Κάτι ψήνεται

..... και όχι στην κατσαρόλα

Κάτι ψήνεται

...... και δεν είναι η γνωστή εκπομπή στον Alpha

Σε λίγο καιρό θα μάθετε τα "μαγειρέματα" μου.

Stay tuned.

Μα τι ζήτησα επιτέλους;

Διαβάζω ένα βιβλίο πολύ γνωστό λέγεται «το μυστικό» είμαι ακόμα στην αρχή βέβαια και δεν έχω πολλά να σας γράψω γι αυτό. Η ουσία της υπόθεσης αν κατάλαβα καλά, είναι ότι με το που θα διαβάσω αυτό το βιβλίο και θα ανακαλύψω το μυστικό, αμέσως θα αλλάξει η ζωή μου.

Θα βρω δουλειά, θα βρω άντρα, θα αποκτήσω πολλά λεφτά, θα γιατρευτούν όλες οι αρρώστιες μου, θα γίνω κάτι σαν τον Αινστάιν και τον Μπετόβεν. Τόσο καλή!

Να σας πω την αλήθεια μέχρι τώρα δεν μου έκανε καλή εντύπωση το βιβλίο, έχω την εντύπωση ότι απευθύνεται λίγο σε ανεγκέφαλους. Σε ανθρώπους που πίστευαν ότι έχουν μεγάλες δυνάμεις αλλά για κάποιο λόγο αυτές... κοιμούνται.

Είναι κάτι σαν την «Φανουρόπιτα» που κάνουν οι Χριστιανές στον Άγιο Φανούριο όταν χάσουν κάτι πολύ σημαντικό. Ε! Όχι Άγιε Φανούριε δεν σε πάω... όχι δεν σε πάω... Αν ήσουν πραγματικά καλός άγιος θα μας έκανες την χάρη χωρίς να θέλεις ανταλλάγματα ούτε πίτες ούτε σπανακόπιτες. Τίποτα, έτσι απλά θα μας φανέρωνες αυτό που χάσαμε....

Αλλά βλέπεις είτε κάνεις την φανουρόπιτα είτε δεν την κάνεις εσύ μπορείς να βρεις αυτό που έχασες χωρίς να οφείλεται στον Αγιο. Έτσι λοιπόν αν πιστέψεις σε κάτι πάρα πολύ, μπορεί και να το πετύχεις, αρκεί βέβαια να πολεμήσεις και να δουλέψεις σκληρά γι΄αυτό και τότε οι πιθανότητες είναι με το μέρος σου.

Και να σου πω και κάτι; Δεν ζήτησα κάτι extreme από την ζωή μου που να μην τα δικαιούμαι. Δεν ζήτησα να γίνω βασίλισσα ή μέγας εξερευνητής. Δεν ζήτησα τίποτα από όλα αυτά.

Ζήτησα τα απλά και καθημερινά. Πρώτα απ΄όλα να είμαι καλά στην υγεία μου αλλά και γι΄ αυτό χρειάστηκε να παλέψω πολύ σκληρά για να είμαι υγιής και να σας γράφω αυτήν την στιγμή με νηφαλιότητα, ηρεμία και καθαρή σκέψη.

Ζήτησα να πάρω το πτυχίο μου και να είμαι σε θέση να μαθαίνω και να εξελίσσομαι σαν άτομο και σαν προσωπικότητα. Αυτό το κατάφερα, αλλά και αυτό με πολύ κόπο και πολύ διάβασμα, με πολλές θησίες και με πολλά κόστη.

Ξέρετε, θα σας εξομολογηθώ κάτι. Καμία φορά σκέφτομαι μήπως θα ήταν πιο ανώδυνο για μένα στα 18 μου αντί να φύγω για σπουδές στην Αθήνα, να άνοιγα το μαγαζί μου στην Κάρπαθο, που ήταν και επιθυμία του μπαμπά μου.

Το σκέφτομαι πολλές φορές και λέω ότι ίσως να ήταν πιο άνετη η ζωή μου και πιο χαρούμενη. Από την άλλη σκέφτομαι ότι αν είχα ακόμα μία ζωή από την αρχή και ξέροντας τι επρόκειτο να ακολουθήσει. Πάλι το ίδιο θα έκανα. Πάλι θα σπούδαζα.

Ζήτησα έναν άνθρωπο να επικοινωνούμε και να καταλαβαινόμαστε. Αλλά στην εποχή μας έχουμε φτιάξει τόσα μέσα επικοινωνίας, τόσους τρόπους να έρθουμε πιο κοντά, αλλά αυτό που καταφέρνουμε είναι να απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο. Να χωνόμαστε πίσω από έναν υπολογιστή και να ζούμε την ζωή που θα θέλαμε στο εικονικό μας κόσμο.

Ζήτησα μία δουλειά για να ζω αξιοπρεπώς και ποτέ δεν ήρθε. Ήρθε για λίγο και μετά έφυγε πάλι και ξανάρθε για λίγο και μετά χάθηκε πάλι και όταν χάθηκε την τελευταία φορά η ανεργία έφτασε στο 24% άσε να μην πω για την γυναικεία ανεργία. Δεν ξέρω αν φταίω εγώ που είμαι άνεργη, ίσως να έπρεπε να είμαι πιο έξυπνη, πιο όμορφη, πιο «καπάτσα» ίσως να μην έπρεπε να πηγαίνω με τον σταυρό στο χέρι. Ϊσως θα έπρεπε να διεκδικώ τα «θέλω» μου εντονότερα.

Μα τι ζήτησα επιτέλους; Να φτιάξει η κατάσταση στην Ελλάδα. Αλλά αυτό ακούγεται σαν ανέκδοτο.   Cheers!

Με κάθε αντίο μαθαίνεις...

Μετά απο κάποια στιγμή, μαθαίνεις τη διαφορά στο να κρατάς ένα χέρι κ να αλυσοδένεις μια ψυχή...
Και μαθαίνεις πως αγάπη δεν σημαίνει στηρίζομαι...
Και συντροφικότητα δεν σημαίνει ασφάλεια...

Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια...
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις...
Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά...
Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο σ

ήμερα, γιατί το έδαφος του αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια...

Και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής...

Μετά απο καιρό μαθαίνεις...

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ κ δεν περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια...

Και μαθαίνεις οτι αλήθεια μπορείς να αντέξεις...Και οτι αλήθεια έχεις δύναμη...Και οτι αλήθεια αξίζεις...Και μαθαίνεις...μαθαίνεις...Με κάθε αντίο μαθαίνεις..

 

                                                                                                                 "Άγνωστος"

Αφιερωμένο τραγουδάκι:

Αυτοκριτική....

Δεν ξέρω αν φταίει το Φθινόπωρο ή το τέλος του καλοκαιριού, δεν ξέρω αν θα ήταν καλύτερα να είχαμε ακόμα καλοκαίρι και να λιαζόμαστε κάτω από τις ομπρέλες, να βουτάμε στα γαλανά νερά του Αιγαίου Πελάγους. Ειλικρινά το σκέφτομαι ξανά και ξανά και δεν ξέρω τι θα ήταν καλύτερο.

Τώρα όμως οι διακοπές τέλος. Ανοίξανε τα σχολεία, ανοίξανε τα πανεπιστήμια, άρχισε η εξεταστική, άρχισε το ψάξιμο για διαμέρισμα για τους καινούργιους φοιτητές, οι υπόλοιποι επιστρέψαμε στις δουλειές μας ή τουλάχιστον σε ότι είχε απομείνει από αυτές. Και περιμένουμε πότε θα έρθει η Παρασκευή και μετράμε τις ημέρες ανάποδα.

Φέτος σα να  έγινε μία αποκάλυψη μέσα μου. Σκέφτηκα ότι για την κακομοιριά μου δεν φταίει κανείς μόνο εγώ. Και αν θέλω να αλλάξω κάτι θα το αλλάξω μόνο ΕΓΩ.

Και έτσι έκατσα κάτω και έβαλα το κεφάλι μου να δουλέψει. Και βρήκα τρόπους να λύσω τα προβλήματα μου και αυτός ο τρόπος δεν περιλαμβάνει ψυχανάλυση. Αυτός ο τρόπος περιλαμβάνει αυτοσυγκέντρωση και σωστό διάλογο με τον εαυτό μου.

Κάπου είχα διαβάσει ότι το IQ των ανθρώπων είναι αποτέλεσμα της προσαρμοστικότητας τους σε νέες καταστάσεις και εμπειρίες. Δεν θυμάμαι που το διάβασα αλλά μου άρεσε. Νομίζω ότι έχει πολύ δίκιο.

Ένας άνθρωπος είναι πράγματι έξυπνος όταν καταφέρνει να εναρμονιστεί με το περιβάλλον του και να δει ρεαλιστικά τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω του.

Έτσι και εγώ αποφάσισα ότι ο καιρός άλλαξε και εγώ δεν μπορώ να σκέφτομαι με τις παλιές καταστάσεις. Αν είναι χάλια τα οικονομικά μου δεν φταίω εγώ είναι γενικότερο το κακό.

Αν δεν αδυνάτισα αρκετά όσο θα ήθελα και πάλι αναγνωρίζω το φταίξιμο μου αλλά το θέμα είναι τι θα  κάνω από εδώ και στο εξής. Και ναι, μην είσαι περίεργη πολλά γίνονται από εδώ και στο εξής.

Αν κάποιοι φίλοι μου δεν μου δίνουν σημασία αποφάσισα ότι δεν θα τους κυνηγάω. Δεν θα ξανακυνηγήσω ανθρώπους, αν ήταν να κυνηγάω ανθρώπους θα κυνηγούσα κανέναν επικηρυγμένο να βγάλω και λεφτά έτσι δεν είναι;

Δεν μπορώ να αναγκάσω κανέναν να είναι δίπλα μου με το ζόρι. Οι φιλίες δεν είναι ούτε ζώνες ασφαλείας να μας προστατεύουν από «ατυχήματα» επίσης, οι φιλίες δεν είναι ούτε αερόσακοι να «πέφτουμε» πάνω τους και να σωζόμαστε.

Εξάλλου περνάνε τα χρόνια και οι παλιές «κολλητές» ίσως να έχουν ξεπεραστεί. Δεν ωφελεί να κρατάμε την φιλία μας αναπολώντας συνεχώς τις παλιές καλές μέρες που ζήσαμε μαζί. Πάνε αυτά.... τα καινούργια να αποζητάς

 

Έτσι λοιπόν ήρθε το Φθινόπωρο και εγώ την αυτοκριτική μου την έκανα και ελπίζω να είναι προς το καλό μου.

Θα με μισήσεις αλλά....

Πήγα σε ένα από τα ομορφότερα νησιά, πήγα σε θάλασσες όμορφες γαλανές καθαρές με βοτσαλάκια και με λεπτή άσπρη άμμο. Με πράσινους και γαλανούς βυθούς, με ψαράκια μικρά και μεγάλα.  Ερημικές αλλά και πολυσύχναστες. Έκανα εικοσιπέντε μπάνια, ήπια θαλασσινό νερό, με χτύπησε αεράκι, σκαρφάλωσα σε κύματα και άλλα πολλά...

Το μυαλό μου είναι γεμάτο αναμνήσεις. Ναι σωστά το κατάλαβες. Μόλις επέστρεψα σε αυτό που ο κόσμος θέλει να λέει «την καθημερινότητα μου»

Είχα 3 χρόνια να πάω διακοπές και περισσότερα από πέντε στην θάλασσα. Η Κάρπαθος για μένα ήταν μουντή, χειμερινή, καταθλιπτική έτσι όπώς την είχα αφήσει τον περασμένο Φεβρουάριο.

Και η αποκάλυψη φάνηκε μπροστά μου στις 7 Ιουλίου που κατέβηκα. Είχα χρόνια να δω και να ξαναπιστέψω στο όνειρο των χιλιάδων τουριστών που κατακλύζουν  το νησί.

Η Κάρπαθος είχε μεταλλαχτεί. Είχε βάλει τα καλά της, ήταν χαρούμενη και φιλόξενη και ήταν εκεί για μένα για ακόμα μία φορά. Με περίμενε σαν να μην είχα φύγει ποτέ. Οι φίλοι οι γνωστοί τα ξαδέρφια όλοι εκεί μια οικογένεια.

Να με ρωτάνε που πάω και εγώ να πρέπει να απαντήσω, να με ρωτάνε αν δουλεύω εδώ και εγώ να εξηγώ και να είναι τόσο εύκολα να μάθω πληροφορίες γι αυτούς που με ενδιαφέρουν με μία αθώα ερωτησούλα απλώς!.

Θα με μισήσεις το ξέρω γιατί εσύ δεν έχεις κάποιο νησί να πας, ένα νησί που να σε περιμένει κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα και Καλοκαίρι γιατί εσύ δεν έχεις τις θάλασσες που έχω εγώ.

Θα με μισήσεις γιατί εμείς «αγαπιόμαστε» και είμαστε ενωμένοι. Θα με μισήσεις γιατί όταν τα βρω δύσκολα εκεί θα πάω, θα έχω μία πόρτα ανοιχτή και φιλόξενη. Ναι μπορείς να με μισήσεις...

Όλες αυτές οι εικόνες και οι σκέψεις που μένουν χαραγμένες στο μυαλό μου, κλείνω τα μάτια μου και το μπλε της θάλασσα είναι ακόμα εκεί και με δελεάζει, γιατί έφυγες μου φωνάζει; Γιατί τόσο νωρίς; Αλλά η δουλειά δεν ξέρει από αργά και νωρίς....

Παρακάτω φίλοι μου θα δείτε μερικές φωτογραφίες από τις διακοπές μου. Enjoy!!!

Destination: Karpathos

Είμαι στο νησί μου, ναι ναι είμαι στο νησί μου.
Αγαπημένη Κάρπαθος.
Θάλασσα μπλε, καταγάλανη, κρυστάλλινη, καθαρή με ψαράκια
Παραλίες απέραντες, με βοτσαλάκια, καθαρές, με δέντρα με καυτή άμμο.
Άνθρωποι φιλόξενοι, πρόσχαροι, χορτασμένοι.
Τόπος ευλογημένος.

Είμαι στην παραλία του Limniatis beach hotel κάτω από ένα δέντρο. Μόλις έκανα την βουτιά μου και διαβάζω το βιβλίο μου. Ο ήλιος καίει το νερό ήταν πολύ ζεστό και δεν πρόκειται να φύγω από εδώ εάν δεν βραδιάσει....

Καλό καλοκαίρι φίλοι μου!!!

'Ενα ταξίδι ακόμα

Ένα ταξίδι ακόμα για μας
Ένα ταξίδι ακόμα και μην ρωτάς.
Ένα ταξίδι ακόμα....

Ταξίδι! Τι υπέροχη λέξη και ακόμα πιο υπέροχο το μήνυμα του. Φεύγεις από το σπίτι σου και πας να ανακαλύψεις νέα μέρη, καινούργιους ανθρώπους, νέα τοπία, νέες συνήθειες ίσως και έρωτες.

Το μέσο δεν  έχει σημασία αρκεί να είναι ένα ταξίδι μακριά, στο απέναντι νησί, στην διπλανή χώρα, στην μακρινή ήπειρο. ‘Ενα ταξίδι ακόμα...

Άλλά γιατί ταξιδεύουμε; Ποιος είναι ο κύριος σκοπός μας και τι επιδιώκουμε; Αυτό δεν το ξέρω ούτε και μπορώ να σας το απαντήσω εγώ, απλά γιατί ο καθένας έχει τους δικούς του λόγους που ταξιδεύει.

Και οι δικοί μου λόγοι είναι πολλοί και αντιφατικοί πολλές φορές. Μία μεγάλη μου επιθυμία είναι να πάω στο Λονδίνο που δεν κατάφερα ακόμα να πάω, μου έχουν πει ότι είναι ωραία τα Χριστούγεννα, αλλά φίλοι που ξέρουν από Λονδίνο, με συμβούλεψαν να μην πάω τα Χριστούγεννα.

Μου είπαν ότι στην Αυστρία τα Χριστούγεννα είναι καταπληκτικά γιατί χιονίζει και γιατί ακούγονται υπέροχες μελωδίες από παντού. Αλλά εγώ δεν θέλω να πάω κάπου και να χιονίζει. Το έχω σαν φόβο από την Ελλάδα που όταν χιονίζει γίνεται η καταστροφή του κόσμου. Νομίζω ότι όταν πάω στην Αυστρία Χριστούγεννα και χιονίζει θα αποκλειστώ και όταν αποκλειστώ, θα πάθω κλειστοφοβία και άστα...

Επίσης θέλω να πάω στη Νέα Υόρκη «την πόλη που ποτέ δεν κοιμάται» όπως έλεγε και η Κάρυ Μπράντσο. Θέλω να πάω να δω τα υπέροχα μουσεία και πινακοθήκες που έχει εκεί θέλω να δω το άγαλμα της Ελευθερίας και το central park. Τόσες ταινίες έχω δει με φόντο τη Νέα Υόρκη δεν μπορεί κάτι θα έχω μάθει.

Αμέσως μετά στην προτίμηση μου έρχεται η Γαλλία και η Ισπανία δεν ξέρω γιατί, ίσως γιατί αυτές οι χώρες έχουν ένα ιδιαίτερο ταμπεραμέντο. Λένε ότι οι ισπανοί μοιάζουν λίγο με τους Έλληνες και το κλίμα τους είναι Μεσογειακό σαν της Ελλάδας.

Όσον αφορά την Γαλλία λένε ότι είναι η πόλη του έρωτα, εεε δεν μπορεί να πήρε άδικα αυτόν τον τίτλο, χωρίς φωτιά δεν υπάρχει καπνός που λένε. Επηρεασμένη από αυτό θα ήθελα να πάω στην Γαλλία με τον αγαπημένο μου όποτε και αν προκύψει αυτό.

Και ο κατάλογος δεν σταματάει εδώ. Υπάρχει η Ιταλία και οι Βρυξέλλες που θέλω πολύ να πάω. Ακόμα θέλω να ξανάπαω στο Λουξεμβούργο να κάνω βόλτα με το άσπρο τρενάκι που δεν πρόλαβα και να δω πως δουλεύουν εκεί οι τράπεζες που ντρεπόμουν να πάω την πρώτη φορά.

Όσα ταξίδια και να πάω όμως η Ελλάδα Είναι ο τόπος μου και εδώ γεννήθηκα και τίποτα δεν το αλλάζει αυτό. Το Ελληνικό καλοκαίρι είναι αξεπέραστο και ανεπανάληπτο ότι και να λέμε.

Τα Ελληνικά νησιά έχουν μία αλλιώτικη γοητεία και μια θαλασσινή αύρα που σε συνεπαίρνει. Μια μυρωδιά που σε μαγεύει και σαν σειρήνες σε καλούν κοντά τους ξανά και ξανά.

Εκτός από την Κάρπαθο που είναι το μέρος που μεγάλωσα έχω πάει στην Μύκονο, στην Σύρο, στην Πάρο, στην Τζιά, στην Αίγινα, στην Κάσο και στην Κρήτη.

 Υπάρχουν όμως άλλα τόσα διαμαντάκια που με καλούν κάθε καλοκαίρι να τα ανακαλύψω και εάν δεν είναι αυτό το καλοκαίρι θα είναι το επόμενο. Η Σαντορίνη, η Άνδρος, η Κεφαλονιά, η Φολέγανδρος και τόσα άλλα που δεν μου έρχονται τώρα...

Ένα ταξίδι ακόμα....

Το άφησα για το τέλος αλλά είναι το μεγάλο μου παράπονο. Που δεν κατόρθωσα ακόμα να πάω στην Θεσσαλονίκη ναι παιδιά δεν έχω πάει και λυπάμαι πολύ γι αυτό. Προτάσεις δεκτές :-)

Θα στολίσουμε αρνί και θα σουβλίσουμε δέντρο, αα! Και το φλουρί θα πέσει στο δικό μου αβγό.

Σας έχω πει ότι όταν ξεκινάω να γράφω έχω ένα κεντρικό θέμα στο μυαλό μου πάνω στο οποίο θα κινηθώ και μετά ακούω την φωνή της καρδιά μου και σας γράφω με βάση το συναίσθημα.

Τώρα θέλω να γράψω κάτι για το Πάσχα, που να μην έχει την μυρωδιά και την νοσταλγία της Καρπάθου. Ναι, για μία ακόμα φορά δεν μπόρεσα να κατέβω, πάνε τέσσερα χρόνια που δεν κατάφερα να είμαι Πάσχα στην Κάρπαθο.

Κάτι μου λέει ότι και πάλι αυτό το κείμενο νοσταλγία θα μυρίζει, αλλά δεν μπορείς να ξεχάσεις και τις ρίζες σου και να γίνεις ένας ξένος.

Δεν μπορείς να ξεχάσεις τις ανθισμένες αμυγδαλιές που σε καλωσόριζαν στην Άνοιξη. Δεν μπορείς να ξεχάσεις την θέα από την αυλή σου, το απέραντο γαλάζιο και ένα τράνταγμα να χαλάει την γαλήνη την ώρα της απογευματινής ξεκούρασης. Και τότε ήξερες το καράβι είχε φτάσει...

Και ήσουν σίγουρος ότι οι αγαπημένοι σου είχαν φτάσει. Έχω γράψει για την φίλη μου την Μαρία και στο παρελθόν αλλά τώρα τυχαίνει να είμαστε μαζί και να περνάμε το Πάσχα μαζί.

Ήμουν δεν θα ήμουν 15 χρονών τέτοιες μέρες και την περίμενα να έρθει από το Χαϊδάρι. Πόσο έντονα ήταν τα συναισθήματα τότε, μακάρι να μπορούσα να τα ζήσω ξανά με εκείνη την ένταση.

Περίμενα να έρθει η Μαρία και η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Ξέρεις είναι εκείνη η ηλικία που οι φίλες σου έχουν μεγαλύτερη σημασία και από τους γονείς σου και όλα είναι όμορφα αρκεί να σε αφήσουν να πας σε εκείνο το μπαράκι που συχνάζει εκείνος....

Πάνε εκείνα τα χρόνια και φτάνουμε στο σήμερα, στην ηλικία των 30 και κάτι που έχει πια πήξει το μυαλό μας και υποτίθεται ξέρουμε το καλό από το κακό. Νομίζω ότι είναι η καλύτερη στιγμή να τα βάλουμε με τον εαυτό μας. Να σκεφτούμε τα θέλω μας.

Να σκεφτούμε να κάνουμε αυτά που μας αρέσουν και όχι αυτά που μας επιβάλλουν οι άλλοι, να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας για την ζωή, για τον έρωτα ίσως και για τους άντρες.

Ίσως τελικά η Ανάσταση να βρίσκεται μέσα στις καρδιές μας. Να σπάσουμε τα δεσμά που μας κρατάνε πίσω και να βγούμε μπροστά με πυγμή στην ζωή. Να παλέψουμε.

Ναι όλα αυτά σας τα λέω εγώ που έχω αποδείξει την δύναμή μου κατά καιρούς, αλλά έχω υπάρξει και μεγάλη φοβιτσιάρα και ευθυνόφοβη. Και ενώ στα δύσκολα τα καταφέρνω έχω την τάση να πνίγομαι σε μία κουταλιά νερό.

Καλό Πάσχα φίλοι μου...

Δεν είναι που θα σκοντάψεις, μόνο θα σου πουν και «τύφλα»

                                                                               (Παλιά Καρπάθικη παροιμία)

Σήμερα ήταν η καταληκτική ημερομηνία για το Πι ες άϊ, είχε βροντήξει η τηλεόραση από το πρωί. Αν και σπούδασα οικονομικά τα τελευταία 2 χρόνια λέω να τα σκίσω τα πτυχία μου και να πάω να καλλιεργώ σαλιγκάρια που άκουσα ότι είναι και της μοδός και κερδίζεις και πολλά λεφτά λέει.

Βέβαια ο φίλος μου ο Δημήτρης από την άλλη, έχει διαφορετική άποψη. Όχι δεν συμφέρουν τα σαλιγκάρια θέλουν 10 στρέμματα γης και η απόσβεση είναι σε 5 χρόνια, για 5 χρόνια τι θα τρως; Δεν συμφέρει σου λέω.

Από την άλλη η φίλη μου η Αναστασία που από φοιτήτρια έχει φάει τα καλύτερα χρόνια της μέσα σε γραφεία και εταιρίες ανακάλυψε λέει ότι πρέπει να γυρίσει πίσω στο νησί να καλλιεργήσει την γη.

Σε μία συζήτηση μας, μου «ξεφούρνίσε» και αυτή για τα σαλιγκάρια, για τα χέλια, για τον Κρόκο Κοζάνης, για τις τρούφες και άλλα πολλά.

Γι αυτό σας λέω θα τα σκίσω τα πτυχία μου και θα πάω να γίνω γεωργός και κτηνοτρόφος. Δεν έχω ιδέα πως θα το κάνω αυτό, δεν ξέρω ούτε σκαλί να πιάσω που λέει ο λόγος, δεν ξέρω πότε βγαίνουν οι ντομάτες καν.

Για το μόνο σίγουρο είναι το Καρπούζι που βγαίνει το καλοκαίρι και τρώγεται κρύο, ενίοτε και με φέτα. Είμαι άσχετη σου λέω, αλλά το χειρότερο; Δεν θέλω και να μάθω, είμαι ανεπίδεκτη μαθήσεως που λένε.

Έχω μία ιδέα... Πάτε όλοι εσείς οι ξύπνιοι να καλλιεργήσετε την γη και αφήστε και σε μένα εδώ καμιά δουλειά γραφείου που ξέρω πολύ καλά να κάνω. Όλο λόγια είστε όμως, κανείς δεν φεύγει όλοι εδώ καθόμαστε και όλοι στα γραφεία μας από τον υπολογιστή ξέρουμε να κάνουμε τους επαναστάτες.

Ξέρεις, είναι πολύ ωραίο να ζεις στον κόσμο σου, ή αλλιώς στην καρακοσμάρα σου θα έλεγα εγώ. Να πηγαίνεις στην δουλίτσα σου και να σου λένε σου κόβω εκατό Ευρώ.  Ε! και; Θα πιεις τρεις καφέδες λιγότερους και θα πάρεις μία μπλουζίτσα  λιγότερη, δεν θα πεινάσουν και τα παιδιά σου. Το λέω αυτό για τους ελεύθερους και ωραίους φίλους μου.

Ξέρεις τι είναι να μην έχεις καθόλου δουλειά και τα έξοδα να τρέχουν; Και όπως έγραψα μία μέρα και στο στάτους μου, όταν είναι να πληρώσω θα πρέπει να πληρώσω από χθες και όταν είναι να πληρωθώ, συνεχώς αναβάλλεται η ημερομηνία πληρωμής μου,  ή τελικά δεν υπάρχει πληρωμή.

Ξέρεις τι είναι να έχεις φάει τα καλύτερα σου χρόνια μέσα στα βιβλία, διαβάζοντας έχοντας την ψευδαίσθηση ότι θα βρεις μία αξιοπρεπή δουλειά και τελικά το μόνο που αντιμετωπίζεις είναι η μακροχρόνια ανεργία; Και όλα αυτά γιατί δεν δέχτηκες να παρακαλέσεις ή να ξεπουλήσεις την ψήφο σου για μία θεσούλα όπως κάνανε τόσα χρόνια τόσοι και τόσοι.

Τόσα οικονομικά έμαθα γαμώτο κέρατο μου και δεν μπορώ να καταλάβω πως θα έρθει η ανάπτυξη όταν κόβουμε μισθούς και συντάξεις, όταν δεν εισπράττουμε φόρους, όταν δεν κάνουμε επενδύσεις, όταν φορολογούμε ακόμα και την αποταμίευση. Γι αυτό σας λέω... Ή εγώ μάθαινα λάθος τα οικονομικά μου ή αυτοί είναι βλάκες.

Από της άλλη λέω δεν μπορεί να είναι βλάκες και να έχουν τόσο υψηλά αξιώματα και να έχω δίκιο εγώ η άσημη άνεργη. Αν είχα δίκιο θα έβαζαν εμένα να τους κυβερνώ. Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε.

Και τώρα ήρθε η κρίση και μας έπιασε όλους και εμένα που δεν παρακάλεσα αλλά και σένα που παρακάλεσες, αλλά ελπίζω να έρθει μία μέρα στην καινούργια Ελλάδα που πιστεύω ότι θα φτιάξουμε και θα βρω και εγώ την θέση που μου αξίζει.

Και δεν θα φοβάμαι να ακούσω πια δελτία ειδήσεων γιατί θα μας πουν για τους καινούργιους φόρους και για κρίσιμες ημερομηνίες και για Eurogroup δεν θέλω να ξανακούσω το όνομα Σοϊμπλε, Νταλάρα, Όλι Ρεν και της παρέας τους.

Αγαπούλα στο είπα; Η ανεργία έφτασε στο 21%

Αφιερωμένο σε μένα...

Στίχοι: Φίλιππος Πλιάτσικας & Μηλιαράκης Μιχάλης
Μουσική: Φίλιππος Πλιάτσικας
Πρώτη εκτέλεση: Πυξ Λαξ


Για τους φίλους που θυμάμαι αυτά τα βράδια...
Για τα νεύρα που μου σπάσαν στο στρατό...
Για τα όνειρα που μας τα δώσαν άδεια...
δε θυμάμαι που την πάτησα και γω!

Για σένα κούκλα μου που βλέπω να παλεύεις...
και για μένα που 'χω κολλήσει εδώ
Για τις μέρες που θα΄ρθουν και τις φοβάμαι...
Σ' ένα κόσμο που έχει αντίκρυσμα σκληρό!

Ακόμα προσπαθώ ακόμα προσπαθώ
Ακόμα προσπαθώ ακόμα προσπαθώ!

Για τα χρόνια που θυμάμαι απ' το σχολείο...
Για όσα είδα και δεν ήθελα να πω
Γι' αυτά που μ' έμαθαν να ζω και να ελπίζω...
και δεν είναι αυτά που βρήκα εγώ!

Για τα σύνορα που θέλω να καούνε
και για κόσμους όμορφους που πάω να βρω
για τα μάτια σου που στο μυαλό μου ζούνε...
για όλα αυτά που τώρα τραγουδώ!

Ακόμα προσπαθώ ακόμα προσπαθώ
Ακόμα προσπαθώ ακόμα προσπαθώ

Ακούστε το και εδώ:
http://www.youtube.com/watch?v=cL2OdHXaoIo

Αφιερωμένο σε μένα....

Επιστροφή λοιπόν...

Επιστροφή λοιπόν, που; σε ανθρώπους; σε μέρη; σε καταστάσεις;

Ό,τι και αν είναι αυτό εγώ επιστρέφω.

Είναι καλό να επιστρέφεις; Δεν ξέρω... εγώ επιστρέφω...

Θέλω να μείνω εδώ και να αλλάξουν μόνο τα κακώς κείμενα στην ζωή μου.

Αλλά θα μου πείτε... Μόνο εσύ το θες αυτό;  Όλοι μας το θέλουμε αυτό.

Δεν θέλω να μην κοιμάμαι τα βράδια γιατί θα σκέπτομαι το τι χαράτσι θα σκεφτεί η αγαπημένη μας κυβέρνηση ώστε να μας φορολογήσει ξανά και ξανά, δεν θέλω να ξανακούσω για κρίση, δεν θέλω να ξανακούσω ειδήσεις, για Ευρωπαίους εταίρους, για Eurogroup και Μέρκελ.

Θέλω να κάτσω εδώ και να χαζεύω, έτσι ξέγνοιαστη όπώς ήμουν μέχρι πριν λίγο καιρό.

Θέλω τα όνειρα που μου κλέψατε, θέλω πίσω τα βράδια που δεν κοιμόμουν αλλά έκλαιγα, θέλω πίσω την ζωή μου, θέλω να φύγει ο φόβος για το μέλλον μου.

Θέλω η χώρα μου να πάει μπροστά γιατί υπάρχουν άνθρωποι σωστοί και ευσυνείδητοι που θα την πάνε. Και αν χρειαστεί να βοηθήσω και εγώ, θα βοηθήσω, με τον τρόπο μου, κάποιος τρόπος θα υπάρχει.

Θέλω ξανά να ελπίζω, θέλω ξανά να ονειρεύομαι μέρη μακρινά και όμορφα, θέλω πίσω την αθωότητα μου, θέλω τον Βαλεντίνο μου...

Happy new year 2012

Σας εύχομαι καλή χρονιά και το νέο έτος να έρθει σε όλους με υγεία, χαρά και ευτυχία.

Με αγάπη,

Χαλκιά Μαρία