ακόμα και όταν φύγουν από αυτόν τον τόπο. 

Το υπέροχο γαλάζιο του ουρανού που συναντιέται με τις απίστευτες θάλασσες του νησιού μας, μας κάνουν να έχουμε τόσο δυνατές εικόνες και βιώματα που δύσκολα μπορούμε να τα ξεχάσουμε ή να τα αποχωριστούμε. Μία φορά Καρπάθιος, για πάντα Καρπάθιος... 

Στην συνέχεια της ομίλίας της η Κα Σταυράκη μίλησε για το άτομο μου, ευτυχώς χωρίς τα συνηθισμένα κλισέ που συνηθίζονται σε αυτές τις περιπτώσεις. Είπε ότι είμαι ένας άνθρωπος που "κληρονομησα" αυτές τις ιδιαιτερότητες από το νησί μας, αλλά πήγα ένα βήμα παραπέρα, από την άποψη ότι τις κατέγραψα, πράγμα που δεν σκέφτηκε να κάνει κάποιος άλλος με τόσο απλό και άμεσο τρόπο. Ενιότε και συναισθηματικό ή ρομαντικό. 

Θα ήμουν πολύ χαρούμενη εάν είχα τον λόγο της Κας Φραγκίτσας σε ηλεκτρονική μορφή ώστε να τον δημοσιεύσω αυτούσιο εδώ. Δυστυχώς ή ευτυχώς η Κα Φραγκίτσα Σταυράκη είναι τόσο έμπειρη ομιλήτρια που έχει το ταλέντο να φτιάχνει η ίδια τους λόγους της και να τους εκφωνεί χωρίς να χρειάζεται την βοήθεια από κάποιο "σκονάκι"

Σε αντίθεση με μένα που είναι ο τρίτος λόγος σε μεγάλο κοινό και χρειάστηκα το σκονάκι μου. Όχι γιατί θα έλεγα κάτι φοβερό και τρομερό, απλώς ήθελα να πω κάποια πράγματα και φοβόμουν ότι αν τα  έλεγα προφορικά θα παρασυρόμουν και θα ξέφευγα από το θέμα και εγώ ήθελα να έχω μία συγκεκριμενη δομή στον λόγο μου. 

ΟΜΙΛΙΑ ΜΑΡΙΑΣ ΧΑΛΚΙΑ, ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΟΘΕΙΤΩΝ 3-12-2012

Πως άρχισα να γράφω.

Ένας Αμερικάνος συγγραφέας είχε πει:  «Το γράψιμο δεν είναι και τόσο δύσκολο πράγμα. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να καθίσεις μπροστά σε μια γραφομηχανή και να ανοίξεις μια από τις φλέβες σου» 

Έτσι έγινε και με μένα ακριβώς, είχα καθίσει μπροστά σε μία γραφομηχανή και σχεδόν αιμορραγούσα. Ήμουν δεν ήμουν 13 χρονών, στο σπίτι μας στην Κάρπαθο, η μητέρα μου συνέχεια μου έλεγε να διαβάζω.

Να σας πω την αλήθεια εμένα δεν μου άρεσε πολύ το διάβασμα για τα μαθήματα του σχολείου, προτιμούσα να διαβάζω κάτι μπλε βιβλία με τις περιπέτειες της Πολυάννας που μου έφερνε η ξαδέρφη μου η Μαρία Παπαγιάννη από την Αθήνα, την ίδια περίοδο ανακάλυψα και το βιβλίο με τα διαστημικά ταξίδια του Μικρού Πρίγκιπα του Εξυπερί, λίγα χρόνια αργότερα διορίστηκε στις Πυλές δάσκαλος, ο π. Καλλίνικος που άρχισε να διοργανώνει πολύ συχνά εκθέσεις βιβλίου και να μας κάνει δώρα βιβλία, όχι αμιγώς χριστιανικά, όπως θα περίμενε κανείς για έναν ιερέα, αλλά βιβλία που στόχο είχαν να μας προστατέψουν από εξαρτήσεις όπως το αλκόολ και τα ναρκωτικά.

Διάβαζα συνεχώς,  η φαντασία μου άρχισε να καλπάζει. Λίγο οι περιπέτειες της Πολυάννας, λίγο οι διάλογοι του Μικρού Πρίγκιπα  με την αλεπού και τον πιλότο, λίγο τα ναρκωτικά και το αλκόολ που με φόβιζαν, άρχισα να γράφω και εγώ ιστορίες και να δημιουργώ φανταστικούς ήρωες.

Τα κείμενα αυτά τα ήξερε η γραφομηχανή μου και μόνο, δεν τα διάβασε ποτέ κανείς γιατί δεν τα κράτησα από την ντροπή μου. (Πράγμα που τώρα φυσικά έχω μετανιώσει.) Δεν ήθελα να νομίζουν οι δικοί μου ότι γράφω φανταστικές ιστορίες την ώρα που κανονικά θα έπρεπε να διαβάζω για τα μαθήματα του σχολείου.

Αργότερα, σαν φοιτήτρια, έγραφα σε περιοδικά και έκανα εργασίες μόνο και μόνο για να γράφω, για να κάνω την έρευνα μου και μόνο σε μαθήματα που μου άρεσαν πολύ.

Το 2005 και όταν εργαζόμουν στο Επαρχείο γνώρισα τον Μανώλη Τσαγκάρη από το Απέρι, εκείνη την εποχή ήταν ο αρχισυντάκτης του περιοδικού «Καρπαθιακή ηχώ» που εκδίδει ο Σύλλογος των Απανταχού Καρπαθίων.  Μετά από σχετικές συζητήσεις, μου πρότεινε να γράφω στο περιοδικό μία μικρή στήλη για όλες τις πολιτιστικές εκδηλώσεις που γινόντουσαν στην Κάρπαθο εκείνη την εποχή.

Αυτή ήταν η πρώτη φορά που έγραψα δημόσια σε κοινό της Καρπάθου. Η αλήθεια είναι ότι η στήλη μου ήταν πολύ μικρή και πιθανόν να μην την διάβαζε ο πολύς κόσμος, όμως εμένα μου έδωσε πολύ θάρρος ώστε να αρχίσω να γράφω και να δημοσιεύω τις σκέψεις μου.

Ήταν το 2006, όταν άρχισε να κάνει την επανάσταση του το ιντερνετ στον πολύ κόσμο και μιας και ήξερα ανέκαθεν τις λειτουργίες, την χρησιμότητα και την δυναμική του, σκέφτηκα ότι θα ήταν καλή ιδέα να δημιουργήσω μία ιστοσελίδα (blog) μέσω της οποίας θα δημοσίευα τα κείμενα μου.

Ξεκινώντας από το μηδέν, άρχισα να την φτιάχνω και ήδη το 2007 είχα δημοσιεύσει κιόλας 7 κείμενα κυρίως για την Κάρπαθο ή με θέματα που αφορούσαν  το αντικείμενο των σπουδών μου, τα οικονομικά, την διαφήμιση και τις επικοινωνίες.

Και το θαύμα έγινε!  Μία μέρα λαβαίνω ένα e-mail από τον Γιώργο Χατζηκουτσό, (σημερινό Δημοτικό Σύμβουλο Καρπάθου) τον οποίο μέχρι εκείνη την στιγμή δεν γνώριζα προσωπικά. Μου έλεγε στο μήνυμα ότι είχε διαβάσει τα κείμενα μου στο ιντερνετ και μου πρότεινε να αναλάβω  την οικονομική στήλη του περιοδικού που ήταν εκδότης, το γνωστό μας «Τετράπολις.»  Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη και όπως καταλαβαίνετε, δέχτηκα χωρίς να το πολυσκεφτώ.

Στο «τετράπολις» έγραφα κάθε μήνα έως και το τελευταίο τεύχος για περίπου 3 χρόνια. Τα θέματα που καταπιανόμουν ήταν κυρίως οικονομικά. Με το κείμενο μου όμως με τίτλο «Προσωπική Οδύσσεια» (μπορείτε να το διαβάσετε εδώ) έγινε πραγματικά σάλος και σχολιάστηκε και από τον ίδιο τον Δήμαρχο, κο Μιχάλη Χανιώτη.  Ο δε Χατζηκουτσός, που από την πρώτη στιγμή ήταν με το μέρος μου, απειλήθηκε με μηνύσεις εξαιτίας των μεγάλων αληθειών που περιέγραφα μέσα από προσωπικά μου βιώματα στο Επαρχείο.

Μετά την απήχηση που είχαν τα κείμενα μου, έκανα μία στροφή στο γράψιμο μου. Είπαμε, η Πολυάννα και το «παιχνίδι της χαράς» έγινε Cosmopolitan και οι ευαισθησίες του χαρακτήρα μου ήρθαν στην επιφάνεια, βλέπετε δεν μπορούσα να καταπιέσω την γυναικεία φύση μου.

Με παρότρυνση μίας καλής μου φίλης, άρχισα να γράφω πιο συναισθηματικά, πιο ρομαντικά και ίσως πιο όμορφα κείμενα. Ήταν το 2009 όταν σε ένα διάλλειμα από τα μαθήματα του μεταπτυχιακού, όταν με πλησίασε ένας συμφοιτητής μου και μου είπε ότι διαβάζει τα κείμενα μου στο ίντερνετ, ότι του άρεσαν πολύ και ότι έχω ένα ταλέντο να προκαλώ συνεχώς το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Αρχίσαμε να συζητάμε για τα κείμενα και  κάπως έτσι πραγματοποιήθηκε το πρώτο πείραμα της ζωής μου.

Και όταν λέω πείραμα εννοώ το πρώτο βιβλίο μου με το μαύρο εξώφυλλο και τις πεταλούδες που κυκλοφόρησε στην Κάρπαθο το καλοκαίρι του 2010 σε λίγα αντίτυπα και ίσως κάποιοι από εσάς εδώ να το έχετε πάρει. Η αποδοχή του κόσμου ήταν απρόσμενα θετική στο βιβλίο μου παρ΄ όλο που ήταν μια αυθόρμητη και ίσως απερίσκεπτη προσπάθεια.

Τα κείμενα μου τα διάβασαν πολλοί άνθρωποι διάσημοι και μη, μορφωμένοι και λιγότερο μορφωμένοι και το σχόλιο τους ήταν κοινό. «Μαρία διαβάζουμε το βιβλίο σου και δεν μπορούμε να το αφήσουμε κάτω, γράφεις απλά, κατανοητά και μας δημιουργείς όμορφες εικόνες» Φυσικά η χαρά μου ήταν μεγάλη κάθε φορά που άκουγα θετικά σχόλια. 

Ο ίδιος ο έπαρχος ο Κος Μιχάλης Ερωτόκριτος μου έστειλε συγχαρητήρια επιστολή και μου είχε προτείνει να κάνουμε παρουσίαση εκείνο το καλοκαίρι στην Κάρπαθο, όμως εγώ δίστασα. Το δε βιβλίο εξαντλήθηκε μέσα σε 2 μήνες από τα βιβλιοπωλεία του Παχούλη και του Μαναρουλά όπου πουλιόταν.

Και ενώ όλα πήγαιναν καλά η ανεργία μου χτύπησε την πόρτα. Και ενώ αυτό και μόνο θα ήταν αιτία για  θλίψη, απογοήτευση και στεναχώρια εγώ έκανα ξανά την ανατροπή. Τον ελεύθερο χρόνο που είχα, ήθελα να τον αξιοποιήσω δημιουργικά. Σκεφτόμουν διάφορες ιδέες, αλλά κατέληξα και πάλι στο γράψιμο. Αυτό που μου άρεσε να κάνω από μικρή, αυτό που με ηρεμεί, αυτό που με χαλαρώνει. Έγραψα πολλά κείμενα που άλλα είναι στο βιβλίο και άλλα είναι δημοσιευμένα στην ιστοσελίδα μου.

ΚΥΡΙΩΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Το καινούργιο μου βιβλίο έχει παλιό τίτλο. Λέγεται «Παράλληλες σκέψεις» γιατί φυσικά είναι δικές μου σκέψεις και «παράλληλες» γιατί μπορεί να συμβαίνουν σε ένα παράλληλο περιβάλλον με το δικό σας. Γιατί μπορεί να μην βρείτε τίποτα κοινό ή μπορεί και να ταυτιστείτε.

Έχω προσθέσει όμως ένα κεφάλαιο που λέγεται «Κάρπαθος και Μικροπολιτική» που είναι αφιερωμένο στην Κάρπαθο. Το στυλ αυτού του κεφαλαίου ξεφεύγει λίγο από το ύφος των υπόλοιπων δοκιμίων αλλά θεώρησα σωστό να το συμπεριλάβω στο βιβλίο ώστε να είναι μία μορφή πίεσης για ανάπτυξη στο αγαπημένο μας νησί. Πιο συγκεκριμένα περιέχει προτάσεις επίσημες και τεκμηριωμένες για τουριστική ανάπτυξη στην Κάρπαθο. Παράλληλα, είναι μία κραυγή αγωνίας για το μέλλον του νησιού καθώς οι περισσότεροι νέοι το εγκαταλείπουν λόγω βασικών ελλείψεων.

Ένα μικρό απόσπασμα από το κείμενο με τίτλο: 

Είναι μονόδρομος η τουριστική ανάπτυξη στην Κάρπαθο; Σελ 231   

«θα ήθελα να υποστηρίξω ότι είναι μεγάλο λάθος των τοπικών αρχών αλλά και των κατοίκων ειδικότερα οι οποίοι δεν έκαναν και δεν προσπαθούν να κάνουν κάποια ενέργεια ώστε να αναπτύξουν τον χειμερινό τουρισμό.

Δεν καταλαβαίνω γιατί το νησί θα πρέπει να πέφτει σε «χειμερία νάρκη» τον χειμώνα και να περιμένει «ανάσταση» μόνο το καλοκαίρι, την στιγμή που έχει όλες τις προδιαγραφές να αναπτύξει και άλλα εξίσου ενδιαφέροντα είδη τουρισμού.

………..

Συμπερασματικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Κάρπαθος μπορεί ναι μεν να βασίζεται στον τουρισμό δεν παύουν όμως να υπάρχουν και εναλλακτικοί τρόποι ώστε να «ξυπνήσει» το νησί. Το σημαντικό που θα πρέπει να κάνει είναι να δώσει ώθηση στον χειμερινό τουρισμό, στην εγκατάσταση κάποιας σχολής ανώτερης ή ανώτατης εκπαίδευσης και τέλος στην ανάπτυξη της γεωργίας και κτηνοτροφίας.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ:

Ανάλαφρος, απλή καθημερινή γλώσσα, λόγος που βγαίνει αβίαστα που προκαλεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Οι τίτλοι των κειμένων είναι παραπλανητικοί. (Παράδειγμα στην σελ 225 κείμενο με τίτλο «Ποιο το χρώμα της αγάπης;» ενώ κάποιος θα νομίζει ότι είναι ερωτικό κείμενο, είναι ένα κείμενο που αφορά την πολιτική) που δίνουν όμως μία διαφορετική άποψη για τις καταστάσεις και τα γεγονότα που περιγράφονται.

Είναι αυτό που περιγράφεται στο οπισθόφυλλο «σκέψη έξω από το κουτί». Πάνω απ΄ όλα όμως είναι αυτοβιογραφικά δοκίμια, με γερές δόσεις αλήθειας και ρεαλισμού. Κείμενα που όταν τα διαβάσεις πρώτη φορά ίσως να μην καταλάβεις το νόημα και τα κρυφά μηνύματα. 

Είναι το «δαιμόνιο» όπως έλεγε και ο Σωκράτης στην Αρχαία Ελλάδα, μια εσωτερική φωνή που μου μιλάει και με καθοδηγεί και ενώ έχουμε επισήμως χειμώνα θα σας κάνω ένα μικρό βασανιστήριο και θα σας γυρίσω πίσω στο καλοκαίρι με εικόνες που γνωρίζουμε όλοι εμείς εδώ όταν γυρνάμε στο αγαπημένο μας τόπο.

Σελ. 137,   ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΑΚΙ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΓΥΑΛΙΑ

Έτσι και αυτές οι παραλίες που σας περιγράφω. Ήταν όμορφες αλλά μέχρι εκεί. Ενώ οι δικές μου παραλίες… Με περίμεναν κάθε χρόνο, φιλοξενούσαν τους φίλους μου, την οικογένεια μου.

Ήξεραν τις σκέψεις μου, τα συναισθήματα μου, ήξεραν τα μυστικά μου κρυφά και φανερά. Φιλοξενούσαν τα ραντεβού μου, τις τρέλες μου, τα πάρτι της παρέας μας, τα τραγούδια μας, τα φλερτ μας, τις βραδιές αγκαλιά με μπύρες.

Ήταν το φόντο όλων μου των φωτογραφιών ήταν η ζήλια κάθε ξένου που ερχόταν στο νησί και η λαχτάρα των ξενιτεμένων.

Ότι μπορούσε να ονειρευτεί ο καθένας από διακοπές, από γλέντι, από καλοκαίρι, από φρεσκάδα, από καλοπέραση, το είχε το δικό μου καλοκαίρι. Γι αυτό ακόμα και οι τουρίστες ήταν φανατικοί με το νησί μου και ερχόντουσαν κάθε χρόνο και είχαν γίνει και αυτοί ένα με μας τους ντόπιους.

Είχαν ανακαλύψει και αυτοί «το δικό τους τριαντάφυλλο»  Ακριβώς όπως ο μικρός πρίγκιπας!

Εμένα το καλοκαίρι μου είναι δροσερό γεμάτο θάλασσα με ένα απαλό αεράκι να χαϊδεύει τα μάγουλα μου, γεμάτο μπλε σαν τον ουρανό και την θάλασσα την καταγάλανη.  Σαν τον βυθό με τα αμέτρητα ψαράκια που βλέπω να πηγαίνουν εδώ και εκεί όταν βουτάω

Άλλες φορές περιγράφει την αγωνία και το άγχος μου όταν έδινα Πανελλήνιες εξετάσεις. Στιγμές τόσο δυνατές που έχουν χαραχτεί βαθειά μέσα στην μνήμη μου. Αδικία και ανταγωνισμός σημειώσατε χ στην Κάρπαθο του 1997 με βασικές ελλείψεις αλλά δίψα για γνώση και νέες ανακαλύψεις. Σκέψεις που ίσως τώρα να μας φαίνονται αστείες .

ΣΕΛ 57 με τίτλο Μα καλά, εσύ πως και δεν πέρασες πανεπιστήμιο;

Κάθε μέρα γυρνούσα χαρούμενη από το σχολείο. «Μαμά έγραψα καλά» και κατευθείαν στην τηλεόραση για να δω τις απαντήσεις των θεμάτων. Και ναι, είχα δίκιο, είχα γράψει καλά….

Ώσπου ήρθε και η τελευταία μέρα. Τα μαθηματικά. Πάντα το φοβόμουν αυτό το μάθημα. Το είχα διαβάσει περισσότερο από κάθε άλλο μάθημα. Αλλά μέσα μου ένιωθα έναν τρόμο.

Το τελευταίο μου μάθημα για το πανεπιστήμιο. Στην παναγία άναψα δύο κεριά. Ένα για μένα και ένα για τα μαθηματικά….. τώρα ήθελα διπλή βοήθεια.

Στο θρανίο περιμένοντας τα θέματα προσπαθούσα να αστειευτώ με τους συμμαθητές μου, αλλά εμένα με είχε ήδη λούσει κρύος ιδρώτας. «και εάν είναι δύσκολα;» «Και αν δεν τα ξέρω;» «Θεέ μου κάνε να μην πέσουν τα «όρια»»

Όταν ήρθαν τα θέματα δεν τα κοίταξα καν. Άρχισα να γράφω αμέσως την θεωρία. Την είχα γράψει τέλεια. Πήγα να ξεκινήσω την πρώτη άσκηση αλλά…. Δεν μπορούσα να καταλήξω σε συμπέρασμα. Να βρω την λύση με λίγα λόγια. Ξεκίνησα την δεύτερη άσκηση. Πάλι το ίδιο. Την Τρίτη κοκ.

Άρχισαν να τρέμουν τα χέρια μου, το στυλό μου δεν ακολουθούσε την σκέψη μου και ξέσπασα σε κλάματα. Τα δάκρυα έτρεχαν ποτάμι και λέρωσαν την λευκή κόλλα που από ώρα αγωνιούσα να γεμίσω.

Για μια στιγμή πέρασαν όλα από μπροστά μου, η δική μου απογοήτευση, ο δικός μου κόπος και προσπάθεια. το ρεζιλίκι της αποτυχίας, η στεναχώρια των δικών μου.

Έλυσα και ένα τελευταίο ολοκλήρωμα, σκούπισα τα δάκρυα μου και θυμήθηκα ένα ποίημα που είχα διαβάσει κάπου κάπως κάποτε. «Σαν έτοιμος από καιρό σαν θαρραλέος… αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεται…»

Και άλλες φορές καταπιάνεται με αιώνια ερωτήματα όπως το Σ΄αγαπώ, μία λέξη τόσο μικρή με ένα τεράστιο νόημα να την συνοδεύει και ένα άγχος πολλές φορές. Πότε πρέπει να πούμε σ΄αγαπώ; Πρέπει να το αισθανόμαστε για να το πούμε; Κι αν δεν το έχουμε πει ως τώρα;

Ένα μικρό απόσπασμα από το δοκίμιο με τίτλο Το Σ΄αγαπώ. Σελ 21

Περίμενα το καλοκαίρι σαν την Δευτέρα παρουσία.

Ερχόταν η φίλη μου η Μαρία Διάκου από την Αθήνα και ανταλλάζαμε τα ημερολόγια μας.  Διάβαζε η μια της άλλης. Αυτό ήταν η έκφραση υπέρτατης φιλίας.

«Μαρία εσύ γράφεις πολύ πιο διαφορετικά από μένα» μου έλεγε….. 

«μάλλον εσύ αγαπάς πιο πολύ από μένα!!!» ήταν η διαπίστωση της.  Ναι, το είχα δεχτεί από μικρή ότι αγαπώ πιο πολύ από κείνη……  και το ημερολόγιο ήταν ο μάρτυρας!

Σε κάποιες άλλες φορές συναντάμε την γυναικεία ανασφάλεια και ματαιοδοξία. Το άγχος των γυναικών να αρέσουν εξωτερικά στους άνδρες ή μήπως για να καταφέρουν να συμπαθήσουν ή να καλύψουν έστω, την δική τους ανασφάλεια;

Τελειώνοντας την παρουσίαση του βιβλίου, όσοι από εσάς πάρετε το βιβλίο θα διαπιστώσετε ότι σε όλα τα κείμενα με κάποιον τρόπο άμεσο ή έμμεσο εμπλέκεται η Κάρπαθος.

 ΣΕΛ 107  με τίτλο          ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΑΩ ΜΕΓΑΡΟ

Θυμάμαι μία φορά είχε έρθει ένας πολιτικός, δεν θυμάμαι ποιανού κόμματος, αλλά υποθέτω του ΠΑΣΟΚ καθώς σαν χωριό ήμασταν όλοι πράσινοι.

Θυμάμαι λοιπόν αυτόν τον τύπο να μιλάει, να έχει μαζευτεί απίστευτος κόσμος και εμείς μικρά να σκαρφαλώνουμε στα γύρω παράθυρα για να δούμε τι ήταν αυτό το σημαντικό που συνέβαινε και είχε μαζευτεί τόσος κόσμος.

Ο άνθρωπος αυτός μιλούσε και για έναν παράξενο λόγο εγώ δεν καταλάβαινα τίποτα. Όχι γιατί είχε φασαρία και δεν άκουγα, αλλά γιατί χρησιμοποιούσε έναν «ξύλινο λόγο» που δεν τον καταλάβαινα όχι μόνο εγώ αλλά και οι συγχωριανοί μου.

Με έκπληξη μου διαπίστωσα από τόσο μικρή πως οι άνθρωποι θαυμάζουν αυτούς που καταφέρνουν να μιλάνε και δεν τους καταλαβαίνουν. Όχι γιατί μιλάνε κάποια ξένη γλώσσα αλλά γιατί μιλάνε τόσο όμορφα χωρίς στην ουσία να λένε τίποτα σημαντικό.

Κλείνοντας, θέλω να σας δώσω τροφή για σκέψη, γι αυτόν τον λόγο θα σας διαβάσω την τελευταία ιστορία του βιβλίου μου η οποία είναι δανεισμένη από ένα άλλο βραβευμένο βιβλίο του Καθηγητή του Οικονομικού Π,ανεπιστημίου Αθηνών  κου Δημήτρη Μπουραντά.

ΣΕΛ 241       ΓΙΑ ΑΕΤΟΠΟΥΛΑ ΚΑΙ ΚΟΤΟΠΟΥΛΑ

Μια φορά, ήταν ένας γεωργός που καλλιεργούσε ένα χωράφι. Κάποια μέρα, εκεί που έσκαβε, πετούσαν από πάνω του αετόπουλα και τον έκαναν να χαρεί πολύ καθώς τα είχε και για συντροφιά και για παρέα.

Μια μέρα λοιπόν τα πουλιά αυτά δεν πέταξαν πάνω από το χωράφι το οποίο καλλιεργούσε ο γεωργός.

Το παραπάνω γεγονός τον παραξένεψε και έτσι αποφάσισε να πάει στο μέρος από το οποίο πετούσαν τα πουλιά να δει γιατί δεν έρχονται πια.

Όταν πήγε αντίκρισε μια φωλιά με ένα αυγό μέσα. Ο γεωργός αποφάσισε να το πάρει και να το βάλει στο κοτέτσι του μαζί με τα άλλα αυγά.  Θα το κλωσούσαν και αυτό οι κότες του.

Έτσι και έγινε. Οι κότες το κλώσησαν και έτσι έγινε ένα αετοπουλάκι όπου ζούσε με τα άλλα κοτοπουλάκια. Οι κότες και τα κοτοπουλάκια το είχαν πείσει ότι και αυτό είναι ένα κοτοπουλάκι.

Μια μέρα ξαναήρθαν τα αετόπουλα και πετούσαν από πάνω από το κοτέτσι. Όταν τα είδε το μικρό αετόπουλο θαμπώθηκε και ήθελε και αυτό να πετάξει!!! Όμως οι άλλες κότες του έλεγαν ότι  δεν μπορεί να πετάξει γιατί είναι κότα.

Η μαμά-κότα μάλιστα του έλεγε ότι αν τολμήσει να πετάξει θα πέσει και θα σχίσει τα φτερά του γύρω από το περιφραγμένο κοτέτσι. Ο μπαμπάς κόκορας του έλεγε ότι και να πετάξει δεν θα βρει αλλού το σίγουρο σιτάρι που είχαν στο κοτέτσι και έτσι θα πέθαινε από την πείνα.

Το μικρό αετόπουλο πείστηκε ότι πράγματι δεν μπορούσε να πετάξει και έτσι κάθε μέρα έλεγε… τι ωραία που είναι να πετάς!!!! Και όσο περνούσαν οι μέρες όλο και πιο πολύ αποτραβιόταν μέσα στο κοτέτσι.

Μια μέρα το έψαχνε ο γεωργός που είχε καιρό να το δει έξω με τις άλλες κότες πήγε μέσα στο κοτέτσι και το βλέπει να είναι νεκρό με τα φτερά κατεβασμένα σε μια άκρη. Είχε πεθάνει από την θλίψη του.

Καταλαβαίνετε βέβαια ότι τα κοτόπουλα και τα αετόπουλα έχουν μεταφορικά νοήματα. Σκεφτείτε αν και ποιοι σας έχουν κλεισμένους σε «κοτέτσια» για να μην  «σπάσετε τα φτερά σας» ακόμα και κάτι τέτοιο να γίνει θα λέτε: «Έκανα κάτι και απέτυχα» καλύτερο από την απραξία. Μην φοβάστε ότι θα «χάσετε το σίγουρο σιτάρι»  να θυμάστε πάντα την θέα από ψηλά.

Τέλος,  θα ήθελα να σημειώσω ότι το βιβλίο αυτό είναι αποκλειστικά δικό μου δημιούργημα από τα κείμενα, τις φωτογραφίες και την διόρθωση. Ίσως να βρείτε λάθη γιατί κανείς δεν είναι τέλειος όσο και αν προσπαθεί. Θα είναι μεγάλη χαρά για μένα να μου τα επισημάνετε και να επικοινωνήσετε μαζί μου είτε τηλεφωνικά είτε με ηλεκτρονική αλληλογραφία.

Ακόμα, θα ήθελα να ευχαριστήσω την

Πρόεδρο του Συλλόγου Οθειτών κα Φραγκίτσα Σταυράκη και το ΔΣ του Συλλόγου για τις συμβουλές και την παραχώρηση της αίθουσας που βρισκόμαστε.

Θα είναι μεγάλη παράλειψη να μην ευχαριστήσω την  φίλη και συγχωριανή μας Ζωή Παπακώστα για την υλική και ψυχολογική βοήθεια σε αυτήν μου την προσπάθεια.

Επίσης, στην κυρία Μαίρη Μιχαηλίδη αξίζει ένα μεγάλο ευχαριστώ από μένα για τους υπέροχους λουκουμάδες που έφτιαξε ειδικά για απόψε.

Ευχαριστώ όλους εσάς που με τα σχόλια σας και την υποστήριξη σας, μου δίνετε θάρρος να συνεχίσω αυτό το όμορφο ταξίδι που αρχίσαμε μαζί. Σας ευχαριστώ όλους θερμά.

Στην συνέχεια ακολούθησε συζήτηση με το κοινό και ανταλλαγή απόψεων και ιδεών. Ήταν μία υπέροχη βραδιά. 

                                                                                                 

Είσαι Οθείτης; Δες...

Αν κατάγεσαι από την Κάρπαθο και ειδικά από το Όθος, τότε δεν χρειάζεται να σου πω περισσότερα, σίγουρα με γνωρίζεις. Αν απλώς μένεις στον Πειραιά και θες να γνωριστούμε, τότε σε καλώ στην παρουσίαση του βιβλίου μου "Παράλληλες σκέψεις" την Δευτέρα 3/12 και ώρα 6:30μμ. Στην αίθουσα του συλλόγου Οθειτών, Αθηνών-Πειραιά. (Μπότσαρη 53-55, Πειραιάς) Χάρτης εδώ

Για όποιον δεν με ξέρει και θέλει να με μάθει

Περισσότερα για το Βιβλίο εδώ

Εκδοτικός οίκος Andys publishers

Σας περιμένω όλους. 

Μαρία

Η ζωή σε πάει από εδώ....εκεί και από εκεί.... Παραπέρα...

"Η ζωή σε πάει από εδώ.... εκεί και από εκεί... παραπέρα, δεν μπορείς  να προβλέψεις την ζωή, η ζωή είναι περίεργη, κρύβει εκπλήξεις πολλές φορές."

Αυτά ήταν τα λόγια της φίλης μου της Αλέκας που έχει περισσότερη εμπειρία από μένα, καθότι αρκετά μεγαλύτερη.

Μέχρι τώρα πίστευα και υποστήριζα με έντονο τρόπο, ότι την ζωή μας την φτιάχνουμε εμείς με τις επιλογές μας και με το μυαλό μας. Ότι αυτό που «λουζόμαστε», αυτό που τελικά ζούμε, είναι αυτό που εμείς είχαμε επιλέξει ή στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι το αποτέλεσμα των πράξεων μας.

Όμως όχι φίλοι μου...

Η ζωή σε πάει από εδώ.... εκεί... και από εκεί.... παραπέρα.

Κάποιος μαθητής μου κάποτε μου είχε πει: «Φοβάμαι γι΄αυτά που θα γίνουν για μένα, χωρίς εμένα» και εγώ έσπευσα να του πω ότι τίποτα δεν θα γίνει το οποίο δεν θα είναι κάτι που δεν θα θέλει. Αλλά ακόμα και εάν κάτι δεν θα γίνει, θα ήταν κάτι που δεν το πόθησε αρκετά, όπως χαρακτηριστικά είχα διαβάσει κάπου.

Φυσικά διαψεύστηκα.

Και διαψεύστηκα για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι ότι χωρίς να το περιμένει κανείς στην Ελλάδα ξέσπασε η οικονομική κρίση και όλα τα σχέδια ανατράπηκαν, ζούμε καταστάσεις που ούτε καν τις φανταζόμασταν τα προηγούμενα χρόνια.

Από γενιά της ευμάρειας και της καλοπέρασης, φτάσαμε να λέμε ότι θα είμαστε η γενιά που θα λέμε ότι προλάβαμε ανοιχτά τα καλοριφέρ! Ή ακόμα χειρότερα ότι αντί για δέντρο θα στολίσουμε τα καλοριφέρ μας τα Χριστούγεννα ώστε να χρησιμέψουν και αυτά σε κάτι.....

Όπως έχω ξαναπεί, η οικονομική κρίση έκανε και ένα καλό. Μας έκανε περισσότερο ανθρώπους, μας έκανε να ξανασκεφτούμε και να επαναπροσδιοριστούμε σαν άτομα και σας προσωπικότητες. Ξεπεράσαμε το δήθεν και έχουμε φτάσει σε σημείο να μην ζηλεύουμε πια αυτούς με τα ακριβά τζιπ και το I phone 4s που πολύ πιθανόν να μην έχουν καν μονάδες να κάνουν μία κλήση...

Ο δεύτερος λόγος που διαψεύστηκα όπως έλεγα και πιο πριν είναι η τεχνολογική και ιντερνετική επανάσταση. Ήταν όνειρο μου να ζω σε έναν κόσμο όπου θα πρωταγωνιστούσαν οι υπολογιστές, ήξερα και ήλπιζα να γίνει κάτι τέτοιο. Και έγινε.

Αυτό που δεν πίστευα ότι θα γινόταν σε τόσο μεγάλο βαθμό, είναι η εξάρτηση των ανθρώπων από τα μηχανήματα. Δεν πίστευα ότι θα λέγαμε «φίλους» ανθρώπους που ούτε καν έχουμε δει στην πραγματικότητα και που πολύ πιθανόν όταν τους βλέπαμε να μην θέλουμε να τους ξαναδούμε.

Δεν πίστευα ότι οι ανθρώπινες σχέσεις θα καθοριζόντουσαν από ένα Like  ή από ένα σχόλιο.

Δεν πίστευα ότι ακόμα και οι έρωτες μας θα ήταν μέσα στον υπολογιστή, ότι θα είχα τόση αγωνία να διαβάσω ένα μήνυμα από αυτόν ή να ψαχουλεύω στο προφίλ του, να δω τι έκανε παλιά, τι σκέφτεται τώρα, τι του αρέσει, που θα πάει και με ποιους.

Αισίως κλείνω 20 χρόνια που χρησιμοποιώ υπολογιστή. Είμαι 32 ετών που σημαίνει ότι το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου και πολλές ώρες από την ζωή μου, το έχω περάσει παρέα με τον υπολογιστή μου.

Για μένα όταν πια δεν χρειαζόταν να γράφω την εντολή win και να πατήσω enter ώστε να μπω στα «υπερσύγχρονα» τότε Windows 3,1 ήταν μία μικρή επανάσταση. Αλλά η επανάσταση ήρθε με το Facebook. Εκεί ήταν που «χάσαμε την μπάλα» ξεχάσαμε ότι ήταν για διασκέδαση και ψυχαγωγία, μετά το κάναμε εργαλείο δουλειάς και διαφήμισης, στο τέλος έγινε εμμονή και πάθος.

Ζούμε σε έναν εικονικό κόσμο, που έχουμε άποψη για όλα, που δείχνουμε στους άλλους την ζωή που θα θέλαμε να ζήσουμε, που είμαστε χαρούμενοι και ευτυχισμένοι και όλοι μας θαυμάζουν και όποιος μας «χαλάσει την συνταγή» υπάρχει και το Delete, ενίοτε και το Block.

Τι γίνεται όμως όταν πας να κοιμηθείς το βράδυ; Είναι κάποιος μαζί σου; Ή είσαι μόνος; Και αυτός ο κάποιος που βρίσκεται δίπλα σου σε κάνει να αισθάνεσαι αυτά που ονειρεύεσαι και περιγράφεις ή απλά η μοναξιά σου είναι μεγαλύτερη και αποκρουστικότερη;

Η ζωή σε πάει από εδώ..... εκεί....   και από εκεί .... Παραπέρα.

Και αν δεν ξέρουμε να ξεχωρίσουμε το πραγματικό και το αυθεντικό ό,τι και να γράφουμε, η ευτυχία δεν πρόκειται να έρθει. Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος ο γεμάτος, που ζει με τις χαρές και τις λύπες του μου είχε πει κάποτε μία γιατρός. Γιατί, αν δεν είχαμε τις λύπες δεν θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε τις χαρές. Γιατί η χαρά από μόνη της είναι και η ίδια αρρώστια. 

Κάτι ψήνεται

..... και όχι στην κατσαρόλα

Κάτι ψήνεται

...... και δεν είναι η γνωστή εκπομπή στον Alpha

Σε λίγο καιρό θα μάθετε τα "μαγειρέματα" μου.

Stay tuned.

Μα τι ζήτησα επιτέλους;

Διαβάζω ένα βιβλίο πολύ γνωστό λέγεται «το μυστικό» είμαι ακόμα στην αρχή βέβαια και δεν έχω πολλά να σας γράψω γι αυτό. Η ουσία της υπόθεσης αν κατάλαβα καλά, είναι ότι με το που θα διαβάσω αυτό το βιβλίο και θα ανακαλύψω το μυστικό, αμέσως θα αλλάξει η ζωή μου.

Θα βρω δουλειά, θα βρω άντρα, θα αποκτήσω πολλά λεφτά, θα γιατρευτούν όλες οι αρρώστιες μου, θα γίνω κάτι σαν τον Αινστάιν και τον Μπετόβεν. Τόσο καλή!

Να σας πω την αλήθεια μέχρι τώρα δεν μου έκανε καλή εντύπωση το βιβλίο, έχω την εντύπωση ότι απευθύνεται λίγο σε ανεγκέφαλους. Σε ανθρώπους που πίστευαν ότι έχουν μεγάλες δυνάμεις αλλά για κάποιο λόγο αυτές... κοιμούνται.

Είναι κάτι σαν την «Φανουρόπιτα» που κάνουν οι Χριστιανές στον Άγιο Φανούριο όταν χάσουν κάτι πολύ σημαντικό. Ε! Όχι Άγιε Φανούριε δεν σε πάω... όχι δεν σε πάω... Αν ήσουν πραγματικά καλός άγιος θα μας έκανες την χάρη χωρίς να θέλεις ανταλλάγματα ούτε πίτες ούτε σπανακόπιτες. Τίποτα, έτσι απλά θα μας φανέρωνες αυτό που χάσαμε....

Αλλά βλέπεις είτε κάνεις την φανουρόπιτα είτε δεν την κάνεις εσύ μπορείς να βρεις αυτό που έχασες χωρίς να οφείλεται στον Αγιο. Έτσι λοιπόν αν πιστέψεις σε κάτι πάρα πολύ, μπορεί και να το πετύχεις, αρκεί βέβαια να πολεμήσεις και να δουλέψεις σκληρά γι΄αυτό και τότε οι πιθανότητες είναι με το μέρος σου.

Και να σου πω και κάτι; Δεν ζήτησα κάτι extreme από την ζωή μου που να μην τα δικαιούμαι. Δεν ζήτησα να γίνω βασίλισσα ή μέγας εξερευνητής. Δεν ζήτησα τίποτα από όλα αυτά.

Ζήτησα τα απλά και καθημερινά. Πρώτα απ΄όλα να είμαι καλά στην υγεία μου αλλά και γι΄ αυτό χρειάστηκε να παλέψω πολύ σκληρά για να είμαι υγιής και να σας γράφω αυτήν την στιγμή με νηφαλιότητα, ηρεμία και καθαρή σκέψη.

Ζήτησα να πάρω το πτυχίο μου και να είμαι σε θέση να μαθαίνω και να εξελίσσομαι σαν άτομο και σαν προσωπικότητα. Αυτό το κατάφερα, αλλά και αυτό με πολύ κόπο και πολύ διάβασμα, με πολλές θησίες και με πολλά κόστη.

Ξέρετε, θα σας εξομολογηθώ κάτι. Καμία φορά σκέφτομαι μήπως θα ήταν πιο ανώδυνο για μένα στα 18 μου αντί να φύγω για σπουδές στην Αθήνα, να άνοιγα το μαγαζί μου στην Κάρπαθο, που ήταν και επιθυμία του μπαμπά μου.

Το σκέφτομαι πολλές φορές και λέω ότι ίσως να ήταν πιο άνετη η ζωή μου και πιο χαρούμενη. Από την άλλη σκέφτομαι ότι αν είχα ακόμα μία ζωή από την αρχή και ξέροντας τι επρόκειτο να ακολουθήσει. Πάλι το ίδιο θα έκανα. Πάλι θα σπούδαζα.

Ζήτησα έναν άνθρωπο να επικοινωνούμε και να καταλαβαινόμαστε. Αλλά στην εποχή μας έχουμε φτιάξει τόσα μέσα επικοινωνίας, τόσους τρόπους να έρθουμε πιο κοντά, αλλά αυτό που καταφέρνουμε είναι να απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο. Να χωνόμαστε πίσω από έναν υπολογιστή και να ζούμε την ζωή που θα θέλαμε στο εικονικό μας κόσμο.

Ζήτησα μία δουλειά για να ζω αξιοπρεπώς και ποτέ δεν ήρθε. Ήρθε για λίγο και μετά έφυγε πάλι και ξανάρθε για λίγο και μετά χάθηκε πάλι και όταν χάθηκε την τελευταία φορά η ανεργία έφτασε στο 24% άσε να μην πω για την γυναικεία ανεργία. Δεν ξέρω αν φταίω εγώ που είμαι άνεργη, ίσως να έπρεπε να είμαι πιο έξυπνη, πιο όμορφη, πιο «καπάτσα» ίσως να μην έπρεπε να πηγαίνω με τον σταυρό στο χέρι. Ϊσως θα έπρεπε να διεκδικώ τα «θέλω» μου εντονότερα.

Μα τι ζήτησα επιτέλους; Να φτιάξει η κατάσταση στην Ελλάδα. Αλλά αυτό ακούγεται σαν ανέκδοτο.   Cheers!

Με κάθε αντίο μαθαίνεις...

Μετά απο κάποια στιγμή, μαθαίνεις τη διαφορά στο να κρατάς ένα χέρι κ να αλυσοδένεις μια ψυχή...
Και μαθαίνεις πως αγάπη δεν σημαίνει στηρίζομαι...
Και συντροφικότητα δεν σημαίνει ασφάλεια...

Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια...
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις...
Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά...
Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σ

ήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια...

Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής...

Μετά απο καιρό μαθαίνεις...

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ κ δεν περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια...

Και μαθαίνεις οτι αλήθεια μπορείς να αντέξεις...Και οτι αλήθεια έχεις δύναμη...Και οτι αλήθεια αξίζεις...Και μαθαίνεις...μαθαίνεις...Με κάθε αντίο μαθαίνεις..

 

                                                                                                                 "Άγνωστος"

Αφιερωμένο τραγουδάκι:

Αυτοκριτική....

Δεν ξέρω αν φταίει το Φθινόπωρο ή το τέλος του καλοκαιριού, δεν ξέρω αν θα ήταν καλύτερα να είχαμε ακόμα καλοκαίρι και να λιαζόμαστε κάτω από τις ομπρέλες, να βουτάμε στα γαλανά νερά του Αιγαίου Πελάγους. Ειλικρινά το σκέφτομαι ξανά και ξανά και δεν ξέρω τι θα ήταν καλύτερο.

Τώρα όμως οι διακοπές τέλος. Ανοίξανε τα σχολεία, ανοίξανε τα πανεπιστήμια, άρχισε η εξεταστική, άρχισε το ψάξιμο για διαμέρισμα για τους καινούργιους φοιτητές, οι υπόλοιποι επιστρέψαμε στις δουλειές μας ή τουλάχιστον σε ότι είχε απομείνει από αυτές. Και περιμένουμε πότε θα έρθει η Παρασκευή και μετράμε τις ημέρες ανάποδα.

Φέτος σα να  έγινε μία αποκάλυψη μέσα μου. Σκέφτηκα ότι για την κακομοιριά μου δεν φταίει κανείς μόνο εγώ. Και αν θέλω να αλλάξω κάτι θα το αλλάξω μόνο ΕΓΩ.

Και έτσι έκατσα κάτω και έβαλα το κεφάλι μου να δουλέψει. Και βρήκα τρόπους να λύσω τα προβλήματα μου και αυτός ο τρόπος δεν περιλαμβάνει ψυχανάλυση. Αυτός ο τρόπος περιλαμβάνει αυτοσυγκέντρωση και σωστό διάλογο με τον εαυτό μου.

Κάπου είχα διαβάσει ότι το IQ των ανθρώπων είναι αποτέλεσμα της προσαρμοστικότητας τους σε νέες καταστάσεις και εμπειρίες. Δεν θυμάμαι που το διάβασα αλλά μου άρεσε. Νομίζω ότι έχει πολύ δίκιο.

Ένας άνθρωπος είναι πράγματι έξυπνος όταν καταφέρνει να εναρμονιστεί με το περιβάλλον του και να δει ρεαλιστικά τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω του.

Έτσι και εγώ αποφάσισα ότι ο καιρός άλλαξε και εγώ δεν μπορώ να σκέφτομαι με τις παλιές καταστάσεις. Αν είναι χάλια τα οικονομικά μου δεν φταίω εγώ είναι γενικότερο το κακό.

Αν δεν αδυνάτισα αρκετά όσο θα ήθελα και πάλι αναγνωρίζω το φταίξιμο μου αλλά το θέμα είναι τι θα  κάνω από εδώ και στο εξής. Και ναι, μην είσαι περίεργη πολλά γίνονται από εδώ και στο εξής.

Αν κάποιοι φίλοι μου δεν μου δίνουν σημασία αποφάσισα ότι δεν θα τους κυνηγάω. Δεν θα ξανακυνηγήσω ανθρώπους, αν ήταν να κυνηγάω ανθρώπους θα κυνηγούσα κανέναν επικηρυγμένο να βγάλω και λεφτά έτσι δεν είναι;

Δεν μπορώ να αναγκάσω κανέναν να είναι δίπλα μου με το ζόρι. Οι φιλίες δεν είναι ούτε ζώνες ασφαλείας να μας προστατεύουν από «ατυχήματα» επίσης, οι φιλίες δεν είναι ούτε αερόσακοι να «πέφτουμε» πάνω τους και να σωζόμαστε.

Εξάλλου περνάνε τα χρόνια και οι παλιές «κολλητές» ίσως να έχουν ξεπεραστεί. Δεν ωφελεί να κρατάμε την φιλία μας αναπολώντας συνεχώς τις παλιές καλές μέρες που ζήσαμε μαζί. Πάνε αυτά.... τα καινούργια να αποζητάς

 

Έτσι λοιπόν ήρθε το Φθινόπωρο και εγώ την αυτοκριτική μου την έκανα και ελπίζω να είναι προς το καλό μου.

Θα με μισήσεις αλλά....

Πήγα σε ένα από τα ομορφότερα νησιά, πήγα σε θάλασσες όμορφες γαλανές καθαρές με βοτσαλάκια και με λεπτή άσπρη άμμο. Με πράσινους και γαλανούς βυθούς, με ψαράκια μικρά και μεγάλα.  Ερημικές αλλά και πολυσύχναστες. Έκανα εικοσιπέντε μπάνια, ήπια θαλασσινό νερό, με χτύπησε αεράκι, σκαρφάλωσα σε κύματα και άλλα πολλά...

Το μυαλό μου είναι γεμάτο αναμνήσεις. Ναι σωστά το κατάλαβες. Μόλις επέστρεψα σε αυτό που ο κόσμος θέλει να λέει «την καθημερινότητα μου»

Είχα 3 χρόνια να πάω διακοπές και περισσότερα από πέντε στην θάλασσα. Η Κάρπαθος για μένα ήταν μουντή, χειμερινή, καταθλιπτική έτσι όπώς την είχα αφήσει τον περασμένο Φεβρουάριο.

Και η αποκάλυψη φάνηκε μπροστά μου στις 7 Ιουλίου που κατέβηκα. Είχα χρόνια να δω και να ξαναπιστέψω στο όνειρο των χιλιάδων τουριστών που κατακλύζουν  το νησί.

Η Κάρπαθος είχε μεταλλαχτεί. Είχε βάλει τα καλά της, ήταν χαρούμενη και φιλόξενη και ήταν εκεί για μένα για ακόμα μία φορά. Με περίμενε σαν να μην είχα φύγει ποτέ. Οι φίλοι οι γνωστοί τα ξαδέρφια όλοι εκεί μια οικογένεια.

Να με ρωτάνε που πάω και εγώ να πρέπει να απαντήσω, να με ρωτάνε αν δουλεύω εδώ και εγώ να εξηγώ και να είναι τόσο εύκολα να μάθω πληροφορίες γι αυτούς που με ενδιαφέρουν με μία αθώα ερωτησούλα απλώς!.

Θα με μισήσεις το ξέρω γιατί εσύ δεν έχεις κάποιο νησί να πας, ένα νησί που να σε περιμένει κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα και Καλοκαίρι γιατί εσύ δεν έχεις τις θάλασσες που έχω εγώ.

Θα με μισήσεις γιατί εμείς «αγαπιόμαστε» και είμαστε ενωμένοι. Θα με μισήσεις γιατί όταν τα βρω δύσκολα εκεί θα πάω, θα έχω μία πόρτα ανοιχτή και φιλόξενη. Ναι μπορείς να με μισήσεις...

Όλες αυτές οι εικόνες και οι σκέψεις που μένουν χαραγμένες στο μυαλό μου, κλείνω τα μάτια μου και το μπλε της θάλασσα είναι ακόμα εκεί και με δελεάζει, γιατί έφυγες μου φωνάζει; Γιατί τόσο νωρίς; Αλλά η δουλειά δεν ξέρει από αργά και νωρίς....

Παρακάτω φίλοι μου θα δείτε μερικές φωτογραφίες από τις διακοπές μου. Enjoy!!!